Πολύς πόνος... Καληνύχτα...

Πολύς πόνος, ρε γαμώτο.
Πολύς πόνος.

Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο;
Ότι κανένας μας δεν παίρνει την ευθύνη.

Προσπάθησε... όσο μπορείς, να ανακουφίζεις πόνο ανθρώπινο.
Όπου και αν είσαι.
Με όποιον τρόπο.

Καλό σου βράδυ, αδελφέ μου.

e-psyxologos

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένας στους 5 γονείς αποχωρίστηκε πλήρως το πρόωρο και άρρωστο νεογέννητο παιδί του κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19

Παγκόσμια έρευνα για τις εμπειρίες των γονέων δείχνει ανησυχητικούς περιορισμούς όσον αφορά τη νεογνική περίθαλψη και την πρόσβαση των γονέων.

H αναταραχή στην παροχή νεογνικής φροντίδας εξαιτίας της πανδημίας έχει οδηγήσει σε περιορισμούς και αυστηρό διαχωρισμό των γονέων από τα νεογέννητα που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο - όπως δείχνουν τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας που δημοσιεύθηκαν στο EClinical Medicine [1] και σε έκθεση [2] του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη Φροντίδα των Νεογνών (European Foundation for the Care of Newborn Infants -EFCNI). Η έρευνα, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 2.000 γονείς από 56 χώρες παγκοσμίως, είναι η πρώτη που διερευνά τις εμπειρίες των γονέων παγκοσμίως σχετικά με τη νεογνική περίθαλψη κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της πανδημίας COVID-19 και έγινε από την επιστημονική ομάδα του EFCNI υπό την ομπρέλα της Παγκόσμιας Συμμαχίας για τη Νεογνική Φροντίδα (Global Alliance for Newborn Care- GLANCE).

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχε η Λέλα Βαβουράκη, πρόεδρος της οργάνωσης «Ηλιτόμηνον» και μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Γονέων του EFCNI, η οποία δήλωσε:

«Το μέγεθος των αποτελεσμάτων είναι ανησυχητικό και δείχνει διαφορές ανά χώρα, οι οποίες εξαρτώνται επίσης από την έκταση των περιορισμών που σχετίζονται με την COVID-19 (π.χ. κοινωνική αποστασιοποίηση, αποκλεισμός κ.λπ.).

• Περισσότεροι από τους μισούς γονείς που συμμετείχαν στην έρευνα δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν ένα άτομο υποστήριξης κατά τη διάρκεια του τοκετού, αφήνοντάς τους χωρίς καμία συναισθηματική, ενημερωτική ή πρακτική υποστήριξη.
• Σε έναν στους πέντε γονείς δεν επετράπη ποτέ να είναι μαζί με το νεογέννητο που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο.
• Οι πατέρες/σύντροφοι επηρεάστηκαν ιδιαίτερα από την πολιτική διαχωρισμού- ενώ περίπου τα τρία τέταρτα (75%) από τις συμμετέχουσες μητέρες μπορούσαν να είναι παρούσες, σχεδόν οι μισοί από τους συμμετέχοντες πατέρες/συντρόφους (44%) δήλωσαν ότι δεν τους επιτράπηκε καμία πρόσβαση στο μωρό τους.
• Οι πολιτικές διαχωρισμού περιόρισαν επίσης την εφαρμογή της επαφής δέρμα με δέρμα και της φροντίδας καγκουρό, παρόλο που οι πρακτικές αυτές έχουν αποδειχθεί επιστημονικά ότι είναι ιδιαίτερα ευεργετικές για την ανάπτυξη και την εξέλιξη των άρρωστων και πρόωρων μωρών.
• Η επικοινωνία, η ενημέρωση για την υγεία του μωρού, αλλά και η υποστήριξη της ψυχικής υγείας των γονέων ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκείς. Το ένα τρίτο των συμμετεχόντων στερούνταν πληροφοριών σχετικά με το πώς να προστατεύσουν τον εαυτό τους και το μωρό τους από τη μετάδοση του COVID-19.

«Ως μητέρα που περίμενε 2 ολόκληρους μήνες να αγγίξει τα δίδυμά της για πρώτη φορά, είχα τεράστιο φόβο. Θέλεις να τα αγγίξεις αλλά και φοβάσαι μήπως, παρότι προσέχεις, μεταδώσεις κάτι κακό στα αδύναμα μωρά σου. Εύχομαι να μην είχα ζήσει ποτέ αυτήν την εμπειρία» (Μητέρα από την Ελλάδα).

«Αμέσως μετά τη γέννηση, το παιδί μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο 130 χιλιόμετρα μακριά, δεν είδα το παιδί μετά τη γέννηση, κανείς δεν μου το έδειξε, κανείς δεν μπορούσε να είναι μαζί μου μετά την καισαρική τομή. Όταν θέλησα να πάω στο παιδί, το νοσοκομείο είπε ότι απαγορεύεται η επίσκεψη. Δεν είδα την κόρη μου για 2 μήνες, μόνο λίγες φωτογραφίες καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Είδα το παιδί για πρώτη φορά την ημέρα του εξιτηρίου. Αυτό ήταν ένας εφιάλτης». (Μητέρα από την Πολωνία).

«Η πανδημία, μάς έδειξε πόσο εύθραυστα είναι στην πραγματικότητα ορισμένα από τα επιτεύγματά μας στη νεογνική περίθαλψη. Έννοιες όπως η αναπτυξιακή φροντίδα με επίκεντρο το βρέφος και την οικογένεια ή απλές πρακτικές όπως η φροντίδα δέρμα με δέρμα, τις οποίες είχαμε θεωρήσει δεδομένες, ξαφνικά έγιναν και πάλι παρωχημένες – παγκοσμίως, τονίζει η Silke Mader, πρόεδρος του EFCNI και ιδρύτρια του GLANCE.  Ως εκ τούτου, μια ολιστική προσέγγιση της αναπτυξιακής φροντίδας με επίκεντρο το βρέφος και την οικογένεια πρέπει να επανεγκατασταθεί εκεί όπου είχε διακοπεί, να προωθηθεί εκεί όπου είχε αμφισβητηθεί και να προστατευθεί εκεί όπου είχε περιοριστεί. Αυτό πρέπει να γίνει ώστε να δοθεί σε όλα τα νεογέννητα το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή».

1. Kostenzer, J. et al. Neonatal care during the COVID-19 pandemic – a global survey of parents’ experiences regarding infant and family-centred developmental care. EClinicalMedicine (2021). https://doi.org/10.1016/j.eclinm.2021.101056
2. European Foundation for the Care of Newborn Infants (EFCNI), Kostenzer, J., von Rosenstiel-Pulver, C., Hoffmann, J., Walsh, A., Fügenschuh, S., Abenstein, A., Zimmermann, L.J.I., Mader, S. & COVID-19 Zero Separation Collaborative Group. Zero separation. Together for better care! Infant and family-centred developmental care in times of COVID-19 – A global survey of parents’ experiences Project Report. EFCNI, Munich. 2021. https://www.glance-network.org/covid-19/survey.

iatronet.gr

 

The impact of COVID-19 pandemic on the healthcare of premature babies
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αγάπη μου, συρρικνώσαμε τα παιδιά

Θυμάστε εκείνη την παλιά αμερικάνικη ταινία όπου πρωταγωνιστεί ένας εκκεντρικός επιστήμονας που καταφέρνει με την καινούργια του εφεύρεση, μια ηλεκτρομαγνητική μηχανή, να συρρικνώσει τα ίδια του τα παιδιά; Τόσο ώστε να γίνουν ίσα σε μέγεθος με τη μύτη ενός μολυβιού; Ε, αυτό θυμήθηκα συζητώντας με νέα παιδιά, στην ηλικία των 18-22, για όλα αυτά που τους προέκυψαν τα τελευταία δύο χρόνια. Τους ζητήσαμε πολλά και ήμασταν ανακόλουθοι σε όσα τους είπαμε. Τα μεγαλώσαμε μιλώντας τους για ανεξαρτησία, τους λέγαμε να έχουν αυτοπεποίθηση, να μη χάνουν την αξιοπρέπειά τους, να τιμούν τα όνειρα και τα ιδανικά τους, να είναι δίκαιοι και αλληλέγγυοι μεταξύ τους, και ξαφνικά τους φέραμε τον κόσμο πάνω κάτω.

Τους είπαμε να κλειστούν μέσα στο σπίτι για να προστατέψουν εμάς τους μεγαλύτερους, να μη φιλιούνται, να μην αγκαλιάζονται και τώρα τελευταία τους είπαμε να μην προσπαθούν και τόσο πολύ γιατί όσο κι αν διαβάσουν, όσο κι αν παλέψουν, ήρθε ένας νόμος που δεν τους επιτρέπει να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα γιατί… δεν είναι αρκετά άριστοι. Ναι, αγάπη μου, συρρικνώσαμε τα παιδιά μας.

Τα κάναμε τόσο δα μικρά υλικά να χωρούν στο τσεπάκι της κάθε κυβέρνησης. Και τι άλλο κάναμε; Υποτιμήσαμε τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά τους. Τους δίνουμε χαρτζιλίκι για να εμβολιαστούν. Θύμωσαν κι έχουν δίκιο. «Για ποιον με πέρασαν;» μου λέει ένας νεαρός 22 ετών, «θα πήγαινα να εμβολιαστώ αν με έπειθαν, αλλά θεωρούν πως είμαι τόσο λίγος ώστε να με λαδώσουν για να πάω; Με ποια λογική; Και σε ποια υπόληψη με έχει το κράτος όπου ζω;». Τι να πω. Σιώπησα. Να εμβολιαστείς για σένα, είπα μόνο κι έκλεισα τη συζήτηση άρον άρον. Σκεφτόμουν όμως συνεχώς αυτό το ξέσπασμα, το δίκαιο «για ποιον με πέρασαν;». Ναι, συρρικνώσαμε και συρρικνώνουμε μια γενιά σπουδαία, που βάλαμε τα δυνατά μας να την κάνουμε καλύτερη από μας. Και αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα, πριν αντιδράσει δυναμικά και με το δίκιο της.

Η ερώτηση της Ζωής Καρέλλη έρχεται στον νου μου: «Tι θα κάνουν εκείνοι που έχουν τα ωραία, τα φοβερά εκείνα μάτια / της νεότητας καθαρά κι αμετάπειστα;» Αγάπη μου, ας μη συρρικνώσουμε κι άλλο τα παιδιά. Ας τα αφήσουμε να ζήσουν περήφανα και γενναία όπως τους λέγαμε πάντα. Να πετάξουν και να εκπληρώσουν τα όνειρά τους χωρίς κόφτες βάσεων και βαθμολογίας, και κυρίως χωρίς αναξιοπρεπή χαρτζιλίκια που θυμίζουν μελανές κηλίδες της ιστορίας αυτού του τόπου. «Λαχταρούν ουρανό, καθαρό φως, και στον γαλάζιο πόντο ν’ αρμενίσουν / ελεύθεροι να πιστέψουν ζητούν στην ανθρώπινη δύναμή τους ακέρια».

Κυριακή Μπεϊόγλου

efsyn.gr

Τεράστιο κενό στα Εμβόλια ρουτίνας, που γίνονται στα Παιδιά και τους Εφήβους, λόγω Πανδημίας

Καμπανάκι για τους εμβολιασμούς από την Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία

Παρατηρείται ανησυχητικό κενό σε όλα τα εμβόλια ρουτίνας παιδιών και εφήβων. 

Ποια εμβόλια μηδενίστηκαν. 

Ποια επικίνδυνη νόσος έχει πολλές πιθανότητες να επανεμφανιστεί.

Τεράστιο κενό στα εμβόλια ρουτίνας που γίνονται στα παιδιά και τους εφήβους έχει προκαλέσει στη χώρα μας η πανδημία που προκαλεί ο νέος κορωνοϊός. Στη διάρκεια όλων των lockdown οι εμβολιασμοί παρουσίασαν κατακόρυφη πτώση, με συνέπεια τα παιδιά μας να είναι πλέον εκτεθειμένα σε απειλητικά νοσήματα.

Στην πραγματικότητα, το τείχος προστασίας (ανοσία αγέλης) στα παιδιά και εφήβους έχει ελαττωθεί σημαντικά. 

Αυτό σημαίνει ότι αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, θα εμφανισθούν παλιά (ξεχασμένα) λοιμώδη νοσήματα, όπως ιλαρά, κοκκύτης, μηνιγγίτιδα κλπ. 

Το πρόβλημα θα είναι πιο έντονο για τη μηνιγγίτιδα Β, η εμβολιαστική κάλυψη εναντίον της οποίας ήταν πολύ υψηλή.

Την δραματική αυτή προειδοποίηση απευθύνει ο ομότιμος καθηγητής Παιδιατρικής Ανδρέας Κωνσταντόπουλος, πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του, πριν από την πανδημία που έχει προκαλέσει ο κορωνοϊός, το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών εφαρμοζόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό στη χώρα μας. Έτσι, η εμβολιαστική κάλυψη στα παιδιά και τους εφήβους ήταν σε υψηλά επίπεδα.

Μετά την πανδημία, όμως, και ιδίως μετά τα lockdown, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά το πρώτο lockdown (Μάρτιος-Απρίλιος 2020) ο βασικός εμβολιασμός ρουτίνας πραγματοποιήθηκε μόλις στο 20% των παιδιών ηλικίας κάτω των 18 μηνών. Στα παιδιά ηλικίας άνω των 4 ετών και τους εφήβους, τα ποσοστά εμβολιασμού σχεδόν μηδενίστηκαν. 

Ο βασικός εμβολιασμός ρουτίνας περιλαμβάνει τα εμβόλια για:
Διφθερίτιδα
Τέτανο
Κοκκύτη
Ηπατίτιδα Β
Hib (ινφλουέντσα Β)
Πολιομυελίτιδα
Πνευμονιόκοκκο
Ιλαρά
Ερυθρά
Παρωτίτιδα

Όταν τελείωσε το lockdown οι εμβολιασμοί άρχισαν εκ νέου και τον Οκτώβριο 2020 είχαν φθάσει σε ποσοστό 80%.

Δεύτερο και τρίτο lockdown
Μόλις, όμως, άρχισε το δεύτερο lockdown (Νοέμβριος 2020), τα βασικά εμβόλια στα παιδιά κάτω των 18 μηνών μειώθηκαν και πάλι κατά 17-20%. Στα μεγαλύτερα παιδιά και τους εφήβους μειώθηκαν κατά 40%. 

Ενδεικτικά καταγράφηκαν οι εξής μειώσεις στα ποσοστά εμβολιασμών:

Καρκίνος του τραχήλου της μήτρας (HPV): Κατά 40-45%
Μηνιγγίτιδα C: Κατά 30-35%
Μηνιγγίτιδα Β: Κατά 40%

Στο τρίτο lockdown (Φεβρουάριος 2021) τα πρώτα δεδομένα δείχνουν ότι υπάρχει σχεδόν μηδενικός εμβολιασμός στην εφηβική ηλικία. Με άλλα λόγια έχει δημιουργηθεί ένα ανησυχητικό εμβολιαστικό κενό, σε όλες τις ηλικίες.

Δυστυχώς όλ’ αυτά συνέβησαν σε μια εποχή κατά την οποία στη χώρα μας είχαμε υψηλή κάλυψη μέχρι και για τη μηνιγγίτιδα Β. Όπως αναφέρει ο κ. Κωνσταντόπουλος, οι παιδίατροι είχαν πετύχει κάλυψη του 40% των παιδιών, γεγονός που συνετέλεσε σε μεγάλη μείωση της νόσου.

«Το Υπουργείο Υγείας μαζί με όλους τους αρμόδιους φορείς και την Ελληνική Παιδιατρική Εταιρία πρέπει να προωθήσουν άμεσα τον εμβολισμό των παιδιών μας που έχει καθυστερήσει δραματικά λόγω της πανδημίας του COVID-19», υπογραμμίζει ο καθηγητής. 

«Η κοινωνία πρέπει να επανέλθει στα εμβολιαστικά επίπεδα προ πανδημίας. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τα εμβόλια είναι αποτελεσματικά, ασφαλή και σώζουν ζωές».

iatropedia

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η παιδική εργασία αυξήθηκε παγκοσμίως για πρώτη φορά σε δύο δεκαετίες

Εκατομμύρια παιδιά διατρέχουν τον κίνδυνο να αναγκαστούν να δουλέψουν εξαιτίας της πανδημίας του νέου κορονοϊού, ενώ στον κόσμο καταγράφηκε αύξηση των ανηλίκων που εργάζονται για πρώτη φορά σε δύο δεκαετίες, προειδοποίησε χθες Πέμπτη ο ΟΗΕ.

Σε κοινή έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας και της UNICEF, του Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία, διατυπώνεται η εκτίμηση ότι στις αρχές του 2020 τα παιδιά που ήταν αναγκασμένα να δουλεύουν ήταν 160 εκατομμύρια, δηλαδή 8,4 εκατ. περισσότερα απ’ ό,τι τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Αν οι τρέχουσες προβλέψεις για την αύξηση της φτώχειας σε παγκόσμια κλίμακα επαληθευτούν, άλλα εννέα εκατομμύρια παιδιά θα αναγκαστούν να πάρουν τον δρόμο για τη δουλειά ως τα τέλη της επόμενης χρονιάς, προστίθεται στην έκθεση (†).

Όμως στατιστικά μοντέλα δείχνουν πως ο αριθμός αυτός ενδέχεται να είναι υπερπενταπλάσιος, προειδοποιεί η Κλαούντια Κάπα, στατιστικολόγος της UNICEF που συμμετείχε στη συγγραφή της έκθεσης.

«Αν η κοινωνική προστασία μειωθεί σε σύγκριση με το επίπεδο όπου βρίσκεται το τρέχον διάστημα, εξαιτίας των μέτρων λιτότητας και άλλων παραγόντων, ο αριθμός των παιδιών που είναι αναγκασμένα να εργάζονται μπορεί να αυξηθεί κατά 46 εκατομμύρια» ως τα τέλη του 2022, εξήγησε η κυρία Κάπα στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Στην έκθεση, που δημοσιεύεται κάθε τέσσερα χρόνια, υπογραμμίζεται ότι τα μισά από τα παιδιά που εργάζονται είναι ηλικίας μόλις πέντε ως οκτώ ετών.

Η τάση αύξησης, που εκδηλώθηκε προτού καν η πανδημία παραλύσει την παγκόσμια οικονομία, αποτελεί σημείο καμπής σε σχέση με την μείωση κατά 96 εκατομμύρια των παιδιών που εργάζονταν μεταξύ του 2000 και του 2016.

Ενώ η υγειονομική κρίση εξαπλωνόταν στον κόσμο ολόκληρο, σχεδόν το ένα στα δέκα παιδιά ήταν αναγκασμένο να δουλεύει. Ο ΟΗΕ προειδοποιεί πως η κατάσταση υπάρχει αληθινός κίνδυνος να επιδεινωθεί περαιτέρω αν δεν γίνει τίποτα για να βοηθηθούν οι οικογένειες που βυθίζονται στη φτώχεια.

Χάνεται έδαφος

«Χάνουμε έδαφος στον αγώνα εναντίον της παιδικής εργασίας και η περασμένη χρονιά δεν έκανε τα πράγματα πιο εύκολα», διαπιστώνει η Χενριέτα Φορ, η επικεφαλής της UNICEF.

Και προσθέτει: «Ενώ έχουμε μπει πλέον στη δεύτερη χρονιά περιοριστικών μέτρων, κλεισίματος σχολείων, οικονομικών σεισμών και συρρικνούμενων εθνικών προϋπολογισμών, οι οικογένειες αναγκάζονται να κάνουν επιλογές που ραγίζουν την καρδιά».

Το φαινόμενο πλήττει περισσότερο τα αγόρια, που αριθμούσαν 97 από τα 160 εκατομμύρια παιδιά που δούλευαν στις αρχές του 2020.

Πιο ανησυχητική ακόμα είναι η αύξηση του αριθμού των παιδιών μεταξύ πέντε και δεκαεπτά ετών που κάνουν επικίνδυνες δουλειές, βαριές και ανθυγιεινές, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη βλάβη στην ανάπτυξή τους, στην υγεία τους, στη μόρφωσή τους.

Η κατηγορία αυτή συμπεριλαμβάνει τομείς όπως αυτοί των μεταλλείων και των ορυχείων, ή της αλιείας. Ορισμένα παιδιά εργάζονται πάνω από 43 ώρες την εβδομάδα, κάτι που κάνει αδύνατη τη φοίτησή τους στο σχολείο.

Στις αρχές του 2020, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας και η UNICEF εκτιμούν πως τέτοιου είδους δουλειές έκαναν 79 εκατομμύρια παιδιά, με άλλα λόγια 6,5 εκατ. παραπάνω απ’ ό,τι τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Στη μεγάλη πλειονότητά τους (70%, ή 112 εκατ.) τα παιδιά δουλεύουν στον αγροτικό τομέα, ενώ το 20% απασχολείται στον τομέα των υπηρεσιών και το 10% στη βιομηχανία.

Η υποσαχάρια Αφρική είναι η περιοχή του κόσμου όπου καταγράφηκε η μεγαλύτερη αύξηση των παιδιών που εργάζονται. Ήταν κατά 16,6 εκατ. περισσότερα στην αρχή της περασμένης χρονιάς απ’ ό,τι το 2016.

«Αυτές οι νέες εκτιμήσεις αποτελούν κλήση αφύπνισης», τόνισε ο επικεφαλής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εργασίας, ο Γκάι Ράιντερ, απευθύνοντας έκκληση να «σπάσει ο κύκλος της φτώχειας και της παιδικής εργασίας».

πηγή: ΑΠΕ

sofokleousin.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ρώτησαν παιδιά από διάφορες χώρες τι ξέρουν για τον κορωνοϊό

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τα παιδιά έχουν χωριστεί από την οικογένεια και τους φίλους τους, τα σχολεία έκλεισαν και υπήρξαν περιορισμοί σε σημαντικές δραστηριότητες, όπως το παιχνίδι.

Γνωρίζουμε πολλά για τις φυσικές επιδράσεις που έχει ο κορονοϊός στα παιδιά. Όμως ο αντίκτυπος στην ψυχική και συναισθηματική τους ευημερία είναι λιγότερο κατανοητός, ιδιαίτερα από την οπτική γωνία των ίδιων των παιδιών.

Μια πρόσφατα δημοσιευμένη έρευνα υπογραμμίζει τη σημασία του να ακούσουμε τα παιδιά, για το τι έχουν να πουν και για τις πληροφορίες που θέλουν για την COVID-19.

Κορονοϊός: Πώς έγινε η έρευνα για το τι ξέρουν τα παιδιά

Στην διεθνή μελέτη συμμετείχαν ομάδες ερευνητών που μελέτησαν συνολικά 390 παιδιά από έξι χώρες: το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, τον Καναδά, τη Σουηδία, τη Βραζιλία και την Αυστραλία.

Τα παιδιά επιλέχθηκαν μέσω επαγγελματικών και κοινωνικών δικτύων, για παράδειγμα αθλητικών και κοινοτικών ομάδων. Ζητήθηκε από παιδιά ηλικίας 7 έως 12 ετών να περιγράψουν τι πρόσβαση έχουν σε πληροφορίες σχετικά με την COVID-19, να πουν τι καταλαβαίνουν για τον κορονοϊό και γιατί πιστεύουν ότι τους ζητήθηκε να μείνουν στο σπίτι.

Υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών κατά τη διεξαγωγή της έρευνας, συμπεριλαμβανομένου του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων από COVID-19, καθώς και των κυβερνητικών μέτρων και των επιπέδων περιορισμών.

Για παράδειγμα, οι αναφερόμενοι θάνατοι και κρούσματα ήταν πολύ υψηλότεροι σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Βραζιλία σε σύγκριση με την Αυστραλία και τα παιδιά στη Σουηδία συνέχισαν να φοιτούν στο σχολείο, ενώ τα περισσότερα παιδιά σε άλλες χώρες διδάσκονται από το σπίτι.

Κορονοϊός: Τι απάντησαν τα παιδιά για το τι γνωρίζουν

Υπήρχαν πολλές ομοιότητες στις διάφορες χώρες στα πράγματα που είναι σημαντικά για τα παιδιά, τι έπρεπε να πουν και τι ήθελαν να μάθουν. Αλλά υπήρχαν και διαφορές τόσο μεταξύ των χωρών όσο και μεταξύ των παιδιών.

Περισσότερα από τα μισά παιδιά δήλωσαν ότι ήξεραν πολλά ή αρκετά για την COVID-19. Τα σχόλιά τους περιελάμβαναν εκφράσεις όπως:

«Είναι ένας ηλίθιος ιός»

«Εξαπλώνεται πολύ γρήγορα»

«Οι άνθρωποι το υποβαθμίζουν και μου λένε ότι δεν μπορεί να σκοτώσει ανθρώπους, αλλά ξέρω ότι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα»

Αλλά τα παιδιά είχαν επίσης και δικές τους ερωτήσεις:

«Πώς και από πού ξεκίνησε;»

«Πώς μοιάζει ο κορονοϊός;»

«Πώς σε κάνει άρρωστο;»

Μερικά παιδιά είπαν ότι δεν ήθελαν να μάθουν περισσότερα για τον κορονοϊό:

«Είναι βαρεμάρα»

«Δεν θέλω να μάθω (περισσότερα) γιατί σκοτώνει ανθρώπους και αυτό με κάνει λυπημένο»

Τα παιδιά εξέφρασαν διαφορετικά συναισθήματα για την COVID-19. Είπαν ότι ένιωθαν «ανησυχία», «φόβο», «θυμό» και «μπερδεμένα».

Τα παιδιά γνώριζαν ότι ο κορονοϊός ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνος για τα ευάλωτα άτομα:

“Μπορεί να σκοτώσει ηλικιωμένους και ανθρώπους με κακή υγεία”.

Σε κάποια παιδιά τους έλλειψαν οι φίλοι και η οικογένειά τους:

«Πότε μπορούμε να επιστρέψουμε στο σχολείο;»

Τα παιδιά λαμβάνουν πληροφορίες για τον κορονοϊό από διάφορες πηγές, κυρίως από γονείς και καθηγητές. Αναζητούν επίσης πληροφορίες από φίλους, τηλεοπτικές εκπομπές και το Διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Καταλαβαίνουν τι απαιτείται από την κοινότητα να γίνει και είχαν μάθει τις έννοιες των νέων λέξεων και όρων. Γνώριζαν λοιπόν τι σήμαινε η κοινωνική απόσταση και ότι έπρεπε να μείνουν σε απόσταση 2 μέτρων.

Τα παιδιά γνώριζαν επίσης βασικά μηνύματα δημόσιας υγείας σχετικά με το πλύσιμο των χεριών, το άγγιγμα του προσώπου και την ανάγκη να μείνουν στο σπίτι “για να σώσουν ζωές”.

Κορονοϊός: Γιατί έχει σημασία μια τέτοια έρευνα για την οπτική των παιδιών

Τα παιδιά έχουν σημαντικό ρόλο στην ανταπόκριση της κοινωνίας στην COVID-19. Οι σημαντικές συνεισφορές τους στον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού συμπεριλαμβάνουν τον διαχωρισμό από την οικογένεια και τους φίλους τους και τους περιορισμούς σε σημαντικές δραστηριότητες που αποτελούν μέρος της “φυσιολογικής” ζωής τους.

Ωστόσο, οι επιπτώσεις στη ζωή και την ευημερία των παιδιών είναι σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένες. Οι συνεισφορές τους πρέπει να αναγνωριστούν και πρέπει να τα ευχαριστούμε γι’ αυτές.

Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να τους παρέχονται πληροφορίες σε μορφή κατάλληλη για την ασφάλεια και την ευημερία τους. Πρέπει να έχουν την ευκαιρία να κάνουν ερωτήσεις και να μάθουν τι σημαίνει COVID-19 για τα ίδια και για τους ενήλικους γύρω τους, όπως οι γονείς και οι δάσκαλοι.

Τα παιδιά έχουν ερωτήσεις σχετικά με τον κορονοϊό. Οι ερωτήσεις είναι διαφορετικές για κάθε παιδί και δεν θέλουν όλα τα παιδιά την ίδια ποσότητα πληροφοριών.

Κορονοϊός: Τι μπορούν να κάνουν οι ενήλικες για να βοηθήσουν τα παιδιά

Οι ενήλικες πρέπει να αφιερώσουν χρόνο και χώρο για να μιλήσουν με τα παιδιά. Μπορούν να τους κάνουν ερωτήσεις όπως:

«Τι θα ήθελες να μάθεις για τον κορονοϊό;»

«Τι ερωτήσεις έχεις για ό,τι συμβαίνει;»

Αυτή η προσέγγιση σημαίνει ότι τα παιδιά έχουν την εξουσία να προσδιορίζουν τις ανάγκες και τις ανησυχίες τους και οι πληροφορίες που τους παρέχονται είναι σχετικές και ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους.

Πηγή: https://medicalxpress.com

iatropedia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αλύγιστοι βραχίονες

Μια από τις θεμελιώδεις ανάγκες που δυσκολευόμαστε να καλύψουμε στην περίοδο της πανδημίας και της κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι αυτή του αγγίγματος. Ανάμεσα στους ερευνητές που μελετούν τους μηχανισμούς του είναι και μια Ελληνίδα, η Δρ Κατερίνα Φωτοπούλου, νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου, που μίλησε σε πρόσφατο ρεπορτάζ του Guardian.

«Η κατασκευή του ανθρώπινου σώματος έχει βασιστεί στο άγγιγμα που απολαμβάνει από τους φροντιστές του. Είμαστε εξαρτημένοι από το φροντιστή μας για να ικανοποιήσουμε βασικές ανάγκες. Ελάχιστα μπορούν να γίνουν χωρίς το άγγιγμα» πιστεύει η Ελληνίδα ερευνήτρια.

Μπορεί να έχουμε συνδέσει την παραπάνω περιγραφή κυρίως με τη φροντίδα ενός μωρού, όμως οι ενήλικες έχουμε εξίσου ανάγκη από τη σωματική επαφή, όπως προσθέτει ένας άλλος νευροεπιστήμονας με έδρα τη Βρετανία, ο Φράνσις ΜακΓκλόουν, από το Πανεπιστήμιο Τζον Μουρς στο Λίβερπουλ: «Ίσως αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι κάτι μας λείπει, αλλά δεν γνωρίζουμε πάντα ότι αυτό το κάτι είναι το άγγιγμα. Αλλά όταν μιλάμε για το πρόβλημα της μοναξιάς, συχνά παραβλέπουμε το προφανές: πως είναι αυτό που στερούνται οι μοναχικοί άνθρωποι».

Ο εξελικτικός ψυχολόγος Ρόμπιν Ντάνμπαρ θεωρεί ότι η απουσία αγγίγματος έχει τεράστιες επιπτώσεις τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική υγεία μας. «Όταν βρισκόμαστε με στενούς συγγενείς και φίλους, αγγιζόμαστε περισσότερο από όσο το συνειδητοποιούμε. Το ίδιο ακριβώς παρατηρούμε και σε άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά. Σε κάθε επίπεδο κάθε κοινότητας θηλαστικών εμφανίζονται ομάδες πέντε καλύτερων φίλων που κάνουν ο ένας στον άλλο grooming– η δική τους εκδοχή του κοινωνικού αγγίγματος. Αυτές οι στενές συμμαχίες λειτουργούν σαν προστασία από τον έξω κόσμο».

Η απουσία αγγίγματος, λοιπόν, έρχεται σε αντίθεση προς τη φύση μας, ακόμα και αν δεν είμαστε ιδιαίτερα διαχυτικοί. «Το άγγιγμα περιορίζει τις συνέπειες του στρες και του πόνου, τόσο σε σωματικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Η απουσία του συνδέεται, σύμφωνα με τις έρευνές μας, με υψηλότερα επίπεδα άγχους» όπως εξηγεί η Δρ. Φωτοπούλου. «Σε περιόδους εντονότερου στρες -όταν, για παράδειγμα, χάνουμε μια δουλειά ή κάποιον αγαπημένο μας- η σωματική επαφή μάς βοηθάει να ανταπεξέλθουμε, κυρίως εξισορροπώντας τις συνέπειες της ορμόνης του στρες, κορτιζόλης» προσθέτει η ερευνήτρια.

Όπως, μάλιστα, έχει παρατηρήσει ο ΜακΓκλόουν, νευρικές απολήξεις στο δέρμα που αποκαλεί CTs μεταφέρουν, μέσα από το άγγιγμα, ερεθίσματα στις εγκεφαλικές περιοχές που συνδέονται με τα συναισθήματα, βοηθώντας μας να διαχειριστούμε καλύτερα το στρες. Μάλλον όχι τυχαία, οι περισσότερες από αυτές τις απολήξεις βρίσκονται σε ζώνες του σώματος όπου δεν μπορούμε να κάνουμε «grooming» στον εαυτό μας, όπως στην πλάτη. «Η διέγερση αυτών των απολήξεων απελευθερώνει ωκυτοκίνη και ντοπαμίνη, που ρυθμίζουν τα επίπεδα κορτιζόλης και τη διάθεσή μας» καταλήγει ο ΜακΓκλόουν.

Αυτή την περίοδο δεν έχουμε πραγματικό υποκατάστατο για το άγγιγμα. Ή μήπως έχουμε; Μια νέα μελέτη της Δρος Φωτοπούλου, σύμφωνα με τον Guardian, που δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τα οφέλη του ακόμα και μέσα από την ενσυναίσθηση – για παράδειγμα, παρακολουθώντας τρυφερές σκηνές μιας ταινίας. Όπως, ωστόσο, διευκρινίζει η ερευνήτρια, «αυτό δεν μπορεί να αντικαταστήσει το άγγιγμα μόνιμα ή εξ ολοκλήρου, αλλά εν μέρει».

* Το 2011, σύμφωνα με τους Ellines.com, απονεμήθηκε στην Δρ Κατερίνα Φωτοπούλου, το βραβείο Σταδιοδρομίας Ελίζαμπεθ Γουόρινγκτον της Βρετανικής Νευροψυχολογικής Εταιρείας. Έχει επίσης λάβει το βραβείο Clifford Yorke (2006) από τη Διεθνή Εταιρεία Νευροψυχαναλυτικής Φροντίδας για Εισαγωγές στην Πρώιμη Επαγγελματική Σταδιοδρομία και το βραβείο Παπανικολάου.

womantoc.gr
themamagers.gr

Σημείωση: αγκάλη < άγκος = κεκαμμένος βραχίων
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πανευρωπαϊκή αθλιότητα...

Ματωμένες φράουλες και σπαράγγια: 350.000 εργάτες γης, σκλάβοι σε μια πανευρωπαϊκή αθλιότητα...

Δύο μέτρα και δύο σταθμά ισχύουν για εκατοντάδες χιλιάδες εποχικούς εργαζόμενους στη Γερμανία από την ανατολική και νότια Ευρώπη. Ζουν και εργάζονται υπό σκανδαλώδεις συνθήκες.

Το χωριό Κίρχντορφ είναι μια κουκίδα στον χάρτη ανάμεσα στις πόλεις Βρέμη και Οσναμπρίκ. Τελευταία βρίσκεται όμως στο επίκεντρο της δημοσιότητας γιατί κάθε μέρα καταγράφεται αύξηση των κρουσμάτων σε εποχικούς εργαζόμενους που απασχολούνται σε μεγάλο αγρόκτημα με σπαράγγια. 

Χίλιοι εργάτες γης, οι περισσότεροι από χώρες της ανατολικής και δυτικής Ευρώπης, βρίσκονται σε καραντίνα υπό αστυνομική παρακολούθηση. Ο αριθμός των κρουσμάτων είναι ενδεικτικός για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμένουν και εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι.

Διαμονή κάτω από απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες

Αλλά δεν πρόκειται για μυστικό. Όταν μιλά κανείς με κατοίκους, ακούει πολύ συχνά ότι η εξέλιξη δεν τους ξαφνιάζει και ότι τα ΜΜΕ κλείνουν τα μάτια στο πρόβλημα. 

Ποιο είναι αυτό; 

Ότι οι 350.000 εποχικοί εργάτες που κάθε σεζόν φροντίζουν για να υπάρχουν φρέσκα σπαράγγια ή λαχταριστές φράουλες στα ράφια των σούπερ-μάρκετ, ζουν κάτω από απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες. Ένας εκ των ολίγων που δεν κρατά το στόμα του κλειστό είναι ο πάτερ Πέτερ Κόσεν, καθολικός ιερέας που τιμήθηκε από τον πρωθυπουργό της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας για την κοινωνική του προσφορά. Ο πάτερ Κόσεν ασκεί σφοδρή κριτική. Όπως λέει, ήδη από πέρυσι υπάρχει έξαρση κρουσμάτων κορωνοϊού στον χώρο παραγωγής τροφίμων στη Γερμανία.

«Συλλέξαμε όλο αυτό το διάστημα εμπειρίες, εμείς, η κοινωνία, οι αρμόδιοι, ότι καταγράφονται πολλά κρούσματα στους τομείς παραγωγή τροφίμων, στην συγκομιδή φρούτων και λαχανικών, στην βιομηχανία κρέατος και αλλού. Γι' αυτό προκαλούν ακόμη περισσότερη οργή οι απαράδεκτες συνθήκες διαμονής και εργασίας των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου. 

Με άλλα λόγια, γίνεται αποδεκτό ότι αυτοί οι άνθρωποι κινδυνεύουν, ότι δεν μπορούν να κρατήσουν αποστάσεις, ότι η πίεση για περισσότερη παραγωγή τούς εξουθενώνει. Έτσι σε περίοδο πανδημίας πέφτουν θύματα μαζικών εξάρσεων κορωνοϊού».

«Δύο μέτρα και δύο σταθμά»

Αλλά και ο Μπένζταμιν Λούιγκ από την Ευρωπαϊκή Ένωση Εποχικών Εργατών δεν αιφνιδιάζεται από την κατάσταση στο Κίρχντορφ. Υποστηρίζει ότι η πρόσληψη εποχικών εργατών είναι ένα διεθνές πρόβλημα και πρόκληση μαζί. 

Και επικρίνει για παράδειγμα το ότι πολλοί εξ αυτών δουλεύουν στη Γερμανία χωρίς να είναι ασφαλισμένοι. 

«Καμιά φορά έχει κανείς την εντύπωση ότι ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά» λέει ο πάτερ Κόσεν. 

«Όταν οι εργάτες έρχονται από χώρες της EE. την ανατολική και δυτική Ευρώπη, φαίνεται να μην εφαρμόζονται σε αυτούς, όσα ισχύουν, εάν θα έπρεπε να κάνουν την ίδια σκληρή δουλειά εργάτες από τη Γερμανία. Κι αυτό είναι κατακριτέο, γιατί εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά σε ότι αφορά την αξία της εργασίας, ακόμη κι αν οι εργάτες είναι εποχικοί».

Τον τελευταίο λόγο έχουν οι πολιτικοί, που δεν συμμερίζονται πάντα αυτήν την ανάγνωση των γεγονότων. Την Παρασκευή το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο θα ασχοληθεί με μέτρα υγειονομικής προστασίας σε αυτόν τον τομέα, χωρίς να μπει στην συγκεκριμένη έξαρσης κρουσμάτων στο Κίρχντορφ.

hellasjournal.com Με πληροφορίες από DW // Κρίστοφ Στρακ [Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου]

ideopigi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κράτα καλά, κράτα γερά όσο μπορείς...

Συνοδοιπόρε στο ταξίδι της ζωής 

κράτα καλά, κράτα γερά όσο μπορείς 

το μονοπάτι ειν’ αδιάβατο, πολύ μεγάλο 

μα έχουμε το φως του ουρανού 

άσβεστο και μοναδικό σινιάλο 

Ευλογημένος ειν’ αυτός που ζει στο φως 

κάθε εμπόδιο στο δρόμο προσπερνάει 

τα βήματά του οδηγεί ολοταχώς 

προς την αθάνατη πηγή και ξεδιψάει 

Συνοδοιπόρε στο ταξίδι της ζωής κράτα καλά, 

κράτα γερά, μη φοβηθείς 

δώσε σ’ Εκείνον τη ψυχή και την ζωή σου 

όλη τα μάτια σου ψηλά να τα κρατάς 

και θ’ ανοιχτούν παλάτια σ’ άλλη πόλη

ευχαριστούμε την Ευαγγελία 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πανδημία και ψυχική υγεία των παιδιών

Μελετώντας τις επιπτώσεις της πανδημίας, μιας κατάστασης που πάνω από ένα χρόνο έχει επηρεάσει τις ζωές των ανθρώπων σε παγκόσμιο πλαίσιο, εντοπίζεται αύξηση της συναισθηματικής δυσφορίας όπως και των ψυχιατρικών διαταραχών, με ορισμένες ομάδες ανθρώπων, όπως είναι τα παιδιά και οι έφηβοι, να βρίσκονται σε περισσότερο ευάλωτη θέση.

Η αλλαγή της ρουτίνας συνιστά έναν βασικό αιτιακό παράγοντα της αρνητικής εικόνας του ψυχισμού των παιδιών. 

Συγκεκριμένα, και όπως γνωρίζουμε, τα παιδιά έχουν για μεγάλες χρονικές περιόδους απομακρυνθεί από το σχολείο και ό,τι αυτό περιλαμβάνει, γεγονός που φαίνεται να οδηγεί στη σύγχυση που οι μαθητές ξεκίνησαν να βιώνουν σχετικά με την ταυτότητα και τους στόχους τους. 

Επίσης, στρέφοντας την προσοχή μας στα αποτελέσματα πρόσφατων ερευνών, φαίνεται πως τα παιδιά ηλικίας 3-6 ετών σημειώνουν έντονη ανασφάλεια γύρω από τον φόβο «να μη νοσήσουν οι γονείς», ενώ δυσκολίες συγκέντρωσης στη μελέτη παρουσιάζουν οι μαθητές δημοτικού-γυμνασίου-λυκείου (Marquesetal., 2020). 

Ερευνητικά δεδομένα που απομονώνουν τον παράγοντα «φύλο» εκτιμούν πως τα κορίτσια είναι περισσότερο ευάλωτα ως προς την ανάπτυξη άγχους και συμπτωμάτων κατάθλιψης κατά την περίοδο της πανδημίας (Chen, 2020; Xinyan, 2020).

Παραμονή στο σπίτι και αλληλεπίδραση γονέων-παιδιών:

Η παραμονή στο σπίτι για πολλές οικογένειες αποτελεί ευκαιρία αλληλεπίδρασης μεταξύ των μελών της και ποιοτικής εκμετάλλευσης του επιπλέον χρόνου. 

Ωστόσο, αυτός ο παράγοντας την ίδια στιγμή μπορεί οδηγήσει τα παιδιά σε ψυχική δυσφορία, εσωτερική ένταση, θυμό και εξωτερικευμένες συμπεριφορές, αφού σε αρκετές περιπτώσεις αυτός ο απεριόριστος χρόνος συμβίωσης προκαλεί εντάσεις ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά, με τους γονείς να προσπαθούν πολλές φορές με χαμηλή αποτελεσματικότητα να διατηρήσουν τα όρια στο σπίτι και την ίδια στιγμή να ανταποκρίνονται κατάλληλα μέσα από τον ρόλο τους. 

Ταυτοχρόνως, ένας σημαντικός αριθμός γονέων περιγράφει τη γενικότερη ένταση και χαμηλή συνεργασία από μέρους των παιδιών.

Σημαντικό είναι να σημειωθεί πώς δεν αντικατοπτρίζουν όλες οι οικογένειες ασφαλή πλαίσια, λαμβάνοντας υπόψη τα ποσοστά οικογενειακής βίας που σημειώνουν ανησυχητική αύξηση τον τελευταίο χρόνο (Brooksetal., 2020; ΣΠΑΒΟ, 2020).

Ανοιγο-κλείσιμο σχολείων, φυσική και ψυχική υγεία μαθητών:

Το κλείσιμο των σχολείων φαίνεται με διάφορους τρόπους να επηρεάζει, κυρίως αρνητικά, τους μαθητές. Συγκεκριμένα, το σχολείο μέσα από τη σταθερότητα του προγράμματος που ακολουθεί, επιτρέπει στα παιδιά να τρέφονται καταλληλότερα και να γυμνάζονται, συμπεριφορές και ρουτίνες που άλλαξαν κατά την παραμονή στο σπίτι. 

Επιπλέον, τα παιδιά στο σπίτι φαίνεται να προτιμούν τη διασκέδαση που έρχεται μέσα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, όπου αυτή η πολύωρη παραμονή μπροστά από την οθόνη και τα ηλεκτρονικά λειτουργεί εις βάρος της φυσικής άσκησης και καθημερινής κινητικότητας των παιδιών, η οποία έχει μειωθεί κατά 40%, όπου εντοπίζεται πως μόνο το 14,8% των παιδιών που παραμένουν στο σπίτι ακολουθούν ένα καθημερινό και τυπικό πρόγραμμα σωματικής εκγύμνασής τους (Golberstein & Miller, 2019; Marquesetal., 2020; Wright, Spikins & Spearson, 2020).

Πανδημία και στάση ζωής:

Ο απρόβλεπτος χαρακτήρας της πανδημίας, οι περιορισμοί, οι απώλειες, η ρεαλιστική επικινδυνότητα που χαρακτηρίζει τη νόσο φαίνεται να αλλάζουν τη γενικότερη στάση που τα παιδιά και οι έφηβοι έχουν προς τη ζωή, αναπτύσσοντας πιο πεσιμιστικές αντιλήψεις. 

Αυτή η απαισιοδοξία και η γενικότερη αρνητικότητα αναπτύσσονται και συντηρούνται μέσα από μια πραγματικότητα, στην οποία τα άτομα δεν μπορούν να τοποθετήσουν ένα χρονοπεριθώριο και να υπολογίσουν τη λήξη της όλης κατάστασης, ενώ εδώ και μήνες έρχονται αντιμέτωπα με απώλειες (απώλεια της ρουτίνας, της κοινωνικής επαφής, φυσικές απώλειες). 

Η κατανόηση της καθημερινής ζωής αλλά και του μέλλοντος κάτω από ένα αρνητικό φακό και, σύμφωνα με τις τοποθετήσεις σχετικών ερευνών, εκτιμάται ως ένας από τους παράγοντες που συνδέονται με την αύξηση των ψυχικών δυσκολιών που ως βάση έχουν το συναίσθημα (Lee, 2020; Sharma, 2020).

Υποστηρικτικοί παράγοντες και μέθοδοι διαχείρισης:

Ενώ η παραμονή στο σπίτι και η αύξηση του χρόνου αλληλεπίδρασης των μελών της οικογένειας μπορούν να επιφέρουν πιο έντονες και συχνές συγκρούσεις, το υποστηρικτικό οικογενειακό δίκτυο την ίδια στιγμή φαίνεται να λειτουργεί ως ένας υποστηρικτικός παράγοντας. 

Παιδιά τα οποία βρέθηκαν σε κατάσταση απομόνωσης και κοινωνικής αποστασιοποίησης λόγω της νόσου, τα οποία όμως ένιωθαν τους γονείς τους να βρίσκονται ενισχυτικά δίπλα τους, εμφανίζονται ως πιο «προστατευμένα» απέναντι στην αρνητική επίπτωση που η κατάσταση αυτή μπορεί να επιφέρει στην ψυχική τους υγεία (Alvis, Douglas, Shook and Oosterhoff, 2020).

Ιφιγένεια Στυλιανού, Σχολική/εκπαιδευτική ψυχολόγος, μέλος Συνδέσμου Ψυχολόγων Κύπρου

philenews.com

Τα κλειστά δωμάτια

Όταν η πανδημία συναντά την εφηβεία

«Πήγαινε αμέσως στο δωμάτιό σου. Και δεν θα βγεις, αν δεν σου πω».

Κάποτε η εντολή αυτή των γονιών προς το έφηβο παιδί τους είχε την έννοια της τιμωρίας. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Ύστερα από τόσους μήνες καραντίνας, με τα σχολεία και τα στέκια των εφήβων κλειστά, με τους φίλους τους σε απόσταση, την κυκλοφορία σε περιορισμό, και την αναγκαστική συνύπαρξη με τους γονείς τους ,στο ίδιο σαλόνι, πρωί βράδυ, τα δωμάτιά τους έχουν γίνει για τους εφήβους ο κόσμος τους.

Άλλες φορές είναι το καταφύγιό τους κι άλλες το κελί τους, είναι όμως ό,τι τους έχει απομείνει από την προηγούμενή τους ζωή.

Τα πράγματά τους, oι μουσικές τους, τα «μπλιμπλίκια» και τα γκάτζετ τους, ο κόσμος τους όλος πίσω βρίσκεται πίσω από την κλειστή τους πόρτα, η οποία από τη μια τους κρατάει, ελέω κορωνοϊού κλεισμένους μέσα, αλλά ταυτόχρονα κρατάει και τους εκνευριστικούς ανιόντες συγκατοίκους τους κλεισμένους απ’ έξω.

Όταν μεγαλώνει κάνεις και αρχίζει να φορτώνεται όλο και περισσότερα βάρη και να περικυκλώνεται όλο και περισσότερο από τα πλοκάμια της ενήλικης – μεσήλικης ζωής του, έχει συνήθως την τάση να θεωρεί όλο και περισσότερο πως τα δικά του προβλήματα είναι πολύ σοβαρότερα απ’ ότι των παιδιών του και κάθε άλλου εφήβου.

Πως σε αντίθεση με αυτόν, που πρέπει να τρέχει από το πρωί ως το βράδυ, να τα ακούει από το αφεντικό του και να τον τρώει το άγχος των λογαριασμών, το μόνο πρόβλημα που έχουν τα παιδιά του είναι το αργό ίντερνετ και ότι δεν μπορούν να δουν τους φίλους τους.

Απέχοντας πια από εκείνα τα χρόνια και καλούμενοι να αντιμετωπίσουμε το «τέρας» της καθημερινότητας και της πανδημίας, πολλοί αρχίζουμε να ξεχνάμε τα «τέρατα» της που καλούμασταν να αντιμετωπίσουμε στην εφηβεία μας.

Τη σημασία που έπαιζαν στη ζωή μας οι φίλοι μας και το τι μας προκαλούσε η απόσταση από αυτούς. Την προσμονή για αυτά που ονειρευόμασταν να έρθουν και την απογοήτευση για τα εμπόδια που έμπαιναν ανάμεσα σε εμάς και σε εκείνα.

Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούμε εδώ και έναν χρόνο.

Πρόσφατα, οι New York Times έκαναν ένα αφιέρωμα στους εφήβους της πανδημίας με τον τίτλο «Οι έφηβοι στη χρονιά που άλλαξαν όλα», δίνοντας τους την ευκαιρία να μιλήσουμε για όσα βιώνουν, και σε εμάς τη δυνατότητα να μπούμε στον κόσμο τους.

Ένας από αυτούς, ο 18χρονος Parrish Andre, παρουσιάζοντας την καραντίνα του έφτιαξε αυτό το σκίτσο:

Πηγή: New York Times

«Ζωγράφισα αυτό καθισμένος σιωπηλά κατά τη διάρκεια πολλών κλήσεων Zoom. Στην καραντίνα, η διάδρασή μου με άλλους ανθρώπους έμπαινε νοικοκυρεμένα σε μικρά ορθογώνια κουτάκια της οθόνης μου.

»Το να είσαι νέος σημαίνει να απλώνεσαι και να μεγαλώνεις. Να απομακρυνόμαστε από τους γονείς μας, τα σπίτια μας και τα σχολεία μας. Όμως καθώς η Covid-19 χτύπησε τις κοινότητές μας χαλιναγωγηθήκαμε από όσα η νεότητα προσπαθεί να απομακρυνθεί.

»Για κάποιους ήταν καιρός προβληματισμού. Για πολλούς, ήταν μια σκοτεινή περίοδος απομόνωσης. Για μια ολόκληρη γενιά, ήταν μια καθοριστική συλλογική εμπειρία».

Εδώ και δύο ημέρες τα Λύκεια ξανάνοιξαν και σιγά σιγά ανοίγουν και οι πόρτες των κλειστών δωματίων.

Για το καλό όλων, χρήσιμο θα ήταν, όσοι τουλάχιστον προλάβαμε τις «Δέσμες» και άρα είμαστε τουλάχιστον 40άρηδες, να θυμηθούμε πώς αντιδράσαμε εμείς όταν βγήκαμε μέσα από τα κλειστά δωμάτια – κελιά των Πανελληνίων εξετάσεων.

Γιάννης Θ. Διαμαντής
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Θα περάσει κι αυτό» - Ένα παραμύθι από τον Χόρχε Μπουκάι με αφορμή την πανδημία

O συγγραφέας και ψυχαναλυτής Χόρχε Μπουκάι μοιράζεται με τον κόσμο ένα μικρό παραμύθι, για έναν βασιλιά που άλλαζε συνεχώς διαθέσεις και έψαχνε να βρει την ισορροπία μεταξύ χαράς και δυστυχίας. Μια μικρή ιστορία που όπως λέει εμπνεύστηκε με αφορμή την πανδημία και τη δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε.

«Γεια σας, φίλοι μου.

Έψαχνα να βρω τον χρόνο για να μπορέσω να κάτσω να γράψω αυτό το σύντομο βίντεο, επειδή ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία, ένα παραμύθι που με συντροφεύει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Ένα παραμύθι που έχω διηγηθεί εκατοντάδες φορές, και που σήμερα, στην πραγματικότητα την οποία βιώνουμε, υπό ένα διαφορετικό πρίσμα ίσως αποκτά άλλες σημασίες, ίσως δείχνει προς μια άλλη κατεύθυνση, ίσως μπορέσει να μας προσφέρει μια ακόμα βοήθεια».

https://www.youtube.com/watch?v=vf9qvSqAcYk&t=524s

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που βασίλευε σε μια πολύ μακρινή χώρα. Ήταν καλός βασιλιάς αλλά είχε ένα πρόβλημα: ήταν βασιλιάς με διπλή προσωπικότητα. Υπήρχαν μέρες που σηκωνόταν από το κρεβάτι διαχυτικός, κεφάτος, ευτυχισμένος. Από το πρωί, οι μέρες εκείνες φαίνονταν υπέροχες. Οι κήποι του παλατιού έμοιαζαν ομορφότεροι. Οι υπηρέτες του-ένα παράξενο φαινόμενο-γίνονταν ευγενικοί και αποτελεσματικοί. Ενώ προγευμάτιζε, διαπίστωνε ότι στο βασίλειό του φτιάχνονταν τα καλύτερα άλευρα κι έβγαιναν τα νοστιμότερα φρούτα. Τις μέρες εκείνες ο βασιλιάς μείωνε φόρους, μοίραζε πλούτη, έκανε χάρες κι έφτιαχνε νόμους για την ειρήνη και την ευημερία των γερόντων. Κάτι τέτοιες μέρες, ο βασιλιάς έκανε αποδεκτά όλα τα αιτήματα των υποτακτικών και των φίλων του.

Ωστόσο, υπήρχαν και οι άλλες μέρες. Ήταν οι μαύρες μέρες. Από το πρωί αντιλαμβανόταν ότι θα προτιμούσε να είχε κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Όμως, όταν το καταλάβαινε ήταν πια πολύ αργά και ο ύπνος είχε ήδη φύγει. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι υπηρέτες του ήταν τόσο κακόκεφοι και δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Ο ήλιος τον ενοχλούσε περισσότερο κι από τη βροχή. Το φαγητό δεν ήταν αρκετά ζεστό κι ο καφές κρύος. Με την ιδέα και μόνο ότι θα δεχόταν επισκέψεις στο γραφείο, ο πονοκέφαλός του δυνάμωνε. Κάτι τέτοιες μέρες ο βασιλιάς σκεφτόταν τις υποχρεώσεις του που εκκρεμούσαν, και τρόμαζε στη σκέψη και μόνο όσων είχε να τακτοποιήσει. Ήταν οι μέρες που ο βασιλιάς αύξανε τους φόρους, έκανε κατασχέσεις, πίεζε τους αντιπάλους του.. Φοβόταν το παρόν και το μέλλον και τον καταδίωκαν λάθη του παρελθόντος. Τις μέρες εκείνες, έφτιαχνε νόμους εις βάρος του λαού του και η λέξη που χρησιμοποιούσε πιο πολύ ήταν το “όχι”.

Επειδή ήξερε τα προβλήματα που του δημιουργούσαν αυτές οι αλλαγές στη διάθεση, ο βασιλιάς κάλεσε όλους τους σοφούς, τους μάγους και τους συμβούλους του βασιλείου, σε σύσκεψη. “Κύριοι”, τους είπε, “όλοι σας γνωρίζετε τις αλλαγές στη διάθεσή μου. Όλοι ευνοηθήκατε κάποτε από τα κέφια μου και υποφέρατε από τους θυμούς μου. Όμως αυτός που υποφέρει περισσότερο είμαι εγώ ο ίδιος, διότι τη μία μέρα ξεκάνω αυτά που έκανα την άλλη, όταν έβλεπα πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Θέλω,κύριοι, να εργαστείτε όλοι μαζί ώστε να βρείτε μια θεραπεία, ένα φάρμακο ή ένα ξόρκι που να με κάνει να μην είμαι τόσο αισιόδοξος, ώστε να παραβλέπω τους κινδύνους, ούτε τόσο γελοία απαισιόδοξος ώστε να καταπιέζω και να πληγώνω όσους αγαπώ.»

Οι σοφοί δέχτηκαν την πρόκληση, και για κάμποσες εβδομάδες εργάστηκαν πάνω στο πρόβλημα του βασιλιά. Παρ’ όλα αυτά, καμία αλχημεία, κανένα μαγικό και κανένα βοτάνι δεν κατάφερνε να δώσει λύση στο θέμα. Τότε, οι σύμβουλοι παρουσιάστηκαν στο βασιλιά και ομολόγησαν την αποτυχία τους. Ο βασιλιάς έκλαψε. Το επόμενο πρωί, ένας παράξενος επισκέπτης ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά. Ήταν ένας μυστηριώδης άνθρωπος με σκούρο δέρμα που φορούσε ένα φθαρμένο μανδύα που κάποτε θα ήταν λευκός. “Μεγαλειότατε” είπε κάνοντας μια υπόκλιση. “Στον τόπο απ’ όπου έρχομαι μιλούν για τα προβλήματά σας και για τη στεναχώρια σας. Ήρθα να σας δώσω τη γιατρειά.” Και χαμηλώνοντας το κεφάλι, έδωσε στο βασιλιά ένα δερμάτινο κουτάκι. Ο βασιλιάς, με έκπληξη και αδημονία, άνοιξε το κουτάκι κι έψαξε μέσα. Υπήρχε μόνο ένα ασημένιο δαχτυλίδι. “Ευχαριστώ” είπε ο βασιλιάς ενθουσιασμένος. “Είναι ένα μαγικό δαχτυλίδι;” “Aκριβώς αυτό είναι” απάντησε ο ταξιδιώτης, “μόνο που η μαγεία του δεν ενεργεί απλώς και μόνο όταν το φοράς στο δάχτυλο..” “Κάθε πρωί, όταν σηκώνεσαι, πρέπει να διαβάζεις την επιγραφή που έχει μέσα το δαχτυλίδι και να θυμάσαι τα λόγια αυτά κάθε φορά που θα βλέπεις το δαχτυλίδι στο δάχτυλό σου.” 

Ο βασιλιάς σήκωσε το δαχτυλίδι και διάβασε δυνατά:

“Πρέπει να ξέρεις ότι και αυτό θα περάσει” .

Απόσπασμα από το βιβλίο “Να σου πω μια ιστορία” του Χόρχε Μπουκάι.

• themamagers.gr
• walkie-talky.com
• leblog.gr
• anemosantistasis
  

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι είναι τελικά όλο αυτό που ζούμε;

Κάποιοι μιλούν για ευκαιρία.

Ευκαιρία να έρθουν οι άνθρωποι κοντά. Ευκαιρία να μαζευτούν στο σπίτι… Για κάποιους, ίσως. Ναι. Μπορεί να είναι και έτσι. Πως μπορεί όμως να είναι ευκαιρία όλο αυτό που ζούμε για τον άνθρωπο που είναι μεροδούλι-μεροφάι; Πως μπορεί να είναι ευκαιρία, το να μην ξέρεις τι θα ταΐσεις απόψε τα παιδιά σου;

Κάποιοι μιλούν για ευλογία.

Ευλογία τι; Το ότι είναι οι εκκλησίες μας κλειστές; Ευλογία το ότι σταματήσαν οι καμπάνες; Ευλογία το ότι δεν γίνονται μυστήρια; Ευλογία το ότι δεν εξομολογείται ο κόσμος; Ευλογία που πεθαίνουν άνθρωποι; Ευλογία τι; Μήπως σταμάτησε ο διάβολος να κάνει τη δουλειά του;

Κάποιοι μιλούν για τιμωρία.

Ότι μας τιμωρεί ο ίδιος Θεός. Ότι μας εκδικείται. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται. Μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας. Έχουμε το μαύρο μας χάλι. Διαστρέψαμε τα πάντα. Κάναμε την αποστασία μόδα και τώρα “ο Θεός μας τιμωρεί…’’. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, όχι μόνο δεν μας τιμωρεί, αλλά για εμάς ο Θεός σταυρώνεται …

Ας προσπαθήσουμε να αντέξουμε όλο αυτό που ζούμε. Ας κάνει ο καθένας μας από το μετερίζι του ό,τι καλύτερο μπορεί. Ας πιαστούμε όλοι, έστω τώρα, από τη Μάνα Παναγιά μας και ας περιμένουμε την Ανάσταση με Πίστη.

Θαρσείτε.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc
e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι συνέπειες της πανδημίας στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών

Σοβαρές συνέπειες στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών έχει η πανδημία και το lockdown και, μάλιστα, αυτές οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρότερες από αυτές των ενηλίκων. Σε αυτό συντελούν τα μέγιστα η διακοπή της κανονικότητας της εκπαίδευσης, των σωματικών δραστηριοτήτων και των ευκαιριών κοινωνικοποίησης, παράγοντες που είναι σημαντικοί για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών. Τα παραπάνω επισημαίνει, επικαλούμενος διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα, ο καθηγητής Ψυχιατρικής, διευθυντής της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του ΑΠΘ, Βασίλειος-Παντελεήμων Μποζίκας.

“Ανεξαρτήτως ηλικίας, τα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν μεγαλύτερη εξάρτηση από τους γονείς, ευερεθιστότητα και έλλειψη προσοχής. Οι γονείς αναφέρουν ότι τα παιδιά παρουσιάζουν μεγαλύτερη αβεβαιότητα, φόβο και απομόνωση, καθώς και δυσκολίες στον ύπνο. Μικρότερης ηλικίας παιδιά (3-6 ετών) είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν συμπτώματα προσκόλλησης και φόβου για την υγεία των μελών της οικογένειάς τους απ’ ό,τι μεγαλύτερα παιδιά (6-18 ετών)”, αναφέρει ο κος Μποζίκας, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Παράλληλα, σημειώνει ότι με το άνοιγμα το σχολείων οι εκπαιδευτικοί που θα έρχονται και πάλι σε τακτική καθημερινή φυσική επαφή με τους μαθητές τους, καλούνται να παίξουν σημαντικό ρόλο στην προαγωγή της ψυχολογικής ευεξίας των παιδιών. Σε ό,τι αφορά την ψυχολογική υποστήριξη των παιδιών που επέστρεψαν στις σχολικές αίθουσες διατυπώνει τα εξής:

• Τα παιδιά πρέπει να ενημερώνονται τακτικά σχετικά με την COVID-19 και τις συμπεριφορές προφύλαξης σύμφωνα με το επίπεδο ωριμότητάς τους. Θα πρέπει να εξηγείται στους μαθητές η ανάγκη να συμπεριφέρονται υπεύθυνα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ακολουθούν τα μέτρα προφύλαξης (μάσκες, αποστάσεις) ώστε να λειτουργούν ως μοντέλα για τα παιδιά.
• Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο στην προαγωγή της ψυχικής υγείας των μαθητών τους. Μπορούν να συζητήσουν υγιείς στρατηγικές αντιμετώπισης του στρες (άσκηση, διάβασμα, μουσική κλπ) που πρέπει να παρέχονται προκειμένου να αντιμετωπιστούν αρνητικά φαινόμενα, όπως η συνεχής ενασχόληση με το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. 
• Οι μαθητές είναι ανάγκη να κατανοήσουν τη σημασία της κοινωνικά επωφελούς ή αλτρουιστικής συμπεριφοράς και της σημασίας των ανθρώπινων αρετών, όπως η ενσυναίσθηση και η υπομονή. Τα παιδιά πρέπει να κατανοήσουν τον ρόλο τους στην κοινωνία και πως η αναγκαία κοινωνική αποστασιοποίηση δεν ισοδυναμεί με συναισθηματική αποστασιοποίηση.
• Οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι ή οι υπεύθυνοι καθηγητές της τάξης πρέπει να επικοινωνούν με τους γονείς τηλεφωνικά ή μέσω διαδικτύου ώστε να υπάρχει αλληλοτροφοδότηση σχετικά με τους μαθητές και την ψυχική τους υγεία.
• Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αναγνωρίσουν τυχόν επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των μαθητών τους που χρειάζονται πιο ειδική παρέμβαση (π.χ. αγχώδεις εκδηλώσεις, φόβο, κατάθλιψη, ΔΕΠΥ). Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να συζητήσουν το όποιο πρόβλημα με τους γονείς, προκειμένου αυτό να αντιμετωπιστεί έγκαιρα από επαγγελματία ψυχικής υγείας. Σημαντική εδώ είναι η συμβολή του ψυχολόγου του σχολείου. Η επίσκεψη σε παιδοψυχίατρο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελεί ταμπού.
• Οι ψυχολόγοι που είναι τοποθετημένοι σε σχολεία πρέπει να βρίσκονται σε στενή συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς προκειμένου να τους παράσχουν εξειδικευμένες πληροφορίες και συμβουλές σε σχέση με τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν τα παιδιά.
• Παιδιά που θα μπουν σε καραντίνα και θα τεθούν και πάλι σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη από τους δασκάλους και τους καθηγητές. Η εξειδικευμένη βοήθεια από ψυχολόγο είναι ιδιαίτερα χρήσιμη.
• Οι διευθύνσεις των σχολείων και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν μεγάλη προσοχή σε παιδιά που λόγω της κοινωνικοοικονομικής τους κατάστασης δεν είχαν πρόσβαση στα διαδικτυακά μαθήματα, προκειμένου να καλύψουν τα εκπαιδευτικά κενά που δημιουργήθηκαν.
• Ιδιαίτερη σημασία έχει η ψυχολογική υποστήριξη των εκπαιδευτικών που σε τέτοιες συνθήκες αναλαμβάνουν το δύσκολο έργο της φροντίδας και της προστασίας των παιδιών, ενώ παράλληλα είναι και οι ίδιοι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο μόλυνσης από την COVID-19. Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί των σχολείων μπορούν να παράσχουν τέτοιου είδους υποστήριξη τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
atlantea.news

Κάντο μ' αγάπη: Ένα Χωριό με νόημα εν μέσω πανδημίας

Οι μέρες φυλλορροούν όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, που έφευγαν αστραπιαία τα φύλλα του ημερολογίου καταδεικνύοντας το πέρασμα του χρόνου.

Οι γιορτινές μέρες πλησιάζουν και κανένας δεν μπορεί να αισθανθεί πραγματικά αυτό το γιορτινό, που κάποτε μας ξεσήκωνε φυσικά και ψυχολογικά και δεν μας έφταναν οι ώρες της μέρας για τις ετοιμασίες υποδοχής.

Όλοι κουβαλάμε μία αναβλητικότητα, μία δυσθυμία, μία ευ-συγκινησία, μια αδιαφορία θα έλεγα εν τέλει.

Γιατί απλά κανείς μας δεν περιμένει τίποτα διαφορετικό από τους μήνες και τις μέρες που πέρασαν ήδη. Θα είναι μια επανάληψη των ίδιων ημερών, της ίδιας απομόνωσης, της ίδια μοναχικότητας, θα

βιώσουμε πράγματα που ούτε είχαμε ποτέ φαντασθεί, τίποτα δε θάναι ίδιο με τις προηγούμενες χρονιές.

Σαν τις χελώνες κλεισμένοι στο καβούκι μας, χωρίς τους δικούς μας ανθρώπους, χωρίς προσμονές, χωρίς  αγκαλιές κι ακόμα και μ' αυτούς που θα βρεθούμε, θα κοιταζόμαστε αβέβαιοι στα μάτια αν πρέπει ν' αγγίξουμε ο ένας τον άλλον ή καλλίτερα να μην... για να μην έχουμε μετά ενοχές, αν κάτι συμβεί.

Αυτή η αβεβαιότητα και η αποστείρωση θάναι τα μόνα που θάναι ίδια εδώ και καιρό και επαναλαμβανόμενα.

Περισσότερο καλά μάθαμε να πλένουμε τα χέρια μας, ν' αποστειρώνουμε ο,τι μπαίνει στο σπίτι μας,

σαν  ποτέ πριν να μην διατρέχαμε κινδύνους.

Τώρα όμως ο κίνδυνος είναι εδώ, ορατός και αδιαμφισβήτητος. Θερίζει ανθρώπους.

Ανθρώπους οποιασδήποτε ηλικίας, που μέχρι χθες συνέχιζαν τη ζωή τους κανονικά, χωρίς να κακοβάζουν.

Αλλά να που κάποιος άλλος τους έβαλε στόχο και απλά, μοιρολατρικά επαναλαμβάνουμε “μέχρι εκεί ήταν το καντηλάκι του”! Ένα φιτίλι δηλαδή η ζωή μας, που κάποιος, με το έτσι θέλω, το φύσηξε δυνατά και το έσβησε χωρίς να νοιαστεί ποιους παίρνει και ποιους αφήνει με άδειες αγκαλιές!

Είναι τα πιο λυπηρά Χριστούγεννα για όλους, τα πιο κενά, τα πιο ψυχρά, που δεν είχαμε ποτέ διανοηθεί ότι θα ζούσαμε.

Είτε έχουμε τους ανθρώπους μας είτε όχι, πάλι μοναξιά και παγωμάρα κυριαρχούν. 

Γιατί οι σκέψεις και οι φόβοι  μηδενίζουν τις κινήσεις, τα χέρια μένουν μετέωρα, άβουλα και τα μάτια γεμάτα ερωτηματικά.

Ένα “ΓΙΑΤΙ;” πλανάται παντού ,αναπάντητο, φοβισμένο, βουρκωμένο και μία ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα με ή χωρίς εμβόλιο.

Δεν ξέρω αν όλο αυτό θα ξεχαστεί σα να μην υπήρξε ποτέ, σα νάταν ένα κακό όνειρο που μόλις ξυπνήσαμε το ξεχάσαμε, εγώ διατηρώ επιφυλάξεις, τουλάχιστον για μένα.

Ο φόβος θα ελλοχεύει πάντα, του τι μπορεί να μας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα και αν κάποια πράγματα, που τόσο τραγικά βιώσαμε, μας έγιναν μαθήματα και θ’ αλλάξουμε φιλοσοφία ζωής, διαπιστώνοντας

πόσο εύκολο είναι να σβήσει αυτό το “φιτίλι”, χωρίς προειδοποίηση χωρίς “γιατί και “διότι”.

Έτσι απλά, γιατί κάποιος αποφάσισε για μας χωρίς εμάς.

Στολίσαμε τα σπίτια μας πριν καν τα στρώσουμε, προσδοκώντας ότι η επίπλαστη αυτή χαρά θα θερμάνει το μέσα μας, ότι θ ακούσουμε τα κουδουνάκια των Ταράνδων του Αη Βασίλη να έρχονται, ότι η ζεστασιά από τα χνώτα των ζώων στη φάτνη θα διαχυθεί στην ατμόσφαιρα και θα ζεστάνει τις παγωμένες μας καρδιές.

Δε ξέρω αν τα καταφέραμε, στιγμιαία ίσως ναι.

Το αναβόσβημα από τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι σαν μια αναζωπύρωση των ελπίδων μας, ότι ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ κι όταν περάσει θάμαστε ακόμα όρθιοι κι αφού μείνουμε όρθιοι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα που δεν είχαμε εκτιμήσει όσο έπρεπε.

Εγώ θα ευχηθώ, επειδή εκτός από τη δική μας προσωρινή ελπίζω μοναξιά, υπάρχει πολύ μοναξιά εκεί έξω, να γίνουμε εμείς φάτνες για όσους έχουν ανάγκη. 

Ν' απλώσουμε το χέρι ακόμα κι αν μας λείπει κι εμάς το κουράγιο, γιατί κάποιος εκεί έξω έχει περισσότερη ανάγκη να το πιάσει, για να κρατηθεί όρθιος.

 

ΑΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠ' ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΜΑ.

 

Και επειδή θέλω να κλείσω γλυκά θα σας παραθέσω το χριστουγεννιάτικο χωριό μου.

Είναι μια νότα ελπίδας, εκτός από την όποια ομορφιά του, γιατί όλα αυτά που το συνέθεσαν, καταδικασμένα ήταν κι αυτά, αφού ήταν “σκουπίδια”, πεθαμένα πράγματα, που ολοκλήρωσαν τον προορισμό τους και θα κατέληγαν στον δικό τους τάφο.

Να όμως που τους δόθηκε ένας άλλος ρόλος, μια άλλη αποστολή, να δώσουν χαρά και ζεστασιά παρά το

χιονισμένο τοπίο.

Ας πάρουμε λοιπόν έτσι αυτό που ζούμε, ζοφερό το σήμερα, ελπιδοφόρο το αύριο κι ας χαμογελάσουμε

Κάντο μ' αγάπη