Σημερινή ενημέρωση από Δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους συνανθρώπους μας από την Ελλάδα και το Εξωτερικό, που από την πρώτη ημέρα προσφέρουν τρόφιμα, είδη πρώτης βοήθειας, φάρμακα, κ.λ.π. για την ανακούφιση των πυρόπληκτων κατοίκων του Δήμου μας. 

Τους εθελοντές που έδωσαν το παρόν από την πρώτη στιγμή σε όλα τα πόστα και με την εμπειρία τους, μας βοήθησαν να ανταπεξέλθουμε στη δύσκολη στιγμή που περνάει ο τόπος μας.

Ο όγκος των προσφορών ήταν και εξακολουθεί να είναι μεγάλος. Αυτή τη στιγμή έχουμε καλύψει κάθε διαθέσιμο αποθηκευτικό χώρο και στις τρεις Δημοτικές Ενότητες του Δήμου μας.

Παρακαλούμε, εάν είναι εφικτό, να μειωθεί η ροή των προσφορών σε υλικά αγαθά (οικιακής χρήσης) και εφόσον μειωθούν ή τελειώσουν τα αποθέματά μας, θα σας ενημερώσουμε με ένα νέο κάλεσμα.

Η διαδρομή θα είναι μεγάλη μέχρι την πλήρη ανακούφιση των πληγέντων. Σας έχουμε όλους δίπλα μας και το γνωρίζουμε.

Οι ανάγκες μας πλέον αφορούν τα εξής:

• ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΚΟ ΥΛΙΚΟ (ΛΑΜΠΕΣ, ΦΩΤΙΣΤΙΚΑ, ΚΑΛΩΔΙΑ, κτλ.)
• ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΥΛΙΚΑ ΥΔΡΕΥΣΗΣ (ΣΩΛΗΝΩΣΕΙΣ, ΒΑΝΕΣ κτλ.)
• ΖΩΟΤΡΟΦΕΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΖΩΑ
• ΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ
• ΨΥΓΕΙΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ
• ΣΚΟΥΠΕΣ
• ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΤΡΕΣ
• ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ

Τηλ. επικοινωνίας: 2227031603

malian

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γαίας Ατίμωσις

Είχαμε χρέος να τη φυλάξουμε (την αττική γη) ως κόρη οφθαλμού. Τόσο περισσότερο, όσο απ τη φύση της γης τούτης και τ’ ουρανού, από τη σύνταξη τούτη δεν μπορείς να αφαιρέσεις τίποτα χωρίς να καταστρέψεις την Αρμονία των ισορροπημάτων που συνέχει το όλον. Αλλ΄ είναι πλέον αργά. Η λατομία εξακολουθεί το επάρατο έργο της. Εκεί που δεν αφανίζει, κάτι χειρότερο: κολοβώνει τα σχήματα, διαστρέφει το χαρακτήρα των περιγραμμάτων. Και κάνω εδώ τούτη την προειδοποίηση: η ασυστηματοποίητη λατομία της Πεντέλης ανεβαίνει ήδη ως την ακρώρειά της. Σε λίγο θα δούμε ν’ αλλοιώνεται η θεσπέσια γραμμή του αετώματός της. Η γη τούτη κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματος όπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια. Κι αν είχε μιλιά – κι έχει, αλλά δεν την ακούμε – θα ‘λεγε:

«Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι, τι κάνετε, τι αφανίζετε; Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα και η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν κάποτε τα παιδιά μου.

Δεν ξέρετε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η Μορφή μου αφανισθεί, η δικιά τους θα χάσει το νόημά της; Τι εκάνατε την Ελευσίνα; Τι εκάνατε τον Ιλισό και τον Κηφισό, τα δυο αγιάσματά μου; Εβάλατε μέσα τους υπονόμους σας, ερίξατε τα νερά των εργοστασίων σας. Δεν βλέπω πια βωμούς των θεών επάνω εις τα όρη μου και τους λόφους, πάρεξ τα γραφεία και τις μηχανές των Εταιρειών σας. Εκείνοι ήταν σημάδι λατρείας, σε σας δεν απόμεινε παρ’  η κατώτερη μορφή της σχέσης με τη Φύση: η εκμετάλλευση.

Έτσι καταστρέψατε την πρώτη, σεπτή κορυφή της Ακρόπολής μου, το Λυκαβηττό, τους έλικες που σχημάτιζε το περίγραμμά μου.

Πού είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα;

Πού οι σπηλιές και τα θρονιά του Πανός;

Μα τι τ’ όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πια δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα. Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Κι όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.

Μα οι ανάγκες; Θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθεαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευθεί αυτή η χρεία.

Δημήτρης Πικιώνης

1954. (απόσπασμα)

fonipeiraioton.gr

Πώς απαντάμε στις αγωνιώδεις ερωτήσεις των παιδιών μπροστά στις πυρκαγιές

Οι γονείς λειτουργούν ως πρόσωπα αναφοράς για τα παιδιά για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω τους. Για τον λόγο αυτό συχνά τα παιδιά βομβαρδίζουν με ερωτήσεις τους γονείς. Εκείνοι από την άλλη καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις των παιδιών τους, πολλές φορές, μη γνωρίζοντας τι είναι χρήσιμο να ειπωθεί ή και τι όχι, ανάλογα πάντα και με την ηλικία τους. Επιπλέον, πολλές φορές και οι ίδιοι οι γονείς δε διαθέτουν όλες τις απαντήσεις και αυτό δυσκολεύει, ίσως, τη θέση τους απέναντι στα παιδιά τους.

Η παραπάνω κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν οι γονείς καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις των παιδιών που αφορούν σε καταστάσεις άγνωστες ακόμη και για τους ίδιους, όπως μια οικολογική καταστροφή, όπως αυτή που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες γύρω μας. Ερωτήσεις όπως «Μαμά, θα καούμε;», «Θα καεί το σπίτι της γιαγιάς;», «Θα εγκαταλείψουμε το σπίτι μας;», «Τι θα απογίνουν οι φίλοι μου ή οι γείτονες;», απαιτούν έναν ιδιαίτερο χειρισμό, ώστε να ενημερωθούν κατάλληλα, σύμφωνα με την ηλικία τους, αλλά και παράλληλα να επικρατήσει η ψυχραιμία και το αίσθημα της ελπίδας για το μέλλον.

Πώς απαντάμε σε ερωτήσεις των παιδιών σχετικά με το θέμα των πυρκαγιών:

• Απαντάμε με ειλικρίνεια. Οι γονείς απαντάμε σε αυτά που γνωρίζουμε και για όσα δεν γνωρίζουμε καλύτερα να αποκρινόμαστε «δεν γνωρίζω». Αποφεύγουμε να απαντάμε με ψέματα ή να δημιουργούμε προσδοκίες για καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε ούτε οι ίδιοι.
• Έχουμε συγκεκριμένο πλάνο δράσης (ακόμη και αν αυτό είναι βραχυπρόθεσμο). Με άλλα λόγια, εξασφαλίζουμε στο παιδί τη γνώση του τι θα γίνει από εδώ και πέρα, έστω και προσωρινά, ώστε να μειώνεται το αίσθημα αβεβαιότητας και αβοηθησίας.
• Δίνουμε χρόνο και χώρο στο παιδί, ώστε να αποφορτιστεί το συναίσθημά του για αυτό που συμβαίνει.
• Αποφεύγουμε να αποκρύπτουμε και οι γονείς το δικό μας συναίσθημα.
• Δίνουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά να αναλύσουν και να εκφράσουν τους φόβους τους. Αναπτύσσουμε διάλογο με τα παιδιά και προσπαθούμε να φανούμε ψύχραιμοι.
• Τονίζουμε το συλλογικό αίσθημα, ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό.
• Καλλιεργούμε το αίσθημα της αλληλεγγύης. Ενεργά προτρέπουμε τα παιδιά να συλλέξουν και να στείλουν είδη πρώτης ανάγκης σε ανθρώπους και ζώα που τα έχουν ανάγκη.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111», ώστε να συζητήσετε με έναν ψυχολόγο του Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού» όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας. Η γραμμή είναι 24ωρη, ανώνυμη και δωρεάν.

hamogelo.gr

Σαν τις αμμουδιές…

Υπάρχουν άνθρωποι, άνθρωποι μεγάλοι και τρανοί, που στέκονται περήφανοι στη ζωή, σαν τα πεύκα…

Υπάρχουν άνθρωποι, άνθρωποι δυνατοί και αγέρωχοι, που στέκονται βράχοι πραγματικοί στις δυσκολίες…

Υπάρχουν άνθρωποι, άνθρωποι με πάθος, που φλέγονται μέσα τους, που η φωτιά τους, φωτίζει όλους τους γύρω…

Υπάρχουν άνθρωποι, εκρηκτικοί, κύματα που παρασέρνουν τα πάντα στο διάβα τους, μέχρι να φτάσουν στο σκοπό τους…

Υπάρχουν άνθρωποι, σαν τα ψηλά βουνά, άξιοι θαυμασμού, παράδειγμα για όλους…

Υπάρχουν άνθρωποι, άνθρωποι σπηλιές, που προστατεύουν όταν οι δυσκολίες πιάνουν…

Υπάρχουν άνθρωποι, που ξέρουν με λόγια να σε καλμάρουν, σαν τον ήλιο που ζεσταίνει την καρδιά…

Έρχεται αυτή η στιγμή όμως, που ο αέρας πιάνει και τα πεύκα σπάνε…

Έρχεται η στιγμή, που τα βράχια θρυμματίζονται και γίνονται χαλίκια…

Έρχεται η στιγμή που και η πιο δυνατή φωτιά καταλαγιάζει και μόνο ανθρακιά αφήνει…

Έρχεται η στιγμή που η θάλασσα γαληνεύει…

Έρχεται η στιγμή, που η κορυφές των βουνών, φαίνονται πλέον τόσο μακρινές…

Έρχεται η στιγμή, που η σπηλιά αρχίζει να σε πλακώνει…

Έρχεται και εκείνη η στιγμή που νυχτώνει…

Υπάρχουν και εκείνοι οι άνθρωποι όμως… 

Εκείνοι… 

Που είναι ταπεινοί και ο αέρας δεν τους σπάει, αλλά τους χαϊδεύει απαλά…

Που τίποτα δεν τους θρυμματίζει, γιατί δεν προβάλλουν αντίσταση εγωιστικά… 

Που διατηρούν νύχτα μέρα τη ζεστασιά τους… 

Που γαλήνιοι είναι, διαρκώς… 

Που είναι ικανοί να απορροφούν τα κύματα, όσο λυσσασμένα και αν χτυπάνε… 

Που είναι πάντοτε διαθέσιμοι να τους φτάσεις… 

Που δεν σε πλακώνουν, αλλά δίπλα σου στέκονται διακριτικά… 

Που ακόμα και στα πιο βαθιά σκοτάδια, συνεχίζουν να λαμπυρίζουν…

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι, σαν τις αμμουδιές…
Και αυτούς τους ανθρώπους ζηλεύω…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Σήμερα με κάνατε να αισθάνομαι ανήμπορη απέναντι στα παιδιά μου»

Πριν 10 χρόνια αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα και να έρθω να μείνω μόνιμα στον επίγειο παράδεισό μου, τη Βόρεια Εύβοια. Το έκανα έτσι ώστε το παιδί μου να έχει την δυνατότητα να ζήσει σε πλήρη εναρμόνιση με τη φύση (όπως θα έπρεπε να ζει κάθε παιδί).

Άφησα τα πάντα και πάλεψα πάρα πολύ για να δημιουργήσω μία ζωή καινούργια, πιο φυσική, πιο σωστή, για τα δικά μου δεδομένα. Στέρησα στο παιδί μου την ευκαιρία να πάει σε μία μεγάλη Σχολή μπαλέτου, μιας και αυτό ήταν το όνειρό της, και το τεράστιο ταλέντο της, για να μεγαλώσει σε ένα φυσικό περιβάλλον που πίστευα ότι θα του δώσει τη ψυχική ηρεμία και έμπνευση για να αναπτύξει το ταλέντο της. Γιατί αν δεν έχεις ψυχή πως μπορείς να λες ότι έχεις ταλέντο.

Έμαθα να ζω με τα απλά πράγματα, τη βόλτα στο δάσος, ένα πρωινό μπάνιο κάτω από την σκιά του πεύκου, το φθινοπωρινό μάζεμα των υπέροχων μανιταριών και τόσα άλλα… Όποτε αισθανόμουν ότι δεν μπορούσα άλλο και λύγιζα, πήγαινα στη θάλασσά μου και κοίταγα το υπέροχο καταπράσινο βουνό μου και έλεγα κοίτα πόσο τυχερή είσαι που έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις και να ζεις σε αυτό το μεγαλείο.

Ξαναέφτιαξα την ζωή μου. Παντρεύτηκα έναν άνθρωπο με την ίδια αγάπη στην Φύση και τον τόπο του (ίσως και μεγαλύτερη). Έκανα και άλλο ένα παιδί που το μάθαμε να κάνει μπάνιο στο ποτάμι από το Μάιο, να αισθάνεται σπίτι του το βουνό και το δάσος, να τραγουδάει στην αγκαλιά του μπαμπά της όταν την κουβάλαγε στην πλάτη για ώρες έτσι ώστε να δει όλο το μεγαλείο της Φύσης μας. Και τόσα άλλα που μπορώ να γράφω ώρες.

Σήμερα ξύπνησα σε έναν άλλο κόσμο. Ξύπνησα στην ίδια την ΚΟΛΑΣΗ. Ξύπνησα και έβρεχε στάχτη.

Σήμερα μου κάνατε ΣΤΑΧΤΗ τη ζωή που έφτιαξα. Σήμερα κάνατε Στάχτη τα όνειρά μου. Σήμερα κάνατε στάχτη ότι αγαπούσα και είχα μέσα στην ψυχή μου. Σήμερα μου κάνατε στάχτη το μέρος που γνώρισα και ερωτεύτηκα τον άντρα μου. Σήμερα μου κάνατε στάχτη τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου. Σήμερα με κάνατε να αισθάνομαι ανήμπορη απέναντι στα παιδιά μου.

Σήμερα Πενθώ γιατί έχασα τη ψυχή μου.

Σκοτώσατε τα ζώα μας, τα χωράφια μας, το δάσος μας, τα μελίσσια μας…

Σήμερα σκοτώσατε πολλές ζωές (και ας λέτε ότι δεν πέθανε κανένας άνθρωπος).

Αύριο, όμως, που θα συνέλθω από τον πόνο που μου προκαλέσατε, θα βάλω σκοπό να ξαναχτίσω αυτό που μου πήρατε, και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με εμποδίσει. Να θυμάστε, αλήτες, είμαστε πολλοί πια. Την οργή μου και τον πόνο μου θα τον μετουσιώσω σε ενέργεια για να ξαναγεννηθώ από τις στάχτες που δημιουργήσατε. Όχι για μένα, αλήτες, αλλά για τα Παιδιά μου. Γιατί, αλήτες, πειράξατε τα παιδιά μου με αυτό που κάνατε, και αυτό θα το μετανιώσετε.

Έχουμε τη ΔΥΝΑΜΗ, το αποδείξαμε όταν μόνοι μας σώσαμε τα σπίτια μας μέσα από την φωτιά χωρίς βοήθεια. Έχουμε την ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ όταν σταθήκαμε σύσσωμοι δίπλα στον συνάνθρωπό μας. Θυμηθείτε τα αυτά, σας παρακαλώ, αύριο και μην κιοτέψετε. Έχουμε τη Δύναμη να ξαναγεννηθούμε.

Niki Kalemi