«Ψηφιακά ναρκωτικά»: Ο 6χρονος που εθίστηκε σε βιντεοπαιχνίδι

Η Έλενα αγόρασε στον 6 χρονών γιο της, Γιάννη, ένα iPad όταν πήρε τους πρώτους του βαθμούς. ''Γιατί όχι;'' είπε κατα τη διάρκεια της συνεδρίας. 

Η δασκάλα τεχνολογίας του Γιάννη εξάλλου ήταν υπέρμαχος της χρήσης τέτοιων συσκευών και τόνιζε τα εκπαιδευτικά πλεονεκτήματα που έχει ένα παιδί όταν έρχεται σε επαφή με την τεχνολογία.

Επέτρεπε στον Γιάννη να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad. Μετά από λίγο καιρό ανακάλυψε το Minecraft, για το οποίο η δασκάλα επιβεβαίωσε την Έλενα ''είναι σαν ηλεκτρονικό Lego''.

Ενθυμούμενη την παιδική της ηλικία και το πόσο διασκεδαστικό ήταν να παίζεις με αυτά τα πλαστικά τουβλάκια, η Έλενα άφησε τον γιο της να παίζει Minecraft τα απογεύματα.

Στην αρχή έδειχναν όλα πολύ καλά. 

Ο Γιάννης φαινόταν να ασχολείται με κάτι πολύ δημιουργικό και αφού είχαν φτιάξει λέσχη Minecraft στο σχολείο, η Έλενα δεν ανησυχούσε παρόλο που έβλεπε διάφορες αλλαγές στη συμπεριφορά του Γιάννη.

Ο Γιάννης είχε αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του για το διάβασμα και όλες τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούνταν. 

Η συμπεριφορά του άρχισε να χειροτερεύει, έτσι η μαμά του αποφάσισε να του ''κόψει'' το παιχνίδι αλλά ο Γιάννης έχανε τη ψυχραιμία του. Το ξέσπασμα του παιδιού της ήταν τόσο έντονο, ωστόσο η ίδια προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι ''είναι εκπαιδευτικό'' και ότι πρέπει να λογικευτεί.

Μέχρι που τον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι με τα μάτια ορθάνοιχτα, σε πολύ μικρή απόσταση να κοιτάζει αποσβολωμένος της οθόνη του iPad. Το παιδί ήταν σα να είχε πέσει σε κατατονική λήθαργο.

Υπάρχει λόγος που οι γονείς που σχετίζονται με την τεχνολογία είναι αυτοί που είναι και πιο προσεκτικοί με τα παιδιά τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι της τεχνολογίας και οι μηχανικοί από το Silicon Valley επιλέγουν σχολεία για τα παιδιά τους που δεν έχουν καμία σχέση με την τεχνολογία. 

Τα παραδείγματα είναι πολλά, οι ιδρυτές της Google, Sergey Brin και Larry Page δε πήγαν σε τεχνολογικό σχολείο, όπως και ο δημιουργός του Amazon, Jeff Bezos.
Πολλοί γονείς από διαίσθηση και μόνο καταλαβαίνουν ότι οι τόσο φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επίδραση στα παιδιά. 

Τα επιθετικά ξεσπάσματα σε αυτά τα παιδιά είναι πολύ συχνό φαινόμενο, καθώς είναι τόσο εθισμένα στις συσκευές αυτές που απαβλακώνονται, αντιμετωπίζουν τα πάντα με απάθεια και χάνουν το ενδιαφέρον τους για το καθετί διαφορετικό όταν δεν είναι online.

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα...
Τώρα ξέρουμε ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι μία μορφή ψηφιακών ναρκωτικών. Πρόσφατες έρευνες σε εγκεφάλους παιδιών δείχνουν ότι επηρεάζουν τον μετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που τον επηρεάζει η κοκαΐνη. 

Η τεχνολογία είναι τόσο διεγερτική που αυξάνει τα επίπεδα ντοπαμίνης στον οργανισμό -η αίσθηση που εμπλέκεται περισσότερο στον εθισμό- όσο και στο σεξ.

Αυτή η εθιστική επίδραση εξηγεί ο νευροεπιστήμονας στο UCLA, Dr. Peter Whybrow, ονομάζεται ''ηλεκτρονική κοκαΐνη'' και οι Κινέζοι επιστήμονες την αποκαλούν " Ψηφιακή ιρωΐνη".
Ο εγκέφαλος του μικρού Γιαννάκη παίζοντας Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπό την επήρεια ναρκωτικών. Έτσι εξηγείται γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά μπροστά από την οθόνη και γιατί ταράζονται τόσο πολύ όταν τελειώνει η ώρα που τους επιτρέπεται να είναι στον υπολογιστή. 

Επιπροσθέτως, εκατοντάδες κλινικές έρευνες δείχνουν ότι η υπερβολική έκθεση στην οθόνη προκαλεί κατάθλιψη, άγχος και επιθετικότητα και ένας gamer μπορεί να οδηγηθεί σε ψυχωτικές συμπεριφορές όταν χάνει επαφή με την πραγματικότητα.
Μετά από πολλά εμπόδια, η Έλενα κατάφερε να πάρει το τάμπλετ από τα χέρια του Γιάννη.

Ο Γιάννης μετά από 4 χρόνια υποστήριξης, πηγαίνει πολύ καλύτερα. Έχει μάθει να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή με πολύ πιο υγιή τρόπο, έχει αρκετούς φίλους, παίζει και πάλι ποδόσφαιρο. 

Άλλα η μητέρα του είναι συνέχεια σε εγρήγορση, γιατί όπως με όλους τους εθισμούς, και αυτό μπορεί να ξανα-εμφανιστεί σε αδύναμες στιγμές.
infokids.com.cy

Choking game - Το «παιχνίδι της ασφυξίας»: Τραγωδία στη Γλυφάδα

16χρονη βρέθηκε κρεμασμένη -Γιατί οι Αρχές ερευνούν τον υπολογιστή της

Μια 16χρονη κοπέλα βρέθηκε κρεμασμένη προχθές, Δευτέρα, στο δωμάτιο του σπιτιού της στη Γλυφάδα, από τη μητέρα της, η οποία έπαθε σοκ μόλις την είδε.
Η μητέρα της μαθήτριας μόλις πήγε το μεσημέρι στο σπίτι της, είδε την κόρη της να έχει κρεμαστεί με ένα μαντίλι το οποίο είχε δέσει σε χερούλι της ντουλάπας. Σημειώνεται ότι η 16χρονη δεν έχει αφήσει κάποιο σημείωμα.
Σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές, πρόκειται για καθαρή αυτοκτονία. Την έρευνα της υπόθεσης έχει αναλάβει το αστυνομικό τμήμα Γλυφάδας, ενώ εξετάζεται και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής της κοπέλας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η έρευνα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή αναμένεται να ρίξει φως στα αίτια της τραγωδίας καθώς η νεαρή φέρεται να ήταν ήταν ένα χαρούμενο κορίτσι. 

Ταυτόχρονα αναμένεται να αποκαλυφθεί αν με την τραγωδία έχει κάποια σχέση το «choking game» ή το «παιχνίδι της ασφυξίας» στα ελληνικά, το οποίο έχει προκαλέσει πολλούς θανάτους παιδιών και εφήβων σε όλο τον κόσμο.

Τι είναι το choking game
Ένα παιχνίδι στο οποίο οφείλονται οι θάνατοι πολλών παιδιών σε όλο τον κόσμο έχει καταφέρει να εξαπλωθεί χάρη στο διαδίκτυο.

Η μεγαλύτερη συζήτηση γύρω από αυτό έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο έπειτα από τον τραγικό θάνατο που βρήκε ένα 11χρονο αγόρι στη Νότια Καρολίνα, του Garrett Pope Jr., το οποίο πέθανε στο δωμάτιό του όταν προσπάθησε να προκαλέσει στον εαυτό του ασφυξία με ένα σχοινί.

Αυτό όμως δεν ήταν το μοναδικό περιστατικό που προκάλεσε σάλο στο εξωτερικό καθώς λίγες εβδομάδες νωρίτερα ένα αγόρι από το Μπέρμιγχαμ, βρέθηκε νεκρός από τη μητέρα του, κρατώντας στο χέρι του τη ζώνη με την οποία αυτοστραγγαλίστηκε. 

Το τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το 12χρονο παιδί λίγο καιρό πριν είχε ενημερωθεί στο σχολείο για αυτό το παιχνίδι και τους κινδύνους που κρύβει, ωστόσο αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις με το δραματικό αυτό αποτέλεσμα.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι δεν πρόκειται για κάποιο παιχνίδι που αναδείχτηκε πρόσφατα καθώς ήδη το 2008 το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών σε έκθεσή του έκανε λόγο για 80 περίπου θύματα από αυτό, με τα περισσότερα να είναι αγόρια μεταξύ 11 και 16 ετών.

Αν και σήμερα δεν υπάρχουν επικαιροποιημένα στοιχεία, θεωρείται βέβαιο ότι την τελευταία δεκαετία έχουν χάσει τη ζωή τους εκατοντάδες άτομα.

Με τελευταία περιστατικά θανάτων από το «choking game» στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, αλλά και στο Μπρισμπέιν της Αυστραλίας, το επικίνδυνο παιχνίδι επανήλθε στο προσκήνιο προκαλώντας έντονη ανησυχία.

Όπως αναφέρει περιγράφοντας το «παιχνίδι της ασφυξίας» ο ιστότοπος Games Adolescents Shouldn’t Play, η κεντρική του ιδέα έχει να κάνει με τη διακοπή της οξυγόνωσης του εγκεφάλου με τη βοήθεια ενός σχοινιού ή μίας ζώνης ώστε να προκληθεί ζαλάδα και μία αίσθηση ευφορίας. Σε πολλές περιπτώσεις, η κατάσταση αυτή οδηγεί ακόμα και σε λιποθυμία. 

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι το εν λόγω παιχνίδι πολλές φορές αναγκάζονται να το παίξουν τα παιδιά έπειτα από πιέσεις που δέχονται από συνομήλικούς τους.
Κυκλοφορεί με αρκετά ονόματα όπως «fainting game» ή «blackout game», ενώ σε κάποιες περιπτώσεις αυτά το όνομα που του δίνουν τα παιδιά είναι εντελώς παραπλανητικό προκειμένου να μην αντιληφθούν τίποτα οι γονείς. Χαρακτηριστά είναι τα παρακάτω παραδείγματα: «space monkey», «cloud nine», «five minutes in heaven».

Τέλος, σημειώνεται ότι σε μελέτη του 2015 του Πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν αποδεικνύεται η πόσο εύκολα διαδίδεται το εν επικίνδυνο παιχνίδι μέσω του διαδικτύου. Σε αυτή εξετάστηκαν 419 βίντεο που κυκλοφόρησαν στo ίντερνετ στα οποία παιδιά έπαιζαν το choking game είτε μόνα τους είπε με παρέα. Τα βίντεο είχαν τουλάχιστον 22 εκατομμύρια views.

Πηγή: iefimerida.gr

Ένας λαός φυλακισμένος στο μνημονιακό Survivor.

Η Γ-ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης αποκαλεί το Survivor «τηλεοπτικό σκουπίδι» και καλεί σε «αντίσταση»

Η Γ-ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο alfavita.gr ασκεί σφοδρή κριτική στο τηλεπαιχνίδι Survivor κάνοντας λόγο για "τηλεοπτικά σκουπίδια".
Όπως σημειώνουν οι καθηγητές της Γ-ΕΛΜΕ το ριάλιτι τηλεπαιχνίδι "διδάσκει ότι καμία ξεφτίλα και προδοσία δεν είναι ντροπή"

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η Γ-ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, 

«Το ΣΚΑΙ, το κανάλι με την πιο εχθρική στάση απέναντι στους κοινωνικούς αγώνες και την πιο φιλική στην πολιτική καταστροφής των δικαιωμάτων μας και ιδιαίτερα αυτών της νέας γενιάς, προβάλλει ένα ακραία διαστροφικό, ανταγωνιστικό, "αθλητικό παιχνίδι", στο οποίο ανώνυμοι και διάσημοι αποκομμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον, διεκδικούν μέχρι «τελικής πτώσεως» το έπαθλο που συνήθως είναι η ...τροφή !

Αφού δεν έχει άρτο, πάρτε θεάματα... με άρτο!».

«Σήμερα το Survivor μάς διδάσκει ότι καμία ξεφτίλα, καμιά μικρή προδοσία, κανένα συναισθηματικό ξεγύμνωμα, κανένα κάρφωμα του διπλανού σου δεν είναι ντροπή προκειμένου να επιβιώσει κανείς. Η πειθαρχία, η τυφλή υπακοή στους άνωθεν κανόνες, ακόμα και τους πιο γελοίους και παράλογους, είναι αυτονόητη και επιβεβλημένη για όσους θέλουν να παραμείνουν στο παιχνίδι. Όλα αυτά πρέπει να εμπεδώσουν έγκαιρα οι μαθητές μας», αναφέρει.

Διαβάστε αναλυτικά
2.500. 000 τηλεθεατές μεταξύ των οποίων εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές μας ακόμη και παιδιά του Δημοτικού (δυναμικό κοινό το λένε) παρακολουθούν κάθε βράδυ το ελληνικό «Survivor» που σπάει τα ρεκόρ τηλεθέασης το ένα μετά το άλλο.
Δεν πρόκειται για δασκαλίστικη γκρίνια που «δεν διαβάζουν τα μαθήματά τους» εκείνη την ώρα. Οι αξίες που επιβάλλονται μέσα από την τηλεοπτική εικόνα είναι απόλυτα αντίθετες με αυτές που επιχειρούμε κοπιωδώς κι απελπισμένα να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας . Γι αυτό έχουμε χρέος να τις στηλιτεύσουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.

Το SKY το κανάλι με την πιο εχθρική στάση απέναντι στους κοινωνικούς αγώνες και την πιο φιλική στην πολιτική καταστροφής των δικαιωμάτων μας και ιδιαίτερα αυτών της νέας γενιάς, προβάλλει ένα ακραία διαστροφικό, ανταγωνιστικό, “αθλητικό παιχνίδι”, στο οποίο ανώνυμοι και διάσημοι αποκομμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον, διεκδικούν μέχρι «τελικής πτώσεως» το έπαθλο που συνήθως είναι η …τροφή ! Αφού δεν έχει άρτο, πάρτε θεάματα… με άρτο!
Σταδιακά, ο ανταγωνισμός μεταξύ ομάδων και ατόμων οδηγεί στην ανάδειξη του νικητή μέσω της απόρριψης των άλλων, της ψυχολογικής ή σωματικής κατάρρευσης (που εξιτάρει τους θεατές), του τελικού αποκλεισμού. «Όποιος μένει πίσω θα πρέπει να φτύνει αίμα.» ! λέει μια παίκτρια.
Το κοινό παρακολουθεί τις αντιδράσεις, τις αντοχές και τις συμπεριφορές των «μαχητών» συμμετέχοντας μέσω SMS που αποφέρουν κέρδη σε τηλεοπτικές/πολυεθνικές εταιρείες.
Με άλλα λόγια: ατομικισμός, προδοσία, αλληλοεξόντωση, απαξίωση των άλλων, κατάρρευση των ηττημένων, αποκλεισμός των αδύναμων…
Η τηλε-πραγματικότητα μοιάζει να αντανακλά τον κοινωνικό δαρβινισμό ενός συστήματος που ξέρει πώς να διαλύει κάθε ανθρώπινο δεσμό, πρωτίστως στο πεδίο της εργασίας, ή των εξετάσεων όπου κυριαρχεί το «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Για την «επιβίωση του πιο προσαρμοσμένου» (survival of the fittest) μίλησε ο Δαρβίνος, όμως τόσο στον Άγιο Δομίνικο όσο και στον εργασιακό στίβο η καλή φόρμα, η fitness σε κάνει survivor, σε κάνει «απασχολήσιμο».
Σήμερα το «Survivor» μάς διδάσκει ότι κανείς εξευτελισμός, καμιά μικρή προδοσία, κανένα συναισθηματικό ξεγύμνωμα, κανένα κάρφωμα του διπλανού σου δεν είναι ντροπή προκειμένου να επιβιώσει κανείς.
Η πειθαρχία, η τυφλή υπακοή στους άνωθεν κανόνες, ακόμα και τους πιο γελοίους και παράλογους, είναι αυτονόητη και επιβεβλημένη για όσους θέλουν να παραμείνουν στο παιχνίδι. Όλα αυτά πρέπει να εμπεδώσουν έγκαιρα οι μαθητές μας.

Δεν είναι «απλά ένα παιχνίδι» είναι η επιβολή του βάρβαρου, παράλογου, παρηκμασμένου πολιτισμού του κυρίαρχου συστήματος στα παιδιά μας απ αυτούς που τα έχουν στερήσει το πραγματικό παιχνίδι, το γέλιο, τη χαρά και την ελπίδα!

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι το «Survivor» προβάλλεται την εποχή της αέναης λιτότητας, της φτώχειας, της πείνας, των μαθητών μας που λιποθυμούν, (μόλις προχθές μια 17χρονη μαθήτρια στην Πάτρα γιατί είχε τρεις μέρες να φάει κανονικά) του υποκατώτατου μισθού, της μαθητείας –δουλείας, της γιγαντιαίας και ενίοτε ανακυκλούμενης ανεργίας των νέων, των 400χιλ. παιδιών μας που μεταναστεύουν στο εξωτερικό. 

Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ζουν στο κοινωνικό λυκόφως, κόβουν από το φαΐ, τη θέρμανση, το ρεύμα. Ένας λαός φυλακισμένος στο μνημονιακό Survivor.
Καλούμε τους συναδέλφους της τάξης να δώσουμε ακόμη μια μάχη ενάντια στα τηλεοπτικά σκουπίδια προβάλλοντας της αξίες της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, του σεβασμού του Άλλου, της φιλίας, του γνήσιου αθλητικού πνεύματος, του αληθινού αγώνα για μια απελευθερωτική Παιδεία στα πλαίσια μιας δίκαιης κι ανθρώπινης κοινωνίας.
Να γίνουμε όλοι μαχητές σε τούτο τον αγώνα!
Πηγή: alfavita.gr

Η Άνοιξη φέρνει Αλλεργίες και στα παιδιά 7 Tips to Help Kids with Spring Allergies

7 Tips to Help Kids with Spring Allergies

Αλλεργίες στα παιδιά. Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς;

Η ωραιότερη εποχή του χρόνου έχει και την κακή της πλευρά

Η άνοιξη ήρθε, τα λουλούδια ανθίζουν και ο καιρός ζεσταίνει. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν την Άνοιξη την καλύτερη εποχή του χρόνου. Για κάποιους όμως που ταλαιπωρούνται από τις αλλεργίες που φέρνει μαζί της η αναγέννηση της φύσης, είναι μία εποχή όχι και τόσο ευχάριστη.

Δακρυσμένα μάτια, μύτη που τρέχει, φτερνίσματα, ξηρός βήχας είναι μερικά από τα συμπτώματα που ταλαιπωρούν ενήλικες και παιδιά που έχουν κάποια αλλεργία.

Πριν, λοιπόν, μπει για τα καλά η άνοιξη, προετοιμαστείτε για τις αλλεργίες που φέρνει αυτή η εποχή του χρόνου.

Αναγνωρίστε τον «εχθρό»

Μπορεί να μπερδέψετε κάποια από τα συμπτώματα των αλλεργιών στα παιδιά με αυτά ενός κρυολογήματος. 
Φτέρνισμα, φαγούρα στη μύτη και το λαιμό, ερεθισμένα μάτια συνήθως είναι σημάδια αλλεργίας. 
Καταρροή υπάρχει και στις δύο περιπτώσεις, αλλά στις αλλεργίες είναι συνήθως πιο καθαρή.

Είδος αλλεργίας

Τα στοιχεία που προκαλούν τις περισσότερες αλλεργίες την άνοιξη είναι η γύρη των δέντρων, των λουλουδιών, του γρασιδιού και τα ακάρεα της σκόνης, η οποία αυξάνεται την άνοιξη για αυτό και υπάρχει έξαρση σε αυτό το είδος αλλεργίας την άνοιξη. 
Πιο έντονο μπορεί να γίνει, επίσης, το φαινόμενο της αλλεργίας στο τρίχωμα του σκύλου ή της γάτας την περίοδο αυτή.

Ηλικία

Αλλεργία μπορεί να εκδηλώσει και ένα παιδί σε βρεφική μικρή ηλικία ενώ έρευνες έχουν δείξει ότι οι αλλεργίες γενικά είναι πιο συχνές στα παιδιά από ότι στους ενήλικες. 
Οι αλλεργίες που συνδέονται με την έκθεσή μας στη φύση είναι πιο πιθανό να εμφανιστούν σε ηλικίες 4 έως 6 ετών.

Κληρονομικότητα

Σε πολλές περιπτώσεις, οι γονείς μπορεί να κληροδοτήσουν τις αλλεργίες στα παιδιά τους. Το περίεργο είναι ότι συχνά τα παιδιά δεν είναι αλλεργικά στα ίδια πράγματα με τους γονείς τους. 
Αν πάντως έχετε αλλεργία στη γύρη, στα ακάρεα, κλπ είναι πιο πιθανό να έχουν και τα παιδιά σας κάποια αλλεργία.

Συμπτώματα

Δεν είναι απαραίτητο κάθε χρόνο να εμφανίζονται τα ίδια συμπτώματα, αφού εξαρτώνται και από την εποχή, αν δηλαδή υπάρχουν περισσότερες βροχές και υγρασία που οδηγούν σε αυξημένη, και πολλές φορές πρόωρη, ανθοφορία. 
Δεν αποκλείεται, όμως, τα συμπτώματα να υποχωρούν όσο περνούν τα χρόνια ή να επιδεινώνονται. Ακόμα, έχει παρατηρηθεί ότι το άγχος μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την εμφάνιση ή την διάρκεια των συμπτωμάτων.

Προληπτικά μέτρα

Αποφύγετε όσο μπορείτε τη γύρη, που είναι ένας βασικός αλλεργιογόνος παράγοντας. Αν θέλετε να κάνετε βόλτα στην εξοχή, προτιμήστε τις απογευματινές ώρες που η παραγωγή γύρης είναι μικρότερη σε σχέση με νωρίς το πρωί (7-10) και νωρίς το απόγευμα (15-17). 
Φορέστε στα παιδιά γυαλιά ηλίου όσο το δυνατόν πιο κλειστά για να προστατέψετε τα μάτια τους από τη γύρη που είναι στον αέρα. Κάντε μπάνιο και λούστε τα μαλλιά του μετά από μία βόλτα έξω, στο πάρκο κλπ. 
Αποφύγετε να ανοίγετε τα παράθυρα του δωματίου του και να στεγνώνετε τα ρούχα του σε εξωτερικό χώρο, όσο η ανθοφορία είναι στο ζενίθ.

Φαρμακευτική αγωγή

Παιδιά που έχουν αλλεργικά προβλήματα την άνοιξη ενδέχεται να χρειάζεται να ακολουθούν κάποια θεραπευτική αγωγή, ανάλογα με τη βαρύτητα των συμπτωμάτων του και πάντα σε συνεννόηση και συνεργασία με το γιατρό σας.

childit

Το παιδί σε θέλει ΕΚΕΙ. Το παιδί θέλει να θέλεις να είσαι γονιός - Γονιός εκ των υστέρων δε γίνεσαι.

Από Κλαίρη Τζωρτζάκη

Μη φανταστείς ότι θα έχεις τις ώρες της ησυχίας σου όπως πριν.

Μη φανταστείς ότι δε θα καταπατηθούν τα δικαιώματά σου.

Μη φανταστείς ότι δε θα πενταπλασιαστούν οι υποχρεώσεις σου.

Μη φανταστείς, επίσης, ότι θα πίνεις τον πρωινό σου καφέ σουλατσάροντας στο ίντερνετ με τις ώρες.

Μη φανταστείς ότι θα βλέπεις στην τηλεόραση τα σίριαλ που έβλεπες ή ότι θα ακούς τη μουσική που άκουγες.

Μη φανταστείς ότι η κομμώτρια ή η γυμνάστρια ή η μανικιουρίστα σου θα σε βλέπουν το ίδιο συχνά.

Πολύ περισσότερο μη φανταστείς ότι μπορείς να λείπεις ατέλειωτες ώρες από το σπίτι.

Μη φανταστείς ότι μπορείς να προσπερνάς προβλήματα ή συζητήσεις που σε θέλουν εκεί.

Μη φανταστείς, με λίγα λόγια, ότι δε θα αλλάξει ο –προ παιδιών- ρυθμός της ζωής σου.

Γιατί, αν κάτι τέτοιο είναι που φαντάζεσαι, θα πέσεις από τα σύννεφα όταν μια ωραία πρωία αποφασίσεις να το παίξεις μαμά ή μπαμπάς και συνειδητοποιήσεις ότι τίποτα δεν έγινε όπως το υπολόγιζες.

Το παιδί σου, για παράδειγμα, μπορεί να έχει να πατήσει κάνα μήνα στο σχολείο.

Μπορεί να μην ανοίγει βιβλίο από την αρχή του χρόνου.

Μπορεί να άρχισε το κάπνισμα ή το ποτό ή τίποτα χειρότερο και να μην πήρες μυρωδιά.

Μπορεί να έμπλεξε σε παρέες με ξυρισμένα κρανία.

Μπορεί να κάνει bullying σε συμμαθητές του.

Να μιλάει με παιδεραστές στο φέισμπουκ.

Μπορεί να έχει βυθιστεί σε κατάθλιψη.

Να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις παρατηρήσεις σου.

Ή μπορεί πολύ απλά να μη θέλει να σε βλέπει στα μάτια του.

Μην ξαφνιάζεσαι. Τα πράγματα, ξέρεις, δε συμβαίνουν μαγικά γύρω μας. Τα παιδιά δε μεγαλώνουν μόνα τους για να γίνουν ξαφνικά λαμπροί επιστήμονες όπως ονειρεύεσαι, τίμιοι πολίτες όπως εύχεσαι ή απλά ευτυχισμένοι άνθρωποι, όπως είναι η βαθύτερη επιθυμία σου. 

Θέλει κόπο όλο αυτό. 

Θέλει χρόνο. 

Θέλει να θέλεις να είσαι γονιός. 

Όχι κατ’ όνομα. Ουσιαστικά γονιός. 

Πρέπει να χύσεις ιδρώτα, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μέρα με τη μέρα για χρόνια ολόκληρα προκειμένου να δεις το σημαντικότερο έργο της ζωής σου (κακά τα ψέματα αλλά όταν έχεις παιδιά αυτό είναι) να αποκτά έστω ρίζες που θα το στηρίζουν στα δύσκολα και θα το "σηκώνουν" στα στραβοπατήματα.

Να είσαι εκεί, λοιπόν. 

Στα ατέλειωτα πρώτα άυπνα βράδια. Στα κουραστικά απογεύματα που διαβάζεις ιστορία ή ελέγχεις ορθογραφία και ασκήσεις αριθμητικής. 

Στα "άχαρα" παιδικά πάρτι. 

Στις "βαρετές" συνελεύσεις του Συλλόγου Γονέων. 

Στις βόλτες στις παιδικές χαρές. 

Να παίζεις μαζί τους. 

Να συζητάς ακόμα κι όταν νομίζεις ότι δεν είναι σε ηλικία να καταλάβουν. 

Και αργότερα να είσαι εκεί. 

Να τα πηγαίνεις στις δραστηριότητές τους. 

Να ξαγρυπνάς για να τα γυρίζεις σπίτι από τις βραδινές εξόδους τους. 

Να βάζεις κανόνες. Και να ελέγχεις ότι τηρούνται. 

Και πάλι να συζητάς. Και να ακούς. 

Κολλητός φίλος τους, όταν πρέπει, αλλά γονιός τους κάθε φορά.

Μάντης, ξέρεις, δεν οφείλει να είναι κανείς –πόσο μάλλον τα παιδιά-για να προβλέπουν τις αντιρρήσεις που τυχόν θα εξέφραζες αν ήσουν εκεί. 

Μην θυμώνεις, αλλά θα σπάσεις τα μούτρα σου όταν, μετά τόσα χρόνια "απουσίας" σου, κάπου κοντά στα δεκάξι ή δεκαεπτά τους, σκεφτείς ότι ήρθε η ώρα να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα.

-Καλά, τώρα το θυμήθηκες;

Και μην μπεις καν στον κόπο να τα στραβοκοιτάξεις, να τα επιπλήξεις ή ακόμα χειρότερα να τα απειλήσεις με τιμωρίες και τσαμπουκάδες. Ο σεβασμός χτίζεται. Η αγάπη κερδίζεται.

Έχασες και δεν ήταν παιχνίδι.

Είπαμε: γονιός εκ των υστέρων δε γίνεσαι.

themamagers