Sunday, 19 May 2019

Τι καταπίνουν περισσότερο τα μικρά παιδιά

Ραγδαία είναι η αύξηση των περιστατικών κατάποσης μικρών αντικειμένων κατά την παιδική ηλικία. 
Μέσα σε δύο δεκαετίες τα ποσοστά των παιδιών που έχουν καταπιεί κάποιο μικρό αντικείμενο (κέρμα, παιχνίδι κ.α.), έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, σύμφωνα με νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Κινδύνος για τα μικρά παιδιά η κατάποση μπαταρίας-κουμπί 
What if your child swallows a battery

Η Ντανιέλ Όρσαγκ-Γιέντις, επικεφαλής της μελέτης και παιδιατρική γαστρεντερολόγος στο Εθνικό Νοσοκομείο Παιδιών στο Κολόμπους του Οχάιο, και οι συνεργάτες της συνέλεξαν δεδομένα από το Εθνικό Ηλεκτρονικό Σύστημα Επιτήρησης Τραυματισμών των ΗΠΑ, το οποίο καταγράφει τραυματισμούς που σχετίζονται με καταναλωτικά προϊόντα από 100 νοσοκομεία σε ολόκληρη τη χώρα.

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο παιδιατρικό περιοδικό «Pediatrics», έδειξαν ότι από το 1995 έως το 2015 ο αριθμός των παιδιών έως έξι ετών που επισκέπτονται τα επείγοντα περιστατικά κάποιου νοσοκομείου, λόγω της κατάποσης κάποιου μικρού αντικειμένου, αυξήθηκε από 22.000 σε 43.000 (μέση ετήσια αύξηση 4,4%).

Το πρώτο σε συχνότητα αντικείμενο κατάποσης είναι τα νομίσματα (62%), ακολουθούμενα από τα παιχνίδια, τα κοσμήματα και τις μπαταρίες. 
Η κατάποση των μπαταριών -κυρίως σε μέγεθος κουμπιού- έχει αυξηθεί κατά περίπου 60 φορές (από 0,14% σε 8,4%) και είναι ίσως η πιο επικίνδυνη περίπτωση, καθώς μπορούν να προκαλέσουν βλάβες ή ακόμα και να τρυπήσουν τα τοιχώματα του οισοφάγου.
Ο Ρόμπερτ Κράμερ, παιδιατρικός γαστρεντερολόγος στο Νοσοκομείο Παίδων του Κολοράντο στην Αουρόρα, υποστηρίζει ότι η αύξηση αυτή των περιστατικών είναι πλασματική. 
Οι γονείς, λόγω του ότι είναι πιο ενημερωμένοι για τις επιπτώσεις της κατάποσης μικρών αντικειμένων σε σχέση με το παρελθόν, πάνε πλέον ευκολότερα τα παιδιά τους στο νοσοκομείο, όταν αυτά έχουν καταπιεί κάτι.
Στον αντίποδα, η Ντανιέλ Όρσαγκ-Γιέντις τονίζει ότι δεν είναι ούτε οι γονείς ούτε τα παιδιά ο λόγος αυτής της αύξησης, αλλά το γεγονός ότι σήμερα χρησιμοποιούμε πολύ περισσότερα μικρά αντικείμενα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 18 May 2019

Πως να βοηθήσετε αυτούς που πραγματικά σας χρειάζονται

Πολλές φορές οι άνθρωποι γύρω μας έχουν ανάγκη από βοήθεια και συμπαράσταση. Αυτό συνέβαινε ανέκαθεν, την περίοδο όμως που διανύουμε η ανάγκη είναι πιο μεγάλη από ποτέ. 
Το να μπορείτε να σταθείτε πραγματικά δίπλα σε κάποιον που αγαπάτε όμως δεν είναι απλή υπόθεση. 
Δεν αρκεί να του πείτε “Μην στεναχωριέσαι” ή “Όλα θα πάνε καλά”. 
Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Suffolk, Beverly D. Flaxington, προτείνει στο περιοδικό Psychology Today 5 τρόπους με τους οποίους ο καθένας μπορεί να βοηθήσει κάποιον που βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση, ενώ τονίζει τι είναι αυτό που σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει καθόλου.

Σκεφτείτε τα ακόλουθα σενάρια:
  1. Ένα παιδί έρχεται στο σπίτι με δάκρυα στα μάτια, επειδή λογομάχησε με τον καλύτερό του φίλο, αλλά όταν το ρωτάτε τι συνέβη, αρνείται να το συζητήσει.
  2. Ένας φοιτητής είναι αναστατωμένος επειδή φεύγει από το σπίτι για πρώτη φορά και παρ’ όλο που ο ίδιος προσπαθεί να φανεί σκληρός, μπορείτε να δείτε ότι κάτω από το πρόσχημα αυτό, πονάει πραγματικά.
  3. Μια νεαρή γυναίκα περνά πολύ δύσκολες στιγμές, μετά από ένα χωρισμό και λίγο πριν από το γάμο της.
  4. Ο γιατρός απαγορεύει σε έναν αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό, να συμμετάσχει σε ένα σημαντικό αγώνα, λόγω των δυνητικά επικίνδυνων τραυματισμών.
  5. Μια νέα χήρα είναι απαρηγόρητη μετά την απώλεια του συζύγου της ο οποίος ήταν ο καλύτερος φίλος της για δεκαετίες.
Μπορεί αυτές οι καταστάσεις να είναι διαφορετικές, έχουν όμως ένα σημαντικό κοινό: κάποιος που νοιαζόμαστε βιώνει μία συναισθηματική δυσφορία και δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να τον βοηθήσουμε.

Λέγοντας απλά, «Χαμογέλα και πάρε τα πάνω σου», σίγουρα δεν πρόκειται να βοηθήσει την κατάσταση.
Όλοι έχουμε βρεθεί κοντά σε κάποιον που βιώνει δύσκολες στιγμές. Όσο συνηθισμένη και αν μας είναι η εμπειρία, δεν κάνει ευκολότερη την προσπάθεια να παρηγορήσουμε αυτόν που υποφέρει.

Η πιο οδυνηρή εμπειρία είναι να βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο να αντιμετωπίζει μια δυσκολία.
Η ζωή γίνεται δύσκολη κατά καιρούς και οι άνθρωποι μπορούν να αναστατωθούν για ένα εκατομμύριο διαφορετικούς λόγους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν αρνητικά συναισθήματα, που κυμαίνονται από την ταλαιπωρία και τη θλίψη μέχρι τη βαθιά λύπη και τον πόνο.

Ενστικτωδώς, προσπαθούμε να τους παρηγορήσουμε και να τους κάνουμε να αισθανθούν καλύτερα, έτσι ώστε αρχική τους αναστάτωση να μην εξελιχθεί σε σπαραγμό, αυτολύπηση, άγχος, εκδικητικότητα ή κατάθλιψη. 

Για να εκφράσουμε τη συμπάθειά μας, έχουμε την τάση να βασιζόμαστε σε κάπως κλισέ λόγια συμπόνιας και υποστήριξης: «Καημένε», «Δεν φταις εσύ», «Μην ανησυχείς γι’ αυτό», «Ξέρω πώς αισθάνεσαι» και παρόμοιες δηλώσεις στήριξης.

Συχνά, όμως, δεν είμαστε σίγουροι για το ποιο είναι το σωστό πράγμα που πρέπει να πούμε ή να κάνουμε και γι΄ αυτό πολλοί από εμάς αισθανόμαστε άβολα γύρω από κάποιον που επηρεάζεται από μια ξαφνική ή συναισθηματική δυσφορία. Όταν οι, κατά λάθος και άστοχες προσπάθειες μας για να φτιάξουμε το κέφι στο προβληματισμένο άτομο, δεν κάνουν καμία διαφορά, μπορεί να μας αφήνει με μια αίσθηση απογοήτευσης και ακόμη και ήττας από την αδυναμία μας. Δεν υπάρχει χειρότερο, από το να στεναχωριόμαστε για κάποιον και να προσπαθούμε να του φτιάξουμε το κέφι και μερικές φορές να κάνουμε αυτό το άτομο να γίνεται πιο αναστατωμένο, ενοχλημένο ή θυμωμένο μαζί μας. Δεν είναι αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε, αλλά το ΠΩΣ το κάνουμε, που κάνει τη διαφορά.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Louisville, οι οποίοι έχουν μελετήσει την κοινωνική υποστήριξη από το 1980, πρόσφατα απέδειξαν ότι υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές συμπεριφορές που εκφράζονται από τους ανθρώπους που προσπαθούν να φτιάξουν το κέφι κάποιου.

Οι πρώτες δύο
– η παροχή παρηγοριάς και ενθάρρυνσης και η συμβολή στην επίλυση του ζητήματος – είναι πιο κοινές και πιο αποτελεσματικές από ό, τι οι άλλες δύο – η ελαχιστοποίηση του προβλήματος και η άρνηση της αποδοχής της δυσκολίας και η αλλαγή θέματος για να μη σκέφτεται τη δυσκολία του.

Εάν δεν είναι σωστό το χρονικό πλαίσιο ή επιλέγουμε λάθος τακτική, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας να βοηθήσουμε, μπορεί να είναι το άκρως αντίθετο της πρόθεσής μας. Το πρόσωπο που προσπαθούμε να παρηγορήσουμε μπορεί να αντιληφθεί τα λόγια και τις συμπεριφορές μας ως αναίσθητα, επιφανειακά ή ανειλικρινή. Περιττό να πω, όμως, η επιλογή της σωστής τακτικής μπορεί να είναι μια πραγματική πρόκληση, ειδικά όταν ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας. 

Περαιτέρω, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη πολλές λεπτομέρειες, όταν αποφασίζουμε πώς να υποστηρίξουμε κάποιον:

Πόσο καλά γνωρίζουμε πραγματικά το πρόσωπο ή καταλαβαίνουμε το πρόβλημά του;
Πόσο έντονα σχετιζόμαστε με τα συναισθήματα που νιώθουν;
Ποια είναι η ιδιοσυγκρασία του ατόμου και η διάθεση του;
Ποια είναι η ικανότητά του να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες μόνος του;
Η σοβαρότητα της συναισθηματικής δυσφορίας τους.
Το μοναδικό σύνολο των συνθηκών που οδήγησαν στο πρόβλημα.
Η ενδεχόμενη ανάγκη για επαγγελματική βοήθεια και υποστήριξη.
Ο παράγοντας αυτοεκτίμηση

Όταν προσπαθείτε να παρηγορήσετε κάποιον που διέρχεται δύσκολες στιγμές, ένας κρίσιμος παράγοντας που πρέπει να εξεταστεί είναι η αυτοεκτίμηση του πάσχοντος. Μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Waterloo και Wilfrid Laurier University, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Journal of Personality and Social Psychology”, εξέτασε τη δεκτικότητα των πασχόντων στη κοινωνική στήριξη, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την επιλογή των παρόχων μιας στρατηγικής στήριξης και τα επίπεδα της αυτοεκτίμησης των παραληπτών.

Η μελέτη έδειξε ότι «τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι λιγότερο δεκτικά από τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση να υποστηρίξουν ότι επαναπροσδιορίζουν θετικά την εμπειρία τους, αλλά είναι εξίσου δεκτικά για να υποστηρίξουν ότι επικυρώνουν τα αρνητικά τους συναισθήματα». 
Στην πραγματικότητα, τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση στη μελέτη ήταν τόσο απορριπτικά των προσπαθειών των άλλων στη θετική αναδιατύπωση που προσπάθησαν, γεγονός που άφησε τους εκείνους που προσπαθούσαν να τους υποστηρίξουν με μία άσχημη αίσθηση για τον εαυτό τους, για την αλληλεπίδρασή τους με τους πάσχοντες και τη σχέση τους.

Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσετε τους πάσχοντες με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι να συμπάσχετε μαζί τους αντί να προσπαθείτε να τους φτιάξετε το κέφι. Με τα άτομα υψηλής αυτοεκτίμησης, η επιβεβαίωση και η ενθάρρυνση μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικές στρατηγικές.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η κατανόηση των άλλων ανθρώπων, δεν θα συμβεί σε μία μέρα. Χρειάζεται την εμπειρία και την προθυμία να μάθουμε και να εξασκήσουμε τις νέες προσεγγίσεις. 

Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι ορισμένα προβλήματα μπορεί απλά να είναι πάρα πολύ δύσκολα ακόμη και για μας, μερικοί άνθρωποι μπορεί να μην θέλουν τη βοήθειά μας και εμείς απλά δεν θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε όποιον μας χρειάζεται κάθε φορά. 
Γνωρίζοντας και αυτή τη διάσταση, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορούμε όλοι να κάνουμε για να βοηθήσουμε κάποιον να περάσει τις δύσκολες στιγμές, ανεξάρτητα από την αιτία του προβλήματος ή τη σχέση μας με αυτό:

1. Να είστε δίπλα του. 

Μερικές φορές οι λέξεις δεν έχουν νόημα. Μερικές φορές δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε, από το να παραμείνετε στο πλευρό κάποιου. Πάρτε τους τηλέφωνο, ζητήστε τους να βγείτε έξω, μείνετε σε επαφή αλλά ισορροπήστε το με το να μην είστε παρεμβατικοί. Να είστε ενεργοί και να διαθέσιμοι και να βρίσκεστε δίπλα τους κάθε φορά που μπορεί να σας χρειαστούν. Μπορεί να μην φαίνεται σαν κάτι μεγάλο σε σας, αλλά θα μπορούσε να σημαίνει πολλά για το πρόσωπο που προσπαθείτε να βοηθήσετε.

2. Ακούστε. 

Για πολλούς ανθρώπους, είναι δύσκολο να ανοιχτούν και να μοιραστούν τα εσωτερικά συναισθήματά τους. Για να μην αναφέρουμε, ότι μερικά θέματα μπορεί να είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα συζητήσουμε. Να είστε υπομονετικοί και να ενθαρρύνετε το άτομο να μοιραστεί τα συναισθήματα και τις σκέψεις με τον ρυθμό που νιώθει πιο άνετα. Και όταν είναι έτοιμοι να μιλήσουν-απλά ακούστε. Μη διακόπτετε. Μην κρίνετε. Αφήστε τους να απαλλαγούν από την αρνητικότητα που κρατούν μέσα τους. Συχνά, η απαλλαγή είναι το πρώτο βήμα για την επούλωση.

3. Μην επιβάλλετε τη γνώμη σας. 

Θα έχετε μια άποψη, χωρίς αμφιβολία. Αλλά σκεφτείτε δύο φορές πριν τη μοιραστείτε με κάποιον που προσπαθείτε να βοηθήσετε. Μερικές φορές είναι καλύτερα να μην πείτε τίποτα παρά να βγάλετε στη φόρα κάτι που θα αναστατώσει περαιτέρω κάποιον. 
Αντί αυτού, αφήστε το άλλο πρόσωπο να καταλήξει σε μια λύση και να προχωρήσει με την επίλυση του προβλήματος απο μόνο του. Μπορείτε να βοηθήσετε κάνοντας ερωτήσεις όπως, 
«Τι σημαίνει αυτό για σένα;» ή 
«Τι θα ήθελες να κάνεις μετά;» ή 
«Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να αρχίσεις να αγγίζεις το θέμα αυτό ή να αρχίσεις να θεραπεύεσαι;» ή απλά 
«Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;».

4. Μην επιμένετε στις συμβουλές σας. Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι έχετε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες πριν από την παροχή συμβουλών. Ακόμα και αν πιστεύετε ότι είχατε παρόμοιες εμπειρίες, κανείς δεν έχει βρεθεί εξ ολοκλήρου στη κατάσταση ενός άλλου ατόμου. 

Επίσης, αν πρόκειται να γίνετε πιεστικοί για να κάνετε τα πράγματα με το δικό σας τρόπο, το άλλο πρόσωπο μπορεί να γίνει αμυντικό, να νιώσει άβολα στην συντροφιά σας ή να αποσυρθεί, οπότε να είστε προσεκτικοί πώς λέτε τα πράγματα. 
Μπορεί να έχετε στο μυαλό μόνο το καλύτερο, μπορεί να νομίζετε ότι αυτό είναι το σωστό και ίσως να έχετε δίκιο, αλλά η ενασχόληση με συναισθηματικά ταραγμένους ανθρώπους εξακολουθεί να απαιτεί ένα ορισμένο επίπεδο λεπτότητας και αυτοσυγκράτησης.

5. Παραμείνετε θετικοί. 

Μην αφήνετε την αυτολύπηση ή τη θλίψη του προσώπου δίπλα σας να σας επηρεάσει. Στην προσπάθεια να βοηθήσετε κάποιον που αντιμετωπίζει οξεία αρνητικά συναισθήματα, είναι σημαντικό να δείξετε συμπάθεια, αλλά και να παραμείνετε ισχυροί σε ένα θετικό πλαίσιο του μυαλού. 
Μπορεί να σας χρειαστεί σαν πυλώνα στήριξης ή πηγή δύναμης. Χρησιμοποιήστε θετική στάση προς τον εαυτό σας, για να χτίσετε και να διατηρήσετε αυτή τη δύναμη, προκειμένου να τη παράσχετε σε αυτούς που τη χρειάζονται περισσότερο.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ιστορία του Alex που νίκησε το θάνατο

Ένα animation που συγκλονίζει
Ζείτε ή απλά επιβιώνετε; Οι δύο λέξεις είναι παρόμοιες μεταξύ τους αλλά έχουν πολύ διαφορετικές έννοιες. Αν επιβιώνετε, αυτό σημαίνει ότι έχετε εστιάσει σε όλες τις βασικές ανάγκες της ζωής. φαγητό, νερό, καταφύγιο, ασφάλεια. Εάν ζείτε, σημαίνει ότι είστε πάνω από την επιβίωση. Παίρνετε από τη ζωή που σας έχει δοθεί ό,τι πιστεύεται ότι θα την κάνει πληρέστερη, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή που έχετε την τύχη με το μέρος σας

Σε αυτήν την ιστορία, ο Alex αφηγείται τη ζωή και το θάνατο μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που τον άφησε σε κώμα. Αρχίζει να αισθάνεται σύγχυση, οργή και να μετανιώνει για τα πράγματα που δεν θα έχει πλέον τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει. Τα σχέδιά του να ταξιδέψει στον κόσμο και μια μέρα να παντρευτεί τη φίλη του -δεν μπορεί πλέον.

Αλλά όπως εξηγεί στη συνέχεια: «Τη στιγμή του θανάτου παύεις να φοβάσαι γαι οτιδήποτε».

Για πολύ καιρό ο Alex απλά επιβίωνε, ξεχνώντας να ζει. Πιεζόταν για το μέλλον και αγνοούσε παρόν. Δίνοντας του μια δεύτερη ευκαιρία, η ζωή του χαμογέλασε. Έτσι ο Alex ξύπνησε από το κώμα και αυτομάτως έπαψε να φοβάται πλέον το μέλλον και τον θάνατο.

Αγκαλιάζοντας κάθε φορά τη στιγμή, κατάφερε να ταξιδέψει στον κόσμο και να παντρευτεί τη φίλη του. Και όταν ήρθε ο καιρός, ο Alexx έφτασε στο θάνατο έτοιμος χωρίς να λυπάται και χωρίς να φοβάται.
 

Δείτε το βίντεο του animation:
newsone.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Friday, 17 May 2019

Αυτοτραυματισμός στην εφηβεία: Μια κραυγή για βοήθεια
More teenage girls are self harming than ever before

Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εφήβων που σκοπίμως αυτοτραυματίζεται ο οποίος δυστυχώς αυξάνεται το τελευταίο διάστημα. 
Η έννοια του αυτοτραυματισμού, αναφέρεται στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM-IV) και αφορά στην εκούσια πρόκληση τραύματος στο σώμα, χωρίς τις περισσότερες φορές όμως να υπάρχει αυτοκτονική πρόθεση.
More teenage girls are self harming than ever before
Ο αυτοτραυματισμός συνήθως περιλαμβάνει κόψιμο του δέρματος αλλά και κάψιμο, χτυπήματα ακόμα και την κατάποση τοξικών ουσιών.
Τα τελευταία στοιχεία που έρχονται από έρευνες που έχουν γίνει στην Αγγλία, δείχνουν ότι πάνω από 13.000 κορίτσια και 4.000 αγόρια (από 15 – έως 19 ετών) εισήχθησαν σε νοσοκομείo για αυτό το λόγο αυτό κατά την περίοδο των 12 τελευταίων μηνών (μέχρι τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους), μια αύξηση 10% σε σύγκριση με την αντίστοιχη προηγούμενη περίοδο. 
Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να γίνει κατανοητό γιατί τόσοι πολλοί νέοι καταφεύγουν σε αυτή τη συμπεριφορά.
Μία κοινή εξήγηση που οι ίδιοι οι έφηβοι δίνουν, είναι ότι οι μη αυτοκτονικοί αυτοτραυματισμοί παρέχουν έναν τρόπο για να ξεφύγουν από τις δυσάρεστες σκέψεις και τα συναισθήματα. 

Ένα άλλο κίνητρο που τους ωθεί σε αυτή τη συμπεριφορά, χωρίς ακόμα να έχει διερευνηθεί ολοκληρωμένα, είναι ότι ο αυτοτραυματισμός είναι ένας τρόπος για να προκληθεί σκόπιμα ένα συγκεκριμένο επιθυμητό συναίσθημα ή αίσθηση. 
Μία νέα μελέτη από ερευνητές των ΗΠΑ έχει διερευνήσει αυτή τη πτυχή του αυτοτραυματισμού, γνωστή και ως “αυτόματη θετική ενίσχυση”.
Ο Edward Selby, καθηγητής Ψυχολογίας στο Rutgers School of Arts and Sciences και οι συνεργάτες του, έδωσαν σε 30 έφηβους που αυτοτραυματίστηκαν (μέσος όρος ηλικίας 17 ετών, με το 87% εξ αυτών να είναι γυναίκες), να κουβαλάνε πάνω τους μια ψηφιακή συσκευή για δύο εβδομάδες. 
Δύο φορές την ημέρα, η συσκευή χτυπούσε και οι έφηβοι καλούντο να καταγράψουν τις πρόσφατες σκέψεις τους αυτοτραυματισμού, οποιαδήποτε επεισόδια αυτοτραυματισμού, τα κίνητρά τους, τις πραγματικές εμπειρίες τους για το τί ήταν αυτό που ένιωθαν, καθώς και να απαντήσουν και σε άλλες ερωτήσεις.
Ακριβώς πάνω από το μισό του δείγματος ανέφερε συμμετοχή σε τουλάχιστον μία περίπτωση αυτοτραυματισμού που παρακινήθηκε από την επιθυμία να βιώσουν μια ιδιαίτερη αίσθηση (και το 35% όλων των συμπεριφορών αυτοτραυματισμού είχε αυτό το κίνητρο). 
Η πιο κοινή αίσθηση που καταγράφηκε ότι οι έφηβοι αποζητούσαν, ήταν η “ικανοποίηση” (45% από αυτούς), ακολουθούμενη από την “διέγερση” (31%) και τον “πόνο” (24%). 
Αυτές καταγράφηκαν σαν οι ελπίδες τους ότι θα βιώσουν αυτά τα συναισθήματα. 
Στην πραγματικότητα, ο πόνος βιώθηκε πιο συχνά από ό,τι αποζητήθηκε. Η διέγερση βιώθηκε όσο συχνά ζητήθηκε και η ικανοποίηση βιώθηκε πολύ λιγότερο από ό,τι οι έφηβοι ήθελαν.
Υπήρχαν διαφορές μεταξύ των εφήβων που αυτοτραυματίζονταν προκειμένου να νιώσουν ένα συγκεκριμένο συναίσθημα και σε εκείνους που δεν είχαν αυτό το κίνητρο. 
Η πρώτη ομάδα αυτοτραυματιζόταν πιο συχνά κατά τη διάρκεια της μελέτης (και στο παρελθόν) και σκεφτόταν τον αυτοτραυματισμό πιο συχνά και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. 
Όσοι αναζητούσαν ένα συγκεκριμένο συναίσθημα από τον αυτοτραυματισμό, έδειχναν επίσης τάσεις και για άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές, όπως την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, την υπερφαγία και την παρορμητική καταναλωτική δαπάνη. 
Εστιάζοντας στα διαφορετικά συναισθηματικά κίνητρα, αυτοί οι έφηβοι που αναζητούν τον πόνο και διέγερση έτειναν να αυτοτραυματίζονταν περισσότερο από εκείνους που επιδίωξαν την ικανοποίηση.
Η μελέτη αυτή έχει συμβάλει σημαντικά σε μια ανεξερεύνητη ακόμα πτυχή του αυτοτραυματισμού, παρόλο που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Για παράδειγμα, μια εξήγηση για τη συχνότερη αυτοκαταστρεπτική συμπεριφορά, παρατηρήθηκε μεταξύ εκείνων που λένε ότι αυτοτραυματίζονται επειδή θέλουν να βιώνουν πόνο, διότι η πράξη αυτή ενεργοποιεί τους μηχανισμούς ανακούφισης από τον πόνο στον εγκέφαλο – μια μορφή δηλαδή ευφορίας. 

Και όμως, ο αυτοτραυματισμός ήταν λιγότερο συχνός μεταξύ εκείνων που δήλωσαν ότι αυτοτραυματίζονταν για την ικανοποίηση. 
Αυτή η πιθανή αντίφαση θα μπορούσε να οφείλεται σε ασάφεια στις σημασίες των λέξεων που χρησιμοποιούνται – είναι η επιδίωξη της ευφορίας (μέσω του πόνου) διαφορετική από την επιδίωξη της ικανοποίησης; Αυτές οι ασάφειες, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν από τη μελλοντική έρευνα.

Παρά το γεγονός αυτό, καθώς και του μικρού μεγέθους του δείγματος, ο Selby και η ομάδα του είπε ότι τα νέα ευρήματά τους έχουν ήδη κλινικές επιπτώσεις. “Εάν μπορούν να βρεθούν εναλλακτικές υγιείς συμπεριφορές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια παρόμοια αίσθηση ενίσχυσης, τότε αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να είναι σε θέση να αξιοποιηθούν ως πιο αποτελεσματικές εναλλακτικές λύσεις για μη – αυτοκτονικούς αυτο-τραυματισμούς” συμπληρώνουν. 

“Για παράδειγμα, αν ένας από τους σκοπούς του μη αυτοκτονικού τραυματισμού, είναι να αντλήσει πόνο, τότε η σωματική άσκηση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση, καθώς τα μέτρια επίπεδα άσκησης μπορεί να έχουν μια εξίσου επώδυνη επίδραση ή να αποσπούν την προσοχή του ατόμου και μπορεί να το βοηθήσουν στην αντιμετώπιση με τα συναισθήματα που το αναστατώνουν”.
--------------
Edward A. Selby, Matthew K. Nock, and Amy Kranzler (2013). “How Does Self-Injury Feel? Examining Automatic Positive Reinforcement in Adolescent Self-Injurers with Experience Sampling”. Psychiatry Research DOI: 10.1016/j.psychres.2013.12.005
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 16 May 2019

Αυτά που τα παιδιά εύχονται να γνώριζαν οι γονείς τους
4 things that kids wish their parents knew

Τα παιδιά θα μπορούσαν πολύ εύκολα να δώσουν στους ενήλικες γονείς τους ορισμένα μαθήματα μητρότητας και πατρότητας και σίγουρα χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες και τα θέλω τους.
Το 2016, η συγγραφέας και εκπαιδεύτρια Swati Lodha βρισκόταν στην Ινδία για την προώθηση ενός βιβλίου για την ανατροφή παιδιών που είχε γράψει η ίδια. 
Σε ένα γεγονός, ένα άτομο από το κοινό έκανε μια ερώτηση – αλλά απευθυνόταν στη Swaraa, στη 16χρονη κόρη της συγγραφέα που την συνόδευε.
Η ερώτησή του ήταν ίσως ο χειρότερος εφιάλτης ενός γονέα: «Πιστεύετε ότι η μητέρα σας είναι τέλεια;» «Κανείς δεν είναι», απάντησε η Swaraa. Εκείνος επέμεινε: «Μπορείς να μου πεις ένα πράγμα στο οποίο δεν είναι καλή;» Η απάντησή της ήταν: «Θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο γι’ αυτό».
Αυτό σίγουρα πόνεσε. 
Όμως, η Swati αποφάσισε να συνεργαστεί με την κόρη της σε ένα νέο βιβλίο. Πήρε συνεντεύξεις από περίπου 200 παιδιά – ηλικίας 8-18 ετών – για να ανακαλύψει τι πίστευαν πραγματικά τα παιδιά για τους γονείς τους και τι εύχονταν να έκαναν διαφορετικά. 
Τα παρακάτω 4 βασικά πράγματα ήταν αυτά που μοιράστηκαν περισσότερο τα παιδιά για τους γονείς τους, σύμφωνα με την έρευνα των Lodhas.
1. Διαφωνία δεν σημαίνει και ασέβεια
Πολλά παιδιά είπαν ότι οι γονείς τους συχνά βλέπουν κάθε απόκλιση από τους κανόνες ή ακόμα και από τις προτιμήσεις τους ως ασεβείς. 
Η Swati Lodha μοιράζεται μια ιστορία από τη δική της οικογένεια. Η κόρη της λατρεύει να ταξιδεύει με την κάμερα και το λάπτοπ της, το οποίο κουβαλά μαζί της στο αεροπλάνο.
Σε ένα ταξίδι, ο μπαμπάς της της ζήτησε να αφήσει τον εξοπλισμό της στις αποσκευές ώστε να μην καθυστερήσουν πάρα πολύ στον έλεγχο. 
Εκείνη αρνήθηκε. Τα ήθελε μαζί της γιατί φοβόταν ότι θα σπάσουν. Αλλά ο πατέρας της επέμεινε και η διαφωνία αυτή έχει γίνει ένα πονεμένο γεγονός κάθε φορά που ταξιδεύουν μαζί. 
Η Sharaa πιστεύει ότι ο πατέρας της θεωρεί την επιμονή της ως πράξη επανάστασης και ισχυρογνωμοσύνης. Την τελευταία φορά που συνέβη, ο μπαμπάς της είπε ότι σέβεται αυτά τα πράγματα περισσότερο από τους ανθρώπους.
Η μικρή στεναχωρήθηκε και δήλωσε πως οι ενήλικες αγαπούν την υπακοή και απεχθάνονται την ανυπακοή. Εύχεται ο πατέρας της να δεχόταν αυτή την επιλογή της που στηρίζεται σε ένα ισχυρό επιχείρημα. 
Αυτό που θέλουν τα παιδιά μας είναι να μην στηρίζουμε τη σχέση μας μαζί τους στην καθαρή υπακοή και να σεβόμαστε εμείς οι ενήλικες τους λόγους πίσω από τις συμπεριφορές και τις αποφάσεις μας.

2. Τα παιδιά δεν θέλουν να τους λένε ότι είναι τα καλύτερα
Οι γονείς κάνουν μια συναισθηματική επένδυση στα παιδιά τους, οπότε ό,τι κάνουν γίνεται το καλύτερο, και τα παιδιά έτσι αρχίζουν να υπερεκτιμούν τον εαυτό τους. 
Τα παιδιά λοιπόν λένε πως δεν απολαμβάνουν αυτή την παραφουσκωμένη οπτική πραγμάτων. 
Θέλουν να γίνονται αντιληπτά με ρεαλιστικό τρόπο και οι γονείς τους να τα βλέπουν όπως πραγματικά είναι – όχι όπως θα ήθελαν να είναι. «Θα θέλαμε να έχουμε την ικανότητα να αντιμετωπίζουμε τους φόβους και τις φαντασιώσεις μας σε ισορροπία», εξηγεί η Swati.

3. Τα παιδιά λαμβάνουν συχνά ανατροφοδότηση, χρειάζονται όμως λίγη και οι γονείς
Καθώς μεγαλώνουμε, ερχόμαστε σε επαφή με μια συνεχή αξιολόγηση, κατά την οποία όλοι όσοι είναι μεγαλύτεροι από το παιδί – γονείς, αδέλφια, συγγενείς, δάσκαλοι – εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους για το πώς τα πάει. 
Όπως ανέφερε ένα παιδί: 
«Μού βάζουν ταμπέλες συνεχώς. Η δασκάλα μου λέει ότι είμαι κακή στα Αγγλικά, Η μητέρα μου ότι είμαι άτακτη και η αδελφή μου ότι είμαι εγωκεντρική». 
Οι γονείς όμως δεν λαμβάνουν όλο αυτό το feedback και ίσως θα έπρεπε να ακούνε και τα σχόλια τα δικά μας και των άλλων.

4. Οι γονείς δεν θα έπρεπε να είναι τόσο αυστηροί ως προς τα αποτελέσματα

«Οι γονείς λατρεύουν τα αποτελέσματα», αναφέρει η Swati. «Όχι μόνο αποτελέσματα. Αγαπούν όλα τα μετρήσιμα αποτελέσματα». 
Τα παιδιά στα οποία μίλησαν ένιωθαν πιεσμένα από την έμφαση που δίνουν οι γονείς στους βαθμούς, στα μετάλλια ή στο ενδιαφέρον των παιδιών τους που σχετίζεται φυσικά με τις απαιτήσεις των γονιών. Σύμφωνα με τη Swati, τα παιδιά θα ήθελαν οι προθέσεις και οι προσπάθειές τους να γίνονται αντιληπτές και να εκτιμώνται, ακόμα κι όταν τα αποτελέσματα δεν είναι αξιοσημείωτα.

Mary Halton

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki