Wednesday, 20 May 2020

Τα αγαπημένα παιδικα παιχνίδια της γειτονιάς και των σχολικών μας χρόνων

Πάρτε θέση ξανά στα –αξίας ανεκτίμητης, όπως θα έλεγε και η διαφήμιση- «παιχνίδια της αυλής», έστω και ως ανάμνηση ή ως θεατές των δικών σας παιδιών που τα αναβιώνουν, και πείτε μας ποιο ήταν το δικό σας αγαπημένο.
  • Κρυφτό: «Πέντε, δέκα-δεκαπέντε…» Μία από τις λίγες εκδοχές των μαθηματικών που έχουν εντυπωθεί ευχάριστα στη μνήμη μας είναι αυτή του μετρήματος στο δέντρο, για τον άτυχο που «τα φυλούσε» στο κρυφτό. Ακόμη πιο ευχάριστο γινόταν όταν κατέληγε στο «φτου ξελευθερία», οπότε όλοι ανανέωναν το ραντεβού τους με τις κρυψώνες τους και ο… άτυχος το ραντεβού του με το μέτρημα και το δέντρο.
  • Μακριά γαϊδούρα: Από τα πιο αστεία παιχνίδια της αυλής, η μακριά γαϊδούρα στήνει τους μισούς συμμετέχοντες σκυφτούς τον έναν μετά τον άλλον, όσο οι υπόλοιποι παίρνουν φόρα και τους… καβαλάνε για να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Όποιος πέσει, χάνει. Όποιος παίζει, γελάει.
  • Τα βαρελάκια: Ανάλογης φιλοσοφίας παιχνίδι, τα βαρελάκια τοποθετούν τα παιδιά σε απόσταση και κάποιος προσπαθεί να περάσει από πάνω τους, προσπαθώντας να μην τους ακουμπήσει καθόλου, παρά μόνο με τα χέρια.
  • Σπασμένο τηλέφωνο: Λιγότερο δραστήριο παιχνίδι, αλλά ιδανικό για τα… πρώτα πάρτι της ζωής μας, το σπασμένο τηλέφωνο περιλαμβάνει την «αυτί με αυτί» σκυταλοδρομία μιας λέξης ή φράσης. Ο τελευταίος πρέπει να βρει την λέξη, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, μιας και όλοι φροντίζουν με ηχητικά εφέ και αυτοσχεδιασμούς παρασίτων να αλλοιώσουν την… πρωτόγονη αυτή μορφή τηλεπικοινωνίας.
  • Μουσικές καρέκλες: Το παιχνίδι απαιτεί μουσική, χορό και φυσικά καρέκλες, οι οποίες ολοένα μειώνονται. Όσοι είναι οι συμμετέχοντες, τόσες και οι καρέκλες… μείον μία, ώστε ένας να μην προλάβει να καθίσει όταν σταματήσει η μουσική και να μείνει όρθιος για παραδειγματισμό. Χωρίς βέβαια να μείνει στην γωνία με το ένα πόδι - αυτό ήταν «άλλο παιχνίδι».
  • Αγαλματάκια ακούνητα: Γνωστό σε άλλους ως «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα», ένα όνομα που δεν προδιαθέτει για ευκαιρίες έκφρασης και εκτόνωσης. Κι όμως, τα καταφέρνει, αφού σπάνια κάποιος συγκρατεί τα γέλια του, όσο το παιδί που τα φυλάει τους περιεργάζεται για να δει αν κινείται έστω και το μάτι τους.
  • Σχοινάκι και λαστιχάκι: Περισσότερο κοριτσίστικο παιχνίδι, το λαστιχάκι συγκινούσε τις μικρές μαθήτριες του δημοτικού, που επιδίδονταν σε διάφορες στάσεις με τα πόδια τους, δίνοντας σχήματα σε ένα μεγάλο λάστιχο. Κατ’ αναλογία, δύο παιδιά κρατούσαν το σχοινάκι και το γυρνούσαν κάνοντας «καμάρες», ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να πηδήσουν χωρίς να μπερδευτούν σε αυτό.
  • Τα μήλα: Σπάνια ως παιδιά μιλούσαμε για μήλα εννοώντας τα γνωστά φρούτα. Περισσότερη όρεξη είχαμε για το γνωστό παιχνίδι με την απειλητική μπάλα, τα «μηλαρόνια» και τις δέκα τελικές ρίψεις που έχουν σκοπό να «κάψουν» τον τελευταίο εναπομείναντα παίκτη ή να τους ξαναβάλουν όλους μέσα στο παιχνίδι. Ανάλογο παιχνίδι είναι τα «λεμόνια», στα οποία η μπάλα κινείται χαμηλά και πρέπει να περνάει ανάμεσα από τα πόδια.
  • Πατητό: Ήταν το παιχνίδι που, κάθε φορά που ξεκινούσε, έκανε όσους φορούσαν ολοκαίνουρια παπούτσια να τρέμουν. Ο καθένας έχει την ευκαιρία με τρία βήματα –και τρεις ιαχές ταυτόχρονα, «πα – τη – το»- να πατήσει το πόδι ενός φίλου του –ή εχθρού μετά το παιχνίδι, δεν έχει σημασία. Όλοι στο τέλος επέστρεφαν στην τάξη ή στο σπίτι με μαυρισμένα παπούτσια, αλλά δεν ένοιαζε πραγματικά κανέναν, εκτός από τους γονείς.
  • Κλέφτες κι αστυνόμοι: Οι αστυνόμοι κυνηγούν στην κυριολεξία την ομάδα των κλεφτών και τους κλείνουν σε μια περιοχή, που θεωρείται φυλακή. Οι κλέφτες που δεν έχουν αιχμαλωτιστεί προσπαθούν να «αγγίξουν» την φυλακή για να ελευθερώσουν τους «συναδέλφους» τους, ενώ οι αστυνομικοί συνεχίζουν να περιφρουρούν και να κυνηγούν. Από νωρίς στην παρανομία…
  • Αμπάριζα: Ομαδικό παιχνίδι, στο οποίο οι δύο αντίπαλες ομάδες προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν η μία την άλλη, παίρνοντας πρώτα «αμπάριζα» από την «μάνα», από το καταφύγιό τους δηλαδή. Με άλλα λόγια, μία πιο «πολιτισμένη» εκδοχή των κλεφταστυνόμων.
  • Μέντα-μέντα: Ή κατ’ άλλους «κοφτή αλυσιδίτσα», όπως μας τόνισε υπέρμαχος του παιχνιδιού, που μπορεί να αποδειχτεί και επικίνδυνο για τα… άνω άκρα. Οι συμμετέχοντες πιάνονται χέρι-χέρι και κάποιος από άλλη ομάδα πέφτει ανάμεσά τους με φόρα ώστε να «κόψει» την αλυσίδα. Η πιο παραδοσιακή μορφή του παιχνιδιού θέλει τις ομάδες να τραγουδούν ταυτόχρονα την εξής στιχομυθία: «Τα μέντα μέντα / Τα μελεγγίτικα / Να μας τα στείλετε / Με ποιον; / Με όποιον θέλετε». Και μετά την «ποίηση»… γιούρια!
  • Κουτσό: Τα κοριτσάκια, από την νηπιακή ηλικία ακόμη, φροντίζουν να προπονούνται στον χορό, κάνοντας τις δικές τους φιγούρες στο ένα πόδι, πάνω στο γνωστό «γήπεδο» με τα αριθμημένα τετραγωνάκια. Απλό και αθώο, όπως και οι ηλικίες για τις οποίες προορίζεται, σε αντίθεση για παράδειγμα με την «μπρουτάλ» μακριά γαϊδούρα την οποία απέφευγαν τα λεπτεπίλεπτα κορίτσια όπως ο διάβολος το λιβάνι.
  • Σι-μα-ρι-ο: Το «χειροκίνητο» παιχνιδάκι που όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως η παρέα του το τραγουδούσε με διαφορετικό τρόπο, έγινε δημοφιλές γιατί είναι… παντός καιρού. Μέσα στην τάξη, στο σπίτι, στην αυλή, οπουδήποτε υπάρχει... βαρεμάρα, απλώς απλώνεις τα χέρια και επιδίδεσαι στο «πτι-πτι-πτι». Παίζεται ακόμη και με δύο άτομα, πηγαίνοντας κατευθείαν στο τελικό στάδιο, όπου ο ένας προσπαθεί να χτυπήσει τα χέρια του άλλου σε μία διαδικασία με άφθονο σασπένς!
  • Τυφλόμυγα: Το μόνο που απαιτείται είναι ένα μαντίλι για να δεθούν τα μάτια του άτυχου που ψάχνει στα τυφλά. Ακολουθούν σκουντουφλήματα, φωνές, παραπλανήσεις και καταδιώξεις, μέχρι να «συλληφθεί» κάποιος και να εξακριβωθεί η ταυτότητά του, οπότε και το μαντίλι αλλάζει… μάτια.
  • Σκοτεινό δωμάτιο: Συνεχίζουμε στα σκοτεινά, με το «κρυφτό εσωτερικού χώρου». Η πλήρης συσκότιση απαιτεί κλειστά παντζούρια και φώτα, «έξωση» αυτού που θα τα φυλάξει και εύρεση μιας καλής κρυψώνας μέσα στο δωμάτιο για τους υπόλοιπους. Στην συνέχεια, ο «εξόριστος» επιστρέφει, αφού μετρήσει μέχρι το εκατό και ψάχνει στα τυφλά.
  • Ψείρες: Όλοι οι υποψήφιοι… ψειριάρηδες συγκεντρώνονται και κάποιος πετάει ψηλά μια μπάλα λέγοντας το όνομα κάποιου παιδιού, το οποίο πρέπει να την πιάσει όσο οι υπόλοιποι τρέχουν μακριά. Αφού την πίασει, φωνάζει «ένα, δύο, τρία, στοπ» και όλοι σταματούν. Τότε, μπορεί να κάνει τρία βήματα και να πετύχει με την μπάλα κάποιον άλλο, ο οποίος φορτώνεται με μία «ψείρα». Αν δεν πετύχει κανέναν, παίρνει αυτός την ψείρα. Στο τέλος, ο παίκτης με τις περισσότερες ψείρες πρέπει να ανεχτεί τα πειράγματα των υπόλοιπων και οι μαμάδες να χαρούν που δεν πρόκειται για πραγματικές ψείρες.
  • Τζαμί: Ελαφρώς πιο περίπλοκο, το τζαμί απαιτεί τουλάχιστον δέκα παίκτες χωρισμένους σε δύο ομάδες και ένα κεραμίδι σε επτά κομμάτια –ή ελλείψει κεραμιδιού, απλές επίπεδες πέτρες στημένες την μία πάνω στην άλλη. Η μία ομάδα σημαδεύει με την μπάλα και ρίχνει τον σωρό. Στην συνέχεια προσπαθούν να ξαναστήσουν τις πέτρες στη σειρά, όσο οι αντίπαλοι προσπαθούν να τους πετύχουν με την μπάλα για να τους βγάλουν από το παιχνίδι. Αν η μία ομάδα κατορθώσει να ξαναστήσει τον σωρό, φωνάζει «τζαμί» και κερδίζει την «παρτίδα».
  • Τα βγάζουμε;: Για τελευταίο αφήσαμε το παιχνίδι που προηγείται από κάθε παιχνίδι. Ποιος θα παίξει πρώτος; Ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτες για την ομάδα του; Ποιος θα τα φυλάει; Σε όλα αυτά τα σοβαρά παιδικά ερωτήματα, η απάντηση δινόταν με την φράση «Τα βγάζουμε;» Υπάρχουν αμέτρητα αυτοσχέδια τραγουδάκια για να επιτευχθεί ο στόχος. Τα πιο γνωστά είναι το κλασικό «α-μπε-μπα-μπλομ», το «κινεζάκι που τρώει ρυζάκι», ο «Καρακατσάνης που μπήκε στο τηγάνι» και φυσικά, το «Πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί» που έκανε την προ του παιχνιδιού διαδικασία πιο απολαυστική και από το ίδιο το παιχνίδι.
paidikigonia

Η Ανώτερη Μορφή Αντίληψης είναι να Παραδέχεσαι τα Λάθη σου...

... Η κατώτερη να δικαιολογείσαι
Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι η σιωπή. Να μάθεις να σωπαίνεις όταν πρέπει, όσο πρέπει και να ακούς, έστω και εάν αυτό εκείνη την ώρα δεν σε συμφέρει.
Να μάθεις να ορίζεις πολύ καλά την αλήθεια που κρύβεται μέσα σου και να τη μετουσιώνεις σε δύναμη σου.
Και μετά την σιωπή η παραδοχή.

«Ναι δικό μου λάθος ήταν. Με συγχωρείς.»
Πόσο σπάνια πρόταση και πόσο κοστίζει στις μέρες μας.

Ο καθένας προσπαθεί να παίξει το παιχνίδι της Γιαδικιάρογλου στη Ελληνική ταινία με την Αλίκη.

Δεν ξέρω τίποτα, δεν είδα τίποτα, εκείνη την ώρα έκανα κάτι άλλο. Δεν φταίω εγώ. Φταίει ο άλλος, ο διπλανός, ο περαστικός.
Μερικές φορές είναι ανεκτίμητο το να πάρεις την ευθύνη των πράξεων σου. Να σταθείς απέναντι από τον λάθος εαυτό σου και να πεις ένα μεγάλο μπράβο, όχι γιατί έκανες λάθος, αλλά γιατί το αναγνώρισες.
Το πιο οδυνηρό είναι να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο σου. Να φοβάσαι να ρισκάρεις. Να καίγεσαι για να αθωωθείς και όχι για να αθωώσεις.
Να μην σε νοιάζει η αλήθεια αλλά η πάρτη σου. Να μην ξεπερνάς τα όρια, να μην πασχίζεις για να βρεθεί η άκρη, αλλά να είσαι μονίμως το θύμα στην ιστορία.

Πόσο με κουράζουν οι άνθρωποι με δεύτερες σκέψεις. 
Όχι μόνο, με την αδυναμία της παραδοχής, εκεί θα έλεγα έστω ότι είναι αδύναμοι, αλλά με την κουτοπονηριά πάντα στο ντουλάπι για ώρα ανάγκης σαν την κονσέρβα.

Ο ευφυής άνθρωπος θα αποδεχτεί και θα παραδεχτεί. Εκεί θα φανεί η υπέρβαση του, η μάχη που δίνει, τα πολλαπλά του χτυπήματα.
Ο πονηρός θα βγάλει αμέσως την ουρά του απ έξω λέγοντας κάτι άσχετο, κάτι που θα τον αθωώνει και θα τον ακουμπάει όμορφα όμορφα στο μαξιλαράκι του για τον βραδινό του ύπνο.

Διάλεξα στην ζωή μου να πολεμάω, όχι να σκοτώνω. Διάλεξα να αντιμάχομαι το ψέμα, όχι μόνο να ξεσκεπάζω τους ψεύτες, αλλά και εκείνους που δεν λένε την αλήθεια.
Προτιμώ να είμαι ζωντανός οργανισμός, να κυλάει αίμα στις φλέβες μου ρισκάροντας, από το να ψοφήσω ανασφαλής στην σιγουριά της κρυψώνας μου.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαρία, η πρώτη Ελληνίδα που υιοθέτησε παιδί από την Αιθιοπία: «Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από «σωτήρες» αλλά από γονείς.»

... και από τότε δεν έχει σταματήσει να χαμογελάει

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: 
Η Μαρία αποτελεί την πρώτη Ελληνίδα, η οποία υιοθέτησε παιδί από την Αιθιοπία. Το παιδί που υιοθέτησε, ονομάζεται Οδυσσέας. Η ευτυχία και των δύο είναι κάτι παραπάνω από ορατή. Ακολουθεί η εμπειρία ενός παραμυθιού και μιας αληθινής ιστορίας. 
Αναλυτικότερα:
Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Το παραμύθι

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα σε μια μικρή θαλασσένια χώρα, που την έλεγαν Ελλάδα. Εκεί, η Μαρία και ο Μάνος μοιράζονταν όμορφα τις μέρες και τις νύχτες τους. Κάθε βράδυ που έπεφταν για ύπνο, έβλεπαν χαμογελαστοί το ίδιο όνειρο: είχαν, λέει, στην αγκαλιά τους ένα παιδί, το παιδί τους.

Καμιά φορά, το πρωί που ξυπνούσαν και αντίκριζαν τα αδειανά τους χέρια, έχαναν το χαμόγελό τους. Δεν έχαναν όμως ποτέ την ελπίδα τους. Ήθελαν να γίνουν γονείς. Ήξεραν πως μια μέρα θα γίνουν γονείς. Το μόνο που δεν ήξεραν ήταν ο δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Οι γιατροί τότε τους είπαν πως ο μόνος δρόμος ήταν να πάρει η γυναίκα φάρμακα, πολλά φάρμακα. Και να κάνει ενέσεις, πολλές ενέσεις. Η γυναίκα όμως απάντησε: «Δεν μου αρέσει ο δρόμος που μου δείχνετε» και αρνήθηκε να τον ακολουθήσει, αφήνοντας απορημένους γιατρούς, συγγενείς και φίλους.

Ελάχιστοι κατάλαβαν τι ήθελε να πει η Μαρία, κι ας γνώριζε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Γιατί ελάχιστοι καταλάβαιναν τη γλώσσα που η Μαρία γνώριζε καλύτερα από όλες, αυτήν της αγάπης. Σε αυτήν τη γλώσσα είχε διαβάσει κάποτε πως όλου του κόσμου τα παιδιά είναι δικά μας. Αυτή η γλώσσα μίλησε μέσα της όταν σιγουρεύτηκε πως το δικό τους παιδί ήδη τους περίμενε σε κάποια γωνιά της γης, απλώς έπρεπε να ψάξουν για να το βρουν.

Πράγματι, χιλιόμετρα μακριά, σε ένα απομακρυσμένο χωριό μιας πολύ φτωχής χώρας, κάπου στην Αφρική, δίπλα σε μια ήσυχη λίμνη, 43 πανέμορφα μωρά, ζυμωμένα με ζάχαρη και κακάο, περίμεναν μια μαμά κι έναν μπαμπά για να ξεκινήσουν μαζί το ταξίδι τους στη ζωή. Όμως μόνο ένα από αυτά, μόλις έκλεινε τα μεγάλα κατάμαυρα μάτια του, χωνόταν στην αγκαλιά της Μαρίας και του Μάνου και τότε τα όνειρά του άρχιζαν να μοσχοβολούν αγάπη και βανίλια, σαν κουλουράκια μαμαδίσια.

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Πώς καταλήγει, το παραμύθι
Πέρασαν οχτώ ολόκληροι μήνες, 240 μετρημένα βράδια, 240 ευωδιαστά όνειρα στη σειρά, μέχρι που ένα πρωί το μωρό άνοιξε τα μάτια του κι άρχισε να κλαίει απαρηγόρητο. Φοβήθηκε πως το όνειρό του ποτέ δεν θα έβγαινε αληθινό, πως οι γονείς του είχαν χάσει το δρόμο, πως το αεροπλάνο που θα τους έφερνε είχε χάσει τα φτερά του. Κι όμως ξαφνικά, εκεί πάνω που ετοιμαζόταν να βγάλει την άναρθρη φωνή της αγωνίας, σήκωσε τα υγρά μάτια προς τα πάνω και την είδε.

Ήταν η μαμά του, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί, με άρωμα βανίλιας, χρυσά στάχυα στο κεφάλι και μάτια από μέλι. Άπλωσε τις λευκές φτερούγες της και το σήκωσε τρυφερά από το πάτωμα.

Το μωρό πάγωσε τα δάκρυά του, γραπώθηκε με τα μικρά του χέρια από πάνω της και ύστερα από λίγες ώρες, όταν βεβαιώθηκε ότι δεν θα χρειαστεί να την ξαναψάξει, άρχισε να χαμογελάει. Κάθε μέρα που περνούσε, χαμογελούσε όλο και περισσότερο, μέχρι που ξέχασε τι γεύση έχουν τα δάκρυα όταν δεν υπάρχει κανείς να σ’ τα σκουπίσει.
Τέσσερα χρόνια μετά, η Μαρία, ο Μάνος και ο Οδυσσέας μοιράζονται το ίδιο όνειρο – όχι μόνο όταν κλείνουν τα μάτια, αλλά κυρίως όταν τα έχουν ανοιχτά. Η Μαρία και ο Μάνος βρήκαν το παιδί που έψαχναν και ο Οδυσσέας επέστρεψε στην πατρίδα του.
Γιατί η μοναδική πατρίδα που αναγνωρίζουν όλα τα παιδιά της γης είναι η αγκαλιά της μάνας. Κι έτσι, έζησαν αυτοί καλά. Ίσως καλύτερα από εμάς, που δεν αναζητήσαμε τα χαμένα μας παιδιά, αλλά ευχόμαστε να επιστρέψουν μια μέρα στην πατρίδα τους.
Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Η αληθινή ιστορία

Αμέσως μετά τη δεύτερη αποτυχημένη εξωσωματική, η Μαρία και ο Μάνος απευθύνθηκαν στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα». Λύση που αποκλείστηκε σχεδόν αμέσως όταν τους ενημέρωσαν πως θα περνούσαν από αξιολόγηση έπειτα περίπου από εννέα χρόνια. «Αυτός ήταν ο χρόνος αναμονής πριν από 6 χρόνια για την υιοθεσία βρέφους.

Αν πρόκειται για μεγάλο παιδί ή παιδί με προβλήματα υγείας, μειώνεται σημαντικά το χρονικό διάστημα. Τώρα όμως μπορεί να έχουν αλλάξει αυτά τα δεδομένα. Δεν θα ήθελα να αποθαρρύνω κάποιον». Πώς γίνεται να υπάρχει τεράστια λίστα αναμονής όταν ξέρουμε πως είναι δεκάδες τα παιδιά που αναζητούν γονείς;

Η απάντηση, λέει η ίδια, βρίσκεται στο εμπόριο βρεφών που γίνεται, κυρίως από βαλκανικές χώρες. Νεαρές έγκυες σε απόγνωση αλιεύονται από τους εμπόρους και «εισάγονται» γι’ αυτόν το σκοπό στην Ελλάδα. Η Μαρία αποκαλύπτει πως αμέσως μόλις γνωστοποίησε πως σκοπεύει να υιοθετήσει παιδί, την πλησίασαν διαμεσολαβητές για να της πουλήσουν το «εμπόρευμα». Θα της στοίχιζε περίπου 40.000 ευρώ. «Τόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή.

Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω, όχι για τα χρήματα, αλλά γιατί το θεωρώ ανήθικο από κάθε άποψη. Και ανέντιμο για το ίδιο το παιδί, που δικαιούται να ξέρει την αλήθεια.» Όντως, στην περίπτωση μιας τέτοιας αγοραπωλησίας, είναι όντως αδύνατο ο γονιός να πει την αλήθεια στο παιδί, αφού σύμφωνα με τις διαδικασίες που ακολουθούνται, το βρέφος φαίνεται ότι γεννήθηκε από τη θετή μητέρα.

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Κι άλλες πληροφορίες για την αληθινή ιστορία

Η Μαρία Παπαθανασοπούλου είναι η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που υιοθέτησε παιδί από κρατικό ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας. Δύο οικογένειες πριν από αυτήν είχαν υιοθετήσει παιδιά από Αιθίοπες γονείς που ζούσαν στην Ελλάδα. Η Μαρία είναι η πρώτη που άνοιξε το δρόμο, καθώς μέχρι τότε κανείς υπεύθυνος δεν ήξερε να την κατατοπίσει για τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσει.

Όπως λέει και η ίδια: «Όπου ρώτησα στην Ελλάδα, μου είπαν “δεν γίνεται”. Μετά όμως την δική μου επιμονή, κατέληξαν πως ”δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει”. Αυτό ήταν για μένα το πράσινο φως: Αφού δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει, γίνεται, σκέφτηκα. Όσο για τον Μάνο, ήταν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, καθώς ήταν αυτός που επιθυμούσε να αποκτήσει παιδί περισσότερο και από μένα. Ο Μάνος είναι γεννημένος πατέρας.»

Γιατί παιδί ειδικά από την Αιθιοπία; «Γιατί όταν παραιτηθήκαμε από τη λίστα αναμονής στο “Μητέρα”, αναρωτηθήκαμε με τον άντρα μου σε ποια χώρα άραγε ζουν παιδιά που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από γονείς; Η απάντηση και των δυο μας ήταν κοινή και αυθόρμητη». Ο δρόμος προς τον Οδυσσέα δεν ήταν ρόδινος.

«Χρειάστηκε να ταξιδέψουμε δύο φορές στην Αιθιοπία, την πρώτη στην Αντίς Αμπέμπα για να καταθέσουμε τα χαρτιά (Φεβρουάριος του ’11) και τη δεύτερη για να παραλάβουμε το παιδί, σε ένα χωριό έξι ώρες μακριά από την πρωτεύουσα. Είχαμε μαζί μας 91 κιλά βρεφικές τροφές και άλλα απαραίτητα για το μωρό.
Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Επιπλέον, πληροφορίες για την αληθινή ιστορία

Σχεδόν εγκλωβιστήκαμε εκεί για 1,5 μήνα, καθώς ο τότε Έλληνας πρέσβης αρνιόταν να ασχοληθεί με την υπόθεση, μη θέλοντας να δημιουργήσει “κακό προηγούμενο”. Τα γάλατα σκόνη που είχαμε μαζί μας είχαν αρχίσει να βγάζουν κατσαριδάκια και φυσικά στην περιοχή ήταν αδύνατη η εύρεση βρεφικής τροφής, φαρμάκων ή ό,τι άλλο θεωρούμε εδώ απαραίτητο για την ανάπτυξη ενός βρέφους.

Είχα αρχίσει να ανησυχώ και για τη δική μας υγεία. Ήμουν ωστόσο αμετακίνητη. Αν δεν καταφέρναμε να πάρουμε μαζί μας το παιδί, είχαμε πάρει την απόφαση να εγκατασταθούμε μόνιμα στην Αντίς Αμπέμπα για να μεγαλώσουμε το παιδί μας. Από τη στιγμή που το κρατήσαμε στην αγκαλιά μας, ήταν πλέον αδύνατο να το εγκαταλείψουμε. Ήταν το παιδί μας. Τέλος.»

Τα παιδιά προς υιοθεσία δεν είναι pets ούτε τα ορφανοτροφεία petshops, για να πας να διαλέξεις. Αυτό το συμπέρασμα βγήκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης: «Ήμουν ανοιχτή σε όλα. Μπορείς να επιλέξεις αγόρι ή κορίτσι, να προσδιορίσεις περίπου την ηλικία που θέλεις να είναι, π.χ., από νεογέννητο έως δύο ή πέντε χρόνων.

Δεν έχεις όμως το δικαίωμα να δεις και να διαλέξεις. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Ο μόνος περιορισμός που είχα θέσει ήταν να μην είναι φορέας AIDS κι αυτό, μεταξύ άλλων, για να μη βάλω σε κίνδυνο την υγεία άλλων ανθρώπων εδώ. Μια μέρα, μόλις πέντε μήνες μετά την υποβολή των δικαιολογητικών, μας κάλεσαν να παραλάβουμε το παιδί μας».

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Οι υπόλοιπες πληροφορίες για την αληθινή ιστορία
Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από «σωτήρες» αλλά από γονείς. «Δεν μου αρέσει καθόλου να ακούω “Μπράβο, έσωσες μια ψυχή!”. Αν πας με τη λογική να σώσεις ένα παιδί, ήδη έχεις θέσει τις βάσεις για μια ανισότιμη σχέση. Θα το σώσεις, άρα θα σου χρωστάει».

Η υιοθεσία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως λύση ανάγκης αλλά ως επιλογή, σύμφωνα πάντα με τη Μαρία. «Αν κάποιος νιώθει ότι χρειάζεται να το πάρει απόφαση για να προχωρήσει, είναι λάθος – καλύτερα να μην το κάνει». Ο Οδυσσέας γνωρίζει όλη την αλήθεια, καθώς, όπως συμβουλεύουν και οι ψυχολόγοι, το παιδί μέχρι τα πέντε του χρόνια θα πρέπει να είναι ενήμερο για το γεγονός της υιοθεσίας.

Κατά καιρούς μάλιστα, όπως μου αποκαλύπτει η Μαρία, σκαρφίζεται διάφορους… περίεργους τρόπους για να μπει στην κοιλιά της και να ξαναγεννηθεί από τη μόνη γυναίκα που αναγνωρίζει ως μητέρα. Σήμερα είναι περίπου 5,5 χρόνων, ωστόσο η ακριβής ημέρα γενεθλίων του παραμένει άγνωστη, λόγω των δυσμενών συνθηκών κάτω από τις οποίες μεταφέρθηκε στο ορφανοτροφείο.

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: 
Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από τον Οδυσσέα και τη μητέρα του εδώ: enimerotiko.gr

Tuesday, 19 May 2020

Εμένα δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό....

Θυμάμαι κάπου στα 20 μου χρόνια. Συνεπιβάτης σε μηχανή μεγάλου κυβισμού. Καλοκαίρι. Στον δρόμο προς Χαλκιδική.

Χαλάρωση, ήλιος, αέρας, ελευθερία.... Ήμουν βλέπεις και ' γω οδηγός δικύκλου... αυτή την φορά συνοδηγός, πίσω χαλαρά... Θυμάμαι άκουγα Neil Young.
Πόσο αγαπημένος, πόσο ακουσμένος εκείνο τον καιρό...

Ξαφνικά ένα δυνατός κρότος.
Ένα χτύπημα....
Πετάω...
Σκοτάδι απύθμενο...
Αιωρούμαι σε ένα αίσθημα φόβου, απορίας.
Αέρας..
Tι έχει γίνει; Δεν μπορώ να κρατηθώ από πουθενά.
Πηγαίνω με ταχύτητα αλλά δεν κρατάω εγώ το τιμόνι.
Βασικά δεν κρατάει κανένας το τιμόνι.
Η μηχανή περνάει από επάνω μου. Νιώθω ένα χτύπημα στο κεφάλι.
Δυνατό.
Ευτυχώς φοράω κράνος.
Είναι αλήθεια; Τι συμβαίνει; Δεν καταλαβαίνω ακριβώς.
Προσπαθώ. ακούω κραυγές τρόμου, τσίτσιδες , ουρλιαχτά...
Δεν καταλαβαίνω... για μένα είναι... τι έχω;

Τα παιδιά!! Πάνε τα παιδιά!!!

 Αντιλαμβάνομαι ότι είμαι ένα από τα παιδιά...
20 χρονών παιδί...
Είμαι καλά... εγώ νιώθω καλά.
Σκέφτομαι μόνο που δεν μπορώ να κρατηθώ και φοβάμαι.
Δεν πονάω πουθενά. Μόνο φοβάμαι... πολύ...
Πότε θα σταματήσει αυτό;

Βλέπω ένα αυτοκίνητο να με προσπερνάει έχοντας ο οδηγός χάσει τον έλεγχο ... και δεύτερο... έρχεται και τρίτο...
Πόση ανημποριά... δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Φοβερό συναίσθημα... Κάπου να κρατηθώ...
Πουθενά... γύρω μου μόνο αέρας και φωνές, ουρλιαχτά.

Θέλω να τους πω πως είμαι καλά αλλά δεν μπορώ να μιλήσω.
Όπως στους εφιάλτες τους παιδικούς. όταν σε κυνηγάνε και δεν βγαίνει η φωνή... δεν πίστευα ποτέ πως θα το ζήσω.
Αλήθεια...

Κάποια στιγμή , μετά από έναν αιώνα στον αέρα επιτέλους σκάω κάτω στην άσφαλτο!!
Δυνατά!!
Κι΄όμως αυτός ο γδούπος μου έδωσε τεράστια ανακούφιση.

Τελείωσε...

ΈΖΗΣΑ... νομίζω...

Ξαπλωμένη στην άσφαλτο...φοβάμαι και δεν βγάζω το κράνος...με πνίγει θέλω να το βγάλω να πάρω ανάσα αλλά ξέρω ότι δεν κάνει....
Μπορεί να διαλυθεί το κρανίο.
Θυμάμαι μια γυναίκα με ένα φούξια κραγιόν από πάνω μου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το κραγιόν, με έκανε και γέλασα.
Θολούρα...
Ήταν ταραγμένη, μας βοήθησε...

ΕΖΗΣΑ...

Στο νοσοκομείο είχαν ήδη ενημερωθεί για την καραμπόλα 5 αυτοκινήτων και μίας μηχανής στον δρόμο προς Χαλκιδική.
Δεν πίστευαν ότι οι επιβάτες της μηχανής ζούνε...

Αδύνατον!!!
Με έσωσε το κράνος γαμώτο!!

 ΈΖΗΣΑ ΓΑΜΩΤΟ!!!

Δεν θα φανταζόμουν ποτέ πως παρά λίγο να πεθάνω...
Ποτέ πριν αν με ρωτούσες.
Με βοήθησε τόσο πολύ, τόσο κοντά στον θάνατο.
Με βοήθησε, με έσωσε από άλλα τότε.
Τώρα το ξέρω.
Δεν θα φανταζόμουν ποτέ πως παρά λίγο να σταματήσω απλά να ζω.
Έτσι... εύκολα...
Ήταν βέβαια και η ηλικία της τρέλας, της ελευθερίας, της αλλαγής...
20 χρονών.

Τώρα;

Εμένα δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό...

Πόσες φορές αυτές τις ημέρες το έχω σκεφτεί.
Άνθρωποι ανυπάκουοι, υπέρ άνω νόμου και σωφροσύνης.
 Άνθρωποι κάθε είδους και ηλικίας.
Άνθρωποι φοβισμένοι, πανικόβλητοι, αδιάφοροι, έντρομοι, άνετοι...
Ο καθένας όπως νομίζει καλύτερα αντιμετωπίζει την δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε...

'Άλλος ακολουθεί τις οδηγίες και μένει σπίτι...
Άλλος κυκλοφορεί σαν να μην συμβαίνει τίποτα...
Άλλος πηγαίνει στην εκκλησία...
Άλλος φοβάται για την υγεία του γιατί είναι 76 ετών και κάνει βόλτες.
Άλλος φοβάται για την υγεία του γιατί είναι 76 ετών και κάθεται σπίτι.
Άλλος κάνει το τεστ τακτικά.
Άλλος πηγαίνει στην δουλειά γιατί δεν του επιτρέπουν να πάει άδεια.
Άλλοι...και είναι πολλοί αυτοί,  δουλεύουν υποχρεωτικά ...
Άλλος είναι ψύχραιμος.
Άλλος φοβάται.
Άλλος χλευάζει.
Άλλος δεν έχει αντιληφθεί καν τι γίνεται γύρω του.
Άλλος είναι απλά έγκλειστος και κινδυνεύει από τους έξω.
Άλλος ζει σε προσφυγικό καμπ και κανένας δεν ασχολείται αν θα μολυνθεί.

Τα καταλαβαίνω όλα στ' αλήθεια.

Μπορώ να καταλάβω. Όχι να συμφωνήσω.
Αλλά μπορώ να καταλάβω.
Άλλα να εξηγήσω.
Άλλα να ακούσω.

Αυτό που με τρομάζει όμως είναι η δριμεία κριτική.

Παντού.
Αλληλοκατηγορίες και μομφές.
Θυμός.
Ευκαιρία θυμού.
Πόσος θυμός.
Πόσος θυμός συσσωρευμένος απέναντι σε ένα κράτος που μεριμνά αδιαφορώντας.
Πόσο ο καθένας δείχνει τον διπλανό ...

"Γιατί εγώ κοίτα αυτόν!!!"
"Δεν μου έχουν πει τι να κάνω!!!"
"Γιατί δεν κάθονται σπίτια τους!!!"
"Γιατί κάθονται σπίτια τους!!!"
"Γιατί δεν μου λένε ακριβώς τι να κάνω"
"Γιατί μου λένε ακριβώς τι να κάνω"

Πόσα αναπάντητα γιατί...
Έλαβε μέτρα λέει γρήγορα η Ελλάδα. Ναι.
Αλλά χωρίς υποδομές, χωρίς υποστήριξη, χωρίς πραγματική περίθαλψη.
Με αγώνα ανθρώπων και αδύναμο σύστημα...

Για να δούμε θα υπερβούμε τους νόμους της φυσικής;
Το Σύστημα θα αντέξει, ή θα αναγκαστεί να αλλάξει δομικούς κανόνες για να επιβιώσει;
Θα διαλυθεί ή θα αναδιοργανωθεί;
Τρομάζω.

Είναι όμως ευκαιρία για αλλαγή.
Μεγάλη ευκαιρία δίνει η ζωή πάλι.
 Ας προστατευτούμε και ας μάθουμε κάτι...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΟΧΙ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ  !!!



 
marianth-marianth

Maya Angelou: «Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτά που τους είπες, θα ξεχάσουν τι έκανες...

... αλλά δε θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται»
Λέγεται ότι όλα στη ζωή είναι προσωρινά. 
Και στην πραγματικότητα αυτά που θυμόμαστε είναι συγκεκριμένες στιγμές. 
Όπως είχε πει και η Μάγια Αγγέλου, «οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτά που τους είπες, θα ξεχάσουν τι έκανες, αλλά δε θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται».
Στα αλήθεια όμως πόσο εύκολα ξεχνάμε; Πόσο εύκολα μπορούμε να διαγράψουμε από το μυαλό μας κυρίως κάτι για το οποίο κάποτε ξοδέψαμε χρόνο και ενέργεια και μας είχε απασχολήσει τόσο;

Λέγεται – και αποδεικνύεται – πως με το χρόνο, όλα αλλάζουν.
Σκεφτείτε μόνο πως στη δεκαετία του 1990 βλέπαμε το 2000 σαν κάτι μακρινό και φουτουριστικό. 
Στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας απεικονιζόταν ως ένα μέλλον όπου κυριαρχούσε η τεχνολογία, τα ιπτάμενα αυτοκίνητα, τα μηχανήματα που λειτουργούσαν από μόνα τους και γενικά ένας κόσμος ‘άνεσης και ευμάρειας’. 
Τότε μας φάνταζε ακραίο να μιλάμε για ανισότητες στον 21ο αιώνα, για βία και ρατσισμό, για υγειονομικές κρίσεις που παραλύουν έναν ολόκληρο πλανήτη, για οικονομικά κραχ και παγκόσμια φτώχεια. Τώρα αυτή είναι η πραγματικότητα. 
Και αντί για ιπτάμενα οχήματα, μαθαίνουμε από την αρχή βασικούς κανόνες υγιεινής και το πώς να πλένουμε τα χέρια μας, ενώ είναι καθηλωμένα ακόμα και τα αεροπλάνα.
Οι εποχές αλλάζουν όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε. Γιατί η κάθε γενιά έρχεται στον κόσμο μια διαφορετική στιγμή και αποκτάει καινούργια δεδομένα. Μέσα και διευκολύνσεις για τα οποία μια προηγούμενη γενιά πάλεψε να αποκτήσει, μια νέα γενιά τα έχει ήδη στην κατοχή της εξ αρχής.
Γαλουχηθήκαμε να ζούμε μέσα στην νοοτροπία του κόσμου εκείνη την δεδομένη στιγμή. 
Μας είναι φυσικό πλέον να κυκλοφορούμε με ένα κινητό που έχει γίνει επέκταση του χεριού μας και καταγράφει κυριολεκτικά το κάθε προσωπικό μας δεδομένο και την κάθε μας κίνηση. Οικειοθελώς το αφήνουμε να μας εξουσιάζει. 
Όπως εθελοντικά σπαταλάμε χρόνο για να διαδίδουμε στους εικονικούς μας ‘φίλους’ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το πόσο όμορφη είναι η ζωή μας και πόσο καλά περνάμε. Όσο κι αν αυτό διαφέρει από την πραγματικότητα. Γιατί εκεί είναι η διαφορά του φαίνεσθαι και του είναι.
Κι αν δεν μας αρέσει κάτι, απλά πατάμε ‘διαγραφή’, λες και η ζωή είναι απλά το πάτημα ενός κουμπιού.


Πόσο εύκολα όμως μπορούμε να διαγράψουμε στιγμές, σκέψεις, όνειρα ή φιλοδοξίες από την καρδιά και το μυαλό μας; Όταν συμβαίνει κάτι που αλλάζει ριζικά την ζωή μας – είτε είναι προσωπική τραγωδία είτε παγκόσμια κρίση – πόσο εύκολα αλλάζουν τότε οι προτεραιότητες και τα δεδομένα μας;
Στις 42 ημέρες που κλειστήκαμε στα σπίτια μας, τι αξιοποιήσαμε; Ηρεμήσαμε τον εσωτερικό μας κόσμο, μάθαμε κάτι καινούργιο, βελτιώσαμε τις συνθήκες διαβίωσης μας, δυναμώσαμε τις σχέσεις μας, γίναμε καλύτεροι άνθρωποι; 
Μέτα από ενάμιση μήνα εγκλεισμού άλλαξε καθόλου ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο; Γιατί σίγουρα στον καθένα έχει λείψει κάτι άλλο: είτε είναι το αίσθημα της ελευθερίας που εμπεριέχει μια βόλτα μέχρι την θάλασσα για να ακούσουμε τον παφλασμό των κυμάτων, είτε απλά ένας καφές έξω παρέα με φίλους που τόσες μέρες μόνο από οθόνες βλέπαμε.
Πόσο εύκολα ξεχνάμε τη ρουτίνα που είχαμε και μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα "κανονικότητα"; Και πόσο πολύ μπορεί μια κατάσταση – τα όσα έχουμε περάσει – να μας διαμορφώσουν, να μας σημαδέψουν τόσο βαθιά που να αλλάξουν τον χαρακτήρα μας;
Πόσο εύκολα θα τα ξεχάσουμε όλα όταν δε θα μας πονάνε πια και θα έχουμε καταφέρει να προχωρήσουμε; Ή μήπως σαν....
.....η συνέχεια εδώ: enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki