Γιατί κάποιοι άνθρωποι απεχθάνονται τις αγκαλιές;

Ποτέ δεν είμαστε βέβαιοι πότε κάποιος με τον οποίο δεν έχουμε οικειότητα, θα αποφασίσει ότι, ναι, σήμερα είναι η κατάλληλη μέρα για να μας σφίξει στην αγκαλιά του. 

Why Some People Hate Being Hugged, According to Science

Σε αυτή την περίπτωση, δεν έχουμε πολλές επιλογές παρά να σφίξουμε τα δόντια και να το αντέξουμε, ή να δοκιμάσουμε να την γλυτώσουμε με κάποιο τρόπο – ίσως με ένα γρήγορο φιλί ή με μια χειραψία.

Αλλά ασχέτως του αν είμαστε δεκτικοί ή όχι σε μια αγκαλιά, μια έρευνα μας εξηγεί γιατί ορισμένοι άνθρωποι απεχθάνονται τις αγκαλιές. 

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ανατροφή και η παιδική ηλικία είναι τα βασικά κλειδιά για να εξηγήσουν τη στάση κάποιου απέναντι στην αγκαλιά.

Η Suzanne Degges-White, καθηγήτρια συμβουλευτικής και σύμβουλος εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Illinois, αναφέρει: 

«Η τάση μας να εμπλεκόμαστε σε οποιαδήποτε μορφή σωματικής επαφής – είτε αγκαλιάς, είτε ένα άγγιγμα στην πλάτη, είτε να πιαστούμε αγκαζέ με έναν φίλο – αποτελεί συχνά προϊόν των πρώιμων παιδικών μας εμπειριών».

Μια μελέτη του 2012 βρήκε ότι οι άνθρωποι, των οποίων οι κηδεμόνες αγκάλιαζαν, είχαν περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσουν αυτή την παράδοση. Η μελέτη επίσης επιβεβαίωσε ότι 

«η αγκαλιά είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού».

Η Degges-White υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που δεν αγκαλιάζονταν από τους γονείς τους συχνά ως παιδιά νιώθουν άβολα στη σκέψη της αγκαλιάς. 

«Σε μια οικογένεια που δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτική σωματικά, τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα ακολουθήσουν το ίδιο μοτίβο και με τα δικά τους παιδιά».

Ωστόσο, και το αντίθετο φαινόμενο μπορεί να έχει παρόμοια αποτελέσματα, οι συχνές δηλαδή αγκαλιές. 

«Κάποια παιδιά μεγαλώνουν και νιώθουν ¨πεινασμένα¨ άγγιγμα και επιζητούν συνεχώς κοινωνικά την αγκαλιά. Έτσι, καταλήγουν να μην μπορούν να χαιρετήσουν έναν φίλο χωρίς μια αγκαλιά ή έστω ένα άγγιγμα στον ώμο».

Υπάρχει επίσης και ένα πολιτισμικό στοιχείο σε αυτό το ζήτημα. 

Οι κάτοικοι στην Αμερική και στην Αγγλία αγκαλιάζονται και αγγίζονται πολύ λιγότερο από τους κατοίκους της Γαλλίας ή του Πουέρτο Ρίκο, σύμφωνα με έρευνα του 2010.

Πώς να αντιδρούμε, όταν κάποιος δεν θέλει την αγκαλιά

Είναι καλύτερο να παραλείψουμε την αγκαλιά με τους άλλους, εκτός κι αν έχουμε πιο στενές σχέσεις και έχουμε εγκαθιδρύσει έναν πιο βαθύ δεσμό. Και, αν και μπορεί να νιώθουμε άνετα με αυτό, δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη.

Η Samantha Hess διαθέτει ένα κέντρο υπηρεσιών που διδάσκει στους ανθρώπους να χρησιμοποιούν περισσότερο τη σωματική επαφή. Η ίδια λέει ότι είναι σημαντικό να προσέχουμε τη γλώσσα σώματος των άλλων ανθρώπων.

«Όλοι έχουν το δικαίωμα να ελέγχουν τι συμβαίνει στο σώμα τους. Πολλοί από τους πελάτες μου δεν είναι άνετοι ούτε με τη χειραψία, όταν πρωτοφτάνουν εδώ», δηλώνει. Προσθέτει ότι μπορεί να πάρει πολύ χρόνο για να νιώσουμε αρκετά άνετα ώστε να απολαύσουμε την αγκαλιά με έναν νέο άτομο.

Τα επιστημονικά οφέλη της αγκαλιάς
Φυσικά, δεν υπάρχει τίποτα λάθος στο να μην μας αρέσει η αγκαλιά και κανείς δεν πρέπει να νιώθει πίεση ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να αγγίξει τον άλλο, αν δεν το θέλει. 

Ωστόσο, υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν πως υπάρχει ένας καλός λόγος για να δοκιμάσετε την αγκαλιά: έχετε λιγότερες πιθανότητες να αρρωστήσετε.

Σε μια έρευνα του 2015, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon διερεύνησαν τις επιδράσεις που έχουν η αγκαλιά και άλλα είδη τρυφερότητας στο ανοσοποιητικό σύστημα. 

Συγκεκριμένα, οι ειδικοί θέλησαν να μάθουν αν οι άνθρωποι που ένιωθαν ότι αγαπιούνται περισσότερο ήταν λιγότερο ευάλωτοι στο κοινό κρυολόγημα – και πράγματι ήταν: το 32% της τόνωσης του ανοσοποιητικού προερχόταν από τις ανακουφιστικές επιδράσεις της αγκαλιάς.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά μεγαλώνουν γρήγορα, γι΄ αυτό...

... ζήσε το κάθε λεπτό, το κάθε βράδυ αϋπνίας, την κάθε αγκαλιά

Δε μου είπε κανείς πως το πλάσμα που μου μαθαίνει να είμαι τόσο κοντά με κάποιον θα μου μάθει ταυτόχρονα πως να μη προσκολλούμαι επάνω του.

Δε μου είπαν πως τι και αν το κουβάλησα μέσα μου για μήνες …. Θα χρειαστεί να μάθω να το «αφήνω» ξανά και ξανά….

Όχι όχι εκείνo, aλλά την εικόνα που σχηματίζω μέσα μου για αυτό.
Πριν καν συνηθίσεις μια κατάσταση, εκείνο αλλάζει και έρχεσαι αντιμέτωπη με μια νέα….

Και δώστου να την μάθεις από την αρχή.

Πας να προσαρμοστείς με την αϋπνία, και τσουπ κοιμάται. Πας να χαρείς με το πρόγραμμα ύπνου και αυτό αλλάζει. Μαθαίνεις ποια είναι τραγουδάκια με τα οποία ηρεμεί και με το που τα μάθεις, απευθείας αλλάζει και ζητάει νέα μέθοδο να εφεύρεις.

Εκεί που έχεις συνηθίσει τις ιδιαιτερότητες του, τις αλλάζει. Σαν να σε καλεί να δώσεις όλα όσα έχεις…. Και όταν νιώθεις πως δεν έχεις…σου διδάσκει πως έχεις άλλα τόσα.

Και αυτοί οι αποχωρισμοί;
Αποχαιρετάς το βρεφάκι που με μια αγκαλιά ηρεμούσε και καλωσορίζεις το μωράκι που τρελαίνεται για παιχνίδια, αποχαιρετάς το μωράκι που χωράει ολόκληρο μέσα στην αγκαλιά σου και υποδέχεσαι το παιδάκι που δε χωράει στον κόσμο όλο.

Ένας λυγμός που δε παίρνει ποτέ μορφή γιατί ο κάθε αποχωρισμός φέρνει και μια νέα πραγματικότητα με νέα χαμόγελα.

Αποχαιρετάς όλα όσα ήξερες κάθε μέρα για να μάθεις νέα πράγματα που θα σου χρειαστούν περισσότερο απέναντι στην ανατροφή του.

Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα και πώς να συμβαδίσεις με την ταχύτητα τους.Δε προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις όσα χάνεις… Για αυτό ζήσε το κάθε λεπτό, το κάθε βράδυ αϋπνίας, την κάθε αγκαλιά που μυρίζει εξάρτηση.

Όσο πιο πολύ ψηλώνει τόσο πιο πολύ ξεμακραίνει από εσένα.

Όμως, όσο πιο πολύ ξεμακραίνει το σώμα από τη μαμά τόσο πιο πολύ η ψυχή έρχεται κοντά της ♥♥

Χαρά Βλαχοδήμου, Ψυχολόγος
infokids

Πατέρας Αντώνιος: «Για Μένα Ευτυχία Είναι Να Είμαι Χρήσιμος Στον Διπλανό Μου»

Ο πατέρας Αντώνιος από την «Κιβωτό του Κόσμου» κατέκτησε το Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη με ομόφωνη απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου. Δηλώσεις του σε παλαιότερες συνεντεύξεις του δείχνουν ότι είναι ένας άνθρωπος που λάμπει.

1. «Κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να σ’ το λύσει ο άλλος. Είμαι εδώ και σου απλώνω το χέρι. Θες να σηκωθείς στα πόδια σου; Αυτό είναι το ερώτημα. Αν έχεις βολευτεί στο να σε λυπούνται, δεν έχεις θέση στην “Κιβωτό”. Αν θες βοήθεια για να σταθείς όρθιος, είμαστε εδώ.
2. Αφού συγκινούμαστε και με τα ζωάκια όταν είναι σε άσχημη κατάσταση, πόσο μάλιστα με τους ανθρώπους που έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο, σαν τα αδέσποτα ζώα να βρίσκονται στο δρόμο. Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.
3. «Έχω πει κι άλλες φορές πως πήγα να παίξω μπάσκετ με τα παιδιά. Αυτό, όμως, τι σήμαινε; Σήμαινε ότι σήκωνα το ράσο μου, κατέβαινα τα σκαλιά της εκκλησίας και πήγαινα να “σκουντήξω” ένα παιδί που μπορεί 5 λεπτά πριν να είχε κλέψει ή να είχε κάνει χρήση ναρκωτικών. Αυτά τα παιδιά ήταν το ποίμνιό μου. Σε αυτά ήθελα και έπρεπε να απευθυνθώ. Πήρα μια μπάλα του μπάσκετ και είπα “ελάτε να παίξουμε”. Ήρθαν! Και μετά τους είπα να κάτσουν στα σκαλιά της εκκλησίας να μιλήσουμε. Θυμάμαι πως ένα παιδί είχε έρθει με καθυστέρηση, το ρώτησαν οι άλλοι “πού ήσουν;” κι απάντησε: “Είχα πάει να δω λίγο τον πατέρα μου, είχε επισκεπτήριο σήμερα στον Κορυδαλλό. Μετά γύρισα σπίτι, έλειπε η μάνα μου, έψαξα, τη βρήκα, ξέρετε πού, εκεί που την είχαμε βρει την άλλη φορά”. Καταλαβαίνετε πως σε αυτό το παιδί δεν μπορούσα να πω “ο Χριστός σώζει».
4. Η βοήθεια προέρχεται από τον απλό κόσμο, τον φτωχό κόσμο. Από αυτούς, όπως και να ΄χει, πάντα κάτι θα λείπει. O πλούσιος είναι που φοβάται. Υπάρχει μια λαϊκή παροιμία που λέει ο πλούσιος “να σου δίνω εγώ, φτωχέ, να γίνω σαν και σε”.
5. Για μένα ευτυχία είναι να είμαι χρήσιμος για το διπλανό μας, να βλέπω αυτό το μαραμένο παιδί που μας έρχεται, να μπορεί να ανθίζει και να βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον.
6. Πολλές φορές κάνουμε φιλανθρωπίες για να νιώσουμε μεγάλοι και σπουδαίοι. Η φιλανθρωπία θέλει κουβέντα πολλή, γιατί έχει και σκοτεινή πλευρά. Όταν κάνουμε ένα καλό με σκοπό να δειχτούμε, δεν είναι καλό.
7. Υπήρχαν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου παιδιά έχουν απομακρυνθεί από το σπίτι τους μέσω εισαγγελέα, λόγω ακαταλληλότητας. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, πάντως, το εμπόδιο πολλές φορές είναι ο ίδιος ο γονιός που δεν πηγαίνει το παιδί του στο σχολείο και δεν το μαθαίνει βασικά πράγματα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως πολλοί γονείς είναι αμόρφωτοι και δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μάθουν πράγματα από τους δικούς τους γονείς, κάνοντας έτσι στην πορεία τα ίδια λάθη με αυτούς. Γίνεται ένας μεγάλος αγώνας να δουλέψουμε με αυτόν τον γονιό, συνήθως με τη μάνα, ώστε να την πείσουμε να καταλάβει πως το παιδί της δεν είναι βάρος ή εμπόδιο για την ζωή της αλλά ότι καλύτερο της έχει συμβεί.
8. Αν ένα παιδί που είναι εδώ έχει τα χίλια προβλήματα και βλέπει κι εσένα να κλαις, να το λυπάσαι, πάει, το έχασες, το κατέστρεψες».
9. Πρέπει να ζητάμε πάντα να είναι καλά οι άλλοι. Όποιος προσφέρει τη ζωή του τη σώζει. Όποιος βάζει τη ζωή του πρώτα απ όλα τη χάνει. Παιδιά μας είναι όλα τα παιδιά του κόσμου
10. «Δεν σώζω ζωές. Αν δεν θέλουμε, δεν γίνεται τίποτα. Θυμάμαι ήταν ένα παιδί πριν από την εφηβεία, ο πατέρας στη φυλακή, η μάνα έφυγε με άλλον, εκείνο είχε μπει σε παραβατική συμπεριφορά. Από τα παιδιά που θεωρούνταν “καμένα χαρτιά”. Αυτό το παιδί το έβαζα σπίτι μου από την αρχή. Συζητάμε τη μια μέρα και του εξηγώ ότι δεν είναι μαγκιά η κλεψιά ούτε το να μην πηγαίνει σχολείο. Την επόμενη μέρα μού έφερε ένα σεντόνι, το άνοιξε μπροστά μου και μου είχε φέρει ό,τι είχε κλέψει. Αυτό το παιδί το ξαναέβαλα στο σχολείο, έχει τελειώσει τη Θεολογία και λειτουργεί σαν παράδειγμα για μας».
11. Αποκτήσαμε επίπλαστες ανάγκες και απομακρυνθήκαμε ο ένας από τον άλλον. Δεν μπορούμε να τα χρεώνουμε όλα στους ξένους. Δεν γίνεται να βλέπουμε παντού προβλήματα, αλλά να μη βλέπουμε τη δική μας ευθύνη σ’ αυτό.
12. Με την πάροδο των χρόνων στα ελληνόπουλα προστέθηκαν και παιδιά μεταναστών ή προσφύγων. Να δείτε τον τρόπο με τον οποίο συμβιώνουν όλα μαζί. Εδώ πραγματοποιείται ένα πείραμα που αποδεικνύει ότι μπορούμε τελικά να ζούμε αρμονικά χωρίς χαρακιές και όρια, “εδώ εσύ, εκεί εγώ”. Το καταφέραμε με τον σεβασμό και την άδολη αγάπη.Προσφυγόπουλα που έδωσαν τα πάντα για να φτάσουν στο “όνειρο”. Και απογοητεύτηκαν. Και ο σκοπός μας δεν είναι να παραβιάσουμε τα ιερά και τα όσια τους. Και εγώ από πρόσφυγες κατάγομαι, Μικρασιάτες. Αυτούς που οι παλαιοελλαδίτες αποκαλούσαν “πρόσφυγες”γιατί ήρθαν να φάνε το βιος τους.Τους το λέω και αμέσως παίρνουν τα πάνω τους».
    

https://heromoms.gr

Η σπουδαία συγγραφέας Άλκη Ζέη

Η αγαπημένη συγγραφέας μικρών και μεγάλων έφυγε σε ηλικία 97 ετών. Έζησε την Αντίσταση και τον Εμφύλιο. Φυλακίστηκε, εξορίστηκε. Πίστευε, όμως, σε έναν καλύτερο κόσμο, για τον οποίο άξιζε να δώσει τη ζωή της.

Η Άλκη Ζέη η οποία πρόσφατα έγινε επίτιμη διδάκτορας του Πανεπιστημίου Πατρών είχε μια πολυτάραχη ζωή με μακρόχρονες στάσεις στην Αθήνα, τη Σύρο, τη Χίο, τη Μόσχα, την Τασκένδη, το Παρίσι, την Αθήνα, το Βέλγιο, το Πήλιο. Έζησε μια μυθιστορηματική ζωή. Μια ζωή συνυφασμένη με τη νεότερη ελληνική ιστορία.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της, Ζήνων Ζέης, ήταν τραπεζικός υπάλληλος, μεγαλωμένος στην Κρήτη, αλλά με καταγωγή από την Άνδρο και η μητέρα της, Έλλη Σωτηρίου, ήταν από τη Σάμο και είχε περάσει τα παιδικά της χρόνια στη Σμύρνη.
Φοίτησε αρχικά στην ιδιωτική Ιόνιο Σχολή, όπου γνώρισε τη φίλη της και μετέπειτα συγγραφέα Ζωρζ Σαρή, αλλά τα τελευταία τρία χρόνια του γυμνασίου πήγε στην επίσης ιδιωτική Σχολή Αηδονοπούλου. Εκείνη την περίοδο ο θείος της, Πλάτων Σωτηρίου (αδελφός της μητέρας της), παντρεύτηκε τη γνωστή συγγραφέα Διδώ Σωτηρίου, η οποία βοήθησε την Άλκη Ζέη να ασχοληθεί με τη συγγραφή.

Κατοχή και εξορία

Κατά την περίοδο της κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ, παρακινούμενη από την Διδώ Σωτηρίου. Παράλληλα σπούδασε φιλοσοφία του θεάτρου στην Φιλοσοφική του πανεπιστημίου των Αθηνών και υποκριτική στη δραματική σχολή του Εθνικού Ωδείου Αθηνών. Ενώ φοιτούσε στη δραματική σχολή το 1943 γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο, το θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Σεβαστίκογλου (1913-1990), με τον οποίο παντρεύτηκε το 1945. Το 1948, ύστερα από την ήττα του ΔΣΕ στον εμφύλιο, ο σύζυγός της διέφυγε στην Τασκένδη.

Η Ζέη προσπάθησε να τον ακολουθήσει αλλά την συνέλαβαν και την εξόρισαν στη Χίο λόγω των πολιτικών της πεποιθήσεων. Ύστερα από προσπάθειες έξι ετών, και αφού έμεινε για καιρό στην Ιταλία, το 1954 επανασυνδέθηκε με τον σύζυγο της στην Τασκένδη. Απέκτησαν δυο παιδιά,την Ειρήνη (1956-) και τον Πέτρο (1959-). Το 1957 μετακόμισαν στη Μόσχα, όπου σπούδασε και στο τμήμα σεναριογραφίας του Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 1964 επέστρεψε στην Ελλάδα για να ξαναφύγει πάλι το 1967, με τον ερχομό της Χούντας —αυτή τη φορά για το Παρίσι— και να επιστρέψει οριστικά όταν έπεσε η απριλιανή δικτατορία.

Το καπλάνι της βιτρίνας

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην ΕΣΣΔ συνέχισε το γράψιμο και μια σειρά παιδικών διηγημάτων. Το πρώτο της μυθιστόρημα, το αυτοβιογραφικό Το καπλάνι της βιτρίνας, γράφτηκε το 1963 ενώ ήταν στη Μόσχα. Αποτελεί έργο-σταθμό στην ελληνική παιδική λογοτεχνία, όντας το πρώτο ίσως παιδικό βιβλίο με πολιτικές αναφορές, πιο συγκεκριμένα στη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.

Το 1971 και ενώ ήταν εξόριστη στο Παρίσι, έγραψε τον Μεγάλο περίπατο του Πέτρου, αυτή τη φορά με θέμα την Κατοχή και την απελευθέρωση. Το σημαντικό στα ιστορικά της μυθιστορήματα είναι ότι δεν αποτελούν μια απλή καταγραφή ιστορικών γεγονότων αλλά είναι ζυμωμένα με τα αυτοβιογραφικά βιώματα των ηρώων της.

efsyn.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η άρρωστη Γονεϊκή Προσδοκία αποκαλύπτει το μεγάλο Κενό της Αγάπης.

Όσο προσπαθούμε να καθορίσουμε την ευτυχία των παιδιών μας, τόσο γινόμαστε εμπόδιό της

Πόσες δικές μας ανάγκες άραγε ικανοποιούμε μέσα από τον γονεϊκό μας ρόλο; Ανάγκες μας για συντροφικότητα, για εξουσία, για φιλία, παίρνουμε ικανοποίηση από τη ζωή των παιδιών μας, ταυτιζόμενοι μαζί τους. 

Με την συμπεριφορά μας προσπαθούμε λανθασμένα να τα υποχρεώσουμε να ακολουθήσουν δρόμους, που εμείς δεν καταφέραμε να πάρουμε.

Και αυτό είναι το «καλό» τους, επειδή εξυπηρετεί εμάς. Επειδή εμείς δεν τολμήσαμε να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας, συμβιβαστήκαμε, δεν προσπαθήσαμε ίσως αρκετά για την ευτυχία μας. Γιατί τελικά η ευτυχία μας είναι κάτι που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε. Είναι ο τρόπος που εμείς αντιδράμε στα γεγονότα. Αυτό δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε. 

Όσο περισσότερο πιστεύουμε πως οι άλλοι καθορίζουν την ευτυχία μας, τόσο προσπαθούμε να καθορίσουμε την ευτυχία των παιδιών μας. Έτσι, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γινόμαστε εμπόδιο στην ευτυχία τους.

Ξεκινάει με μια μεγάλη δόση αγωνίας ζωγραφισμένη μέσα στα μάτια της μάνας που περιμένει από την δασκάλα να μάθει για την «αξία» του παιδιού της. Βασικά, η αγωνία είναι και για την δική της αξία σαν μάνα. Την ίδια αγωνία που είχε και τότε σαν μικρό κοριτσάκι για τις αντιδράσεις του αυστηρού της πατέρα.

Μακάρι να μπορούσε να δει στον καθρέπτη της την ώρα που κουνά το δάχτυλό της αυστηρά πάνω κάτω. Θυμίζει για άλλη μια φορά στο παιδί της πόσο ανίκανο είναι να διαχειριστεί τον χρόνο του. Ίσως να έβλεπε τον δικό της πατέρα. Κάτι τέτοια της έλεγε κι αυτός. 

Ότι ο κόσμος είναι κακός και πως δεν θα πρέπει να έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Μόνο σε αυτόν θα πρέπει να έχει εμπιστοσύνη.

Μετά, το μικρό αγόρι ίσως να προσπαθήσει να ξεφύγει από όλη αυτή την σφιχτή, άρρωστη μητρική αγκαλιά. Η μητέρα τότε αρχίζει να καταλαβαίνει ότι οι ανάγκες της δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από το παιδί. Το μικρό παιδί δεν μπορεί να παίζει τον ρόλο του προστάτη της.

Τότε η ματαίωση αυτής της άρρωστης μητρικής προσδοκίας αποκαλύπτει το μεγάλο κενό. Το κενό της αγάπης. Της ανάγκης για ανιδιοτελή αγάπη. Αν η μητέρα αγαπάει αληθινά το παιδί και όχι απλά ικανοποιεί χωρίς να το θέλει δικές τις ανάγκες, τότε πραγματικά δεν υπάρχει ποτέ αυτό το κενό.

Τότε είναι που τα μάτια της όταν βλέπουν τα παιδικά μάτια την ρωτούν: Πες μου μαμά! Ποιος είμαι; Μπορώ να τα καταφέρω; 

Αυτή ήρεμη και με ένα χαμόγελο σιγουριάς, που πηγάζει από την ίδια, του γνέφει καταφατικά. Και τότε αφού η ίδια το πιστεύει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Το θαύμα γίνεται.

Είναι αυτή η ματιά που αργότερα σαν ενήλικες μας ακολουθεί. Σε όλες τις δυσκολίες μας. Και αν δεν είχαμε την τύχη να την βιώσουμε, δεν πειράζει. Όταν θεωρούμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα για εμάς, ας χαμογελάσουμε εμείς στον εαυτό μας. Δίνοντάς του αγάπη.

Ας πιστέψουμε στην αλλαγή. Και τότε αυτή δεν μπορεί παρά να έρθει. Αρκεί απλά να έχουμε το θάρρος να αναθεωρήσουμε τα λάθη μας ή να συγχωρέσουμε τα λάθη των άλλων. Να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μας τρομάζει και μας εμποδίζει να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Γιώργος Μουλακάκης, ψυχολόγος

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι