«Δεν μπορώ να ακούω για φωτιές, μαμά…»

Μέσα στη μεσημεριανή ησυχία, ακούστηκε ήχος ελικοπτέρων στην περιοχή μας. Τι να ΄ναι, άραγε; Η πρώτη σκέψη στο κακό, βγήκα έξω και κοίταξα να δω αν φαίνονται καπνοί κοντά μας…

«Μην ανησυχείτε, δεν φαίνονται καπνοί», είπα στα παιδιά. Και τα ελικόπτερα συνέχιζαν να κάνουν γύρους κοντά μας… «Τι να έγινε, άραγε;»

«Αστυνομικά είναι, όχι πυροσβεστικά».

«Δεν φαίνεται κάπου φωτιά, κάτι άλλο θα συμβαίνει» καθησύχασα και πάλι τα παιδιά.

«Δεν μπορώ να ακούω γι’ αυτά…» είπε ο μικρός μου ανήσυχος.

«Για ποια να μην μιλάμε, καλό μου;» τον ρώτησα.

Φαινόταν σκεπτικός και λυπημένος. Δεν ήθελε να ανοίξει κουβέντα.

Πήγα κοντά του και τον αγκάλιασα.

«Μήπως να μην μιλάμε για φωτιές;» τον ρώτησα.

Έγνεψε καταφατικά.

«Μην φοβάσαι, μωρό μου, εδώ δεν ανάβουν φωτιές, δεν έχουμε δάσος κοντά μας, δεν κινδυνεύουμε…» τον είπα κρατώντας τον πάνω μου μέχρι που ένιωσα να ηρεμεί.

Ήρθαν οι καπνοί της ανησυχίας κοντά μας. Άγγιξαν τα παιδιά μας. Στοιχειώνουν, ίσως, τα όνειρά τους. Το βλέπετε και εσείς αυτό να συμβαίνει με τα δικά σας παιδιά;…

Αν και δεν βλέπουμε ειδήσεις και αποφεύγουμε να μιλάμε μπροστά στα μικρά για τα τραγικά γεγονότα των ημερών, κάτι άκουσε, κάτι είδε και η ανησυχία φούντωσε μέσα του.

Σκέφτομαι… Πόσο τραυματίστηκαν οι ψυχούλες όσων παιδιών είδαν τις φλόγες να τους απειλούν, άφησαν τα σπίτια τους και δεν ξέρουν εάν και πότε θα επιστρέψουν, έζησαν την αγωνία της εκκένωσης της περιοχής τους… Ακόμα και τα μωρά, ακόμα και οι αγέννητες ψυχές θα κουβαλούν, μάλλον, το τραύμα των πυρκαγιών μέσα τους, όπως το βίωσαν μέσω των γονέων και του περιβάλλοντός τους.

Δεν γίνεται να αποφύγουμε τον πόνο στην ζωή, αυτό είναι αδύνατον ακόμα και για τα παιδιά. Το πώς θα διαχειριστούμε τις δυσκολίες και πού θα «ακουμπήσουμε», από πού θα αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα, αυτό μετράει…

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε οι κάπνες να φύγουν γρήγορα από τις ψυχές των παιδιών και όλων και να μην τις μαυρίζουν για πολύ ακόμη…

Αλεξάνδρα Χ. Τ. 9/8/2021

momyof6.wordpress.com

Πώς στηρίζουμε τα παιδιά μετά από ένα καταστροφικό γεγονός όπως αυτό της πυρκαγιάς

Διαβάστε τις οδηγίες που έχει αναπτύξει η ομάδα των ψυχολόγων της Μέριμνας για το πως στηρίζουμε τα παιδιά μετά από ένα ακραίο καταστροφικό γεγονός όπως αυτό της πυρκαγιάς. 

Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου γεγονότος στα παιδιά ποικίλλουν ανάλογα με το πόσο εκτέθηκαν στην πυρκαγιά και ένιωσαν ότι απειλήθηκε η ζωή τους ή/και εκείνη των δικών τους. Το παρόν έντυπο θα σας βοηθήσει να κατανοήστε τις αντιδράσεις και τις ανάγκες των παιδιών και περιλαμβάνει προτάσεις για την αποτελεσματική στήριξή τους.

Στήριξη παιδιών μετά από ένα καταστροφικό γεγονός Οδηγίες για γονείς και κηδεμόνες

merimna.org.gr

Μας το έστειλε η Αγγελική

Άνθρωπος να γίνεις, όχι "Ελληναράς"

Τον φωνάζουν Αποστόλη αλλά τ όνομα του είναι Άστι με καταγωγή από την Αλβανία και ζει στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια.

Όταν είδε την φωτιά να εισέρχεται στο Πευκί πήδηξε τον φράχτη με αυτοθυσία και μߴ ένα κλαρί ρίχτηκε πάνω της.

Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε είπε: 

«Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου, ήθελα να σώσω τον τόπο μου από βαθιά υποχρέωση που με φιλοξενεί τόσα χρόνια.»

Εγώ μαζί σου έκλαψα Αποστόλη ή Άστι , είσαι γροθιά στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

 

Via Κίτσα Νταβέλη
vnegativa.blogspot.com 

Πώς απαντάμε στις αγωνιώδεις ερωτήσεις των παιδιών μπροστά στις πυρκαγιές

Οι γονείς λειτουργούν ως πρόσωπα αναφοράς για τα παιδιά για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω τους. Για τον λόγο αυτό συχνά τα παιδιά βομβαρδίζουν με ερωτήσεις τους γονείς. Εκείνοι από την άλλη καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις των παιδιών τους, πολλές φορές, μη γνωρίζοντας τι είναι χρήσιμο να ειπωθεί ή και τι όχι, ανάλογα πάντα και με την ηλικία τους. Επιπλέον, πολλές φορές και οι ίδιοι οι γονείς δε διαθέτουν όλες τις απαντήσεις και αυτό δυσκολεύει, ίσως, τη θέση τους απέναντι στα παιδιά τους.

Η παραπάνω κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν οι γονείς καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις των παιδιών που αφορούν σε καταστάσεις άγνωστες ακόμη και για τους ίδιους, όπως μια οικολογική καταστροφή, όπως αυτή που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες γύρω μας. Ερωτήσεις όπως «Μαμά, θα καούμε;», «Θα καεί το σπίτι της γιαγιάς;», «Θα εγκαταλείψουμε το σπίτι μας;», «Τι θα απογίνουν οι φίλοι μου ή οι γείτονες;», απαιτούν έναν ιδιαίτερο χειρισμό, ώστε να ενημερωθούν κατάλληλα, σύμφωνα με την ηλικία τους, αλλά και παράλληλα να επικρατήσει η ψυχραιμία και το αίσθημα της ελπίδας για το μέλλον.

Πώς απαντάμε σε ερωτήσεις των παιδιών σχετικά με το θέμα των πυρκαγιών:

• Απαντάμε με ειλικρίνεια. Οι γονείς απαντάμε σε αυτά που γνωρίζουμε και για όσα δεν γνωρίζουμε καλύτερα να αποκρινόμαστε «δεν γνωρίζω». Αποφεύγουμε να απαντάμε με ψέματα ή να δημιουργούμε προσδοκίες για καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε ούτε οι ίδιοι.
• Έχουμε συγκεκριμένο πλάνο δράσης (ακόμη και αν αυτό είναι βραχυπρόθεσμο). Με άλλα λόγια, εξασφαλίζουμε στο παιδί τη γνώση του τι θα γίνει από εδώ και πέρα, έστω και προσωρινά, ώστε να μειώνεται το αίσθημα αβεβαιότητας και αβοηθησίας.
• Δίνουμε χρόνο και χώρο στο παιδί, ώστε να αποφορτιστεί το συναίσθημά του για αυτό που συμβαίνει.
• Αποφεύγουμε να αποκρύπτουμε και οι γονείς το δικό μας συναίσθημα.
• Δίνουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά να αναλύσουν και να εκφράσουν τους φόβους τους. Αναπτύσσουμε διάλογο με τα παιδιά και προσπαθούμε να φανούμε ψύχραιμοι.
• Τονίζουμε το συλλογικό αίσθημα, ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό.
• Καλλιεργούμε το αίσθημα της αλληλεγγύης. Ενεργά προτρέπουμε τα παιδιά να συλλέξουν και να στείλουν είδη πρώτης ανάγκης σε ανθρώπους και ζώα που τα έχουν ανάγκη.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111», ώστε να συζητήσετε με έναν ψυχολόγο του Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού» όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας. Η γραμμή είναι 24ωρη, ανώνυμη και δωρεάν.

hamogelo.gr

«Σήμερα με κάνατε να αισθάνομαι ανήμπορη απέναντι στα παιδιά μου»

Πριν 10 χρόνια αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα και να έρθω να μείνω μόνιμα στον επίγειο παράδεισό μου, τη Βόρεια Εύβοια. Το έκανα έτσι ώστε το παιδί μου να έχει την δυνατότητα να ζήσει σε πλήρη εναρμόνιση με τη φύση (όπως θα έπρεπε να ζει κάθε παιδί).

Άφησα τα πάντα και πάλεψα πάρα πολύ για να δημιουργήσω μία ζωή καινούργια, πιο φυσική, πιο σωστή, για τα δικά μου δεδομένα. Στέρησα στο παιδί μου την ευκαιρία να πάει σε μία μεγάλη Σχολή μπαλέτου, μιας και αυτό ήταν το όνειρό της, και το τεράστιο ταλέντο της, για να μεγαλώσει σε ένα φυσικό περιβάλλον που πίστευα ότι θα του δώσει τη ψυχική ηρεμία και έμπνευση για να αναπτύξει το ταλέντο της. Γιατί αν δεν έχεις ψυχή πως μπορείς να λες ότι έχεις ταλέντο.

Έμαθα να ζω με τα απλά πράγματα, τη βόλτα στο δάσος, ένα πρωινό μπάνιο κάτω από την σκιά του πεύκου, το φθινοπωρινό μάζεμα των υπέροχων μανιταριών και τόσα άλλα… Όποτε αισθανόμουν ότι δεν μπορούσα άλλο και λύγιζα, πήγαινα στη θάλασσά μου και κοίταγα το υπέροχο καταπράσινο βουνό μου και έλεγα κοίτα πόσο τυχερή είσαι που έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις και να ζεις σε αυτό το μεγαλείο.

Ξαναέφτιαξα την ζωή μου. Παντρεύτηκα έναν άνθρωπο με την ίδια αγάπη στην Φύση και τον τόπο του (ίσως και μεγαλύτερη). Έκανα και άλλο ένα παιδί που το μάθαμε να κάνει μπάνιο στο ποτάμι από το Μάιο, να αισθάνεται σπίτι του το βουνό και το δάσος, να τραγουδάει στην αγκαλιά του μπαμπά της όταν την κουβάλαγε στην πλάτη για ώρες έτσι ώστε να δει όλο το μεγαλείο της Φύσης μας. Και τόσα άλλα που μπορώ να γράφω ώρες.

Σήμερα ξύπνησα σε έναν άλλο κόσμο. Ξύπνησα στην ίδια την ΚΟΛΑΣΗ. Ξύπνησα και έβρεχε στάχτη.

Σήμερα μου κάνατε ΣΤΑΧΤΗ τη ζωή που έφτιαξα. Σήμερα κάνατε Στάχτη τα όνειρά μου. Σήμερα κάνατε στάχτη ότι αγαπούσα και είχα μέσα στην ψυχή μου. Σήμερα μου κάνατε στάχτη το μέρος που γνώρισα και ερωτεύτηκα τον άντρα μου. Σήμερα μου κάνατε στάχτη τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου. Σήμερα με κάνατε να αισθάνομαι ανήμπορη απέναντι στα παιδιά μου.

Σήμερα Πενθώ γιατί έχασα τη ψυχή μου.

Σκοτώσατε τα ζώα μας, τα χωράφια μας, το δάσος μας, τα μελίσσια μας…

Σήμερα σκοτώσατε πολλές ζωές (και ας λέτε ότι δεν πέθανε κανένας άνθρωπος).

Αύριο, όμως, που θα συνέλθω από τον πόνο που μου προκαλέσατε, θα βάλω σκοπό να ξαναχτίσω αυτό που μου πήρατε, και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με εμποδίσει. Να θυμάστε, αλήτες, είμαστε πολλοί πια. Την οργή μου και τον πόνο μου θα τον μετουσιώσω σε ενέργεια για να ξαναγεννηθώ από τις στάχτες που δημιουργήσατε. Όχι για μένα, αλήτες, αλλά για τα Παιδιά μου. Γιατί, αλήτες, πειράξατε τα παιδιά μου με αυτό που κάνατε, και αυτό θα το μετανιώσετε.

Έχουμε τη ΔΥΝΑΜΗ, το αποδείξαμε όταν μόνοι μας σώσαμε τα σπίτια μας μέσα από την φωτιά χωρίς βοήθεια. Έχουμε την ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ όταν σταθήκαμε σύσσωμοι δίπλα στον συνάνθρωπό μας. Θυμηθείτε τα αυτά, σας παρακαλώ, αύριο και μην κιοτέψετε. Έχουμε τη Δύναμη να ξαναγεννηθούμε.

Niki Kalemi

Λόγια ενός πυροσβέστη.

Θα ήθελα να ξεχάσω

τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που

πανικόβλητο κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπανε διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. 

Θα ήθελα να ξεχάσω 

τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..

 

Θα ήθελα να ξεχάσω 

τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού

 

Θα ήθελα να ξεχάσω

τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας, όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες

 

Θα ήθελα να ξεχάσω

όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε, όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,

 

Θα ήθελα να τους ξεχάσω

όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβοντας μάνικες και δεν μπορούσαμε, επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας

 

Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω

όλους αυτούς που πίνανε καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας

 

Θα ήθελα να ξεχάσω

αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν

εκτεθειμένους στις φλόγες

 

Θα ήθελα να ξεχάσω

τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά

 

Θα ήθελα να ξεχάσω

αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ως παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν ότι υπήρχαν

 

Μα δεν θα ξεχάσω

εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν 

 

Μα δεν θα ξεχάσω 

τους συνάδελφους από Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή

 

Μα δεν θα ξεχάσω

όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.

 

Μα δεν θα ξεχάσω

το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ, για να μην θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.

 

Μα δεν θα ξεχάσω

ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.

 

Μα δεν θα ξεχάσω

την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξανάδωσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε από ανθρωπιά και καλοσύνη.

 

Σας ευχαριστώ.

 

Και δεν θα ξεχάσω

να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. 

 

Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει

πάνω και εμείς εδώ κάτω; πώς περιμένω από ένα κράτος με στημένες

εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον από τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...

 

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...

δολοφόνοι...

 

Πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Firefighters: The Heroes of Greece

The firefighters have been working tirelessly in Greece, and are truly the nation’s heroes during this time of crisis. Thank you for ALL that you do.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Excuse Me, Are You Greek?
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πυρκαγιά: Πώς να εξηγήσεις στο παιδί σου όσα συμβαίνουν

Λέμε στα παιδιά την αλήθεια, 
διατηρούμε και μεταδίδουμε την ψυχραιμία μας 
και τους μιλάμε με απλό και κατανοητό λεξιλόγιο. 
Αυτές είναι οι τρεις βασικές οδηγίες που δίνουν οι ειδικοί για τον τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε τα παιδιά μετά τα γεγονότα μιας φυσικής καταστροφής. 
Αυτοί είναι οι χειρισμοί που συμβουλεύουν να ακολουθήσουμε και τώρα, μετά την φονική πυρκαγιά που σημειώθηκε στην Ανατολική Αττική και τις συγκλονιστικές ιστορίες που έρχονται συνεχώς στο φως της δημοσιότητας.

Φυσικά, ίσως το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνει κάθε γονιός είναι να απομακρύνει τα παιδιά από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, αφού δεν υπάρχει λόγος να εκτίθενται στο οπτικό υλικό που αναμεταδίδεται από τις πληγείσες περιοχές. 
Ωστόσο, ο ενήλικας που έχει τη δυνατότητα να επιλέξει για τον εαυτό του να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και να μάθει τις τραγικές ατομικές ιστορίες που προκύπτουν από τα πρόσφατα γεγονότα, θα πρέπει να έχει επεξεργαστεί πρωτίστως ο ίδιος τις πληροφορίες που έχει λάβει και να ξεκαθαρίσει το περιεχόμενο που θα μεταφέρει τελικά στα παιδιά. 

Όπως λέει η ψυχίατρος και θεραπεύτρια οικογένειας, Αλεξία Κλεισούρα:
“Πριν επιχειρήσουν οι γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά τι έχει συμβεί, θα πρέπει ο καθένας να έχει κάνει μια διεργασία μέσα του, να έχει αντιληφθεί την έκταση και την ένταση των γεγονότων και έπειτα να μιλήσει με ψυχραιμία στα παιδιά”.

Η ίδια επισημαίνει:
“Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι γονείς να αποκρύπτουν τα γεγονότα από τα παιδιά. Ωστόσο, πρέπει να φροντίζουν να προσαρμόζουν την αλήθεια στην αντίστοιχη ηλικία του κάθε παιδιού, αλλά και τις εξατομικευμένες ανάγκες του. Πέρα από τις γενικές οδηγίες, θα πρέπει ο καθένας να αφουγκραστεί και τι μπορεί να αντέξει το παιδί του. Και φυσικά, οι πληροφορίες θα πρέπει να είναι πάντοτε προσαρμοσμένες στο λεξιλόγιο του κάθε παιδιού”.

Οι ειδικοί τονίζουν πως, μιλώντας στα παιδιά για την πυρκαγιά και όσα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκειά της, σημαντικό είναι οι γονείς να μην μεταδίδουν τον δικό τους τρόμο και πανικό, αλλά να εστιάζουν στην προσωπική ψυχραιμία που πρέπει να διατηρήσει ο καθένας και στη συνεργασία που πρέπει να αναπτύσσεται σε μία στιγμή κρίσης.

Εκείνο που χρειάζεται να τους γίνει κατανοητό είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ακούμε τις γενικές οδηγίες που δίνονται από τους επίσημους φορείς και να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας.

Επιπλέον, θα πρέπει οι γονείς να επιδείξουν σταθερότητα στην αντιμετώπισή τους, αφού όπως λέει η ψυχίατρος:

“Επειδή οι συζητήσεις μεταξύ ενηλίκων αυτή την περίοδο έχουν μεγάλη ένταση και είναι επικεντρωμένες σε αυτό το ζήτημα, θα πρέπει οι γονείς να είναι προσεκτικοί όταν τα παιδιά είναι παρόντα. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ο καθένας να έχει κάνει μια εσωτερική διεργασία, ώστε να καταφέρει να λειτουργεί με σταθερότητα απέναντι στο παιδί. 

Την ίδια στιγμή, είναι ανούσιο να προσπαθήσει ο γονέας να καθησυχάσει το παιδί, χωρίς να μεταφέρει και τη λύπη του και αποκρύπτοντας το γεγονός πως συνέβησαν άσχημα πράγματα. Διαφορετικά, το παιδί κινδυνεύει να πληροφορηθεί για τα γεγονότα από εξωτερικούς παράγοντες. Και να μην ξεχνάμε πως δύο παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν στρες στα παιδιά είναι αφενός η ελλιπής πληροφόρηση, και αφετέρου οι υπερβολικά πολλές πληροφορίες, τις οποίες δεν αντέχουν. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο το μέτρο”.

Παρ’ όλα αυτά, η συζήτηση με τα παιδιά γύρω από το θέμα δεν μπορεί να είναι ένα μεμονωμένο και σύντομο γεγονός, αλλά απαιτεί χρόνο τον οποίο οι γονείς πρέπει να επενδύσουν στα παιδιά τους. Μάλιστα, όπως τονίζει η ψυχίατρος:

“Οι γονείς πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμοι για τις επόμενες ώρες, ημέρες ή όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε τα παιδιά να έχουν το περιθώριο να επεξεργαστούν τις πληροφορίες και αν το θελήσουν να επανέλθουν στη συζήτηση σε δεύτερο χρόνο.
Χρειάζεται να είναι ‘ανοιχτοί’ και να ακούσουν τις απορίες που μπορεί να προκύψουν από τα παιδιά τους και κυρίως να αντιληφθούν τα συναισθήματα που θα αναδυθούν”.

tlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Προσεύχομαι για σένα που έχασες το παιδί σου στη φωτιά

Η σκέψη μου είναι σε σένα μάνα, που σηκώνεις αυτό το σταυρό

Μούδιασμα. Θλίψη. Άνθρωποι χαμένοι στις φλόγες. Και παιδιά. Τόσα παιδιά χαμένα στις φλόγες. Ο κόμπος στο στομάχι δεν φεύγει. Πώς είναι δυνατόν να καίγονται παιδιά λίγα μέτρα από τη θάλασσα, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας;

Αγκαλιάζω δυνατά τις κόρες μου κι οι εικόνες καταστροφής με ξεπερνούν. Προσεύχομαι για σένα...

Για σένα μάνα που ψάχνεις τα παιδιά σου. Που τα άφησες να ξεκουραστούν στο εξοχικό μαζί με τη γιαγιά και τώρα δεν τα βρίσκεις. Αγνοούνται εκείνα κι εσύ δεν χάνεις την πίστη σου. Θα βρεθούν. Θέλω να σου πω πως θα βρεθούν αλλά διστάζω.

Για σένα μάνα που πορεύεσαι με τα μωρά σου, μικρά ή μεγαλύτερα χωρίς σπίτι, χωρίς ρούχα, δίχως ελπίδα και ψάχνεις πάνες, μωρομάντηλα και γάζες. Είμαστε δίπλα σου.

Έχεις τη σκέψη μου εσύ γλυκιά μάνα, που είδες το μωρό σου, μόλις έξι μηνών να πνίγεται από τον καπνό, που πάλεψες να βγεις στην παραλία, που κατάφερες να φτάσεις στο νοσοκομείο κι όμως ήταν τόσο αργά. Θέλω να βρω κουράγιο να σου δώσω για την απώλειά σου αλλά τα δάκρυα δεν μ’ αφήνουν. Θέλω να σου πω πώς το αγγελούδι σου είναι ψηλά στον ουρανό αλλά μου λείπουν οι λέξεις. 

Σκέφτομαι κι εσένα που πάλεψες μέχρι την τελευταία στιγμή. Μάνα εσύ δυνατή, που έτρεξες όσο πιο γρήγορα μπορούσες, που εγκλωβίστηκες ανάμεσα στα βράχια και τις φλόγες. Που δεν παραιτήθηκες, που αγκάλιασες το μονάκριβό σου σφιχτά λίγο πριν το τέλος, που το πήρες αγκαλιά και το προστάτευσες μανιασμένα, που του έκλεισες τα μάτια για να του κλέψεις το φόβο, που του ψιθύρισες τρυφερά στο αυτί πως όλα θα πάνε καλά, κι ας ήξερες πως είναι ψέμα.

Ησύχασε τώρα, έκανες αυτό που ήταν δυνατό, κοιμηθήκατε αγκαλιά για μια τελευταία φορά.

Με στοιχειώνεις κι εσύ πατέρα. Εσύ που κρατάς σφιχτά το παιδί σου με μια κουβέρτα και προσπαθείς να κρύψεις την απελπισία, το φόβο, την κούρασή σου.

Η φωτιά μπορεί να κάψει τα πάντα. Δεν νικά όμως τη μάνα που παλεύει για τα παιδιά της με όση δύναμη έχει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν ξεπερνά τον πατέρα που θα πνιγεί για να σώσει το παιδί του από τη φωτιά.

Πηγή σκίτσου: Instagram
Πατούλια Κατερίνα 
queen.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ελλάδα της Αλληλεγγύης ... συνέχεια

Αιγύπτιοι ψαράδες έσωσαν ανθρώπους στην παραλία στο #Μάτι,
οι Σύροι δίνουν αίμα,
είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που ανταποδίδουν την ανθρωπιά,
την ώρα που ο Αμβρόσιος βγάζει το μίσος του και την κακία του.

Κρατούμενοι της - ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΠΟΘΗΚΗΣ ΥΛΙΚΟΥ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΑΥΦ, αποφάσισαν πέρα από την ημερήσια παραγωγή, να δουλέψουν για να στείλουν χιλιάδες ψωμιά στις πυρόπληκτες περιοχές της ανατολικής Αττικής. #μάτι #πυρκαγιές

Είναι απίστευτη η υποστήριξη των Τούρκων τις τελευταίες 48ωρες. Εκτός από τα μηνύματά που έχω λάβει εγώ προσωπικά από φίλους Τούρκους έναντι άλλων, έχουν βοηθήσει έμπρακτα με δωρεές κλπ. Οι φασίστες να κοιτούν τα δικά τους. #Μάτι #φωτιά #Πυρκαγιά #PrayforGreece #Κινέττα

ΜΚΟ... εδώ; ΜΚΟ... εκεί; ΜΚΟ... πουθενά !!! 

ΑΠΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ που στέλνει από το υστέρημά του και τρέχει να βοηθήσει...  ΠΑΝΤΟΥ! ΣΕ ΌΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ!  #Πυρκαγιά #Κινέτα #φωτιά #Μάτι

Σημειολογικώς: Από τους πρώτους που μας τηλεφώνησαν προχθές στο κινητό ανήσυχοι ήταν ο (Πακιστανός) Μοχάμεντ και η (Αρμένισσα) Μαρία, που μας βοηθούν πού κ πού στις οικιακές εργασίες στο εξοχικό για τρεις κι εξήντα.

Christos Tsironis‏ @cTsironis 

#Ματι #Πυρκαγια Μπορώ να φιλοξενήσω στην Παλλήνη 2 ενήλικες (1 διπλό κρεβάτι) και 2 μικρά παιδιά (μία κούνια και ένα παιδικό κρεβατάκι). Λεπτομέρειες dm

Loulis Kouklentes ™‏ @SuperDuperGreek 22h22 hours ago

Εκτός από φιλοξενία στο σπίτι μου μέχρι 3-4 άτομα, προσφέρω και το αυτοκίνητο μου για μεταφορά ανθρώπων, ζώων, εφοδίων, προμηθειών, ότι χρειαστεί. 6932661520. Καλή δύναμη και καλό κουράγιο. Έρχεται δεύτερη δύσκολη νύχτα #Πυρκαγιά #Μάτι #Κινέτα #PrayForAthens #PrayforGreece

Ο Νίκος Μπόβολος το έγραψε καλύτερα απ’ τον καθένα:
Για κάθε Αμβρόσιο υπάρχει ένας ψαράς που πάει πέρα δώθε για να σώσει ανθρώπους.

Για κάθε μαλάκα που κλείνει τη ΛΕΑ υπάρχει ένας εθελοντής που παίζει τη ζωή του στα ζάρια.

Για κάθε κοράκι που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση είτε πολιτικά είτε οικονομικά, υπάρχει ένας μικροεπιχειρηματίας που δίνει τσάμπα υπηρεσίες για να βοηθήσει.
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι απλά να είμαστε στη σωστή πλευρά παιδιά.

Το Χαμομηλάκι

#PrayForGreece: Παγκόσμιο το κύμα αλληλεγγύης στην Ελλάδα

Εφιαλτικές εικόνες από το Κόκκινο Λιμανάκι

Το hashtag #PrayForGreece, στο οποίο άνθρωποι από όλο τον κόσμο εκφράζουν τη θλίψη και την αλληλεγγύη τους στον ελληνικό λαό και στους πληγέντες της τραγωδίας των φονικών πυρκαγιών που έπληξαν την Ανατολική Αττική, έχει γίνει ένα από τα δημοφιλέστερα στα social media.

Το εν λόγω hashtag δημιουργήθηκε το πρωί της Τρίτης και πολύ γρήγορα διαδόθηκε σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς άνθρωποι από όλο τον πλανήτη παρακολουθούν συγκλονισμένοι τις εικόνες από τις πυρκαγιές.

Χιλιάδες είναι τα μηνύματα των χρηστών, οι οποίοι ανεβάζουν φωτογραφίες από την τραγωδία, αναφέροντας πως οι προσευχές και οι σκέψεις τους είναι στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα.

Τα δικά τους μηνύματα συμπαράστασης στους πληγέντες έστειλαν και οι αδελφοί Αντετοκούνπμο, αλλά και άλλοι επώνυμοι.

Διαβάστε επίσης

• Η Ελλάδα της Αλληλεγγύης
• Πένθος βαρύ ...
  

Πηγή: EUROKINISSI/ΜΠΟΛΑΡΗ ΤΑΤΙΑΝΑ 
Newsroom, CNN Greece
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι