Γάζα - Συρία: Η ντροπή ! Τα θύματα είναι παιδιά

Η ντροπή του Ισραήλ: 
το ένα στα τρία θύματα στη Γάζα ήταν παιδιά

Δεκάδες άλλα ορφάνεψαν και «σημαδεύτηκαν» από τη βία που βίωσαν.
.

Ένας Παλαιστίνιος θρηνεί κρατώντας τη σορό της τριών ετών κόρης του που σκοτώπηκε από ισραηλινά πυρά. EPA/MOHAMMED SABER

Το ένα μετά το άλλο βρέφη και παιδιά προστίθενται στη ζοφερή λίστα με τις απώλειες από την τελευταία σύγκρουση στη Λωρίδα της Γάζας. Από τους 104 πολίτες που έχασαν τη ζωή τους και τους 970 που τραυματίστηκαν, οι 34 και 274 αντίστοιχα ήταν παιδιά, ενώ δεκάδες άλλα ορφάνεψαν και «σημαδεύτηκαν» από τη βία που βίωσαν.

  

Οι αριθμοί σοκάρουν ακόμη και για τα σκληρά δεδομένα των πρόσφατων αιματοχυσιών στην περιοχή. Φυσικά συμβαίνει όταν οι Παλαιστίνιοι εξαπολύουν ρουκέτες από την Γάζα να τραυματίζονται και παιδιά από το Ισραήλ, όμως το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας τόνισε κατ' επανάληψη κατά τη διάρκεια της τελευταίας σύγκρουσης  ότι τα χτυπήματα ήταν χειρουργικής ακρίβειας ότι έγινε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφευχθούν παράπλευρες απώλειες. Το Παλαιστινιακό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (PCHR) ετοιμάζεται τώρα να αναλάβει νομική δράση, μέσω των ισραηλινών ομολόγων του, ενάντια στις ισραηλινές αρχές σχετικά με απώλειες πολιτών εξαιτίας στρατιωτικής δράσης τονίζοντας τα παιδιά που έπεσαν θύματα.

«Αυτό που συνέβη είναι απλά τρομερό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι Ισραηλινοί είπαν απλά ότι πέτυχαν το λάθος σπίτι, ότι στόχευαν σε ένα άλλο σπίτι απλών πολιτών. Αυτή η λογική είναι αποτρόπαιη. Το καλύτερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι από πλευράς πληροφοριών απέτυχαν παταγωδώς. Απλώς δεν γνωρίζουν τη Γάζα. Και έτσι χτυπήθηκαν όλα αυτά τα σπίτια πολιτών και σκοτώθηκαν πολλά παιδιά. Αντιθέτως, η Χαμάς και άλλες αντιστασιακές ομάδες, όπως η Ισλαμική Τζιχάντ υπέφεραν μικρές απώλειες συγκριτικά.», λέει ο διευθυντής του  PCHR Ρατζί Σουράνι.

Σύμφωνα με το PCHR και άλλες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μόλις 51 ένοπλοι σκοτώθηκαν και άλλοι 29 τραυματίστηκαν κατά τις τελευταίες συγκρούσεις. Οι ισραηλινές αρχές κατηγορούν τα μέλη των παλαιστινιακών ένοπλων οργανώσεων ότι επίτηδες ρίχνουν ρουκέτες από πυκνοκατοικημένες περιοχές, βάζοντας έτσι σκόπιμα σε κίνδυνο τη ζωή αμάχων, και πράγματι υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει.

tovima.gr

---

Συρία: Επίθεση-σοκ με βόμβα διασποράς 
σε παιδική χαρά

Ακτιβιστές στη Συρία καταγγέλλουν ότι κυβερνητικό μαχητικό αεροσκάφος έριξε βόμβα διασποράς σε παιδική χαρά στη χώρα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δέκα παιδιά.

Σοκαριστικό βίντεο που δημοσιεύτηκε στο Διαδίκτυο δείχνει τα πτώματα των παιδιών στο έδαφος με τις μητέρες τους να θρηνούν πάνω από τις σορούς.

Τα παιδιά σκοτώθηκαν όταν μαχητικό αεροσκάφος βομβάρδισε το χωριό Ντέιρ αλ-Ασαφίρ, ανατολικά της Δαμασκού, σύμφωνα με ακτιβιστές της αντιπολίτευσης.
«Κανείς από τους νεκρούς δεν ήταν πάνω από 15 ετών» δήλωσε ο Αμπού Κάσεμ, ακτιβιστής, στο πρακτορείο Reuters.

Πρόσθεσε ότι στην επίθεση τραυματίστηκαν 15 άτομα και επισήμανε ότι οι αντάρτες δεν βρίσκονταν μέσα στο χωριό, αλλά στα περίχωρα.
Τους τελευταίους μήνες, έχουν αυξηθεί οι φήμες που θέλουν την κυβέρνηση να χρησιμοποιεί βόμβες διασποράς. Το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Ασαντ αρνείται, ωστόσο, την κατηγορία.

Ανεπιβεβαίωτη αναφορά από τις Τοπικές Επιτροπές Συντονισμού (LCC), δίκτυο ακτιβιστών της αντιπολίτευσης, επισημαίνει ότι ο αριθμός των νεκρών στη Συρία την Κυριακή ήταν 117 άτομα, ανάμεσά τους και 14 παιδιά.
Σε μία άλλη εξέλιξη, συριακά πολεμικά αεροσκάφη βομβάρδισαν αρχηγείο των ανταρτών, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.

Ωστόσο, σύμφωνα με ακτιβιστές στην περιοχή, φαίνεται πως δεν πέτυχαν τον στόχο τους.
«Το αρχηγείο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού στεγάζεται σε σχολείο. Φαίνεται ότι τα αεροσκάφη δεν βρήκαν το στόχο τους. Υπήρχαν δύο αεροσκάφη, το ένα από τα οποία έμοιαζε με αναγνωριστικό. Πετούσαν στην περιοχή πάνω από μια ώρα» δήλωσε ο ακτιβιστής Μοχάμεντ Αμπντάλα.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, τουρκικό μαχητικό απογειώθηκε στην περιοχή. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει κάποιο σχόλιο από τις τουρκικές αρχές για το επεισόδιο αυτό, το οποίο σημειώθηκε στο χωριό Ατίμα, κατά μήκος των συνόρων. tovima.gr

Καναδάς: Ιστορίες φρίκης σε υπόθεση παιδεραστίας

Εκατοντάδες παιδιά-θύματα μεταξύ 1940-1982 

σε οικοτροφείο του Μόντρεαλ.

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα σχετικά με τη «δράση» δεκάδων ατόμων σε οικοτροφείο του Μόντρεαλ.

Δράστες ήταν 28 μέλη της τοπικής καθολικής κοινότητας
και έξι εργαζόμενοι στο οικοτροφείο.

Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας και αναφέρονται στη γαλλική εφημερίδα Monde, από το 1940 έως το 1982, πεντακόσιοι ως εξακόσιοι κωφοί ηλικίας 8-17 ετών φέρονται να έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Δράστες ήταν 28 μέλη της τοπικής καθολικής κοινότητας και έξι εργαζόμενοι στο οικοτροφείο.
«Τουλάχιστον 300 παιδιά έπεσαν θύματα συστηματικής σεξουαλικής παρενόχλησης, γεγονός που καθιστά το σκάνδαλο αυτό το μεγαλύτερο στην ιστορία με θύματα κωφά παιδιά, μεγαλύτερο και από εκείνο που αποκαλύφθηκε το 2010 και αφορούσε 200 θύματα ενός αμερικανού ιερέα» λέει ο Κάρλο Ταρίνι, εκπρόσωπος της Ενωσης του Κεμπέκ για τα θύματα των ιερωμένων.

Στις 22 Νοεμβρίου, στη διάρκεια εκπομπής της καναδικής τηλεόρασης πήραν το λόγο πρώην τρόφιμοι του οικοτροφείου.

Στόχος των θυμάτων είναι τώρα να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη, μετά την προσφυγή που κατέθεσαν την άνοιξη στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η διαδικασία όμως είναι πολύ αργή. Ο μέσος όρος ηλικίας των κατηγορουμένων είναι 70 ετών. Αλλοι ιερείς έχουν πεθάνει, άλλοι εξακολουθούν να ασκούν τα καθήκοντά τους.

«Ο χρόνος πιέζει» λέει ο Ζιλ Ριντ διευθυντής του Κέντρου της κωφάλαλης κοινότητας του Μόντρεαλ, ο οποίος έχει συγκεντρώσει 124 μαρτυρίες και έχει ακούσει ιστορίες φρίκης.

«Κτυπούσαν παιδιά με μπαστούνια του μπέιζμπολ, τα έσπρωχναν στη σκάλα ή τα έδερναν μέσα στην τραπεζαρία επειδή δεν τους άρεσε  το φαγητό».
Ένας οικότροφος αφηγείται ότι από τα 8 έως τα 12 χρόνια του υφίστατο σεξουαλική παρενόχληση τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα από τρεις ιερείς.

Ο Ντανιέλ Κορμιέ, 61 ετών σήμερα, ήταν λιγότερο τυχερός. Αφηγείται αυτά που αποσιώπησε όλα τα προηγούμενα χρόνια, καθώς φοβόταν ότι θα τον χαρακτήριζαν συκοφάντη. Αυτό που θέλει είναι να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια και όσοι από τους δράστες είναι ακόμη ζωντανοί να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη. Οπως λέει, στα οκτώ χρόνια που έμεινε στο οικοτροφείο τη δεκαετία του 1960, είδε πολλές σεξουαλικές επιθέσεις. Ενας ιερέας τον κακομεταχειριζόταν σεξουαλικά επί τρεις μήνες, ενώ δεν είχε κλείσει ούτε τα δέκα του χρόνια.

Ο Μαριούς Πακέν, νευροψυχολόγος, κωφός και ο ίδιος από τα 15 του χρόνια, εργάστηκε από το 1993 έως το 2002 στο Ινστιτούτο Ρεμόν-Ντεουάρ, το κέντρο αποκατάστασης που διαδέχθηκε το Ινστιτούτο των κωφών. Και έχει ακούσει κι αυτός τρομερές ιστορίες. «Οι καταχρήσεις, οι σοδομισμοί, οι πεολειχίες, ήταν στην ημερήσια διάταξη, και κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει».

από tovima

2012: Έξι χρόνια «Χαμομηλάκι» — Σας ευχαριστούμε για την αγάπη σας 😀

Σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Στυλιανού, προστάτη των παιδιών, «γεννήθηκε»

η συντροφιά του χαμομηλιού

για να το δεις πρέπει να σκύψεις,
για να μην το πατήσεις πρέπει να προσέξεις.

Σε πείσμα των καιρών,
αρνούμαστε να πατήσουμε ένα λουλούδι

Επειδή πολλοί δεν ξέρουν τι σημαίνει μια παγωμένη καρδιά
μέσα σε παιδικό στέρνο,
Επειδή δεν γνωρίζουν οι πολλοί τι είναι να σκίζει ο πόνος
την καρδιά ενός παιδιού,
Επειδή πάμπολλα παιδάκια κακοποιούνται με πολλούς,
φοβερούς τρόπους,
Επειδή το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο
αλλά από τη δική μας κόλαση,
Επειδή πολλοί γονείς, κάνουν σφάλματα ολέθρια
στην ανατροφή των παιδιών τους,
Επειδή παιδάκια-σκλάβοι φτιάχνουν με πληγωμένα χεράκια 

τα πολύτιμα χαλιά μας,
Επειδή ένα άδειο πιάτο πετάμε μπροστά σε εκατομμύρια πεινασμένα ματάκια,
Επειδή τα παιδιά-θύματα πολέμων αναφέρονται αδιάντροπα 

ως παράπλευρες απώλειες,
Επειδή το κακό, που παράγινε, γέμισε λύπη την ψυχή μας….

Και μετά, επειδή η λύπη έγινε οργή
μια συντροφιά, η δικιά μας, από φίλους αγαπημένους,
φτιάξαμε αυτή τη σελίδα,
για να μη μείνουμε στην οργή και τη λύπη, αλλά…
.
Επειδή η ΑΓΑΠΗ μας για τα παιδιά είναι μεγάλη
είπαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε…
να φωνάξουμε,
να ακουστούμε,
να ενημερωθούν όλοι για το κακό που συντελείται,
 .
Επειδή πιστεύουμε ότι,
αν … αν,
ΟΛΟΙ, ΟΛΟΙ
προσπαθήσουμε
ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ
τότε...
ΠΟΛΛΑ
ΠΟΛΛΑ μπορούν να γίνουν,
.
Για να γίνουν όλα καλύτερα για τα παιδιά,
Για να βλέπουμε παιδάκια γελαστά,
Για να έχουν ΟΛΑ τα παιδιά το πιάτο τους γεμάτο,
Για να έχουν ΟΛΑ τα παιδιά μια αγκαλιά να κρύβονται,
Για να μπορούν ελεύθερα να μαθαίνουν και να παίζουν,
Για να προστατεύονται από τις αρρώστιες,
Για να γίνουν αυστηρότεροι οι νόμοι εναντίον των παιδεραστών,
Για να εφαρμόζονται οι νόμοι οι σχετικοί με την παιδική κακοποίηση,
Για να διοριστούν ικανοί παιδοψυχολόγοι στα σχολεία όλων των βαθμίδων
και άλλα πολλά….
.
Και βαφτίσαμε τη συντροφιά μας,
ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ,
επειδή το χαμομηλάκι βρίσκεται παντού,
στην εξοχή και την πόλη
και για να το δεις πρέπει να σκύψεις,
για να μην το πατήσεις πρέπει να προσέξεις.
.
Δεν κάνει φιγούρα, είναι ταπεινό σαν τα παιδάκια,
μικρό και ταπεινό,
αλλά η απαλή και διακριτική μοσχομυρωδιά του
γεμίζει τον αέρα και ευφραίνει τις καρδιές μας.
.
Αγαπάει τον ήλιο και στρέφει στο Φως το κεφαλάκι του,
και είναι ιαματικό με τρόπους πολλούς,
και καλλωπιστικές ιδιότητες έχει,
και είναι ευλογημένο….
.
Δεν φιλοδοξούμε να γίνουμε γνωστοί ως φυσικά πρόσωπα,
δεν επιδιώκουμε κέρδος υλικό ή άλλο,
θέλουμε απλά να γίνει γνωστή η σελίδα μας,
να αυξηθεί ο αριθμός των φίλων της ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ
για να βοηθήσουμε έστω και ένα, ένα παιδάκι – χαμομηλάκι.
.
.
ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ
Το χαμομηλάκι

Η σπαρακτική επιστολή μιας απελπισμένης πολύτεκνης μητέρας που συγκλονιζει - Ακούει κανείς;;;

Έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο η επιστολή της γυναίκας που παλεύει κάθε μέρα να τα βγάλει πέρα για να συντηρήσει την οικογένεια της.
Πρόκειται για μια 34χρονη μητέρα 4 παιδιών, η οποία περιγράφει στο γράμμα το Γολγοθά που περνάει καθημερινώς για να προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή στα παιδιά της.
Σας παραθέτουμε αυτούσια την κραυγή απόγνωσης, όπως στάλθηκε στο nocomments.gr, από την ανώνυμη μητέρα, που όπως εξήγησε δεν ήθελε να δημοσιευτεί το όνομά της για να μην έχουν πρόβλημα τα παιδιά της στο σχολείο...
"Ονομάζομαι Κ.Α. είμαι 34 ετών, παντρεμένη εδώ και 17χρόνια και έχω 4 παιδιά. Ένα κορίτσι 14 και τρία αγόρια 10, 9 και 6 ετών.
Σήμερα το πρωί δεν είχα να δώσω στα παιδιά ούτε γάλα, πήγαν νηστικά στο σχολείο και δεν ήταν η πρώτη φορά.  
Το μεσημέρι για τέταρτη συνεχόμενη μέρα τους έφτιαξα μακαρόνια και το απόγευμα για Τρίτη φορά σύνδεσα παράνομα το ρεύμα στο σπίτι μου.
Έσφιξα την γροθιά μου, κοίταξα τον άντρα μου στα μάτια και του ψιθύρισα «θα το παλέψουμε…».
Αυτό λέω και στον εαυτό μου κάθε μέρα, κάθε πρωί που ξυπνάω κάθε βράδυ που κοιμίζω τα παιδιά μου. ΘΑ ΤΟ ΠΑΛΕΨΩ!
Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές, που λυγίζω. Υπάρχουν στιγμές που δεν αντέχω το βλέμμα των παιδιών μου όταν μου ζητούν τα βασικά… ένα πιάτο φαΐ ένα κουλούρι για το σχολείο, ένα ζευγάρι παπούτσια…
Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να ανέβω στην ταράτσα και να δώσω τέλος στη ζωή μου και άλλες που θέλω να πάρω ένα όπλο και να σκοτώσω όλους αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτή την τραγική κατάσταση…
Υπάρχουν στιγμές δύσκολες που όπως αυτή εδώ που αποφάσισα να σας γράψω για τον Γολγοθά που ανεβαίνουμε με την οικογένειά μου και φοβάμαι για το πιο θα είναι το τέλος.
Είμαστε δύο άνθρωποι νέοι, έτοιμοι να στύψουμε την πέτρα. Έχουμε πάει παντού για να βρούμε δουλειά, έχουμε ρωτήσει όλο τον κόσμο για μία θέση εργασίας, αλλά βρίσκουμε συνεχώς κλειστές πόρτες, και παίρνουμε μία και μόνο απάντηση, «Δεν χρειαζόμαστε άτομα».
Ο άντρας μου απολύθηκε από το εργοστάσιο που δούλευε στις αρχές του χρόνου. Μέχρι το περασμένο Πάσχα, κουτσά στραβά, τα βγάζαμε πέρα, έκανε λίγα μεροκάματα από εδώ και από εκεί.
Από το Πάσχα μέχρι σήμερα όμως τα έσοδά μας είναι 100ευρώ το μήνα, που παίρνω εγώ, καθαρίζοντας ένα γραφείο και το επίδομα των πολυτέκνων 420ευρώ το δίμηνο.
Με αυτά τα χρήματα, πρέπει να πληρώσω, φως, νερό, τηλέφωνο. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να φάμε.
Με αυτά τα χρήματα πρέπει να αγοράσω τα φάρμακα για το άσθμα που παίρνουν τα δύο μου αγόρια.
Με αυτά τα χρήματα πρέπει να καλύψω τις βασικές ανάγκες τις οικογένειάς μου, αλλά δυστυχώς, όπως θα καταλάβαινε και ο πιο χαζός άνθρωπος σε αυτή την χώρα 420 ευρώ το δίμηνο, δηλαδή μόλις 210 ευρώ το μήνα ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ!
Το σπίτι μας το έχουμε αγοράσει με δάνειο, το οποίο έχω σταματήσει να το πληρώνω εδώ και δύο χρόνια. Όταν δηλαδή η οικονομική κρίση χτύπησε και την δική μας πόρτα.
Δεν θυμάμαι καν πόσο είναι το ποσό που χρωστάμε στην τράπεζα, έχω χάσει τον λογαριασμό και στη κατάσταση που βρίσκομαι αυτή την στιγμή έχει σταματήσει και να με απασχολεί.
Στις 29 Οκτωβρίου, ήρθε στο σπίτι μας το συνεργείο της ΔΕΗ και μας έκοψε το ρεύμα. Έτρεξα αμέσως στα γραφεία της ΔΕΗ, πήγα στον διευθυντή, τον παρακάλεσα να μου κάνει ένα διακανονισμό, με ένα ποσό που να μπορώ να πληρώσω. Μου ζητούσε 300ευρώ άμεσα, εδώ και τώρα. Μου είπε «δώσε 300ευρώ, δεν ξέρω που θα τα βρεις και δεν μ’ ενδιαφέρει. Αν δεν μας πληρώσεις δεν μπορούμε να σου συνδέσουμε το ρεύμα».
Το γεγονός πως στο σπίτι έχω 4 ανήλικα παιδιά δεν νομίζω καν να τον άγγιξε. Απλά αδιαφόρησε. Ήταν ανένδοτος! Έφυγα από την ΔΕΗ έχοντας χάσει την γη κάτω από τα πόδια μου.
Τι θα συνέβαινε όταν τα παιδιά θα επέστρεφαν από το σχολείο; Όχι αυτό δεν θα το άντεχαν ούτε αυτά, αλλά ούτε και εγώ. Έτσι αποφάσισα να αδιαφορήσω και εγώ για τους κανονισμούς της ΔΕΗ.
Βρήκαν ένα κύριο, μάλλον ηλεκτρολόγος θα ήταν, ο οποίος μου είπε πως μπορεί να συνδέσει το ρολόι. Παράνομα! Είναι η πρώτη παρανομία που κάνω και εγώ στη ζωή μου! Του είπα χωρίς δεύτερη σκέψη να το συνδέσει αμέσως.
Έτσι και έγινε. Λίγο καιρό μετά το συνεργείο της ΔΕΗ ήρθε ξανά, μου το έκοψαν για δεύτερη φορά και φυσικά το σύνδεσα ξανά… έτσι ξεκίνησε ένας φαύλος κύκλος αυτοί να το κόβουν και εγώ να το συνδέω.
Βέβαια κάθε φορά που συμβαίνει αυτό μου βάζουν και από ένα πρόστιμο αλλά πλέον λίγο με ενδιαφέρει και αυτό.
Στην ΕΥΔΑΠ τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ο διευθυντής ευτυχώς είναι πάνω από όλα άνθρωπος.
Μου είπε πως κανένας δεν πρόκειται να μου κόψει το νερό, και να δίνω όσα μπορώ, έστω και 10 ευρώ. Και αυτό κάνω. Δεν μου περισσεύουν ούτε αυτά τα 10ευρώ, τα κόβω από τις βασικές ανάγκες των παιδιών μου, αλλά ευγνωμονώ έναν άνθρωπο που έδειξε κατανόηση και τα δίνω κάθε μήνα.
Στην γειτονιά δεν έχω δώσει δικαιώματα. Δεν ξέρει κανείς τι συμβαίνει πίσω από την πόρτα του σπιτιού μου. Προσπαθώ να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια των παιδιών μου.
Δεν ζητιανεύω και δεν θέλω να δώσω το δικαίωμα σε κανέναν να με λυπηθεί. Δεν έχω ανάγκη από λύπηση, από δουλειά έχω ανάγκη. Μια δουλειά για μένα και μία για τον σύζυγό μου.
Κανένα δικαίωμα δεν έχουν δώσει ούτε τα παιδιά μου στο σχολείο. Δεν λένε σε κανένα τι συμβαίνει στο σπίτι μας και αν πήγαν νηστικά σήμερα για μάθημα. Κάποιες μέρες τους αγοράζω ένα κουλούρι και το μοιράζω στα τρία.
Δεν τους δίνω κάθε πρωί γάλα. Την μία μέρα γάλα, την άλλη τσάι κάποιες μέρες ίσως και τίποτα.
Το μεσημέρι μαγειρεύω ρύζι, μακαρόνια, όσπρια… κρέας τρώμε μία φορά στις 15 και αυτό κοτόπουλο. Τα παιδιά δείχνουν κατανόηση, βλέπουν τις προσπάθειές μας και κάνουν υπομονή. Όσο μπορούν. Όμως και αυτά κάποιες στιγμές δεν αντέχουν.
Βλέπουν τους συμμαθητές τους φίλους τους και αναρωτιούνται εμείς γιατί να μην έχουμε, εμείς γιατί να μην μπορούμε. Αυτό που με τρομάζει είναι πως τα αγόρια μου αγριεύουν. Η συμπεριφορά τους αλλάζει, γίνονται επιθετικά ενώ δεν ήταν. Για μικρά πράγματα ανούσια, επαναστατούν. Φοβάμαι πως και αυτά έχουν φτάσει στα όριά τους.
Δυστυχώς ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μας δεν έχουμε καμία βοήθεια από τις οικογένειες μας… Και αυτοί τα βγάζουν δύσκολα πέρα.
Ο λόγος που σήμερα έκατσα και έγραψα όλα αυτά είναι γιατί ζητάω μέσα από τα βάθη της καρδιά μου βοήθεια. Δεν ζητιανεύω, δεν θέλω από κανέναν να μου δώσει χρήματα ή φαγητό. Μια δουλειά ζητάω για μένα και για τον σύζυγό μου. Μία δουλειά για να σταθούμε στα πόδια μας. Μια δουλειά για να σηκώσουμε και πάλι κεφάλι.
Γιατί δεν αντέχω αυτές τις μέρες, όπως την σημερινή, που στο πορτοφόλι μου δεν έχει ούτε ένα ευρώ για αγοράσω ένα ψωμί.
Ποτέ δεν πίστευα, ούτε εγώ ούτε ο σύζυγός μου ότι θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν και ήμασταν ευτυχισμένη. Η ζωή μας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν ένας καθημερινός αγώνας αλλά δεν παραπονιόμουν, μου έφτανε η αγκαλιά των παιδιών μου και η ικανοποίηση να τους παρέχω όσα χρειάζονται.
Αυτό είναι, που με σκοτώνει σήμερα. Δεν με νοιάζει για μένα αλλά δεν μπορώ, δεν αντέχω να μην μπορώ να δώσω στα παιδιά μου όσα χρειάζονται. Κρατάω με νύχια και με δόντια την οικογένειά μου δεμένη.
Με τον σύζυγό μου έχουμε γίνει ένα, ήμαστε εγώ γι’ αυτόν και αυτός για μένα.
Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, παρακαλάω όλο τον κόσμο να με βοηθήσει να βρω μια δουλειά. Αυτό θα με έκανε ευγνώμων… θα επέστρεφε το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών μου.
Μια δουλειά για να μπορώ να ζήσω και εγώ, και τα παιδιά μου αξιοπρεπώς.
Σας ευχαριστώ!
Με εκτίμηση Κ. Α. Από Πάτρα"

από tro-ma-ktiko

Αθήνα 2011-2012

Δεν μπορεί, δεν γίνεται να πεινάνε παιδάκια στην Ελλάδα ...

Όσο μαντάρα και να τα έχουμε κάνει, αν και αμφιβάλλω πολύ γι' αυτό, μόνο και μόνο επειδή ακούω ότι θα χρεοκοπήσει ο πλανήτης αν πτωχεύσει η Ελλαδίτσα μας, αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

Κανένα παιδάκι δεν μπορεί, δεν γίνεται να πεινάει.

Athens 2011-2012 from George on Vimeo.
hamomilaki.gr