Διδάσκοντας στα παιδιά την Αλληλεγγύη…

Η Αλληλεγγύη «πάει»… παιδική χαρά! 

Μικρά παιδιά φτιάχνουν μαρμελάδες για τα ορφανοτροφεία, ενώ εξάχρονα παιδιά δίνουν το κουλούρι τους στο φτωχό παιδί του δρόμου.  
Και όμως, στο παιδικό μυαλό, η Αλληλεγγύη δεν συνδέεται με τα χρήματα, μόνο με την καλή διάθεση! 

Μπορεί να ζητούν επίμονα το παιχνίδι της βιτρίνας, αλλά εύκολα το χαρίζουν για παρηγοριά σε ένα μωρό που κλαίει ασταμάτητα.
.

«Τα παιδιά έμφυτα αναζητούν τρόπους για να βοηθήσουν τον άλλο, εκφράζοντας την ανησυχία τους, όταν βλέπουν π.χ. έναν άστεγο στο παγκάκι. Το θέμα είναι να τους δείξουμε τον τρόπο για να κάνουν τη διαφορά στις ζωές των άλλων», δηλώνει η Deborah Spaide, ιδρύτρια της Kids Clubs Care, φιλανθρωπικής οργάνωσης που εδρεύει στο New Canaan του Connecticut.

Βάλτε έναν κουμπαρά – Αλληλεγγύης στο σαλόνι

Τοποθετήστε έναν κουμπαρά στο κέντρο του σαλονιού, στον οποίο το κάθε μέλος θα βάζει ένα μέρος από το χαρτζιλίκι του. 

Πάνω γράψτε την ετικέτα «Οικονομίες για "καλό σκοπό"». 

Καθώς το κουτί γεμίζει, αποφασίστε σαν οικογένεια για το που θα συνεισφέρετε τα χρήματα. 

Μπορείτε να αγοράσετε κουβέρτες για τους άστεγους, παιχνίδια σε παιδιά με ασθένειες ή τρόφιμα σε φτωχές οικογένειες του Δήμου σας.

Δωρίστε παλιά ρούχα και παιχνίδια του

Για να δώσετε το «καλό» παράδειγμα στο παιδί σας, πρέπει να το ενθαρρύνετε να μαζέψει όσα ρούχα δεν φοράει πια ή τα παλιά παιχνίδια του, εξηγώντας του ότι θα δοθούν σε παιδάκια που δεν έχουν ούτε ένα παντελόνι! 

Αφήστε το να επιλέξει από μόνο του τα ρούχα ή παιχνίδια που θέλει να δωρίσει, ώστε να γίνει κομμάτι της Αλληλεγγύης.

Βοηθήστε μαζί τους γείτονες

Γιατί όχι να μην βοηθήσετε μαζί με το παιδί σας το ηλικιωμένο ζευγάρι που μένει απέναντι από το σπίτι σας; 

Μπορείτε να ψήσετε μπισκότα για αυτούς, να μαζέψετε τα φύλλα από την αυλή τους ή να δώσετε ψωμί σε έναν που ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια. Από πριν, όμως, πρέπει να εξηγήσετε στο παιδί σας το γιατί και το πώς, ώστε να γνωρίζει την αξία των κινήσεων του.

Διοργανώστε event Αλληλεγγύης

Στα γενέθλια του παιδιού σας, διοργανώστε ένα πάρτι, στο οποίο θα ζητάτε από τους επισκέπτες να φέρουν ένα μεταχειρισμένο βιβλίο για την τοπική οργάνωση της περιοχής σας. 

Συζητήστε με το παιδί σας για το ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν σχολική τσάντα ή κασετίνες και βιβλία. Έτσι, ρωτήστε το εάν θέλει να γιορτάσει τα γενέθλια του, δίνοντας τα δώρα σε όσους έχουν ανάγκες.

Χαρίστε λίγα τρόφιμα σε απόρους

Φτιάξτε καλάθια τροφίμων, τα οποία θα προοριστούν σε άπορες οικογένειες της εκκλησίας ή του σχολείου. Αγοράστε μαζί με το παιδί σας κονσέρβες, προϊόντα μεγάλης διαρκείας, φρούτα και λιχουδιές. Αφού διακοσμήσετε το καλάθι, όπως θα κάνατε με ένα δώρο, παραδώστε το μαζί σαν μια οικογένεια.

Δώστε αίμα και εξηγήστε το στο παιδί σας

Άμα έχετε προγραμματίσει να δώσετε αίμα σε ένα νοσοκομείο ή σε μια εθελοντική δράση… μην ξεχάσετε να εξηγήσετε το γεγονός στο παιδί σας! Δώστε του να καταλάβει το πως επιλέγεται ένας δότης και το αποτέλεσμα που έχει μια τέτοια κίνηση.

ΠΗΓΗ: Crete2day          

Οργανωμένη - Εποχιακή «Φιλανθρωπία», κατά τα συμφέροντα...

Μέρες που είναι, είπα να μείνω σπίτι να χουχουλιάσω, να δω καμιά ταινία. Ανοίγω την τηλεόραση και... μού ρχεται κάτι σαν αναγούλα.

Σε όλα τα κανάλια, σε όλα τα δελτία ένας καταιγισμός ειδήσεων για τις άνεργες οικογένειες που δεν είχαν καν τα στοιχειώδη για το τραπέζι των εορτών, για τον ηλικιωμένο που δεν επαρκεί η σύνταξη ούτε για τα φάρμακά του, για την άστεγη της πλατείας τάδε…… για τα παιδάκια που δεν θα πάρουν δώρο την Πρωτοχρονιά, για όλη αυτή τη φτώχεια, τη μιζέρια, την πείνα και την αρρώστια που τα κανάλια ανακαλύπτουν λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Λες και λείπουν όλο το χρόνο.

Σφίγγεται η ψυχή μου. Λέω, άι στο καλό, μέρες που είναι, ειδήσεις είναι θα τελειώσουν. Εμένα μου λες; Ακολουθούν οι επισκέψεις σε ορφανοτροφεία, νοσοκομεία, γηροκομεία και όλα τα εις –εια με συνοδεία κάμερας και απαραίτητα μικροφώνου για δηλώσεις του τύπου: «αυτές τις μέρες κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να… κλπ... κλπ» ή «ευχαριστούμε που δεχθήκατε να μοιραστείτε το πρόβλημά σας... κλπ... κλπ»

Κι απ' την άλλη σε ένα ρηχό εντυπωσιακό show, προβάλλεται η νοοτροπία της νεοπλουτίστικης φιλανθρωπίας και η προσφορά on camera.

Οργανωμένη φιλανθρωπία, και ψυχολογική χειραγώγηση του θεατή, κάτι που με εξοργίζει ακόμη πιο πολύ.

Φορώντας τη μάσκα του φιλάνθρωπου κάποιοι προσπαθούν να σκεπάσουν τις ενοχές τους, να εξαγοράσουν τις τύψεις τους, να διαγράψουν τις αμαρτίες τους εξασφαλίζοντας ένα εισιτήριο για τον παράδεισο.

Φιλανθρωπικές οργανώσεις και φιλανθρωπικά γκαλά νεόπλουτων, άνθρωποι της showbiz και της τηλεόρασης με ψεύτικη προσποιητή "ανθρωπιά" σε τηλεμαραθώνιους αγάπης και reality προγράμματα με απώτερο στόχο κάποιες φοροαπαλλαγές τους.

Με ύφος «περίλυπος εστί η ψυχή μου» μπροστά στις κάμερες ή με ένα καρφιτσωμένο χαμόγελο δήθεν συμπόνιας μπροστά στο φτωχό γέροντα, στο άρρωστο παιδί, στη μάνα ή στον πατέρα χωρίς δουλειά. Συμπόνια και φιλανθρωπία για το φαίνεσθαι και όχι για το είναι. Εποχιακή φιλανθρωπία.

Ψεύτες και Υποκριτές που εκμεταλλεύονται την καλή θέληση και την αίσθηση καθήκοντος του απλού θεατή, προβάλλοντας την δική τους τάχα ανωτερότητα.
Κλείνω την τηλεόραση πριν πω κάτι, μέρες που είναι, που δεν αρμόζει ούτε στο χαρακτήρα μου ούτε στο πνεύμα των ημερών….

Ο καθένας από μας ας σκεφθεί το νόημα της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης.

Η φτώχεια, η πείνα και η αρρώστια χρειάζονται τη βοήθειά μας 365 μέρες το χρόνο, χρειάζονται ζεστασιά, χαμόγελα κι αγάπη όχι μόνο τις μέρες των εορτών.

Η φιλανθρωπία ας συνοδεύεται από αληθινά αισθήματα κι ο καθένας ας κάνει αυτό που πρέπει χωρίς θεατές… θα το ξέρει μόνο εκείνος κι αυτό φτάνει.

Αννίκας..... δια χειρός
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς ένας φωτογράφος ζωγράφισε ξανά το χαμόγελο στα παιδικά πρόσωπα

Χρηματοδότησε την εκπαίδευση εργαζόμενων παιδιών στο Μπαγκλαντές και οι φωτογραφίες τους, πριν και μετά, αποδεικνύουν ότι κάθε παιδί πρέπει να παραμένει παιδί.

 

Ο βραβευμένος φωτορεπόρτερ από το Μπαγκλαντές, Golam Mostofa Bhuiya Akash, έχει τραβήξει τα τελευταία χρόνια πολλές φωτογραφίες στην προσπάθειά του να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για αρκετά θέματα της πατρίδας του, μεταξύ των οποίων η παιδική εργασία.

Τη στιγμή που το σχολείο σε όλο σχεδόν τον κόσμο θεωρείται ως κάτι δεδομένο, στο Μπαγκλαντές περισσότερα από 4 εκατομμύρια παιδιά αναγκάζονται να μεγαλώσουν γρήγορα, εισερχόμενα από πολύ μικρή ηλικία στον κόσμο της εργασίας, προκειμένου να βοηθούν τις οικογένειές τους. Συχνά μάλιστα κινδυνεύουν από προβλήματα υγείας ή πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, αλλά ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι χάνουν το λαμπρό μέλλον τους και μαζί την παιδικότητά τους.

Ο φωτορεπόρτερ GMB Akash, με έδρα την Ντάκα του Μπαγκλαντές, παλεύει εδώ και χρόνια να αναδείξει τη ζωή και τις ιστορίες των περιθωριοποιημένων ανθρώπων της πατρίδας τους. Ασχολείται με υποθέσεις παιδικής εργασίας στο Μπαγκλαντές για πάνω από 15 χρόνια, συμβάλλοντας στο να αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή παιδιών που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν γρήγορα την παιδική τους ηλικία, για να εργαστούν. Μάλιστα, ο ίδιος με δικά του έξοδα, χρηματοδότησε την εκπαίδευση αρκετών εργαζομένων παιδιών, βοηθώντας τα να ξεφύγουν από την κόλαση και να επιστρέψουν στο σχολείο.

Οι φωτογραφίες αυτών των παιδιών, πριν και μετά, με τα χαμόγελα ζωγραφισμένα ξανά στο πρόσωπό τους, δείχνουν το αυτονόητο: ότι κάθε παιδί πρέπει να παραμένει παιδί.

Ο Akash, μιλώντας για το φιλανθρωπικό του έργο, επικαλείται τη φράση του Άγγλου κωμικού Paul Shane Spear: «Ως ένα άτομο, δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο ενός ατόμου». Μέχρι στιγμής, ο GMB Akash έχει φέρει 30 παιδιά στο σχολείο και ελπίζει να μπορέσει να φέρει ακόμη περισσότερα προσεχώς.

«Με τη βοήθεια του Θεού, πήρα αυτά τα παιδιά στο σχολείο και τα παρακολουθώ πολύ στενά. Επισκέπτομαι συχνά τα σπίτια και τα σχολεία τους, για να έχω γνώση της κατάστασης. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, σε μερικούς μήνες, θα είμαι σε θέση να φέρω και άλλα 10 εργαζόμενα παιδιά στο σχολείο, αυξάνοντας τον αριθμό τους στα 40. Ανέλαβα την ευθύνη για την εκπαίδευσή τους εφ’ όρου ζωής», ανέφερε στο Bored Banda ο ίδιος.

Το να πείσει βέβαια, τους γονείς να αφήσουν τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο δεν ήταν πάντα εύκολο για τον GMB Akash. Τα παιδιά αυτά συχνά φορτώνονται το βάρος της υποστήριξης της οικογένειας στους ώμους τους, ενώ αναγκάζονται να κάνουν ανεπαρκώς αμειβόμενες και επικίνδυνες δουλειές.

«Προκειμένου να φέρω εργαζόμενα παιδιά στο σχολείο, έπρεπε να πηγαίνω πολλές φορές από πόρτα σε πόρτα ζητώντας από τους γονείς να τα στείλουν στο σχολείο. Τελικά, μπόρεσα να πείσω μερικούς από τους γονείς για τη σημασία της εκπαίδευσης. Τους παρακίνησα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Γι’ αυτό, έπρεπε να αναλάβω όλη την οικονομική ευθύνη γι’ αυτά τα παιδιά», δήλωσε ο Akash, συμπληρώνοντας πως «έπρεπε επίσης να αποζημιώνω τους γονείς οικονομικά για τα χρήματα που θα κέρδιζαν κάθε μήνα αν τα παιδιά τους δούλευαν αντί να πηγαίνουν στο σχολείο».

Ο βραβευμένος φωτορεπόρτερ προσφέρει, επίσης, εκατοντάδες υποτροφίες κάθε χρόνο. «Έως 200 φοιτητές έχουν λάβει υποτροφίες μου μέχρι τώρα. Χωρίς την χρηματοδότηση, θα ήταν αδύνατο να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς σπουδάζουν σε αναγνωρισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα», αναφέρει.

 

Πηγή: Bored Banda

city.sigmalive.com

Maggie Doyne: Μητέρα 200 ορφανών!!

Η 23χρονη που αποφάσισε να αλλάξει τον κόσμο και το έκανε πράξη

Λίγοι την ξέρουν με το όνομά της. Οι περισσότεροι την γνωρίζουν ως τη μητέρα των 200 ορφανών και η ίδια αυτό το θεωρεί τη μεγαλύτερη κατάκτησή της. Ο λόγος για την 23χρονη Maggie Doyne, η οποία στα 18 της αποφάσισε να αφήσει πίσω της τα πάντα -σπουδές, οικογένεια, φίλους- για να γνωρίσει τον κόσμο, όχι μέσα από τις ειδήσεις, αλλά με οδηγό τα δικά της μάτια.

Πλέον, όλοι γνωρίζουν για το κορίτσι που βρέθηκε σε ένα χωριό των Ιμαλαϊων και αντικρίζοντας 200 ορφανά -συνέπεια του εμφυλίου πολέμου- αποφάσισε χωρίς δισταγμό να τα υιοθετήσει, παρακινώντας ανθρωπιστικές οργανώσεις και οργανισμούς για τα δικαιώματα των παιδιών να εμπλακούν με την υπόθεση και να βοηθήσουν ενεργά.

Όπως εξομολογείται, όλα άρχισαν όταν ο δρόμος της διασταυρώθηκε με αυτόν ενός παιδιού κουβαλούσε νερό για να ζήσει την οικογένειά του. Μέχρι τότε, γνώριζε ότι υπήρχαν 80 εκ. παιδιά στον κόσμο που υπέφεραν από πείνα, αρρώστιες και κακομεταχείριση, θύματα ενός πραγματικού ή κοινωνικού πολέμου.

Κοιτώντας τη μικρή στα μάτια, η 18χρονη τότε κοπέλα σκέφτηκε κάτι απλό: ότι από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσει κανείς για να σώσει τα παιδιά του κόσμου. Και την αρχή θα μπορούσε να την κάνει μ’ αυτό το κορίτσι.

«Τι θα γινόταν αν προσπαθούσα να γράψω αυτό το ένα κορίτσι σε σχολείο και να παρακολουθώ την πρόοδό της;», εξηγεί η Doyne, κάτι που φυσικά και έκανε. Και μετά βρήκε ένα κομμάτι γης στο οποίο σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να χτίσει ένα ορφανοτροφείο στο Νεπάλ, με σχολείο και οτιδήποτε στοιχειώδες θα χρειάζονταν τα παιδιά που πρακτικά ζούσαν απροστάτευτα στο ύπαιθρο.

Τηλεφώνησε στους γονείς της και τους παρακάλεσε να της στείλουν τα 5.000 δολάρια των οικονομιών της για να υλοποιήσει μια ιδέα που σε άλλους ίσως φάνταζε απολύτως τρελή και ουτοπική. Και φυσικά, ο λόγος γίνεται για το χαρτζιλίκι που μάζευε από την ηλικία των 6 ετών, από τις δουλειές που έκανε από την ηλικία των 12, που με τις δωρεές και τις χορηγίες οργανισμών έκαναν το όνειρο της πραγματικότητα.

Σύντομα, αυτό το κομμάτι γης στο Νεπάλ ήταν δικό της και μέσα του βρισκόταν ένα ορφανοτροφείο έτοιμο να φιλοξενήσει -στην αρχή τουλάχιστον- 30 ορφανά.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η 23χρονη πια, παραδέχεται ότι όλο αυτό έγινε ο εθισμός της. Από 1 παιδί στα 10 κι από εκεί στα 30 και μετά το μήνυμά της να εξαπλώνεται, για τον μικρό ασφαλή παράδεισο που είχε καταφέρει να δημιουργήσει από μία και μοναδική ιδέα ότι μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

«Αν ό,τι είχες ήταν το σώμα, το μυαλό και μια ιδέα για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο, δεν θα ήταν αυτό μια απόδειξη ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα», αναρωτιέται. Το δικό της παράδειγμα έχει ήδη κάνει τον γύρο του κόσμου και το ορφανοτροφείο -το οποίο ήδη προσφέρει καταφύγιο σε περισσότερα από 200 παιδιά- θεωρείται η πλέον ανθρωπιστική start up που ξεκίνησε από τις οικονομίες μιας μαθήτριας…

lifo.gr themamagers.gr
dinfo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εποχιακή, νεοπλουτίστικη «φιλανθρωπία»

🌼εν όψει του Πάσχα... 🌼

Μέρες που είναι, είπα να μείνω σπίτι να χουχουλιάσω, να δω καμιά ταινία. Ανοίγω την τηλεόραση και... μού 'ρχεται κάτι σαν αναγούλα.

Σε όλα τα κανάλια, σε όλα τα δελτία ένας καταιγισμός ειδήσεων για τις άνεργες οικογένειες που δεν είχαν καν τα στοιχειώδη για το τραπέζι των εορτών, για τον ηλικιωμένο που δεν επαρκεί η σύνταξη ούτε για τα φάρμακά του, για την άστεγη της πλατείας τάδε… για τα παιδάκια που δεν θα πάρουν δώρο την Πρωτοχρονιά, για όλη αυτή τη φτώχεια, τη μιζέρια, την πείνα και την αρρώστια που τα κανάλια ανακαλύπτουν λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Λες και λείπουν όλο το χρόνο.

Σφίγγεται η ψυχή μου. Λέω, άι στο καλό, μέρες που είναι, ειδήσεις είναι θα τελειώσουν.

Εμένα μου λες;

Ακολουθούν οι επισκέψεις σε ορφανοτροφεία, νοσοκομεία, γηροκομεία και όλα τα εις –εια με συνοδεία κάμερας και απαραίτητα μικροφώνου για δηλώσεις του τύπου: «αυτές τις μέρες κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να…..κλπ..κλπ» ή «ευχαριστούμε που δεχθήκατε να μοιραστείτε το πρόβλημά σας....κλπ..κλπ».

Κι απ' την άλλη σε ένα ρηχό εντυπωσιακό show, προβάλλεται η νοοτροπία της νεοπλουτίστικης φιλανθρωπίας και η προσφορά on camera.

Οργανωμένη φιλανθρωπία, και ψυχολογική χειραγώγηση του θεατή, κάτι που με εξοργίζει ακόμη πιο πολύ.

Φορώντας τη μάσκα του φιλάνθρωπου κάποιοι προσπαθούν να σκεπάσουν τις ενοχές τους, να εξαγοράσουν τις τύψεις τους, να διαγράψουν τις αμαρτίες τους εξασφαλίζοντας ένα εισιτήριο για τον παράδεισο.

Φιλανθρωπικές οργανώσεις και «φιλανθρωπικά» γκαλά νεόπλουτων, άνθρωποι της showbiz και της τηλεόρασης με ψεύτικη προσποιητή "ανθρωπιά" σε τηλεμαραθώνιους αγάπης και reality προγράμματα με απώτερο στόχο κάποιες φοροαπαλλαγές τους.

Με ύφος "περίλυπος εστί η ψυχή μου" μπροστά στις κάμερες ή με ένα καρφιτσωμένο χαμόγελο δήθεν συμπόνιας μπροστά στο φτωχό γέροντα, στο άρρωστο παιδί, στη μάνα ή στον πατέρα χωρίς δουλειά.

Συμπόνια και φιλανθρωπία για το φαίνεσθαι και όχι για το είναι. Εποχιακή φιλανθρωπία.

Ψεύτες και Υποκριτές που εκμεταλλεύονται την καλή θέληση και την αίσθηση καθήκοντος του απλού θεατή, προβάλλοντας την δική τους τάχα ανωτερότητα.

Κλείνω την τηλεόραση πριν πω κάτι, μέρες που είναι, που δεν αρμόζει ούτε στο χαρακτήρα μου ούτε στο πνεύμα των ημερών…

Ο καθένας από μας ας σκεφθεί το νόημα της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης.

Η φτώχεια, η πείνα και η αρρώστια χρειάζονται τη βοήθειά μας 365 μέρες το χρόνο, χρειάζονται ζεστασιά, χαμόγελα κι αγάπη όχι μόνο τις μέρες των εορτών.

Η «φιλανθρωπία» ας συνοδεύεται από αληθινά αισθήματα κι ο καθένας ας κάνει αυτό που πρέπει χωρίς θεατές…θα το ξέρει μόνο εκείνος κι αυτό φτάνει.

Αννίκας δια χειρός
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχει ελπίδα: 13χρονος μάζεψε 5.000 για να πάρει δώρα για 60 παιδιά άπορων οικογενειών

O Jaxson Turner είχε ξεκινήσει να μαζεύει χρήματα από την 1η Οκτωβρίου και είδε την προσπάθειά του να προσφέρει τεράστια χαρά.

Τα παιδιά προσφέρουν την ελπίδα για το μέλλον και αν αυτά μεγαλώσουν όπως ο Jaxson Turner, τότε το μέλλον όλων μας θα είναι πολύ καλύτερο.

Αυτός ο 13χρονος από το Τέξας λοιπόν, αντί να σκέφτεται όπως όλοι οι άλλες πιτσιρικάδες της ηλικίας του, έχει διαφορετικές ανησυχίες. Ενδιαφέρεται και νοιάζεται για τον δίπλα του, αποτελώντας το φωτεινό παράδειγμα για όλους…

Όπως τα δύο προηγούμενα χρόνια λοιπόν, έτσι και φέτος, έκανε έρανο μέσω της πλατφόρμα GoFundMe, του Facebook και άλλων social media, προκειμένου να μαζέψει χρήματα και να αγοράσει Χριστουγεννιάτικα δώρα για 60 παιδιά άπορων και άστεγων οικογενειών.

«Νομίζω ότι πρέπει να βοηθήσουμε τόσες πολλές οικογένειας που λόγω της πανδημίας χάνουν τις δουλειές, τα σπίτια τους και γενικώς αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Έχω τόσα στο κεφάλι τους για να ανησυχούν, γιατί πρέπει να έχουν και αυτό των Χριστουγεννιάτικων δώρων», είπε ο Jaxson Turner, ο οποίος έχει ιδρύσει τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Never Too Young To Care (N2Y2C) για αυτό το λόγο. 

«Πολλές οικογένειες έκλαιγαν από χαρά. Μία από τις αυτές που είχε τέσσερα παιδιά, μου είπε η μητέρα πως τα παιδιά της δεν είχαν φορέσει ποτέ καινούργια παπούτσια», είπε κατά την διάρκεια του event που αποτέλεσε επιστέγασμα μίας προσπάθειας που ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου.

«Η μητέρα μου με ρωτούσε τι δώρο θα ήθελα για τα γενέθλιά μου και τότε αποφάσισα πως ήθελα να βοηθήσω τους άπορους να φάνε», είπε σχετικά με το πώς του ήρθε η ιδέα να προχωρήσει στην δημιουργία του μη κερδοσκοπικού οργανισμού, το Πάσχα πριν από δύο χρόνια.

gazzetta.gr

Η γιαγιά Κίτσα και τα πέντε μικρά «εγγονάκια» της από τη Συρία!

Άνοιξε την τεράστια αγκαλιά και το σπίτι της, για να γίνει η ίδια παιδοφύλακας, δασκάλα και γιαγιά μαζί

Είναι απ’ αυτές τις ιστορίες που δείχνουν το ανθρώπινο μεγαλείο, αλλά και την κρητική ψυχή και που αποδεικνύουν πως υπάρχει ανθρωπιά, δίπλα μας, πλάι μας... στη γειτονιά μας!

Ο λόγος για την κ. Κίτσα Βασιλειάδου, από το Ηράκλειο, μια γυναίκα που από στάση ζωής δεν έκανε οικογένεια και παιδιά, αλλά που το έφερε έτσι η μοίρα ώστε να ανοίξει την τεράστια αγκαλιά και το σπίτι της, για να γίνει η ίδια παιδοφύλακας, δασκάλα και γιαγιά μαζί, για πέντε πανέμορφα κοριτσάκια ηλικίας 1,5-8 ετών από Συρία.

Βρέθηκαν από την φρίκη του πολέμου στην "αγκαλιά" της γιαγιάς Κίτσας

 

Η οικογένεια Παλαιστίνιων γνώρισε το πιο σκληρό πρόσωπο στους βομβαρδισμούς της Συρίας. Τα παιδιά είδαν τις βόμβες να σφυρίζουν δίπλα τους, είδαν νεκρούς και αποκεφαλισμένους, πριν οι γονείς τους αποφασίσουν να πάρουν το δρόμο για την Ευρώπη και με ενδιάμεσο σταθμό τη Λαμία, να βρουν απάνεμο λιμάνι στη φιλόξενη Κρήτη και το Ηράκλειο.

Μέσω του προγράμματος Φιλοξενία, της Ύπατης Αρμοστίας, βρήκαν σπίτι στο κέντρο του Ηρακλείου και προσπάθησαν να βάλουν σε μια σειρά τη ρημαγμένη τους ζωή, μα ο Θεός τους είχε το πιο πολύτιμο δώρο στα... πόδια τους: την 86χρονη Κίτσα Βασιλειάδου, που καθώς το σπίτι της βρίσκεται ακριβώς δίπλα από εκείνο που νοίκιασαν, αποδείχτηκε στήριγμα και αποκούμπι για την πολυμελή οικογένεια!

«Τη μέρα που ήλθαν στο σπίτι μου είχα γενέθλια, το εξέλαβα σαν σημάδι» μας περιγράφει η κ. Κίτσα, που δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά και τόσα γλυκά παιδικά χαμόγελα ποτέ στο σπιτικό της. «Είδα πρώτα το μπαμπά και τη μαμά και μετά ένα τσούρμο παιδιά, να τους ακολουθούν, ούτε κατάλαβα αν ήταν αγόρια ή κορίτσια. Τα κοριτσάκια άρχισαν να κλαίνε αφού δεν με γνώριζαν, ξυπνούσαν και μέσα στη νύχτα από τους εφιάλτες των βομβαρδισμών στη χώρα τους, αλλά όταν με συνήθισαν... γίναμε ένα!»

Η κ.Κίτσα είναι η γιαγιά που δεν γνώρισαν ποτέ τα 5 κορίτσια

Η ίδια εργένισσα εκ πεποιθήσεως πότε δεν φανταζόταν πως θα γινόταν... γιαγιά σε τέτοια ηλικία, αλλά η αγάπη και η συμπαράσταση που έδειξε στην οικογένεια, αποτυπώνεται στο βλέμμα των μικρών παιδιών, όταν την κοιτάζουν.

Για τη λιλιπούτεια Μανίσα, την 3,5 ετών Ναρσίν, την πεντάχρονη Ρασήλ, την πανέξυπνη Σελίνα μόλις έξι ετών, αλλά και τη μεγαλύτερη Αλισάρ που δεν είναι πάνω από 8 ετών, η κυρία Κίτσα είναι η γιαγιά που δεν γνώρισαν ποτέ, η αγαπημένη τους Τέτε (γιαγιά στα Συριακά) που στέκεται βράχος δίπλα στη μαμά τους Μαγιάντα, που και να θέλει δεν προλαβαίνει να τα προσφέρει όλα στα μικρά ζουζουνάκια.

Και τι δεν κάνει η συνταξιούχος βοηθός λογίστρια!
Τους βοηθά στα ελληνικά μαθήματα, τους διδάσκει Αγγλικά, τους μαθαίνει τραγούδια, το μόνο που δεν κάνει είναι να τους μαγειρεύει... δεν το κάνε ποτέ στη ζωή της, αφού ήταν ελεύθερο κι ασυμβίβαστο πουλί!
Μα τώρα νιώθει τέτοια αγάπη για τα μικρά της... εγγονάκια, που λες κι η ζωή της τα έστειλε σαν δώρο, για να γνωρίσει την ανιδιοτελή και απεριόριστη αγάπη.
 

Μα κι αυτά με την πρώτη ευκαιρία τρέχουν στην... Τέτε τους, άλλωστε πιο πολύ παίζουν στο δικό της σπίτι που έχει μετατραπεί σε έναν παιδότοπο, παρά στο δικό τους, σε μια απίθανη συγκατοίκηση που δείχνει πως όπου υπάρχει αγάπη και προσφορά για το συνάνθρωπο... εκεί υπάρχει ελπίδα και για το μέλλον!

Τα μικρά κορίτσια πιο πολύ παίζουν στο δικό της σπίτι
που έχει μετατραπεί σε έναν παιδότοπο, παρά στο δικό τους.

cretalive.gr

Στρατόπεδο Καποτά: Μια αγκαλιά για τους απόρους

Το άρθρο που ακολουθεί είναι πενταετίας, δεν ξέρουμε αν είναι ακριβές πλέον. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι χτες βράδυ, διαπιστώσαμε, ότι μια συνάνθρωπος μας, δίπλα μας, βοηθάει χρόνια τα παιδιά, έχει αφιερώσει τη ζωή της, με πενιχρά μέσα, αγωνίζεται να αναστήσει παιδιά. Να τα φιλοξενήσει, να τα ταΐσει, να τα βοηθήσει να εκπαιδευτούν, τα πάντα όλα, σαν μάνα και καλύτερα ακόμη. Και δεν είναι η μόνη, άμα μαθεύτηκε αυτό, αποκαλύφθηκε ότι και άλλη συνάνθρωπος μας πήγαινε και έκανε μαθήματα στα παιδιά καί άλλη έδινε χρήματα, διακριτικά, ευγενικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και αναταλλάγματα.

 

Επειδή το Καλό είναι διακριτικό, δεν κομπάζει, μοιράζει, απλώνεται και καλύπτει τα πάντα ήσυχα-ήσυχα και απλά κι ας νομίζει το Κακό ότι πήρε κεφάλι. Την τύφλα του.

Βοηθάτε αδέρφια, η Αλληλεγγύη μας έμεινε μόνο, αυτή μας κρατάει Ανθρώπους.

Το χαμομηλάκι

Ο καταυλισμός Καποτά, στους πρόποδες της Πάρνηθας, όπου είναι εγκατεστημένα 880 κοντέινερ, στήθηκε στο Μενίδι το 1999, μετά τον φονικό σεισμό που έπληξε την Αθήνα στις 7 Σεπτεμβρίου, με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να βρεθούν στον δρόμο.

Το κράτος αποφάσισε την προσωρινή στέγασή τους σε σκηνές και αργότερα σε λυόμενους οικίσκους, τα γνωστά σε όλους μας κοντέινερ. Με την πάροδο των χρόνων, αν και τα σπίτια των ανθρώπων επισκευάστηκαν, φτιάχτηκαν νέα και οι σεισμόπληκτοι μετεγκαταστάθηκαν, τα κοντέινερ παρέμειναν. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο καταυλισμός συνεχίζει να λειτουργεί και να φιλοξενεί 4.500 «θύματα» της οικονομικής κρίσης.

Οικογένειες και άνεργοι βρήκαν στα κοντέινερ τη μοναδική λύση για να στεγάσουν την ανέχειά τους, αφού δεν έχουν χρήματα για να νοικιάσουν σπίτι. Εκεί, τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο ιερέας Ηλίας Ζωγράφος βάλθηκε να καλυτερέψει τη ζωή τους!

Γεννημένος στην Πάτρα πριν από 62 χρόνια και ερχόμενος, μετά τη διακονία του στα Κύθηρα, στην Αθήνα πριν από τέσσερα χρόνια, επισκέφθηκε με τον πνευματικό του τον κατακλυσμό και αποφάσισε να μείνει εκεί, στη φτωχότερη ενορία, για να στηρίξει τα παιδιά και τις οικογένειές τους με όλες του τις δυνάμεις.

Δεκαέξι χρόνια μετά το σεισμό του 1999, ο καταυλισμός Καποτά συνεχίζει να λειτουργεί και να φιλοξενεί 4.500 «θύματα» της οικονομικής κρίσης

Ένας οικισμός 4.500 ψυχών

Εκατοντάδες οικογένειες με παιδιά και ηλικιωμένους, μέσα σε μόλις 25 τ.μ. (!), απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν, να «ξεγελάσουν» την ακραία φτώχεια τους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στον καταυλισμό Καποτά (πρώην στρατόπεδο), ζουν 4.500 άνθρωποι. «Οι περισσότεροι είναι Πόντιοι, προερχόμενοι από τη Ρωσία, Ρώσοι, Έλληνες, μια μειοψηφία Ρομά και λίγοι Αλβανοί. Αρκετοί και με παραβατική συμπεριφορά. Ζουν σε ένα δωματιάκι με κουζίνα και μπάνιο. Υπάρχουν πολλά προβλήματα. Κοιτάμε να βοηθήσουμε όσο μπορούμε», λέει ο πατήρ Ηλίας, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Σώζοντος.

«Η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη. Ζέστη το καλοκαίρι, κρύο τον χειμώνα. Κάποιες οικογένειες έχουν απλώς τα υποτυπώδη για δροσιά ή θέρμανση», σημειώνει. «Οι χώροι δεν είναι καθαροί. Αποχετεύσεις, νερά, βρώμα. Ο δήμος δεν βοηθάει. Όσοι δήμαρχοι κι αν πέρασαν δεν βοήθησαν. Ο καινούργιος είπε ότι κάτι μπορεί να κάνει.

Η καθημερινότητα και η ψυχαγωγία των παιδιών είναι απλώς ένα γήπεδο ποδοσφαίρου που υπάρχει και κάποιες παλιές κούνιες. Είναι πονεμένες ψυχές, από ιδρύματα κ.λπ.», λέει ο ιερέας.

Δεν λείπουν, ωστόσο, και κάποιοι που έχουν βολευτεί. «Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι βολεύτηκαν εδώ. Υπάρχουν και παρατράγουδα, αλλά με αγάπη, φροντίδα και καλοσύνη προσπαθούμε να βοηθήσουμε», προσθέτει ο πατήρ Ηλίας και συνεχίζει: «Μόνο η Εκκλησία, κανένας άλλος δεν βοηθά τους ανθρώπους αυτούς». «Οι περισσότερες οικογένειες ζουν κάτω ή στα όρια της φτώχειας. Έχουν πραγματική ανάγκη. Τσακώνονται για ένα κομμάτι ψωμί! Σκοτωμός... Στεναχωριέμαι να βλέπω την εικόνα αυτή. Υποφέρω!», εξομολογείται.

«Ο Θεός μου δίνει τη δύναμη»

Ο πατήρ Ηλίας Ζωγράφος κατοικεί στη Νέα Σμύρνη. Δεν οδηγεί, αλλά δεν το βάζει κάτω. Καθημερινά, 365 ημέρες τον χρόνο, διανύει περίπου 27 χλμ. με 3 συγκοινωνίες (τραμ, μετρό, λεωφορείο) μιάμιση ώρα για να πάει και άλλη μιάμιση για την επιστροφή. «Με κάθε μέσο πηγαινοέρχομαι καθημερινά από τη Ν. Σμύρνη και φορτωμένος, πολλές φορές, με σακούλες ψωμί ή ρούχα για να τους πάω. Δυστυχώς δεν έχω αυτοκίνητο ή κάποιον που να με βοηθά στη μετακίνηση», λέει και προσθέτει: «Πονάνε τα πόδια μου, τα κόκκαλά μου, αλλά δόξα τω Θεώ. Κάθε μέρα γίνεται ένα θαύμα. Γιατί θαύμα είναι, το ζω! Ο Θεός μου δίνει δύναμη και τον τρόπο να μπορώ να προσφέρω στην πιο φτωχή ενορία. Ο Θεός τα στέλνει».

Πάντα «παρών»

Εκτός από τροφή, όμως, ο πατήρ Ηλίας παρέχει σε όλους πνευματική και ψυχολογική υποστήριξη. Εάν κάποιος άνθρωπος χρειαστεί τη βοήθειά του, θα είναι δίπλα του. Χωρίς να κοιτάξει χρώμα ή φυλή. «Μιλάω μαζί τους. Μου λένε τα προβλήματά τους. Τους περνάω μηνύματα ότι μας περισσεύει να δίνουμε στον δίπλα μας κ.λπ. Προβληματίζονται. Τους συμβουλεύω να έχουν πίστη και να εκκλησιάζονται. Κάθε Κυριακή και μεγάλες γιορτές κάνω Λειτουργία στο εκκλησάκι εντός του καταυλισμού, κάθε απόγευμα Εσπερινό και Παρασκευή απόγευμα παράκληση», υπογραμμίζει.

«Όταν επιστρέφω σπίτι, είμαι άρρωστος! Έχω υποστεί την κούραση, τη στεναχώρια. Σκέφτομαι όλα αυτά που συνέβησαν εντός της ημέρας, τι ειπώθηκε. Πολλές φορές μου ανεβαίνει η πίεση και παίρνω διπλή δόση χαπιού. Υποφέρω. Από τη μια κουράζομαι σωματικά, αλλά ψυχικά είναι όμορφο. Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που με αξιώνει για αυτό. Η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται μέσα από τα χαρούμενα βλέμματα. Σου απλώνουν το χέρι, δείχνουν ότι σε χρειάζονται, σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις», σημειώνει ο ίδιος.

Από τη μια κουράζομαι σωματικά, αλλά ψυχικά είναι όμορφο. Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που με αξιώνει για αυτό

Ζητούνται εθελοντές

Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια ομάδα που προσφέρει εθελοντικά ενισχυτική διδασκαλία στους μαθητές του καταυλισμού και δημιουργική απασχόληση, όμως, σύμφωνα με τον ιερέα, οι ανάγκες είναι μεγάλες.

«Ζητάω βοήθεια! Όποιος μπορεί ας βοηθήσει. Κάποιος γιατρός, κοινωνικός λειτουργός, φαρμακοποιοί για φάρμακα, επιχειρήσεις για δωρεά τροφίμων ή οικονομική ενίσχυση ή και μεμονωμένα όποιος μπορεί από το υστέρημά του», λέει ο πατήρ Ηλίας.

Η μοναδική οικονομική ενίσχυση

Εκτός από τις οικογένειες του καταυλισμού, ο πατήρ Ηλίας μοιράζει φαγητό και στους απόρους της ενορίας του. «Κάθε μέρα διανέμουμε στους πιο φτωχούς 80-90 μερίδες φαγητό, με ψωμί, που διατίθενται από τη Μητρόπολη Ιλίου-Αχαρνών-Πετρουπόλεως, με λίστα απόρων που έχει συνταχθεί. Επίσης, τακτικά μοιράζουμε από μία τσάντα με τρόφιμα».

Της Σοφίας - Xριστίνας Χρήστου

ΚΙΒΩΤΟΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μάθετε στο παιδί σας την έννοια του μοιράσματος

Αν το παιδί έχει μία δυσκολία στο να μοιραστεί, μπορείτε να κάνετε εξάσκηση μαζί στο σπίτι ξεκινώντας από τα πολύ απλά

Αποτελεί πρόκληση για ένα παιδί να μάθει να μοιράζεται αλλά είναι μία δεξιότητα που θα χρειαστεί όταν παίζει με τα αδέρφια του ή στο σχολείο και θα πρέπει να την μάθουν καλά κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. 

Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να κάνουν φίλους και να τους κρατήσουν. 

Η συμβολή σας είναι πολύ σημαντική μέσα από διάφορες ευκαιρίες και πολλή επιβράβευση. 

Αν μάθουν ότι πρέπει να δίνουμε στους άλλους προκειμένου να πάρουμε πίσω, το παιδί αντιλαμβάνεται τι θα πει δικαιοσύνη. 

Άλλες σημαντικές δεξιότητες είναι η διαπραγμάτευση, να περιμένουμε τη σειρά μας και να διαχειριζόμαστε την απογοήτευση.

Βοηθήστε το να μάθει να μοιράζεται μέσα από την δική σας υποδειγματική συμπεριφορά. 

Αν μεγαλώνει σε μία οικογένεια που λειτουργεί έτσι, θα ακολουθήσει τα δικά σας βήματα. 

Τονίστε τη σημασία μέσα από συμπεριφορές άλλων όπως ‘είδα ότι η φίλη σου μοιράστηκε τα παιχνίδια της μαζί σου και αυτό ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους της’. 

Το ίδιο πρέπει να κάνετε και για το παιδί σας όταν βλέπετε ότι πράττει αναλόγως. 

Παίξτε μαζί επιτραπέζια μέσα από τα οποία μαθαίνει να περιμένει να έρθει η σειρά του. Εξηγήστε βήμα βήμα τη διαδικασία καθώς παίζετε.

Αν περιμένει κάποιο φίλο να έρθει στο σπίτι για παιχνίδι, μπορείτε να του μιλήσετε και να το προετοιμάσετε για να μπορέσει να μοιραστεί τα παιχνίδια του. 

Αν κάποια είναι πολύ ιδιαίτερα και τα θέλει μόνο για το ίδιο, μπορείτε να τα βάλετε σε ένα ντουλάπι. 

Είναι πολύ φυσιολογικό να μην θέλει να μοιραστεί συγκεκριμένα πράγματα.
Αν το παιδί έχει μία δυσκολία στο να μοιραστεί, μπορείτε να κάνετε εξάσκηση μαζί στο σπίτι ξεκινώντας από τα πολύ απλά. Κόψτε στη μέση μία μπανάνα και φάτε την μαζί. 

Δεν υπάρχει λόγος να μην του επιτρέπετε να παίζει με άλλα παιδιά. Μείνετε απλά στο χώρο και δείξτε του πόσο υπερήφανη είστε κάθε φορά που κάνει ένα μικρό βήμα. 

Αν είναι πάνω από 3 ετών, μπορείτε να μιλήσετε για τις αρνητικές συνέπειες. Αν παίζει και δεν μπορεί να μοιραστεί, πάρτε απλά το παιχνίδι ώστε να μην μπορεί κανείς να παίξει και ξαναδώστε το μετά από λίγη ώρα.

Το μοίρασμα σε διαφορετική ηλικία
2 χρονών: νιώθουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου και ότι όλα τους ανήκουν. Επίσης βρίσκονται στην αρχή της αντίληψης των συναισθημάτων τους όταν έρχεται η ώρα να μοιραστούν κάτι. 

Να είστε προετοιμασμένοι για ξεσπάσματα σε περίπτωση που ένα άλλο παιδί κρατάει κάποιο παιχνίδι τους.
3 χρονών: σε εκείνη την ηλικία, καταλαβαίνει τη λογική του μοιράσματος αλλά μάλλον είναι ανυπόμονο όταν πρέπει να περιμένει τη σειρά του. Εσείς πρέπει να το επιβραβεύετε μέσα από απλά καθημερινά πράγματα σε ό,τι έχει να κάνει με το μοίρασμα. Κάντε υπομονή και μην έχετε μη ρεαλιστικές προσδοκίες από το παιδί.
Στο σχολείο: καταλαβαίνουν πλέον τη σημασία της δικαιοσύνης και δεν δίνουν κάτι δικό τους αν νιώσουν ότι δεν θα λάβουν αντάλλαγμα. Παρόλα αυτά γίνεται πιο υπομονετικό και ξεκινά τη δημιουργία πιο πολύπλοκων σχέσεων
in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φιλανθρωπία; Ναι. Αλλά τυλιγμένη με Αξιοπρέπεια "It is a charity wrapped with dignity, my child”

"It is a charity wrapped with dignity, my child”

Ένας πάμφτωχος γεράκος πουλούσε στον δρόμο αυγά.

Μία πλούσια κυρία ρώτησε: 

«Πόσo κάνουν τα αυγά;»

Ο γέρος πωλητής απάντησε: 

«30 λεπτά το ένα αυγό, κυρία»

Του είπε:

«Θα πάρω 10 αυγά για 2,50 Ευρώ ή αλλιώς θα φύγω».

Ο γέρος πωλητής απάντησε: 

«Εντάξει, πάρτε τα στην τιμή που θέλετε. Και ίσως μου φέρει γούρι η επίσκεψη σας, γιατί σήμερα δεν έχω πουλήσει ούτε ένα μέχρι τώρα.»

Η κυρία πήρε τα αυγά και έφυγε έχοντας την αίσθηση πως κέρδισε. Έβαλε τα αυγά στο διθέσιο αυτοκίνητο της και πήγε στο απέναντι εστιατόριο με τη φίλη της. 
Εκεί, παρήγγειλαν ό,τι τους άρεσε.

Και παρόλο που πήραν πολλά πιάτα, έφαγαν λίγο και άφησαν τα υπόλοιπα στο τραπέζι. 
Στη συνέχεια, ζήτησε τον λογαριασμό. 
Ήταν 37,30€ και έδωσε 40,00€ λέγοντας στον σερβιτόρο να κρατήσει τα ρέστα.

Αυτό το περιστατικό ήταν αρκετά φυσιολογικό για τον σερβιτόρο, αλλά έδειχνε επώδυνο για τον φτωχό πωλητή αυγών που τις κοιτούσε από μακριά.

Το θέμα είναι:

Γιατί δείχνουμε πάντα την δύναμη μας, όταν βλέπουμε έναν φτωχότερο άνθρωπο;

Και γιατί γινόμαστε απλόχεροι σε όσους δεν έχουν και τόσο ανάγκη την γενναιοδωρία μας;

Κάποτε διάβασα κάπου: 
Ο πατέρας μου αγόραζε απλά πράγματα από φτωχούς πλανόδιους σε ακριβή τιμή παρόλο που δεν τα χρειαζόταν. 
Μερικές φορές μάλιστα, συνήθιζε να τους πληρώνει πολύ παραπάνω.

Με παραξένεψε αυτή η συνήθεια του και έτσι τον ρώτησα: 
«Γιατί το κάνεις αυτό;»
Τότε ο πατέρας μου απάντησε:

«Παιδί μου, αυτό που κάνω είναι μια πράξη φιλανθρωπίας τυλιγμένη με αξιοπρέπεια».

***

H Agaph Einai Makria 

antikleidi

Το Χαμομηλάκι

Karakocan: Σ' αυτή την πόλη οι φτωχοί δεν πεινούν ποτέ

Εστιατόρια σε μια μικρή πόλη της Ανατολίας προσφέρουν δωρεάν γεύματα σ’ όσους το έχουν ανάγκη, μια παράδοση που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες.
Κάτω από τον υπέροχο Σαββατιάτικο ήλιο ενός Αυγουστιάτικου απογεύματος, ένα εστιατόριο σε μια μικρή τουρκική πόλη της Ανατολίας καλωσορίζει μερικούς τους “εξαιρετικούς” πελάτες του.
Είναι μόνο ένα από τα πολλά φαγάδικα της πόλης, που εκείνοι που το έχουν ανάγκη μπορούν να τρώνε δωρεάν. Αυτή η καλά διατηρημένη παράδοση έχει μεταφερθεί από γενιά σε γενιά εδώ και δεκαετίες.
Είναι το Karakocan, μια επαρχιακή πόλη που έχει προσελκύσει την παγκόσμια προσοχή τα τελευταία χρόνια, για την παράδοσή του να προσφέρει δωρεάν φαγητό σ όσους έχουν ανάγκη. Για τους ντόπιους, το έθιμο είναι απλά ένας τρόπος να εκπληρώσουν την κοινωνική τους ευθύνη βοηθώντας τους λιγότερο τυχερούς της ζωής.

Ο 55άχρονος Mehmet Ozturk, ιδιοκτήτης και υπεύθυνος ενός από τα πιο δημοφιλή εστιατόρια του Karakocan, του Merkez, εδώ και σχεδόν 35 χρόνια, λέει ότι κρατάει πάντα τουλάχιστον τρία τραπέζια για όσους το έχουν ανάγκη, ακόμη και κατά τις ώρες αιχμής ή όταν το φαγητό του είναι περιορισμένο. 
Σύμφωνα με τον Ozturk, “οι φτωχοί είναι πάντα ευπρόσδεκτοι”. Σε οποιαδήποτε δεδομένη ημέρα, ο Ozturk λέει ότι τουλάχιστον 15 άτομα έρχονται στο εστιατόριο του για να λάβουν ένα δωρεάν γεύμα. Σύμφωνα με τους κατοίκους, περίπου 100 άνθρωποι τρώνε δωρεάν κάθε μέρα σε ολόκληρη την πόλη, η οποία φιλοξενεί περίπου 28.000 άτομα σύμφωνα με την τελευταία απογραφή.

Ο Galip είναι ένα από τα γνωστά πρόσωπα στο εστιατόριο, που τρώει καθημερινά τα τελευταία 10 χρόνια. “Ήταν εδώ για πρωινό, πιθανότατα θα έρθει και για δείπνο,” λέει ένας νεαρός σερβιτόρος.

Πάσχοντας από μια ψυχική ασθένεια, ο Galip δεν μοιράζεται πολλά.

“Το Merkez είναι το αγαπημένο μου μέρος στην πόλη, επειδή το φαγητό είναι υπέροχο”, λέει.

Τα εστιατόρια προσφέρουν στον Galip, όπως και σε άλλους, πολλές επιλογές από το μενού τους, συμπεριλαμβανομένων και κεμπάπ, κοτόπουλο, σούπα, ρύζι και σαλάτες.

Ο Ozturk λέει: “Η παράδοση υπήρχε από πολύ παλιά, ίσως και πριν από 70 χρόνια. Για μας φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό να κάνουμε κάτι που το μάθαμε από τους προγόνους μας”.

Σύμφωνα με τους κατοίκους, η παράδοση ξεκίνησε αρχικά τη δεκαετία του 1940 από το εστιατόριο Merkez, ένα από τα πρώτα εστιατόρια στην πόλη, όταν οι πρώην ιδιοκτήτες του άρχισαν να προσφέρουν καθημερινά δωρεάν γεύματα σε όσους είχαν ανάγκη. Η πρακτική αυτή υιοθετήθηκε άμεσα κι από άλλα εστιατόρια στην περιοχή.

“Θυμάμαι τον Hacı Huseyin, τον πρώην ιδιοκτήτη του εστιατορίου, νεαρό ακόμη. Έψαχνε στους δρόμους για άπορους ανθρώπους και τους έφερνε στο εστιατόριο μερικές φορές τρεις, μερικές φορές πέντε φορές την ημέρα “, λέει ο Ozturk.

Το 1982, οι μεγαλύτεροι αδερφοί του Ozturk επέστρεψαν από τη Γερμανία όπου εργάζονταν και πρόκοψαν. Αγόρασαν το εστιατόριο από τον πρώην ιδιοκτήτη για να ξεκινήσουν μια οικογενειακή επιχείρηση. Ο Ozturk έμεινε τελικά ο μοναδικός ιδιοκτήτης του εστιατορίου.

‘Altı boluk’

Υπάρχουν περίπου πέντε μεγάλα εστιατόρια στο γραφικό αλλά εκπληκτικά ζωντανό κέντρο της πόλης, κι ο καθένας τιμά αυτή την φιλανθρωπική παράδοση. 

Τα άτομα που σιτίζονται δωρεάν τείνουν να είναι τακτικά, γνωστά πρόσωπα που επισκέπτονται το εστιατόριο και τρώνε τουλάχιστον δύο γεύματα την ημέρα.

Ο Ozturk λέει ότι ένα ποσοστό των τακτικών επισκεπτών πάσχει από αναπηρίες, κυρίως ψυχικές. Αλλά για τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου, που φιλοξενεί νέα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων που επισκέπτονται την πόλη από τα γειτονικά χωριά, είναι το ευχάριστο μέρος της όλης εμπειρίας.

Τα εστιατόρια του Karakocan έχουν εφεύρει ακόμη και ένα ειδικό όνομα για τους “προστατευόμενους” που τρώνε δωρεάν έτσι ώστε να αποφεύγουν τη χρήση της λέξης “φτωχοί”. 

Οποιοσδήποτε πελάτης δηλώσει ότι ανήκει στο altı boluk , μπορεί να σηκωθεί και να φύγει από το εστιατόριο χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις κι έλεγχο.

Σύμφωνα με τους κατοίκους, το όνομα alti boluk έχει μια οθωμανική ρίζα, αναφερόμενη στο Kapıkulu Suvarileri (επίσης γνωστό ως τα έξι τμήματα), που ήταν το ιππικό του σουλτάνου στους οποίους δεν τους επιτρεπόταν να έχουν οικογένειες, να διευθύνουν επιχειρήσεις ή να δημιουργούν συναισθηματικούς δεσμούς με κανέναν άλλο εκτός από τον ίδιο τον Σουλτάνο.

Η γενναιοδωρία όμως των εστιατορίων δεν σταματάει εκεί, καθώς συχνά προσφέρουν δωρεάν φαγητά σε γιορτές κι εκδηλώσεις για όλη την πόλη.

Ευλογία

Ο Hasan Gulbasan, του οποίου η οικογένεια έχει βαθιές ρίζες στην πόλη που χρονολογείται από πολλές γενιές, ξεκίνησε να...