Saturday, 4 August 2012

Η κατάλληλη στιγμὴ ...

η κατάλληλη στιγμὴ γιὰ ν᾿ ἀρχίζει κάτι
Μία φορὰ καὶ ἕναν καιρό, ἕνας βασιλιὰς σκέφτηκε ὅτι ἂν ἤξερε πάντοτε τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ ν᾿ ἀρχίζει κάτι, ἂν ἤξερε ποιοὶ εἶναι οἱ κατάλληλοι ἄνθρωποι γιὰ ν᾿ ἀκούει καὶ ποιοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θάπρεπε ν᾿ ἀποφεύγει καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα ἂν ἤξερε πάντοτε ποιὸ εἶναι τὸ σημαντικότερο πράγμα νὰ κάνει, δὲ θὰ ἀποτύχαινε σὲ ὅ,τι ἐπιχειροῦσε.

Three Questions by Leo Tolstoy

Καὶ ὅταν τοῦ ἦρθε αὐτὴ ἡ σκέψη, φρόντισε νὰ διακηρυχθεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸ βασίλειό του ὅτι θὰ ἔδινε σπουδαία ἀμοιβὴ σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοῦ μάθαινε ποιὰ εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, ποιοὶ εἶναι οἱ πιὸ ἀναγκαῖοι ἄνθρωποι καὶ πὼς θὰ μποροῦσε νὰ ξέρει ποιὸ εἶναι τὸ πιὸ σπουδαῖο πράγμα νὰ κάνει.
Καὶ ἦλθαν σοφοὶ ἄνθρωποι στὸ βασιλιά, ἀλλὰ ὅλοι ἔδωσαν διαφορετικὲς ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα.
Σ᾿ ἀπάντηση τοῦ πρώτου ἐρωτήματος, μερικοὶ εἶπαν ὅτι γιὰ νὰ ξέρει κανεὶς τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, πρέπει νὰ φτιάξει προκαταβολικὰ ἕνα πρόγραμμα ἡμερῶν, μηνῶν καὶ ἐτῶν καὶ νὰ τὸ ἀκολουθήσει πιστά. Μόνον ἔτσι, εἶπαν αὐτοί, θὰ μποροῦσε νὰ γίνει τὸ κάθε τί στὴν κατάλληλη στιγμή. Ἄλλοι δήλωσαν ὅτι θὰ ἦταν ἀδύνατο ν᾿ ἀποφασίσει κανεὶς ἐκ τῶν προτέρω τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, ἀλλὰ ἂν δὲν ἀφήσει τὸν ἑαυτό του νὰ ἀπορροφηθεῖ σὲ μάταιες ἐνασχολήσεις, θὰ μποροῦσε πάντοτε νὰ προσέχει τί συμβαίνει καὶ τότε νὰ κάνει ὅ,τι θὰ ἦταν ἀναγκαῖο. Ἄλλοι πάλι εἶπαν, ὅτι ὅσο κι ἂν πρόσεχε ὁ βασιλιὰς ὅ,τι συνέβαινε, θὰ ἦταν ἀδύνατο σὲ ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἀποφασίζει σωστὰ ποιὰ εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, γι᾿ αὐτὸ θἄπρεπε νὰ ἔχει ἕνα συμβούλιο ἀπὸ σοφοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ τὸν βοηθοῦσαν νὰ καθορίσει τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε τί.
Ἀλλὰ πάλι, ἄλλοι τοῦ εἶπαν ὅτι ὑπάρχουν ὁρισμένα πράγματα ποὺ δὲ θὰ μποροῦσαν νὰ περιμένουν νὰ ἐξεταστοῦν ἀπὸ ἕνα συμβούλιο καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα πρέπει κανεὶς νὰ ἀποφασίσει ἀμέσως ἂν θὰ τὰ ἐπιχειρίσει ἢ ὄχι. Γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὅμως κανεὶς νὰ τὸ ἀποφασίσει αὐτό, πρέπει νὰ ἐκ τῶν προτέρων νὰ γνωρίζει τί πρόκειται νὰ συμβεῖ. Μόνο μάγοι μποροῦν νὰ τὸ κάνουν αὐτὸ καὶ γι᾿ αὐτό, γιὰ νὰ ξέρει κανεὶς τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, πρέπει νὰ συμβουλεύεται μάγους.
Ἐξ ἴσου ποικίλες ἦταν οἱ ἀπαντήσεις καὶ στὸ δεύτερο ἐρώτημα. Μερικοὶ εἶπαν ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ χρειάζεται περισσότερο ὁ βασιλιὰς εἶναι οἱ σύμβουλοί του, ἄλλοι οἱ ἱερεῖς, ἄλλοι οἱ γιατροί, ἐνῶ ἄλλοι εἶπαν ὅτι πιὸ ἀναγκαῖοι εἶναι οἱ πολεμιστές.
Στὸ τρίτο ἐρώτημα γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι πιὸ σπουδαία ἐνασχόληση, μερικοὶ ἀπάντησαν ὅτι πιὸ σπουδαῖο πράγμα στὸ κόσμο εἶναι οἱ ἐπιστῆμες. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι εἶναι ἡ πολεμικὴ ἐπιδεξιότητα, καὶ ἄλλοι πάλι ὅτι εἶναι ἡ θρησκευτικὴ λατρεία.
Ὅλες οἱ ἀπαντήσεις ἦταν διαφορετικὲς καὶ ὁ βασιλιὰς δὲ συμφώνησε σὲ καμιὰ ἀπ᾿ αὐτὲς καὶ σὲ καμιὰ δὲν ἔδωσε σημασία. Ἀλλὰ θέλοντας ἀκόμη νὰ βρεῖ τὶς σωστὲς ἀπαντήσεις, ἀποφάσισε νὰ συμβουλευτεῖ ἕναν ἐρημίτη πολὺ γνωστὸ γιὰ τὴν σοφία του.
Ὁ ἐρημίτης ζοῦσε σ᾿ ἕνα δάσος ἀπ᾿ τὸ ὁποῖο δὲν ἀπομακρυνόταν ποτὲ καὶ δὲ δεχόταν παρὰ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Ἔτσι ὁ βασιλιὰς ντύθηκε ἁπλὰ ροῦχα καὶ πρὶν φτάσει στὸ κελὶ τοῦ ἐρημίτη, κατέβηκε ἀπ᾿ τ᾿ ἄλογό του, ἄφησε πίσω τὴ φρουρά του καὶ πῆγε μόνος του.
Ὅταν πλησίασε ὁ βασιλιάς, ὁ ἐρημίτης ἔσκαβε τὴ γῆ μπροστὰ στὴν καλύβα του. Ὅταν εἶδε τὸ βασιλιά, τὸν χαιρέτησε καὶ συνέχισε νὰ σκάβει. Ὁ ἐρημίτης ἦταν ἄνθρωπος ἀσθενικὸς καὶ ἀδύνατος καὶ κάθε φορὰ ποὺ σφήνωνε τὴν ἀξίνα του στὴν γῆ γιὰ νὰ σηκώσει λίγο χῶμα, ἀνάπνεε βαριά.
Ὁ βασιλιὰς τὸν πλησίασε καὶ τοῦ εἶπε: «Ἦρθα σὲ σένα σοφὲ ἐρημίτη γιὰ νὰ σὲ ρωτήσω τρία πράγματα: Πῶς θὰ μάθω νὰ κάνω τὸ κατάλληλο πράγμα στὴν κατάλληλη στιγμή, ποιοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ χρειάζομαι περισσότερο καὶ ἑπομένως ποιοὺς θὰ πρέπει νὰ προσέχω περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ποιὲς ὑποθέσεις εἶναι πιὸ σπουδαῖες καὶ χρειάζονται περισσότερο προσοχή»;
Ὁ ἐρημίτης ἄκουσε τὸ βασιλιά, ἀλλὰ δὲν ἔδωσε καμιὰ ἀπάντηση. Μόνο ἔφτυσε στὶς παλάμες του καὶ ξανάρχισε τὸ σκάψιμο.
«Εἶσαι κουρασμένος», εἶπε ὁ βασιλιάς, «ἄσε μὲ νὰ πάρω τὴν ἀξίνα καὶ νὰ δουλέψω ἐγὼ λίγο γιὰ σένα».
«Εὐχαριστῶ», εἶπε ὁ ἐρημίτης καὶ δίνοντας τὴν ἀξίνα στὸ βασιλιὰ κάθησε κάτω στὸ χῶμα.
Ὅταν ἔσκαψε ὁ βασιλιὰς δύο αὐλάκια, σταμάτησε καὶ ἐπανέλαβε τὰ ἐρωτήματά του. Ὁ ἐρημίτης καὶ πάλι δὲν ἀπάντησε, ἀλλὰ σηκώθηκε, ἅπλωσε τὸ χέρι του...

Friday, 3 August 2012

Αϊτή: Μάγος βουντού σκότωσε τέσσερα παιδιά για να ξορκίσει τον... διάβολο

Τέσσερα παιδιά της ίδιας οικογένειας βρέθηκαν νεκρά σήμερα στο σπίτι τους σε μια μικρή πόλη στη νότια Αϊτή, αφού ένας μάγος προσπάθησε να τα "γιατρέψει", διώχνοντας τον «διάβολο που είχε μπει μέσα τους»..

«Τα τέσσερα παιδιά, τρία κορίτσια και ένα αγόρι, το μεγαλύτερο από τα οποία ήταν 7 ετών και το μικρότερο 15 μηνών, έχασαν τη ζωή τους αφού ένας "θεραπευτής" ανέλαβε να τα γιατρέψει. Στη συνέχεια τα εγκατέλειψε στο κρεβάτι της μητέρας τους», εξήγησε ο Βιλφρίντ Μπρισόν, αξιωματούχος της Μαρμπιάλ.
Σύμφωνα με τους γείτονες της οικογένειας, ο «θεραπευτής», ένας μάγος βουντού, με τη βοήθεια του αδελφού του έπεισε τη μητέρα των παιδιών ότι είναι δαιμονισμένα και ότι εκείνος μπορεί να διώξει από μέσα τους τον διάβολο.
«Για να θεραπεύσουν τα θύματα, ο μάγος και ο αδελφός του τα χτύπησαν πολλές φορές. Τα παιδιά υπέκυψαν από τα χτυπήματα», πρόσθεσε ο Μπρισόν.
Ο μάγος και ο αδελφός του στη συνέχεια διέφυγαν στο Πορτ-ο-Πρενς, ενώ οι τοπικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα για το συμβάν και συνέλαβαν τη μητέρα των θυμάτων.

 
ethnos

Στον «αέρα» η μετακίνηση των μαθητών με αναπηρία

«... η σχολική χρονιά για τα άτομα με αναπηρία
δεν θα αρχίσει την ίδια ημέρα που θα ξεκινήσει
για όλους τους υπόλοιπους μαθητές»
Τον κίνδυνο να μείνουν εκτός εκπαιδευτικού συστήματος με την έναρξη του νέου σχολικού έτους αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι μαθητές με αναπηρία σε ολόκληρη την επικράτεια και σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Όπως καταγγέλλει στο tvxs.gr ο πρόεδρος της ΕΣΑμεΑ Ιωάννης Βαρδακαστάνης, το ζήτημα της μετακίνηση των παιδιών με αναπηρία από και προς τα σχολεία τους δεν έχει λυθεί ακόμη και ούτε πρόκειται να προλάβει να διευθετηθεί πριν από τις 11 Σεπτεμβρίου, ημέρα που οι μαθητές επιστρέφουν στις σχολικές αίθουσες.
περισσότερα: tvxs

Αίσωπος: Το Λιοντάρι και το Ποντίκι

κι οι πιο αδύνατοι μπορούν να ξεπληρώσουν
το καλό που τους κάνουν οι δυνατότεροί τους.
Μια φορά ένα λιοντάρι κοιμότανε στη σπηλιά του. Είχε φάει αποβραδίς, ένα βόδι ολόκληρο, είχε πιει μπόλικο νερό και τώρα είχε βυθιστεί στον ύπνο κι έβλεπε όνειρα λιονταρίσια.

The Lion and the Mouse An Aesop's Fable

Ξαφνικά, ένιωσε στον ύπνο του πως κάτι το γαργαλούσε, σαν να περπατούσε κάποιος - πολύ ελαφρά είν' αλήθεια - πάνω στο κορμί του. Άνοιξε τα μάτια του και τι να δει: ήταν ένα ποντίκι!
Θύμωσε τότε το ποντίκι που ένα τόσο ταπεινό και μικρούλικο ζωάκι τόλμησε να του χαλάσει την ησυχία του κι αρπάζοντάς το με το πόδι του, ετοιμάστηκε να το χάψει.
Αλλά το ποντίκι άρχισε να το παρακαλάει κλαίγοντας:
- Άφησέ με βασιλιά μου να ζήσω κι εγώ μπορεί μια μέρα να σου ξεπληρώσω την καλοσύνη που θα μου κάνεις.
Το λιοντάρι, που ήτανε πια χορτάτο και δεν μπορούσε να φάει ούτε έναν ποντικό, γέλασε με τα λόγια που άκουσε και είπε:
- Σου χαρίζω τη ζωή, μόλο που ποτέ δε θα μπορούσες εσύ να με βοηθήσεις!
Κάποτε όμως το λιοντάρι έπεσε σ' ένα λάκκο - παγίδα που είχαν ανοίξει κάποιοι κυνηγοί, κι εκείνοι του έδεσαν τα πόδια με χοντρά σκοινιά και το άφησαν για να πάνε στο χωριό τους να φέρουν κι άλλους ανθρώπους, να τους βοηθήσουν, για να το κουβαλήσουν, επειδή ήταν πολύ βαρύ.
Ύστερα από λίγη ώρα, έτυχε να περνάει από εκεί ο ποντικός και άκουσε βογκητά.
Κατέβηκε τότε στο λάκκο, είδε το δεμένο λιοντάρι και το γνώρισε.
- Κάποτε μου χάρισες τη ζωή, του είπε. Τώρα θα σου ξεπληρώσω την καλοσύνη σου και θα σε ελευθερώσω.
- Εσύ θα με ελευθερώσεις; Ρώτησε απορώντας το λιοντάρι. Πώς είναι δυνατό;

- Τώρα θα δεις είπε το ποντίκι.
Κι άρχισε, με τα σουβλερά του δόντια, να ροκανίζει τα χοντρά σκοινιά, που έδεναν τα πόδια του λιονταριού.
Ύστερα από τρεις-τέσσερις ώρες, τα σκοινιά ήταν κομμένα και το λιοντάρι μπόρεσε, μ' ένα πήδημα, να βγει από το λάκκο - παγίδα.
Δεν έφυγε όμως αμέσως, γιατί περίμενε να σκαρφαλώσει και το ποντίκι απάνω, μια που κι αυτό δεν μπορούσε να βγει μ' ένα πήδημα.
-Σ' ευχαριστώ πολύ! Του είπε συγκινημένο το λιοντάρι.
-Σου είχα υποσχεθεί πως θα ξεπλήρωνα την καλοσύνη που μου έκανες, και κράτησα την υπόσχεσή μου, αποκρίθηκε το ποντίκι. Τότε γέλασες μαζί μου, γιατί δεν πίστευες πως εγώ, ένα μικρό και αδύνατο ποντίκι, θα μπορούσα να βοηθήσω εσένα, το βασιλιά των αγριμιών. Πρέπει να ξέρεις, όμως, πως κι οι πιο αδύνατοι μπορούν να ξεπληρώσουν το καλό που τους κάνουν οι δυνατότεροί τους.

paidika

Thursday, 2 August 2012

Ο ταξιδιάρης γλάρος που κάποτε έκρυψε το φως - Παραμύθι

Οι Ινδιάνοι Νούτκα που ζουν στον Καναδά, διηγούνται μια περίεργη ιστορία για τους γλάρους, άκρως διδακτική:
Ένας ινδιάνικος μύθος, όλο φως
 .
Κάποτε, λένε, όταν το Μεγάλο Πνεύμα έφτιαξε όλα τα πράγματα, χάρισε στους «πρώτους ανθρώπους» δώρα κλεισμένα σε κέδρινα σκαλισμένα κουτιά. Οι «πρώτοι άνθρωποι» ήταν τα ζώα, που υπήρχαν εδώ πριν από εμάς. Σε ένα κουτί υπήρχε το νερό και, όταν αυτό ανοίχτηκε, όλο το νερό κύλησε έξω και ανέβηκε στον ουρανό φτιάχνοντας τα σύννεφα. Μετά έπεσε από τον ουρανό σαν βροχή και σχημάτισε τα ποτάμια που γέμισαν τα κοιλώματα και έφτιαξαν τη θάλασσα.
Ένα άλλο κουτί περιείχε όλα τα βουνά, τα οποία βγήκαν έξω και τοποθετήθηκαν εκεί όπου βρίσκονται ακόμα και σήμερα.
Σε άλλο κουτί υπήρχαν όλοι οι σπόροι των φυτών, ενώ σε άλλο βρισκόταν ο άνεμος, που φύσηξε και σκόρπισε τους σπόρους στις τέσσερις γωνιές του κόσμου.
Καθένας από τους «πρώτους ανθρώπους» άνοιξε το κουτί του, εκτός από τον γλάρο που είχε στο κουτί του το φως του κόσμου. Ο γλάρος το κρατούσε καλά κλεισμένο και έτσι στην αρχή υπήρχε μόνο σκοτάδι. Τα άλλα ζώα ζήτησαν από τον γλάρο να το ανοίξει, όμως αυτός αρνήθηκε κρατώντας το σφιχτά κάτω από τη φτερούγα του. Αφού είδαν κι απόειδαν ζήτησαν τη βοήθεια του κόρακα, που ήταν εξάδελφος του γλάρου. 

Ο κόρακας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να τον πείσει να ανοίξει το κουτί. Τον ικέτευσε, τον κολάκεψε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κόρακας θύμωσε πολύ με την άρνηση του γλάρου και σκέφτηκε: «Ο γλάρος κάνει κακό σε όλους τους ανθρώπους. Μας δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα. Ίσως θα βοηθούσε αν έμπαινε ένα αγκάθι στο πόδι του»… 

Και επειδή ό,τι σκεφτόταν ο κόρακας γινόταν πραγματικότητα, ο γλάρος άρχισε να σκούζει από πόνο: «Το πόδι μου, το πόδι μου, κάτι μπήκε στο πόδι μου!..» Ο κόρακας προσφέρθηκε να βοηθήσει παριστάνοντας τον ανήξερο. Αλλά όταν έσκυψε και είδε το αγκάθι, αντί να το τραβήξει έξω, το έσπρωξε πιο μέσα! Ο γλάρος τσίριξε από τον πόνο. «Ωχ, συγνώμη γλάρε μου, δεν μπορώ να δω τι κάνω. Αν είχε λίγο φως»… Τότε ο γλάρος άνοιξε λίγο το καπάκι του κουτιού του και βγήκε έξω ελάχιστο φως, που όρμησε και ανέβηκε στον ουρανό. Έτσι ο κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε τα αστέρια. Και ήταν πολύ όμορφα… Έσκυψε ξανά ο κόρακας στο πόδι του γλάρου και έσπρωξε ακόμα πιο μέσα το αγκάθι. Ο γλάρος ούρλιαξε, σήκωσε το ένα φτερό, αλλά συνέχιζε να κρατά σφιχτά το κουτί με το άλλο… «Με συγχωρείς», είπε ο κόρακας «δεν υπάρχει αρκετό φως, άνοιξε ακόμα λίγο το κουτί!». Ο γλάρος το άνοιξε λίγο ακόμα και βγήκε έξω ένα κυκλικό χλωμό φως που ανέβηκε στον ουρανό. Και ο κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε το φεγγάρι. Και ήταν πολύ όμορφο… 

Ο κόρακας έσκυψε ξανά και έσπρωξε πιο βαθιά το αγκάθι μέσα στο πόδι του γλάρου. Εκείνος έβγαλε μια δυνατή κραυγή, άνοιξε και τα δύο φτερά του και το κουτί έπεσε κάτω. Το καπάκι άνοιξε και βγήκε από μέσα μια γιγάντια μπάλα από φωτιά, η οποία εκτινάχτηκε ψηλά στον ουρανό. Ακόμα και ο κόρακας δεν μπορούσε να κοιτάξει αυτό το λαμπρό φως. Δεν μπορούσε να κοιτάξει τον ήλιο! Έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη πραγματική μέρα! Εκείνη τη στιγμή ο γλάρος κατάλαβε ότι η απροθυμία του να δώσει αυτό που κατείχε του έφερνε πόνο. Κατάλαβε ότι μόνο όταν δίνεις χωρίς ενδοιασμούς, φεύγει ο πόνος και ανοίγει ο δρόμος για την ελευθερία.

* Ο μύθος λέει πως, αν κάποιος βρεθεί στα μέρη όπου ζει ο γλάρος, θα τον δει μερικές φορές να σηκώνει το ένα του πόδι και να στέκεται στο άλλο. Υπάρχουν δύο εκδοχές γι΄ αυτό: Η μία λέει ότι το αγκάθι εξακολουθεί να βρίσκεται στο πόδι του και η άλλη ότι ο κόρακας το έβγαλε, αλλά ο πόνος από το αγκάθι δεν έχει ξεχαστεί…

Πάντως από τότε ο γλάρος και ο κόρακας δεν ξαναμίλησαν!

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki