Wednesday, 17 June 2020

Ελάχιστοι Έλληνες δεν θα αντιδρούσαν σε Περιστατικά Κακοποίησης Παιδιού

Από άλλες έρευνες, το 37% των παιδιών, εδώ στην Ελλάδα, κακοποιούνται παντοιοτρόπως. 
Κάτι μας λέει ότι πολλοί απ' αυτούς που θα κατήγγειλαν την κακοποίηση των παιδιών... των άλλων, κακοποιούν τα δικά τους!!
Αλλά αυτό είναι... άλλο θέμα... δικό τους "δικαίωμα" αναφαίρετο!!
...............
Τέλος πάντων...
Τι έδειξε πανελλαδική έρευνα

Ενωμένοι μπροστά στην παιδική κακοποίηση εμφανίζονται οι Έλληνες, καθώς σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα του Σωματείου κατά της Κακοποίησης του Παιδιού «ΕΛΙΖΑ», θα αντιδρούσαν εάν αντιλαμβάνονταν κάποιο περιστατικό σωματικής ή/και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού καταγγέλλοντας αμέσως το γεγονός στην αστυνομία ή/και σε κάποια ΜΚΟ.

Το ΕΛΙΖΑ ανέθεσε στη Nielsen Media Greece τη διενέργεια σχετικής έρευνας, με σκοπό την αποτύπωση της αντίδρασης των Ελλήνων μπροστά στο φαινόμενο της κακοποίησης. 
Σκοπός ήταν τόσο να διαπιστωθεί το ποσοστό των Ελλήνων που θα αντιδρούσαν στην περίπτωση που αντιλαμβάνονταν ένα περιστατικό κακοποίησης, όσο και να αποτυπωθούν οι λόγοι που θα τους οδηγούσαν στην αντίδραση ή στην απροθυμία αντίδρασης, προκειμένου να χαράξει την κατεύθυνση των μελλοντικών της σχεδίων, της επίτευξης της ανάμιξης της κοινωνίας στο φαινόμενο της κακοποίησης του παιδιού και της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της κακοποίησης του παιδιού μέσα από κρατικές δομές, ως απαίτηση της ίδιας της κοινωνίας.

Η έρευνα διενεργήθηκε με τη μέθοδο των διαδικτυακών αυτοσυμπληρούμενων συνεντεύξεων την περίοδο 2-9 Ιουνίου με τη συμμετοχή 1.001 ατόμων, ανδρών και γυναικών (49% και 51% αντίστοιχα), με μέσο όρο ηλικίας τα 41,6 χρόνια. Επιπλέον, οι ερωτώμενοι ήταν σε ποσοστό 49% έγγαμοι (κατά μέσο όρο 1,3 παιδιά), ενώ προβλέφθηκε η συμμετοχή ανθρώπων με μέση (28%), ανώτερη (32%) και ανώτατη (40%) μόρφωση, εργαζόμενοι σε ποσοστό 60%, στην πλειοψηφία τους προερχόμενοι από τη μεσοαστική, αστική τάξη.

Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων θα αντιδρούσε καταγγέλλοντας οποιοδήποτε γεγονός σωματικής ή σεξουαλικής βίας υπέπιπτε στην αντίληψη του. 

Συγκεκριμένα το 93% και το 96% των Ελλήνων και των Ελληνίδων θα απευθυνόταν αντίστοιχα είτε στην αστυνομία, είτε σε ΜΚΟ προκειμένου να καταγγείλει το γεγονός της σωματικής κακοποίησης και της σεξουαλικής κακοποίησης, ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, το 52% θα επενέβαινε σε κάθε περιστατικό κακοποίησης, ακόμη και σε περιπτώσεις παραμέλησης ή λεκτικής βίας.

Η κακοποίηση μεγάλο ή πολύ μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας
Επτά στους 10 Έλληνες δηλώνουν ότι έχουν αντιληφθεί κάποιο περιστατικό κακοποίησης, κυρίως λεκτικής βίας, με τους νεότερους σε ηλικία ανθρώπους (18 έως 34 ετών) και τους γονείς παιδιών μικρών σε ηλικία (0-15 ετών), να δηλώνουν ότι η έκταση του φαινομένου της βίας στα παιδιά έχει πάρει σοβαρές διαστάσεις (πάνω από το 50%).

Οι περισσότεροι θα αντιδρούσαν για κάθε παιδί που κινδυνεύει από κακοποίηση
Οκτώ στους 10 Έλληνες θα αντιδρούσαν σε κάθε περίπτωση κακοποίησης, ανεξάρτητα αν το παιδί που υποβάλλονταν σε αυτή, ήταν συγγενικό ή φιλικό τους πρόσωπο ή όχι, το 84% θα δήλωνε την κακοποίηση ακόμη και εάν ο κακοποιητής ήταν ο γονιός ή ο αδελφός/η αδελφή, με το ποσοστό να ανεβαίνει στο 95% στους ερωτώμενους άνω των 55 ετών.

Οι πολίτες εμπιστεύονται την αστυνομία και τις ΜΚΟ
Οι συμμετέχοντες από όλες τις αστικές περιοχές δήλωσαν σε ποσοστό 71% ότι στην περίπτωση που αντιλαμβάνονταν κάποιο περιστατικό κακοποίησης θα επικοινωνούσαν με τις αρχές/ αστυνομία ή με κάποιον Μη Κυβερνητικό Οργανισμό, ενώ αξιοσημείωτα λιγότεροι θα συμβουλεύονταν κάποιον δικηγόρο ή θα απευθύνονταν στην Εισαγγελία. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 75% στους συμμετέχοντες ηλικίας από 45 έως 54 ετών.

Ελάχιστοι Έλληνες δε θα αντιδρούσαν σε περιστατικά κακοποίησης παιδιού
Από το ελάχιστο ποσοστό των Ελλήνων που δήλωσε πως δε θα κατήγγειλε κάποιο περιστατικό κακοποίησης που τυχόν υπέπιπτε στην αντίληψη του, το 30% και το 31% συνδέει αυτή την απροθυμία με τον φόβο ότι η καταγγελία θα μπορούσε να βλάψει τον ίδιο ή την οικογένεια του ή να χειροτερέψει την κατάσταση για το ίδιο το παιδί που θα επιδίωκε να βοηθήσει, ενώ ένα 29% δήλωσε ξεκάθαρα ότι δε θα ήθελε να μπλέξει. 

Από το υψηλό ποσοστό των Αμερικανών που δήλωσαν στην αντίστοιχη έρευνα τον Μάρτιο του 2020, πως δεν θα κατήγγειλαν κανενός είδους κακοποίησης σε παιδιά, σχεδόν 6 στους 10 συνέδεσαν την απόφαση τους με τον φόβο ότι η κατάσταση του παιδιού μπορεί να επιδεινωθεί, το 35% φοβόταν ότι η πράξη της καταγγελίας θα έθετε σε κίνδυνο την οικογένεια του και το 30% δήλωσε ότι δεν ήταν δική του υπόθεση να επέμβει.

Οι Έλληνες δεν πιστεύουν στον «παιδευτικό» ρόλο του ξύλου
To 5% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως το ξύλο αποτελεί ένα ακόμη «εργαλείο» συνετισμού και συμμόρφωσης των παιδιών, το 94% δήλωσε πως το ξύλο λίγο (23%) ή καθόλου (70%) δε βοηθά στο συνετισμό και δεν αποτελεί μέσο συμμόρφωσης. Ωστόσο, πιο αφοριστική είναι η στάση των γυναικών αναφορικά με το ξύλο (το 75% δεν το θεωρεί καθόλου μέσο συμμόρφωσης) και των ατόμων άνω των 45 ετών (74% απάντησαν «καθόλου»).

«Στο μυαλό ίσως όλων μας, ένα «απλό» χαστούκι να μη σχετίζεται με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχοσωματική εξέλιξη του παιδιού. Όμως έρευνες έχουν επανειλημμένα δείξει πως η οποιαδήποτε μορφή σωματικής τιμωρίας σχετίζεται με αρνητικές επιπτώσεις στην εξέλιξη των κοινωνικών και γνωστικών δεξιοτήτων τους. Επομένως χρέος όλων μας είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη αυτό που ήδη πιστεύουμε: τα παιδιά δικαιούνται τον αμέριστο σεβασμό μας», εξηγεί η κυρία Μαρίνα Μαρτίνου, PhD Αναπτυξιακή Γνωστική Νευροεπιστήμη, Επιστημονικός Συνεργάτης του ΕΛΙΖΑ και της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί».

Η παιδική κακοποίηση επιδρά στη μετέπειτα συμπεριφορά και τον χαρακτήρα
Το 99% των συμμετεχόντων στην πανελλαδική έρευνα του ΕΛΙΖΑ δήλωσε σε ποσοστό 82% και 16% αντίστοιχα πως θεωρεί ότι η κακοποίηση επιδρά πάρα πολύ ή πολύ στη μετέπειτα συμπεριφορά του ατόμου. Το ποσοστό του «πάρα πολύ» ανεβαίνει στο 88% στις γυναίκες συμμετέχουσες.

«Η επίγνωση των επιπτώσεων του ξύλου στη μετέπειτα συμπεριφορά του παιδιού, δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να συνταχθεί σε κάθε γενναία απόφαση του κράτους που θα δημιουργούσε αμέσως και με αποτελεσματικότητα, τα «δικά μας» advocacy centers. 

Τα κέντρα «υπεράσπισης» των παιδιών που κακοποιούνται, στα οποία θα εργάζονται όλοι οι ειδικοί, συντονισμένα και οργανωμένα, προκειμένου να απαλυνθούν τα τραύματα των παιδιών και να δοθεί μία καθαρή και ελπιδοφόρα διαδρομή για τη μετέπειτα ζωή τους», σύμφωνα με το Σωματείο ΕΛΙΖΑ.

ygeiamou
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χειροτεχνίες για παιδιά: Μάθετε στο παιδί σας την ώρα

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να μάθει πιο εύκολα την ώρα; Με μία χειροτεχνία!
Τα παιδιά αργούν να κατανοήσουν την έννοια του χρόνου. Όπως επισημαίνει και ο αναπτυξιακός εργοθεραπευτής Στέλιος Μαντούδης, μέχρι και την ηλικία των δύο ετών, ένα παιδί γνωρίζει μόνο το παρόν.

Οι έννοιες όπως «σε λίγο» ή «αργότερα» γίνονται κατανοητές από το δεύτερο έτος και έπειτα, ενώ το «αύριο» και το «χθες» γίνονται αντιληπτά από παιδιά τριών ετών και πάνω.

Από ποια ηλικία αρχίζουν τα παιδιά να μαθαίνουν την ώρα;
Για τα παιδιά ηλικίας έξι-επτά ετών, ο χρόνος είναι πλέον κάτι απολύτως αντιληπτό. 
Τότε αρχίζουν να μαθαίνουν να διαβάζουν τους αριθμούς και είναι η ηλικία που μπορούν να μάθουν την ώρα χωρίς δυσκολίες.
Μπορούμε να το πετύχουμε ακόμα πιο εύκολα, φτιάχνοντας ένα χάρτινο αναλογικό ρολόι με τους δείκτες και τους αριθμούς. 
Δείτε πώς μπορείτε να το φτιάξετε εύκολα και με υλικά που ήδη έχετε σπίτι σας, στο βίντεο που ακολουθεί.
Πώς μαθαίνουμε στο παιδί μας την ώρα;
Σε προηγούμενο άρθρο ο αναπτυξιακός εργοθεραπευτής και συνεργάτης του mothersblog.gr, Στέλιος Μαντούδης είχε αναφερθεί στα δύο στάδια που μπορούμε να ακολουθήσουμε για να μάθουμε πιο εύκολα στο παιδί να διαβάζει την ώρα.
youtube
Το πρώτο περιλαμβάνει την εκμάθηση βασικών εννοιών όπως το δευτερόλεπτο, το λεπτό και η ώρα. 
Δείξτε του στο αναλογικό ρολόι που θα φτιάξετε ότι ένα λεπτό είναι όσο χρειάζεται ο μακρύς δείκτης, δηλαδή ο δείκτης των λεπτών, να κάνει έναν πλήρη κύκλο. 
Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό σαν αίσθηση του χρόνου, πείτε του ότι ένα λεπτό είναι όσο κάνει να μετρήσει έξι φορές μέχρι το δέκα. Αντίστοιχα, δείξτε του στο αναλογικό ρολόι, ότι μία ώρα είναι όσο χρειάζεται ο λεπτοδείκτης να κάνει έναν ολόκληρο κύκλο, δηλαδή όσο διαρκεί περίπου μία βόλτα στο πάρκο. 
Για τα δευτερόλεπτα, τα πράγματα είναι πιο απλά, καθώς μπορείτε να του πείτε ότι είναι όσο διαρκεί να πει τη λέξη «ένα» ή «ουφ».

Το δεύτερο στάδιο είναι να το κάνετε να προσέχει κάποιες ιδιαίτερες ώρες που έχουν νόημα για την καθημερινή του ρουτίνα. Για παράδειγμα, ότι στις δώδεκα που και οι δύο δείκτες θα είναι ψηλά, είναι η ώρα του φαγητού.

Μετά από τα δύο αυτά στάδια, μπορείτε να εξηγήσετε στο μικρό σας πώς να διαβάζει την ώρα. 
Εξηγήστε του ότι πρώτα λέμε την ώρα και μετά τα λεπτά, ότι όταν ο μακρύς δείκτης είναι από την αριστερή πλευρά χρησιμοποιούμε το «παρά», ενώ όταν είναι από τη δεξιά το «και» και μιλήστε του για την έννοια του τετάρτου και του «και μισή».

Και μην ξεχνάτε, «επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως». 
Κάντε εξάσκηση με το μικρό σας ξανά και ξανά και δείτε την εκμάθηση της ώρας σαν παιχνίδι.
mothersblog.gr

Tuesday, 16 June 2020

Π. Αδαμίδης*: Θανατική ποινή για τους παιδόφιλους

Αρχικά σκέφτηκα να βάλω ως τίτλο «Θανατική ποινή για τους φονιάδες παιδόφιλους». Η νομική παιδεία και η αφοσίωση στη νομική ακρι­βολογία πάντα διαμορφώνουν πλαίσιο. 
Κ. Αδαμίδη, δεν είναι παιδόφιλοι ούτε παιδεραστές. Είναι παιδοβιαστές. Χρησιμοποιείστε τον σωστό όρο επιτέλους...

Αλλά τόσο από πλευράς ουσίας, όσο και απαξίας και το κυριότερο ανάγκης για μια κοινωνία να δείξει τα δόντια της, η γραμμή δεν μπορεί να είναι παρά μία και απόλυτα σαφής. 
Να ξεριζωθεί αυτή η κατάρα, των νοσηρών και διεστραμμένων, που ασελγούν σε παιδικές ψυχές και καταδικάζουν ανυπεράσπιστες υπάρξεις σε διαρκή και αργό θάνατο. 
Το μέγεθος της κτηνωδίας είναι αδύνατο να περιγραφεί. Η διαστροφή αδύνατο να εξηγη­θεί. Ο ανείπωτος πόνος αδύνατο να αποδοθεί. Η αγανάκτηση αδύνατο να συγκρατηθεί. 
Και η κοινωνία και ένας έκαστος εξ ημών αδύνατο να κατανοήσει. Και ταυτόχρονα να μη χάσει κάθε εμπιστοσύνη στους κανόνες αλλά και σε αυτή την ίδια την ανάγκη της κοινωνικής συνύπαρξης. 

Το κτήνος-φονιάς της Μαντλίν, της μικρούλας που τόσο η ίδια όσο και η οικογένειά της μαρτύρησαν και μαρτυρούν, ήταν σεσημασμένος. Για εγκλήματα παιδοφιλίας και όχι μόνο. 
Έναντι ποιας ανά­γκης σωφρονισμού και επα­νένταξης, θα μπορούσε κανείς να δώσει εξηγήσεις στα θύματά του και όσες αθώες υπάρξεις, μετά από κάθε αποφυλάκισή του, έγιναν βορά στα άρρωστα και φονικά ένστικτά του; 
Θα εμφανιστούν σίγουρα οι διάφοροι «επαγγελματίες ακτιβιστές» και οι κάθε λογής θλιβεροί παπαγάλοι να αντιδράσουν με βαρύγδουπες ανοησίες, που ούτε τις κατανοούν ούτε τις σέβονται. 
Θα βρεθούν αυτοί που θα μιλήσουν για δήθεν κερκόπορτα στον νομικό πολιτισμό και θα αναρωτηθούν προσχηματικά γιατί να μην τιμωρηθούν με τη θανατική ποινή και μια σειρά άλλων εγκληματιών, όπως οι έμποροι ναρκωτικών, οι τρομοκράτες και πάει λέγοντας. 
Η γνωστή συνταγή. 
Όταν δεν θέλεις να αλλάξεις τίποτα, προσποιήσου ότι τα αλλάζεις όλα. 
Κάποιοι, ενδεχόμενα, θα αντιδράσουν μηχανικά. Απλά για να έχουν κάτι να πουν και να θυμηθούμε ότι υπάρχουν. 
Κάποιοι άλλοι δόλια. Γιατί πιθανότατα έχουν τη δική τους ατζέντα και τη δική τους εμπλοκή, άμεσα ή έμμεσα, με τη «βιομηχανία» της φρίκης. 
Ας μη λησμονούμε ότι το «λόμπι» των ανθρωπόμορφων αυτών κτηνών έχει πλοκάμια και ισχυρότατες απολήξεις και θιασώτες. 
Από τη συγκάλυψη των λυγμών στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μέχρι τους τροφοδότες και θιασώτες της παιδικής πορ­νογραφίας και τα «σκοτεινά κελιά του διαδικτύου». 
Ας μην ξεχνάμε ακόμα και όσα αδιανόητα συμβαίνουν και στη χώρα μας με τις εξωφρενικές αποφυλακίσεις παιδόφιλων κακούργων αλλά και το τραγικό περιστατικό, όταν, προ ετών, επικεφαλής κρατικού ιδρύματος για την προστασία παιδιών φερόταν να συμμετέχει σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας. 
Αλήθεια, ποιοι τον είχαν τοποθετήσει εκεί και για ποιους λόγους; Υπάρχουν και αυτοί που θα μιλήσουν για το πόσο ιερή είναι η ανθρώπινη ζωή και όσα προ­βλέπουν οι διεθνείς συνθήκες. 
Κανείς δεν είπε ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες υλοποίησης. 
Κανείς δεν αμφισβήτησε την αξία της ανθρώπινης ζωής. 
Όπως και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το Δίκαιο δεν λειτουργεί εν κενώ. Εξ ορισμού είναι σύστημα κανόνων, που συνιστούν περιορισμούς, με σκοπό το κοινό καλό και την αμοιβαία ανοχή. 
Τα εγκλήματα των παιδόφιλων ανατρέπουν κάθε λογική ανοχής και ακυρώνουν τη σκοπιμότητα και αναγκαιό­τητα των δικαιικών κανόνων. 
Απέναντι στην αποκρουστική και σαδιστική εγκληματική πρακτική των παιδόφιλων, η κοινωνία και όσοι αναλαμβάνουν την ευθύνη να την εκπροσωπήσουν, μέσα από τους θεσμούς της, πρέπει να κάνουν σταθμίσεις και να προ­χωρήσουν με γενναιότητα. 
Οι συνθήκες και οι νόμοι έχουν τη δυναμική τους, όπως και τις διαδικασίες αναθεώρησής τους. Πάνω από όλα πρέπει να είναι λειτουργικοί. Ειδάλλως γίνο­νται τυραννικοί. Και απαξιώνουν όλο το δικαιικό σύστημα. 
Η εξάλειψη της μάστιγας των παιδό­φιλων δεν είναι μια απλή διαδικασία. 
Απαιτεί διάρκεια αγώνα και αποφασιστικότητα. Και πάνω από όλα θα αντλήσει δύναμη μέσα από τη μαζικότητα συμμετοχής, που θα επιβάλει τις αλλαγές ακόμα και σε όσους ολιγωρούν ή αδυνατούν λόγω ανεπάρκειας να ενεργήσουν. 
Μέσα από τη συλλογή υπογραφών, μέσα από την οργάνωση ομάδων στήριξης, μέσα από το διαδίκτυο και τους χώρους κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Η συμμετοχή μας στην προσπάθεια είναι ευθύνη όλων μας. Και θα είναι συμβολή και χρέος τιμής για την επιτυχία της. 

*Πολύκαρπος Αδαμίδης, Δικηγόρος, LL.M (Harvard’ 95), ΔΝ, αν. Καθηγητής Κοινοτικού Δικαίου, Προμηθειών και Διεθνών Σχέσεων στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

ΤΟ ΠΑΡΟΝΦιλοξενία: 
Το Χαμομηλάκι

Αναπνέοντας τον ζωοκτόνο αέρα της ΑΓΕΤ

του Πάνου Πολυχρονόπουλου*
Τα τελευταία περίπου δύο χρόνια στη πόλη του Βόλου, βιώνουμε ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά σκάνδαλα της Ευρώπης, των τελευταίων ετών, με τρομακτικές επιπτώσεις στην υγεία και στην ποιότητα ζωής των κατοίκων. 
Έχοντας "εξωραΐσει" και μετονομάσει το σκουπίδι και τα στερεά απόβλητα σε "εναλλακτικά καύσιμα", η τσιμεντοβιομηχανία της περιοχής ΑΓΕΤ (Ανώνυμη Γενική Εταιρία Τσιμέντων) (ιδιοκτησία Lafarge – Holcim) εισάγει και καίει καθημερινά εκατοντάδες τόνους σκουπιδιών, από όλη την Ευρώπη και την Αφρική. 
Με λίγα λόγια, αυτό που μας κρύβουν και δεν το λένε ξεκάθαρα είναι πως η κύρια λειτουργία της βαριάς αυτής βιομηχανίας είναι πλέον η καύση σκουπιδιών. Είναι από τους μεγαλύτερους αποτεφρωτήρες σκουπιδιών της Ευρώπης. 
Στον βωμό των υπερκερδών της, τα οποία προέρχονται τόσο από τις επιδοτήσεις της καύσης όσο και από τις συμφωνίες που κλείνει με χώρες για την εισαγωγή σκουπιδιών, η εταιρία δεν διστάζει να καταστήσει το Βόλο και τα περίχωρα, δυστοπική περιοχή, γεμάτη από τους τοξικούς ατμοσφαιρικούς ρυπαντές της. Οι ρυπαντές αυτοί μέσω τις τροφικής αλυσίδας, δηλητηριάζουν και όλο το ζωικό και αγροτικό κεφάλαιο της περιοχής.
................

η συνέχεια στο Πρασινούλι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδική εργασία, ένα πρόβλημα που μπορεί να ενισχύσει η πανδημία

Η πανδημία του κορονοϊού ενδέχεται να προκαλέσει άνοδο της παιδικής εργασίας για πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια, με εκατομμύρια επιπλέον παιδιά να αναγκάζονται να εργαστούν, προειδοποίησε σήμερα ο ΟΗΕ.

Σύμφωνα με κοινή έρευνα της Unicef και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ), ο αριθμός των παιδιών που εργάζονται σε όλο τον κόσμο έχει μειωθεί κατά 94 εκατομμύρια από το 2000.
Όμως “αυτό το κεκτημένο σήμερα κινδυνεύει” εξαιτίας της πανδημίας covid-19, προειδοποιούν οι υπηρεσίες αυτές του ΟΗΕ.
Βάσει έρευνας, που επικαλείται τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο αριθμός των ανθρώπων σε κατάσταση ακραίας φτώχειας αναμένεται να αυξηθεί κατά 40 με 60 εκατομμύρια φέτος εξαιτίας της πανδημίας.
Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις της ΔΟΕ για την περίοδο 2012-2016, 152 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο ήταν αναγκασμένα να εργάζονται και σχεδόν τα μισά, 73 εκατομμύρια, σε επικίνδυνες δουλειές. Ο αριθμός των παιδιών που εργάζονταν το 2000 ήταν 246 εκατομμυρια.
Η κρίση που προκλήθηκε λόγω της covid-19 αναμένεται να οδηγήσει σε αύξηση της παιδικής εργασίας καθώς οι οικογένειες αναγκάζονται να καταφύγουν σε κάθε μέσο για την επιβίωσή τους, εκτιμούν η ΔΟΕ και η Unicef, σύμφωνα με την οποία η αύξηση στη φτώχεια οδηγεί σε αύξηση στην παιδική εργασία.
“Καθώς η πανδημία προκαλεί χάος στα οικογενειακά εισοδήματα, χωρίς υποστήριξη πολλές (οικογένειες) ενδέχεται να καταφύγουν στην παιδική εργασία”, τόνισε ο Γκάι Ράιντερ γενικός διευθυντής της ΔΟΕ.
“Η κοινωνική προστασία είναι κρίσιμη σε περιόδους κρίσης, καθώς προσφέρει βοήθεια στους πιο ευάλωτους”, πρόσθεσε.
“Όταν αυξάνει η φτώχεια, τα σχολεία κλείνουν, περιορίζεται η διαθεσιμότητα των κοινωνικών υπηρεσιών και ένας μεγαλύτερος αριθμός παιδιών ωθείται προς τον κόσμο της εργασίας”, προειδοποίησε από την πλευρά της η Ενριέτα Φόρε γενική διευθύντρια της Unicef.
Εξάλλου η πανδημία ενδέχεται να αναγκάσει εκατομμύρια παιδιά που ήδη εργάζονται να αυξήσουν τις ώρες εργασίας ή να δουν τις συνθήκες εργασίας τους να επιδεινώνονται περαιτέρω.
Προκειμένου να αποφευχθεί η άνοδος της παιδικής εργασίας ο ΟΗΕ ζήτησε από τις κυβερνήσεις να νομοθετήσουν σχετικά.
Κάποιες χώρες έχουν ήδη αρχίσει να το κάνουν, όπως η Βραζιλία όπου οι αρχές έχουν ξεκινήσει μια εθνική εκστρατεία κατά της παιδικής εργασίας ζητώντας από τους γνωστούς ράπερ Emicida και Drik Barbosa να γράψουν ένα τραγούδι κατά της παιδικής σκλαβιάς.
Ο πρόσφατος θάνατος μιας 8χρονης στο Πακιστάν ώθησε την κυβέρνηση να υιοθετήσει αλλαγές στη νομοθεσία προκειμένου να καταστεί παράνομη η εργασία των παιδιών ως οικιακοί βοηθοί.

documentonews.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki