Δεν λειτουργεί το internet... Δεν λειτουργεί το internet...

Κάπως έτσι θα περιέγραφε την κατάσταση ένα από τα χιλιάδες παιδιά (αλλά και πολλοί μεγαλύτεροι), που είναι εθισμένα  με το internet:

 

Τι θα κάνω;

Πώς θα ζήσω;

Θα πρέπει να συνομιλώ με τους άλλους πρόσωπο με πρόσωπο.

Θα πρέπει να διαβάζω βιβλία αντί για οθόνες.

Θα αναγκαστώ να βγω έξω να δω τι καιρό κάνει.

Θα  ακούω πάλι μουσική στο ράδιο και όχι podcast.

Θα πρέπει να πάω στην βιβλιοθήκη να βρω την πληροφόρηση που χρειάζομαι.

Θα πρέπει να κάνω κάτι παραγωγικό στην ζωή μου, αντί να σπαταλώ ατελείωτες ώρες σερφάροντας στο ίντερνετ.

Θ’ αναγκαστώ να αγοράσω CDs, δεν θα γνωρίζω πια τι με περιμένει στην ουρά του NetFlix.

Πώς θα μπορώ να ταΐζω την ματαιοδοξία μου, αν δεν μιλάω για τον εαυτό μου στο blog;

Ο απόλυτος τρόμος!

 

Ομάδα επιστημόνων με μελέτη που δημοσίευσαν, αποκάλυψαν πως ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι πιθανό, πέρα από ψυχολογικούς, να οφείλεται και σε βιολογικούς παράγοντες.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου του περιοδικού «Ψυχικής Τοξικομανίας» και πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο της Βόννης σε συνεργασία με το Κεντρικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας του Manheim.

    Ομάδα επιστημόνων πήρε συνέντευξη από 843 χρήστες του διαδικτύου, από τους οποίους οι 132 αποκάλυψαν «προβληματική» συμπεριφορά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζαν την σχέση τους με το ίντερνετ.

    Σύμφωνα με τους επιστήμονες, «όλες τους οι σκέψεις είχαν να κάνουν με το διαδίκτυο και ένοιωθαν πως θα είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην ευημερία τους αν έπρεπε να ζήσουν χωρίς αυτό».

    Οι ερευνητές συνέκριναν μετά τους χρήστες αυτούς με ένα group ελέγχου αποτελούμενο από υγιής χρήστες και βρήκαν πως η πλειοψηφία όσων δήλωναν εθισμένοι στο διαδίκτυο παρουσίαζαν μια γενετική παραλλαγή η οποία μάλιστα έχει αποδειχτεί στο παρελθόν πως συνδέεται με τον εθισμό στη νικοτίνη.

    Η παραλλαγή αυτή, που σχετίζεται με το γονίδιο CHRNA4, επηρεάζει το νικοτινικό υποδοχέα ακετυλοχολίνης στον εγκέφαλο. Τόσο η νικοτίνη από το κάπνισμα όσο και η ακετυλοχολίνη που παράγεται από τον οργανισμό μας, συνδέεται με τον υποδοχέα αυτόν και προκαλεί τον εγκέφαλο να απελευθερώσει χημικά που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα όταν κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν.

«Το εύρημα αυτό αποδεικνύει πως ο εθισμός στο διαδίκτυο μπορεί να μην είναι στην φαντασία μας, ούτε και είναι καθαρά ψυχολογικό θέμα», εξηγεί ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Christian Montag.

Μάλιστα, όσοι υποστηρίζουν πως οι άντρες είναι πιο επιρρεπείς στον εθισμό στο ίντερνετ μάλλον κάνουν λάθος αφού η ίδια έρευνα έδειξε πως η παραλλαγή αυτού του γονιδίου εμφανίζεται πιο συχνά στις γυναίκες.

Σύμφωνα με το δρ. Montag «ο διαχωρισμός αυτός μπορεί να προκύψει από μια συγκεκριμένη υποομάδα της εξάρτησης στο διαδίκτυο, όπως για παράδειγμα η χρήση των κοινωνικών δικτύων».

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

 

Εθισμός στο διαδίκτυο: Μεγάλο το πρόβλημα για τις ελληνικές οικογένειες

 Ο εθισμός και η πολύωρη χρήση του διαδικτύου από τους έφηβους, απασχολεί τους Έλληνες γονείς. Ενδεικτικό είναι ότι η πλειοψηφία των τηλεφωνικών κλήσεων, που δέχεται η Συμβουλευτική Γραμμή 11525 της Ένωσης “Μαζί για το Παιδί”, είναι για αυτά τα θέματα. Ανάλογα με την ηλικία των παιδιών, τα ζητήματα που απασχολούν τους γονείς είναι: ο ύπνος και το φαγητό για την προσχολική ηλικία, οι συγκρούσεις για το διάβασμα στο δημοτικό. Στην εφηβεία, το κύριο πρόβλημα αποτελεί ο εθισμός και η πολύωρη χρήση του διαδικτύου, ο σχολικός εκφοβισμός και η σχέση ανάμεσα στα δυο φύλα.

Τα παραπάνω στοιχεία παρουσιάστηκαν με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας της Γραμμής 115 25. Σύμφωνα με τα στοιχεία, την άνοιξη, ιδιαίτερα το Μάιο, αυξάνονται οι κλήσεις σχετικά με το άγχος των εξετάσεων, ενώ συχνές είναι και οι κλήσεις για το διαζύγιο, πώς να το διαχειριστούν οι γονείς, πώς να ενημερώσουν τα παιδιά κλπ.. 
Μητέρες είναι οι περισσότερες που τηλεφωνούν στη γραμμή, αλλά και εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα, οι οποίοι ζητούν στήριξη για μαθητές, των οποίων οι γονείς δεν ανταποκρίνονται, όπως για περιπτώσεις κακοποίησης από το οικογενειακό περιβάλλον ή άλλους.

• Εθισμός στο ίντερνετ: Ο ΠΟΥ τον κατέταξε στις ασθένειες

Η Γραμμή είναι συμβουλευτική και οι περιπτώσεις, όπου χρειαστεί, παραπέμπονται σε δημόσιους φορείς ψυχικής υγείας, ιδιαίτερα σε ζητήματα εξαρτήσεων, όπως από το διαδίκτυο, ουσίες, ή τα τυχερά παιχνίδια. Στα δέκα χρόνια λειτουργίας της η Γραμμή 11525 έχει εξυπηρετήσει 65.728 ωφελούμενους μέσω του δικτύου των υπηρεσιών της. Εκτός από τις τηλεφωνικές συνεδρίες, παρέχονται δια ζώσης συνεδρίες στο συμβουλευτικό κέντρο στις εγκαταστάσεις της Ένωσης, ομάδες γονέων και ψυχο-εκπαιδευτικά σεμινάρια σε σχολεία και απομακρυσμένες περιοχές, πχ Έβρος, Ψαρά κ.α. Τα ψυχο-εκπαιδευτικά σεμινάρια πραγματοποιούνται και μέσω σκάιπ για ωφελούμενους εκτός Αττικής, ενώ όλες οι υπηρεσίες είναι δωρεάν.

healthview.gr

Το 83% των παιδιών μπαίνει στο διαδίκτυο χωρίς την επίβλεψη των γονιών

Πόσοι από εσάς παίζουν Fortnite; Πόσοι από εσάς ξέρουν ότι χθες εντοπίστηκαν περιπτώσεις παιδόφιλων που είχαν πρόσβαση σε αυτό; Ένα από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια, που παίζει και ο γιος μου, εντοπίστηκε ως μία από τις πλατφόρμες με ύποπτο περιεχόμενο. Μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Μπορεί να συμβεί σε κάθε οικογένεια, σε κάθε παιδί. Οι στατιστικές δείχνουν ότι είναι πάρα πολύ πιθανόν να συμβεί σε κάθε παιδί”. Με τα λόγια αυτά απευθύνθηκε σε μαθητές σχολείων της Δυτικής Θεσσαλονίκης η ευρωβουλευτής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, πρέσβειρα για το ασφαλές Διαδίκτυο στην ΕΕ, Μαρία Σπυράκη, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Ευόσμου, σε συνεργασία με το Διεθνές Ινστιτούτο για την Κυβερνοασφάλεια (CSI Institute) και το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων “Δίκτυο ‘Αλφα”.

Η κ. Σπυράκη παρουσίασε τα αποτελέσματα της έρευνας του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, στην οποία συμμετείχαν 14.000 παιδιά, ηλικίας από 10 έως 17 ετών, από 400 δημόσια σχολεία. Το 20% των παιδιών αυτών προέρχονται από τη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την έρευνα, το 34% των παιδιών νιώθει ότι παραμελεί τις δυνατότητες και δραστηριότητές του για χάρη του Διαδικτύου, ενώ το 24% παραδέχεται ότι είτε αντιμετωπίζει πρόβλημα εθισμού είτε δεν γνωρίζει αν έχει πρόβλημα εθισμού. Το 57% των παιδιών δηλώνει ότι ασχολείται με τα διαδικτυακά παιχνίδια μέχρι δύο ώρες τη μέρα, το 9% δηλώνει ότι ασχολείται με τα διαδικτυακά παιχνίδια τρεις- τέσσερις ώρες τη μέρα, το 7% πάνω από τέσσερις ώρες και το 15% πάνω από τέσσερις ώρες τα Σαββατοκύριακα.
Σε ό,τι αφορά τα κοινωνικά δίκτυα, το 63% των παιδιών δηλώνει ότι ασχολείται με κοινωνικά δίκτυα ώς δύο ώρες τη μέρα, το 13% από τρεις έως τέσσερις ημερησίως και το 9% πάνω από τέσσερις ώρες τη μέρα. Ειδικά στο youtube καταφεύγει το 71% των παιδιών βλέποντας βίντεο για μέχρι δύο ώρες την ημέρα, ενώ ποσοστό 14% παρακολουθεί τρεις ώς τέσσερις ώρες και το 10% περισσότερες από τέσσερις ώρες τη μέρα.
Αναφορικά με την ηλικία στην οποία τα παιδιά ξεκινούν να μπαίνουν στο Διαδίκτυο, η έρευνα έδειξε ότι 41% των παιδιών μπαίνουν στην ηλικία των επτά ώς οκτώ ετών, 26% στην ηλικία των εννέα ώς δέκα, 20% στην ηλικία των τεσσάρων ώς έξι ετών και 12% στην ηλικία των 11 ως 12 ετών. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η κ. Σπυράκη είναι μειοψηφία τα παιδιά που τελειώνουν το δημοτικό και μετά έρχονται σε επαφή με το διαδίκτυο.
«Το σημαντικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι οι γονείς “πετούν αετό”, καθώς ποσοστό 83% των παιδιών δηλώνει ότι μπαίνει στο Διαδίκτυο χωρίς την επίβλεψη των γονιών» είπε η κ. Σπυράκη. Παράλληλα ανέφερε ότι ποσοστό 58% των παιδιών που συμμετείχαν στην έρευνα δηλώνει ότι έμαθε μόνο του να χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο, ενώ 12% δηλώνει λίγο ή καθόλου ενημερωμένο γύρω από την ασφάλεια του Διαδικτύου και το υπόλοιπο 88% απλώς δεν έχει συνείδηση των κινδύνων και θεωρεί ότι βρίσκεται σε έναν κόσμο απολύτως προστατευμένο.
Μεταξύ άλλων, η ευρωβουλευτής και πρέσβειρα για το ασφαλές διαδίκτυο στην ΕΕ, επισήμανε ότι το 14% των παιδιών μοιράζεται προσωπικό υλικό στο Διαδίκτυο, το 41% των παιδιών αποδέχεται αιτήματα φιλίας από αγνώστους, 21% των παιδιών έχει συναντηθεί με κάποιον που γνώρισε στο Διαδίκτυο, το 70% ανοίγει προφίλ κάτω από τα 13 χρόνια ενώ το 61% των παιδιών -χωρίς καν να ψάξει- έχει συναντήσει ακατάλληλο περιεχόμενο στο διαδίκτυο.
“Το διαδίκτυο είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος παρενόχλησης σε όλα τα παιδιά” ανέφερε και γνωστοποίησε ότι ποσοστό 66% αποκλείει εκείνον που το παρενοχλεί, 22% ενημερώνει κάποιον που εμπιστεύεται και 22% μιλάει στο δάσκαλο ή τη δασκάλα, τον καθηγητή ή την καθηγήτρια, τους γονείς, τους ψυχολόγους, τους καλύτερους φίλους. Σε περίπτωση, εξάλλου, παρενόχλησης ποσοστό 69% ανέφερε ότι θα ζητήσει βοήθεια από γονείς, 16% από κάποιο φίλο, 12% από κανέναν και 3% από κάποιον εκπαιδευτικό.
«Η ΕΕ κάνει μια μεγάλη καμπάνια με τον τίτλο “safer internet for you”, απευθύνεται σε 30 εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως σε παιδιά και προσφέρει τη δυνατότητα στους δασκάλους να μπουν στην πλατφόρμα που αφορά τα παιδιά και να πάρουν πληροφορίες και εργαλεία» σημείωσε η κ. Σπυράκη. Πρότεινε, τέλος, στους γονείς να βάζουν όρια στη χρήση του διαδικτύου και να χρησιμοποιούν φίλτρα που απαγορεύουν την πρόσβαση των παιδιών σε ακραίες καταστάσεις και στους δασκάλους να διοργανώνουν ανά δεκαπενθήμερο μια ανοιχτή συζήτηση για το ποια εργαλεία μπορούν να προστατεύσουν τα παιδιά στο διαδίκτυο.

Ένα γρήγορο τεστ για να διαπιστώσει κάποιος αν είναι εθισμένος στο Διαδίκτυο
Ένα γρήγορο τεστ για να διαπιστώσει κάποιος αν είναι εθισμένος στο διαδίκτυο παρουσίασε η ψυχολόγος, Διευθύντρια του Κέντρου Πρόληψης “Δίκτυο ‘Αλφα”, Ελευθερία Σπυροπούλου. Αρχικά επισήμανε ότι το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν υπάρχει ισορροπία στη ζωή μέσα στο διαδίκτυο και στη ζωή έξω από το διαδίκτυο. Κάλεσε στη συνέχεια τα παιδιά να απαντήσουν αν συμφωνούν με κάποια από τα παρακάτω, λέγοντας ότι αν αυτό ισχύει, μπορεί να είναι ενδεικτικό ότι είναι εθισμένα:

• Είναι συνέχεια στο μυαλό μου το πότε θα μπω στο Διαδίκτυο
• Χρειάζομαι όλο και περισσότερο να είμαι συνδεδεμένος
• Έχω προσπαθήσει να διακόψω τη χρήση Διαδικτύου αλλά δεν τα έχω καταφέρει
• Μελαγχολώ όταν προσπαθώ να μειώσω το χρόνο στο Ιντερνετ ή όταν δεν μπορώ να μπω
• Δεν μπορώ χωρίς αυτό
• Παραμελώ τις σχολικές υποχρεώσεις, χόμπι ή σχέσεις
• Χάνω την αίσθηση του χρόνου όταν είμαι μέσα
• Λέω ψέματα στους δικούς μου ανθρώπους για το πόσο χρόνο ξοδεύω ή τι ακριβώς κάνω
• Το να είμαι μέσα με βοηθά να ξεχνάω τα προβλήματά μου
• Νιώθω άσχημα μερικές φορές αλλά δεν μπορώ να το περιορίσω
• Χάνω ώρες από τον ύπνο μου
• Ξεχνώ να φάω ή τρώω υπερβολικά
• Παραμελώ την προσωπική μου υγιεινή
• Πονάει το κεφάλι μου, τα μάτια μου, η πλάτη μου, ο λαιμός μου, έχω επιπτώσεις και στο σώμα
• Αρνούμαι το πρόβλημα παρότι καταλαβαίνω ότι έχει συνέπειες

Οδηγίες από το Διεθνές Ινστιτούτο για την Κυβερνοασφάλεια (CSI Institute)
Οδηγίες και συμβουλές στους μαθητές και τις μαθήτριες έδωσε από την πλευρά του Διεθνούς Ινστιτούτου για την Κυβερνοασφάλεια (CSI Institute) ο ειδικός ερευνητής, αναλυτής Ηλεκτρονικών Εγκλημάτων Μανώλης Σφακιανάκης. “Σε ένα ραντεβού στα τυφλά δεν πάμε ποτέ”, “να μιλάτε με τους γονείς σας”, “αν κάποιος προσπαθήσει να σας κάνει κακό, να το καταγγείλετε”, “αγαπήστε ακόμη περισσότερο το διαδίκτυο αλλά με ασφάλεια”, “μάθετε κώδικα” ήταν οι συμβουλές που έδωσε. Γνωστοποίησε ακόμη ότι γίνονται προσπάθειες ώστε να διδάσκεται στα σχολεία σχετικό εγχειρίδιο για την ασφαλή χρήση του διαδικτύου.
Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε ο δήμαρχος Κορδελιού Ευόσμου, Πέτρος Σούλας, ενώ ακολούθησαν παρουσιάσεις από παιδιά με τις προτάσεις τους για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο. Από τις παρουσιάσεις των σχολείων επιλέχθηκε το 2ο γυμνάσιο Σταυρούπολης, για να ταξιδέψει στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο της καμπάνιας.

dailythess.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα social media κάνουν τα κορίτσια δυστυχισμένα Girls who start on social media younger more unhappy

Girls who start on social media younger more unhappy

Tα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να διανοηθούν έναν κόσμο χωρίς ίντερνετ. Η εξάρτηση είναι μεγάλη, ενώ κυρίως τα κορίτσια αισθάνονται δυστυχισμένα εξαιτίας των social media, σύμφωνα με ρεπορτάζ της DW. 

Μια τυπική μέρα στην έβδομη τάξη ενός γερμανικού γυμνασίου στη μικρή πόλη Νόισαντ/Βιντ. 

Οι μαθητές είναι 12 και 13 ετών. 

Δεν υπάρχει ούτε ένας μαθητής ή μαθήτρια που δεν έχει έναν τουλάχιστον λογαριασμό σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. 

Τα παιδιά και οι έφηβοι αγαπούν κυρίως το Whatsapp, το Ιnstagram, το Snapchat και το Youtube. «Είμαστε ένα σχολείο στην επαρχία και για τον λόγο αυτό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι απαραίτητα», αναφέρει ο διευθυντής του σχολείου Βόλφγκανγκ Λαντς.

Πράγματι πολλά παιδιά μένουν μακριά από το σχολείο κι έτσι για παράδειγμα η επικοινωνία με τους γονείς τους γίνεται κυρίως μέσω smartphone. Ωστόσο η χρήση smartphone και μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα παιδιά ακόμη και εν ώρα μαθήματος είναι έντονη, αποσπώντας την προσοχή τους από τη διδασκαλία. Αυτό οδήγησε έτσι τον Βόλφγκανγκ Λαντς στην απόφαση να απαγορεύσει τη χρήση κινητών στο σχολείο.

Το φαινόμενο που καταγράφηκε στο απομακρυσμένο σχολείο του Nόισαντ/ Βιντ δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. 

Το ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποσπούν έντονα τα παιδιά από τις σχολικές τους δραστηριότητες είναι λίγο πολύ γνωστό. 

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Έσεξ τα social media προκαλούν ποικίλα προβλήματα, ιδίως μάλιστα στα νέα κορίτσια. Οι Βρετανοί ερευνητές μελέτησαν το αίσθημα χαράς που νιώθουν παιδιά και έφηβοι που διαθέτουν λογαριασμούς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήδη από την ηλικία των δέκα.

Αυτό που κατέγραψαν είναι ότι καθώς μεγαλώνουν το αίσθημα αυτό ολοένα μειώνεται. Μάλιστα ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι πιο δυστυχισμένα αισθάνονται τα κορίτσια στην πρώιμη εφηβεία.

Πράγματι τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκαλούν άγχος, απλώς και μόνο επειδή πρέπει πάντα να δίνεις την εντύπωση ότι είσαι online.

Επίσης δίνουν συχνά πρόσφορο χώρο για διαπληκτισμούς, ενώ το να μην απαντήσει κάποιος γρήγορα σε ένα μήνυμα μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. 

Την πίεση αυτή νιώθουν άλλωστε και πολλοί ενήλικες, πόσο μάλλον παιδιά. Ιδίως μάλιστα τα νεαρά κορίτσια βιώνουν έντονα το συναίσθημα άγχους και πίεσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως επισημαίνει η κοινωνική επιστήμονας Κάρα Μπούκερ, εκ των συντακτών της έρευνας του Πανεπιστημίου του Έσεξ γιατί είναι πιο επιρρεπή στη σύγκριση. 

Η απόκτηση ολοένα περισσότερων «φίλων» ή «ακολούθων» και η αγωνία της αναγνωσιμότητας μπορεί να κάνουν πολύ δυστυχισμένα κάποια κορίτσια. 

Ορισμένοι νευρολόγοι υποστηρίζουν μάλιστα ότι το κυνήγι των like στο διαδίκτυο μπορεί να αποβεί το ίδιο εξαρτησιογόνο με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών - υπάρχουν όμως και εκείνοι που θεωρούν ότι είναι ακόμη νωρίς για τέτοιες συγκρίσεις.

Πάντως αυτό που επισημαίνει η Κάρα Μπρουκ είναι ότι ακόμη κι αν τα αποτελέσματα της έρευνας του Έσεξ χρήζουν περαιτέρω μελέτης και επεξεργασίας, αυτό που διαφαίνεται μάλλον καθαρά για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως φύλου είναι ότι γύρω στην ηλικία των δέκα αυτά δεν είναι ακόμη σε θέση να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι που ποστάρουν μόνο ευχάριστα πράγματα, μπορεί να έχουν επίσης δύσκολες μέρες. 

Βλέπουν μόνο τη θετική πλευρά της ζωής των άλλων μέσα από τα post τους και μοιραία μπαίνουν σε σύγκριση. Κι αυτό είναι που τα κάνει δυστυχισμένα, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερα.

 Deutsche Welle

lifo.gr

akappatou

Το Χαμομηλάκι

«Ψηφιακά ναρκωτικά»: Ο 6χρονος που εθίστηκε σε βιντεοπαιχνίδι

Η Έλενα αγόρασε στον 6 χρονών γιο της, Γιάννη, ένα iPad όταν πήρε τους πρώτους του βαθμούς. ''Γιατί όχι;'' είπε κατα τη διάρκεια της συνεδρίας. 

Η δασκάλα τεχνολογίας του Γιάννη εξάλλου ήταν υπέρμαχος της χρήσης τέτοιων συσκευών και τόνιζε τα εκπαιδευτικά πλεονεκτήματα που έχει ένα παιδί όταν έρχεται σε επαφή με την τεχνολογία.

Επέτρεπε στον Γιάννη να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad. Μετά από λίγο καιρό ανακάλυψε το Minecraft, για το οποίο η δασκάλα επιβεβαίωσε την Έλενα ''είναι σαν ηλεκτρονικό Lego''.

Ενθυμούμενη την παιδική της ηλικία και το πόσο διασκεδαστικό ήταν να παίζεις με αυτά τα πλαστικά τουβλάκια, η Έλενα άφησε τον γιο της να παίζει Minecraft τα απογεύματα.

Στην αρχή έδειχναν όλα πολύ καλά. 

Ο Γιάννης φαινόταν να ασχολείται με κάτι πολύ δημιουργικό και αφού είχαν φτιάξει λέσχη Minecraft στο σχολείο, η Έλενα δεν ανησυχούσε παρόλο που έβλεπε διάφορες αλλαγές στη συμπεριφορά του Γιάννη.

Ο Γιάννης είχε αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του για το διάβασμα και όλες τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούνταν. 

Η συμπεριφορά του άρχισε να χειροτερεύει, έτσι η μαμά του αποφάσισε να του ''κόψει'' το παιχνίδι αλλά ο Γιάννης έχανε τη ψυχραιμία του. Το ξέσπασμα του παιδιού της ήταν τόσο έντονο, ωστόσο η ίδια προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι ''είναι εκπαιδευτικό'' και ότι πρέπει να λογικευτεί.

Μέχρι που τον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι με τα μάτια ορθάνοιχτα, σε πολύ μικρή απόσταση να κοιτάζει αποσβολωμένος της οθόνη του iPad. Το παιδί ήταν σα να είχε πέσει σε κατατονική λήθαργο.

Υπάρχει λόγος που οι γονείς που σχετίζονται με την τεχνολογία είναι αυτοί που είναι και πιο προσεκτικοί με τα παιδιά τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι της τεχνολογίας και οι μηχανικοί από το Silicon Valley επιλέγουν σχολεία για τα παιδιά τους που δεν έχουν καμία σχέση με την τεχνολογία. 

Τα παραδείγματα είναι πολλά, οι ιδρυτές της Google, Sergey Brin και Larry Page δε πήγαν σε τεχνολογικό σχολείο, όπως και ο δημιουργός του Amazon, Jeff Bezos.
Πολλοί γονείς από διαίσθηση και μόνο καταλαβαίνουν ότι οι τόσο φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επίδραση στα παιδιά. 

Τα επιθετικά ξεσπάσματα σε αυτά τα παιδιά είναι πολύ συχνό φαινόμενο, καθώς είναι τόσο εθισμένα στις συσκευές αυτές που απαβλακώνονται, αντιμετωπίζουν τα πάντα με απάθεια και χάνουν το ενδιαφέρον τους για το καθετί διαφορετικό όταν δεν είναι online.

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα...
Τώρα ξέρουμε ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι μία μορφή ψηφιακών ναρκωτικών. Πρόσφατες έρευνες σε εγκεφάλους παιδιών δείχνουν ότι επηρεάζουν τον μετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που τον επηρεάζει η κοκαΐνη. 

Η τεχνολογία είναι τόσο διεγερτική που αυξάνει τα επίπεδα ντοπαμίνης στον οργανισμό -η αίσθηση που εμπλέκεται περισσότερο στον εθισμό- όσο και στο σεξ.

Αυτή η εθιστική επίδραση εξηγεί ο νευροεπιστήμονας στο UCLA, Dr. Peter Whybrow, ονομάζεται ''ηλεκτρονική κοκαΐνη'' και οι Κινέζοι επιστήμονες την αποκαλούν " Ψηφιακή ιρωΐνη".
Ο εγκέφαλος του μικρού Γιαννάκη παίζοντας Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπό την επήρεια ναρκωτικών. Έτσι εξηγείται γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά μπροστά από την οθόνη και γιατί ταράζονται τόσο πολύ όταν τελειώνει η ώρα που τους επιτρέπεται να είναι στον υπολογιστή. 

Επιπροσθέτως, εκατοντάδες κλινικές έρευνες δείχνουν ότι η υπερβολική έκθεση στην οθόνη προκαλεί κατάθλιψη, άγχος και επιθετικότητα και ένας gamer μπορεί να οδηγηθεί σε ψυχωτικές συμπεριφορές όταν χάνει επαφή με την πραγματικότητα.
Μετά από πολλά εμπόδια, η Έλενα κατάφερε να πάρει το τάμπλετ από τα χέρια του Γιάννη.

Ο Γιάννης μετά από 4 χρόνια υποστήριξης, πηγαίνει πολύ καλύτερα. Έχει μάθει να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή με πολύ πιο υγιή τρόπο, έχει αρκετούς φίλους, παίζει και πάλι ποδόσφαιρο. 

Άλλα η μητέρα του είναι συνέχεια σε εγρήγορση, γιατί όπως με όλους τους εθισμούς, και αυτό μπορεί να ξανα-εμφανιστεί σε αδύναμες στιγμές.
infokids.com.cy

Συνδεθείτε με τα παιδιά, πριν συνδεθούν με τον υπολογιστή!

Social media: μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή ένας τρόπος να έρθουμε σε επαφή με τους άλλους. Πριν τον αφορίσουμε μόνο και μόνο επειδή είναι νέος, ας δούμε τα θετικά του και τις ευκολίες που προσφέρει:

1. Είναι εύκολος.

2. Μας προφυλάσσει από την έκθεση του πραγματικού εαυτού μας.

3. Έχει πολλές εφαρμογές: συνδυάζει εικόνα, ομιλία, φωτογραφία, βίντεο, παιχνίδια κλπ…

Επίσης, θα πρέπει, πριν ξεκινήσει ο προβληματισμός μας για τους έφηβους, να απευθυνθούμε στους ενήλικους εαυτούς μας: «εμείς γιατί κολλάμε;». 
(Ίσως αυτό και μόνο αρκεί για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν, φτάνει να καταλάβουμε γιατί εμείς κολλάμε με όλα αυτά και πρώτα εμείς να ξεκολλήσουμε…)

Τα παιδιά λοιπόν, πιστεύω ότι «κολλάνε» με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί δεν έχουμε κάτι καλύτερο να τους προσφέρουμε, ως κοινωνία, ως σχολείο, ως οικογένεια.

Οι πάντες τρέχουν για τις δουλειές τους, για τις υποχρεώσεις τους και δεν μένει ουσιαστικός χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά (π.χ. την ώρα που γράφω το κείμενο ο μικρός μου γιος, που είναι άρρωστος και δεν πήγε σήμερα στο σχολείο, παίζει ένα παιχνίδι στον υπολογιστή! Θα μπορούσα να επιλέξω να μην γράψω αυτό το κείμενο και να παίξω μαζί του… Όμως η παρόρμησή μου να «κάνω την δουλειά μου» με οδηγεί στο γραφείο και τον γιο μου στον υπολογιστή).

Όταν ασχοληθούμε με τα παιδιά, όταν τους προτείνουμε μια βόλτα, μια εκδρομή, μια ασχολία και όταν αυτό γίνεται συστηματικά στο πλαίσιο μιας καλά δομημένης σχέσης και όχι αποσπασματικά, τότε τα παιδιά συνήθως ανταποκρίνονται και δεν αποκτούν εξαρτήσεις. Μαθαίνουν μέσα από τις επιλογές που έχουν και επενδύουν τα ενδιαφέροντά τους σε περισσότερα από ένα πράγματα.

Κατά συνέπεια, στο ερώτημα τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε, η απάντηση είναι φαινομενικά απλή: να επενδυθούμε πρώτα (και όσο πιο νωρίς τόσο πιο καλά) εμείς σε αυτά, στην σχέση μας μαζί τους, να συνδεθούμε μαζί τους, πριν συνδεθούν με τον υπολογιστή.

Υ.Γ: Και πάλι τα παιδιά θα μπούνε στο internet, στο Facebook κτλ. Όμως τότε ίσως το κάνουν με μέτρο, ακριβώς γιατί θα έχουν περισσότερες επιλογές για να μοιραστούν το χρόνο και τα ενδιαφέροντά τους!

Γιάννης Ξηντάρας

«Το δώρο» - "The Present"

Ένα αγόρι βρίσκεται «χαμένο» στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών και δεν δίνει σημασία σε τίποτα γύρω του. 

Μέχρι που θα πάρει ένα πολύ ξεχωριστό δώρο…

Μια animation ταινία μικρού μήκους που σας συγκινήσει

Η συγκεκριμένη ταινία σε πάνω από 180 διεθνή φεστιβάλ έχει αποσπάσει περισσότερα από 50 βραβεία.

Αυτό κι αν είναι εθισμός!!! - Γέννησε σε ίντερνετ καφέ και συνέχισε παιχνίδι της στον υπολογιστή!

Θεατές ενός απίστευτου συμβάντος έγιναν οι πελάτες ενός ίντερνετ καφέ στην Κίνα, οι οποίοι είδαν μια νεαρή κοπέλα να γεννάει το παιδί της στο πάτωμα της καφετέριας και αμέσως μετά να σηκώνεται και να επιστρέφει στο παιχνίδι που έπαιζε από πριν, σαν να μην τρέχει τίποτα!

Μάλιστα, όταν οι ιδιοκτήτες της πρόσφεραν νερό για να πλυθεί η ίδια και να καθαρίσει το μωρό, εκείνη αρνήθηκε και συνέχισε να παίζει σαν υπνωτισμένη!
Οι ανήσυχοι πελάτες τύλιξαν το μωρό με ένα πανί και κάλεσαν ασθενοφόρο για να μεταφέρει την ίδια και το παιδί της στο νοσοκομείο.
Όταν μετά από λίγη ώρα κατέφτασε το ασθενοφόρο, η κοπέλα δεν δέχθηκε καν να ξαπλώσει σε φορείο αλλά επέμενε να περπατήσει μέχρι το όχημα.
Όπως έγινε γνωστό, η 24χρονη κοπέλα το είχε σκάσει από το σπίτι της μετά από έναν καυγά με την οικογένειά της, και είχε πάει στο ίντερνετ καφέ για να περιμένει εκεί το αγόρι της.
Ωστόσο, μέχρι εκείνος να φτάσει, άρχισε να παίζει ένα παιχνίδι στο διαδίκτυο, όταν ξαφνικά την έπιασαν οι πόνοι της γέννας και άρχισε να φωνάζει.

madata

Woman gives birth in internet cafe, continues to surf the web after delivery

A woman in China's Jiangxi province gave birth in the washroom of an internet cafe in Nanchang and to onlooker's astonishment, she came back to her computer and continued surfing, The Shanghaiist reported.

Workers and customers rushed to the washroom after they heard a baby crying and were surprised to see a woman in a pool of blood holding a newborn baby with the umbilical cord still attached.
The staff immediately called for an ambulance and helped the woman stand up, but to everyone's surprise, the woman seemed a more than relaxed of the entire ordeal and returned to her seat to continue surfing, until the ambulance arrived.

The 24 years old woman refused to use the stretcher brought by the paramedics and walked to the ambulance all by herself.
According to reports, the heavily pregnant woman had planned to meet her boyfriend at the internet bar before going to the hospital for delivery, but got hooked on to the internet. While surfing the internet, she went into labour and the delivery happened sooner than expected.
more

13χρονος, εθισμένος στο διαδίκτυο, πήδηξε στο κενό αφού καβγάδισε με τον πατέρα του

Σοβαρό πρόβλημα εθισμού αντιμετωπίζει ένας 13χρονος ο οποίος βούτηξε στο κενό από τον τρίτο όροφο του σπιτιού του στο Βύρωνα, μετά από καυγά που είχε με τον πατέρα του.

Το περιστατικό συνέβη το απόγευμα της Κυριακής, όταν ο νεαρός καυγάδισε έντονα με τον πατέρα του για τις ατελείωτες ώρες που περνά στο διαδίκτυο.
Το παιδί που πέρναγε μερόνυχτα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του, παρακολουθείτο από ψυχολόγο, ενώ κατά τη διάρκεια του καυγά με τον πατέρα του, επιτέθηκε στον πατέρα του, χτυπώντας στο κεφάλι με αιχμηρό αντικείμενο.

Αντιλαμβανόμενος την πράξη του στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο μπαλκόνι που βλέπει στην οδό Κολοκοτρώνη και πήδηξε από τον τρίτο όροφο φωνάζοντας "θέλω να πεθάνω".

Ο 13χρονος  νοσηλεύεται εκτός κινδύνου, με πολλαπλά κατάγματα στο νοσοκομείο “Παίδων” στο Γουδί, ενώ τον παρακολουθεί ψυχολόγος.
Το παιδί στάθηκε τυχερό καθώς έπεσε πάνω σε καπό ενός σταθμευμένου αυτοκινήτου.

news247

Μη σε παραμυθιάζει ο αόρατος κόσμος του facebook Facebook Makes Us Sadder And Less Satisfied

Εποχή κρίσης, εποχή μοναξιάς….

Οι ανθρώπινες σχέσεις περιτυλιγμένες με το μανδύα του συμφέροντος φαντάζουν δύσκολες. Ο σύγχρονος άνθρωπος προτιμά τη μοναξιά από την καθημερινή σύγκρουση ιδεών, κλείνεται στο καβούκι του και οι πραγματικοί του φίλοι είναι τόσο λίγοι που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

 

Facebook Makes Us Sadder And Less Satisfied

 

Και, όμως, αν ρωτήσεις κάποιον «πόσους φίλους έχεις» θα σου πει 1500, 2000, 3500, ίσως και πιο πολλούς. Και αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να έχει κάποιος τόσους πολλούς φίλους. Ή έχουμε ξεχάσει την πραγματική έννοια της λέξης «φιλία»  και θυσιάσαμε, στο βωμό της ανάγκης μας για φίλους, τον ορισμό της λέξης «φιλία».

Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι αόρατοι,  ίσως, φίλοι;

Μιλάμε μαζί τους, περνάμε πολλές ώρες συζητώντας, τους λέμε τα προβλήματά μας και ό,τι μας απασχολεί και εκείνοι είναι πάντα διαθέσιμοι να μας ακούσουν, να μας συμβουλέψουν, να μας στηρίξουν κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Και, όμως, δεν τους γνωρίζουμε… δεν τους έχουμε δει ποτέ από κοντά και ούτε πρόκειται. Ζουν μακριά μας. Μπορεί ακόμα να είναι και ανύπαρκτοι, να μην υπάρχουν καν αλλά να παρουσιάζονται με ψευδή στοιχεία στον αόρατο κόσμο του ίντερνετ.

Οι ανάγκες των ατόμων δημιουργούν θεσμούς. Η ανάγκη του ατόμου για άμεση επικοινωνία εδώ και τώρα, σε συνδυασμό με την υπερβολική εργασία, δεν άφησε περιθώρια για πραγματικούς φίλους. Δημιουργήσαμε λοιπόν εικονικούς, ψεύτικους φίλους -αρκεί που πληρούν ό,τι ζητάμε… Η διαδικασία απλή, ένα αίτημα φιλίας και προσθέτουμε άτομα στη ζωή μας. Τα βάζουμε στη ζωή μας , στην καθημερινότητά μας και μοιραζόμαστε μαζί τους ώρες της ζωής μας, καθώς και τα μυστικά μας.

Μετράμε την αγάπη τους με τα likes που κάνουν στις αναρτήσεις μας.

 Όσο πιο πολλά τα likes  σημαίνει ότι μας αγαπάνε και μας εκτιμάνε. Τους τοποθετούμε στη ζωή μας και μας γίνονται ανάγκη και εξάρτηση. Δε ζούμε χωρίς αυτή την αόρατη παρουσία τους, τους αναζητάμε, ανησυχούμε αν δεν εμφανιστούν στα καθιερωμένα διαδικτυακά ραντεβού. Είναι οι φίλοι μας , οι κολλητοί μας, κάποιους μάλιστα τους δηλώνουμε και ως μέλη της οικογένειάς μας. Νομίζουμε ότι τους ξέρουμε χρόνια αφού στον τοίχο του φεις έχουν καταγράψει όλη τους τη ζωή με πληροφορίες και φωτογραφίες. Την ηλικία τους την οικογενειακή τους κατάσταση, τα ενδιαφέροντα, την εργασία και ότι εκείνοι θεωρούν ότι πρέπει να βγάλουν προς τα έξω. Η σελίδα τους  στο facebook  είναι η ηλεκτρονική βιογραφία τους, το ηλεκτρονικό τους φακέλωμα.

Φτάσαμε σε μια εποχή όπου η πραγματικότητα ταυτίζεται με αυτό που στην ουσία δεν υπάρχει.

Ζούμε με ψευδαισθήσεις ότι περιτριγυριζόμαστε από φίλους, ενώ η πραγματικότητα είναι άλλη! Δεν είναι δυνατόν να έχουμε χιλιάδες φίλους. Οι αόρατοι φίλοι του facebook είναι το υποκατάστατο μιας πραγματικής ανάγκης που δεν ικανοποιείται. Το facebook είναι η μικρογραφία της πλαστής κοινωνίας, κοινωνίας που φτιάχνουμε για να κερδίσουμε χρόνο, για να διατηρήσουμε όσο μπορούμε αναλλοίωτες τις κοινωνικές επαφές.

Και το καλύτερο, αν ο φίλος ή η φίλη δεν μας αρέσει, πλέον, τον διαγράφουμε με ένα πάτημα κουμπιού… όλα έγιναν τόσο εύκολα και γρήγορα στην άπληστη κοινωνία, στην κοινωνία  της αφθονίας.

Τον διαγράφουμε λοιπόν… τον εξαφανίζουμε αυτόματα και μαγικά, εξάλλου υπάρχουν τόσοι άλλοι φίλοι διαθέσιμοι.

Έτοιμοι να μας χαρίσουν απλόχερα τη φιλία τους. Σε  μια εποχή όπου οι αξίες και τα ιδανικά, όπως η φιλία και η  οικογένεια ( γιατί παρατηρείται και το φαινόμενο οι γονείς με τα παιδιά που βρίσκονται στον ίδιο χώρο, στο ίδιο σπίτι και να επικοινωνούν μέσου διαδικτύου επειδή είναι φίλοι στο facebook) είναι τόσο εύκολη υπόθεση δε θα πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί γκρεμίζονται τόσο εύκολα. Ίσως γιατί δε χτίστηκαν  όπως θα έπρεπε, ίσως γιατί δε μοχθήσαμε καν γι αυτά, ίσως γιατί το τοποθετήσαμε σε ευάλωτες και τόσο εύθραυστες βάσεις που στο πρώτο φύσημα εμποδίων κατέρρευσαν.

Πίσω από την ευκολία των διασυνδέσεων όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις κρύβεται η δυσκολία να δούμε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι χωρίς μόχθο δε στεριώνουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Η Τεχνολογία είναι απαραίτητη να καλλιεργήσουμε τις επαφές μας και όχι για να σπείρουμε φιλίες και αόρατες επαφές. Το facebook  είναι μια ευκολία στη ζωή μας, ένα παιχνίδι ίσως για να γεμίσουμε το χρόνο μας και να χαλαρώσουμε. Δεν αποτελεί, όμως, σε καμία περίπτωση την κανονική ζωή μας. Πίσω από τις οθόνες υπολογιστών κρύβονται άνθρωποι που είναι ορατοί, αλλά τόσο αόρατοι συνάμα, και αυτό γιατί ποτέ δεν πρόκειται να καλύψουν τα κενά που δημιουργεί η ανάγκη για πραγματική επαφή και αμεσότητα.

Τα σύμβολα με τα χαρούμενα προσωπάκια του facebook δεν πρόκειται ποτέ να αντικαταστήσουν την πραγματική χαρά μας και πολύ περισσότερο τη λύπη μας.

Τα συναισθήματα δεν αποκωδικοποιούνται σε σύμβολα του facebook. Τα συναισθήματα εκφράζονται πρόσωπο με πρόσωπο και όχι από απόσταση. 

Πέρα από την εικόνα που βλέπεις στην οθόνη σου, πέρα από τις ωραίες και καλλιτεχνικές ίσως φωτογραφίες  των φίλων σου… ο αληθινός κόσμος είναι αλλιώς… Το πραγματικό πρόσωπο ενός φίλου δε  μπορεί να σου κρύψει τι νιώθει και η γλώσσα του σώματος του επίσης θα δείξει τι αισθάνεται, τα δε μάτια του θα δείξουν αν σε συμπονούν… το χέρι που θα σου χτυπήσει με αγάπη τον ώμο και θα εκφράσει  έτσι την συμπαράσταση....  

Ένα χάδι , ένα νεύμα, μια τρυφερή ματιά και ένα καλό λόγο που θα βγαίνει από ορατά χείλη και όχι ως ήχος από το μικρόφωνο ενός άψυχου κουτιού, τον υπολογιστή έχει ανάγκη ο άνθρωπος.

Μην ψάχνεις τα ορατά στα αόρατα, μην ψάχνεις να βρεις τα λογικά στον παράλογα, μην χάνεσαι σε έναν εικονικό κόσμο και επαναπαύεσαι. Μη χάνεσαι στα δρομάκια του διαδικτύου ακολούθησε το δρόμο της ζωής κάπου εκεί έξω… Από τότε που οι στέγες των ανθρώπων ήρθαν τόσο κοντά οι καρδιές τους απομακρύνθηκαν… Μάλιστα απομακρύνθηκαν τόσο πολύ που ψάχνουν την αγάπη και τη φιλία μέσα από ένα κουτί!

Βγάλε τις παρωπίδες σου, μην παραμυθιάζεσαι, ο αόρατος συνάνθρωπός μας θα γίνει ορατός μόνο αν του δώσουμε αξία και προσοχή, μόνο αν τον προσεγγίσουμε ανθρώπινα και ζεστά και  όχι κάνοντας του add (πρόσθεση) μέσω μιας σελίδας Facebook.

 

aixmi

Νοτιοκορεάτης εθισμένος στο ίντερνετ άφησε το 2 ετών παιδί του να πεθάνει από πείνα

Η αστυνομία της Νότιας Κορέας ανακοίνωσε την Τρίτη ότι συνέλαβε έναν άνδρα 22 ετών, γιατί άφησε το 2χρονο παιδί του να πεθάνει από την πείνα, ενώ περνούσε όλη την ημέρα του στα ίντερνετ καφέ.

 

Man allows son to die of starvation after playing video games for days

Αυτή η είδηση έρχεται να ανοίξει πάλι την πολεμική στη Νότια Κορέα, για τον εθισμό των κατοίκων στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και στο ίντερνετ. Η Βουλή ετοιμάζει νομοσχέδιο για να συμπεριλάβει τον εν λόγω εθισμό στις δραστηριότητες όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τα στοιχήματα.
Ο παίκτης, με το όνομα Τσουνγκ, συνελήφθη τη Δευτέρα, αφού ανακαλύφθηκε από την αστυνομία το πτώμα του γιού του, 2 ετών, σε μια σακούλα σκουπιδιών.
Τον περασμένο Φεβρουάριο η γυναίκα του Τσουνγκ βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο, μακριά από το σπίτι και άφησε το σύζυγό της, άνεργο, να ασχολείται με το παιδί. Αλλά ο τύπος περνούσε την ημέρα του στα ίντερνετ καφέ και γυρνούσε κάθε 2 ή 3 ημέρες για να δώσει κάτι στο αγοράκι να φάει.
Στις 7 Μαρτίου ο πατέρας βρήκε το αγοράκι νεκρό στο διαμέρισμα. Αφησε το πτώμα του εκεί για έναν μήνα και στη συνέχεια το τοποθέτησε σε μια σακούλα σκουπιδιών και το πέταξε σε έναν κήπο, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά από το σπίτι του. Πήγε στην αστυνομία και δήλωσε ότι το παιδί είχε εξαφανιστεί ώστε να μην ενοχοποιηθεί. Οταν, ωστόσο, το πτώμα βρέθηκε, μετά από ανάκριση, ομολόγησε ότι αυτός το έκανε.

Το 2009 η Νότια Κορέα είχε συγκλονιστεί από μια παρόμοια υπόθεση: ένα νεαρό ζευγάρι άφησε το τριών μηνών μωρό του να πεθάνει από την πείνα γιατί περνούσαν την ημέρα τους στο ίντερνετ, ειδικά σε ένα παιχνίδι για το πώς να μεγαλώνεις ένα ψηφιακό παιδί!

Μια έρευνα που έγινε στη Νότια Κορέα το 2012 από το υπουργείο Υγείας συμπέρανε ότι το 7% των 50 εκατ. κατοίκων της χώρας πάσχουν σοβαρά από εθισμό στο ίντερνετ, ενώ το ποσοστό στους εφήβους είναι 11,7%.
Η Νότια Κορέα είναι από τις χώρες με τις περισσότερες συνδέσεις στον κόσμο, ενώ η χρήση smartphones καλύπτει το 75% των κατοίκων.

iefimerida

Παιδί μου πήγαινε να παίξεις έξω που έχει όμορφη μέρα….

poly-gelio

Γονείς, προσέξτε τι κάνουν οι έφηβοί σας στο διαδίκτυο Τα on-line τυχερά παιχνίδια τους οδηγούν στην απληστία

Παρά το γεγονός ότι οι ειδικοί, τις περισσότερες φορές, τα αυτονόητα επισημαίνουν, ας μελετήσουμε την άποψή τους.
Καλό θα μας κάνει
..........................
Η αύξηση των on-line παιχνιδιών στις διάφορες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να οδηγήσει στην παράλληλη αύξηση της συμμετοχής των εφήβων σε τυχερά παιχνίδια, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί.

Τα παιδιά που απασχολούνται στο διαδίκτυο παίζοντας παιχνίδια,
όπως το πόκερ, είναι πολύ πιθανό να αναπτύξουν συμπεριφορές
που σχετίζονται με την απληστία

Ιστοσελίδες όπως, για παράδειγμα, το Facebook εισάγουν τους εφήβους στον ενθουσιασμό και τα οφέλη που προέρχονται από τα τυχερά παιχνίδια, ακόμα κι όταν δεν παίζουν με χρήματα. 
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, δεν υπάρχουν περιορισμοί όσον αφορά την ηλικία όσων παίζουν on-line.
Το πρόβλημα έχει επισημανθεί από τον Mark Griffiths, διευθυντή της Διεθνούς Μονάδας για την έρευνα σχετικά με τα on-line παιχνίδια.
Ο ίδιος θεωρεί ότι ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικός, ώστε τα παιδιά να κατανοήσουν όχι μόνο τις πιθανές ανταμοιβές αλλά και τους κινδύνους των παιχνιδιών αυτών.
“Όταν αρχίζεις να κερδίζεις, ξεκινάς να σκέφτεσαι ότι, εάν έπαιζες με αληθινά χρήματα, θα μπορούσες να τα είχες πάει αρκετά καλά. Τα παιδιά που απασχολούνται στο διαδίκτυο παίζοντας παιχνίδια, όπως το πόκερ, είναι πολύ πιθανό να αναπτύξουν συμπεριφορές που σχετίζονται με την απληστία”.
Επιπλέον, ο καθηγητής Griffiths επιμένει ότι υπάρχει σημαντική συγκάλυψη ανάμεσα στα τυχερά παιχνίδια και στα φαινομενικά πιο αθώα, σαν το γνωστό και ιδιαίτερα φημισμένο στους κύκλους των εφήβων Candy Crush Saga. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που απαιτεί από τους παίκτες να πληρώνουν χρήματα, προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε υψηλότερα επίπεδα.
“Τέτοιου είδους παιχνίδια προκαλούν εθισμό στους εφήβους, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη σοκολάτα. Ξεκινάμε να φάμε ένα κομμάτι και καταλήγουμε έχοντας καταναλώσει ολόκληρη τη σοκολάτα. Με τον ίδιο τρόπο, τα νεαρά παιδιά ισχυρίζονται ότι θα παίξουν για 15 λεπτά και συνεχίζουν για 4 ή 5 ώρες”.
infokids

Παρατήσαμε τα παιδιά μας στο διαδίκτυο

Εδώ κι ένα χρόνο μπήκα στην κουζίνα μου και ανακάλυψα μισή ντουζίνα έφηβους να κάθονται εκεί, ο καθένας απολύτως βυθισμένος σιωπηλά στην προσωπική του οθόνη. Τότε συνειδητοποίησα πως πήγαιναν μήνες από τότε που είχα δει έφηβο χωρίς υπολογιστή ή κινητό τηλέφωνο στο χέρι. 

«Τα πορνό είναι φανταστικά και τζάμπα,
αλλά καταστρέφουν σε όλους μας την ικανότητα
να αγαπήσουμε», μου δήλωσε στενοχωρημένο
ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι.

Αποφάσισα αυτοστιγμεί να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ για το ζήτημα αυτό. Έτσι ξεκίνησε ένα ετήσιο ταξίδι που με οδήγησε από τις οπτικές ίνες στους υπονόμους του Λονδίνου ως το να ξοδεύω ατέλειωτες άχρηστες ώρες σε υπνοδωμάτια εφήβων αγοριών που έβλεπαν πορνό.

Σχεδόν όλα τα κορίτσια με τα οποία συναντήθηκα μου μίλησαν για κοινωνική πίεση· για τις απαιτήσεις να είσαι πάντοτε σε σύνδεση· για τα προβλήματα του «unfriending» ·για το ότι βρίσκεσαι στο οπτικό πεδίο ανθρώπων που μόλις συνάντησες· και για τον απόλυτο τρόμο να κοιτάς πώς σε παρατάνε -πράγμα πολύ πιεστικότερο από αυτό που ένα κορίτσι περιέγραψε ως «εμμονή των γονιών με τα καμάκια και την πορνογραφία».

Αυτό που με εξέπληξε ήταν η οργή των εφήβων που νιώθουν παραμελημένοι από τους γονείς τους που είναι επίσης απορροφημένοι από ηλεκτρονικές συσκευές.

 Ακόμα πιο σοκαριστικό ήταν η συνειδητοποίηση πως υφίσταται μια ολόκληρη βιομηχανία που συστηματικά προωθεί τους νέους στον αστραφτερό και απατηλό της κόσμο, χωρίς να δείχνει να νοιάζεται για τις παράπλευρες απώλειες. Όπως λέει ο Λιούις Βον Αν (Luis Von Ahn), ο εφευρέτηςτου «Captcha» και του «reCaptcha» (του λαμπρού -αν και εκνευριστικού- συστήματος ασφαλείας που σου ζητάει να πληκτρολογήσεις γράμματα σε ένα κουτί για να αποδείξεις πως είσαι ανθρώπινο ον), «όλοι όσοι φτιάχνουν στο διαδίκτυο κάτι για επαγγελματικούς λόγους επανεξετάζουν διαρκώς τους ιστοτόπους τους ώστε οι επισκέπτες τους να τους ξαναεπισκεφθούν». Παραδέχεται ανοικτά πως η βιομηχανία αυτή γνωρίζει πώς να δημιουργεί εξάρτηση, αλλά θέλει να πιστεύει πως κατά κανόνα οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτή είναι καλοί κι έχουν χρηστές αξίες. Δεν είμαι τόσοβέβαιη.

Οι συσκευές που χρησιμοποιούν τα παιδιά μας παραδίδονται εκ κατασκευής με κάθε είδους ακουστικά και ηχητικά εξαρτήματα και δονήσεις για να είναι έτοιμες προς λειτουργία.  

Κάθε νέα «εφαρμογή», ιστοσελίδα, τουιτ, και μήνυμα προσθέτει άλλο ένα επίπεδο παρείσφρησης στην προσωπική τους σφαίρα, και κάθε παρείσφρηση είναι κυνικά σχεδιασμένη να απαντηθεί, με την κάθε απάντηση να δημιουργεί την επιθυμία για μια ακόμα παρείσφρηση.

 Το να ζητάς από έναν νέο να κλείσει το «Xbox» του ή να σταματήσει να κοιτάει το κινητό του, είναι σαν να ζητάς από έναν αλκοολικό να παρατήσει το ποτό του. Πίσω από τα χαρούμενα χρώματα και τα χαϊδευτικά ονόματα που αποτελούν την επιτομή των εταιρειών του διαδικτύου, κρύβεται ένας κόσμος που είναι αμείλικτα εμπορικός. Κάθε αλληλεπίδραση σημαίνει δεδομένα -δεδομένα που κοστίζουν μια περιουσία. Τα παιδιά μας χειραγωγούνται ώστε να μετατραπούν σε ιδεώδεις καταναλωτές και παραδέχονται ...

Δεν λειτουργεί το internet... Τι θα κάνω; Πώς θα ζήσω;

Θα πρέπει να συνομιλώ με τους άλλους πρόσωπο με πρόσωπο.

Θα πρέπει να διαβάζω βιβλία αντί για οθόνες.

Θα αναγκαστώ να βγω έξω να δω τι καιρό κάνει.

Θα  ακούω πάλι μουσική στο ράδιο και όχι podcast.

Θα πρέπει να πάω στην βιβλιοθήκη να βρω την πληροφόρηση που χρειάζομαι.

Θα πρέπει να κάνω κάτι παραγωγικό στην ζωή μου, αντί να σπαταλώ ατελείωτες ώρες σερφάροντας στο ίντερνετ.

Θ’ αναγκαστώ να αγοράσω CDs, δεν θα γνωρίζω πια τι με περιμένει στην ουρά του NetFlix.

Πως θα μπορώ να ταΐζω την ματαιοδοξία μου, αν δεν μιλάω για τον εαυτό μου στο blog;

Ο απόλυτος τρόμος!

Ομάδα επιστημόνων με μελέτη που δημοσίευσαν, αποκάλυψαν πως ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι πιθανό, πέρα από ψυχολογικούς, να οφείλεται και σε βιολογικούς παράγοντες.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου του περιοδικού «Ψυχικής Τοξικομανίας» και πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο της Βόννης σε συνεργασία με το Κεντρικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας του Manheim.

Ομάδα επιστημόνων πήρε συνέντευξη από 843 χρήστες του διαδικτύου, από τους οποίους οι 132 αποκάλυψαν «προβληματική» συμπεριφορά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζαν την σχέση τους με το ίντερνετ.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, «όλες τους οι σκέψεις είχαν να κάνουν με το διαδίκτυο και ένοιωθαν πως θα είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην ευημερία τους αν έπρεπε να ζήσουν χωρίς αυτό».

Οι ερευνητές συνέκριναν μετά τους χρήστες αυτούς με ένα group ελέγχου αποτελούμενο από υγιής χρήστες και βρήκαν πως η πλειοψηφία όσων δήλωναν εθισμένοι στο διαδίκτυο παρουσίαζαν μια γενετική παραλλαγή η οποία μάλιστα έχει αποδειχτεί στο παρελθόν πως συνδέεται με τον εθισμό στη νικοτίνη.

Η παραλλαγή αυτή, που σχετίζεται με το γονίδιο CHRNA4, επηρεάζει το νικοτινικό υποδοχέα ακετυλοχολίνης στον εγκέφαλο. Τόσο η νικοτίνη από το κάπνισμα όσο και η ακετυλοχολίνη που παράγεται από τον οργανισμό μας, συνδέεται με τον υποδοχέα αυτόν και προκαλεί τον εγκέφαλο να απελευθερώσει χημικά που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα όταν κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν.

«Το εύρημα αυτό αποδεικνύει πως ο εθισμός στο διαδίκτυο μπορεί να μην είναι στην φαντασία μας, ούτε και είναι καθαρά ψυχολογικό θέμα», εξηγεί ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Christian Montag.

Μάλιστα, όσοι υποστηρίζουν πως οι άντρες είναι πιο επιρρεπείς στον εθισμό στο ίντερνετ μάλλον κάνουν λάθος αφού η ίδια έρευνα έδειξε πως η παραλλαγή αυτού του γονιδίου εμφανίζεται πιο συχνά στις γυναίκες.

Σύμφωνα με το δρ. Montag «ο διαχωρισμός αυτός μπορεί να προκύψει από μια συγκεκριμένη υποομάδα της εξάρτησης στο διαδίκτυο, όπως για παράδειγμα η χρήση των κοινωνικών δικτύων».

by Αντικλείδι , antikleidi