Πώς να ετοιμαστώ (ψυχικά) για τη νέα σχολική χρονιά;

(Το κείμενο είναι  «εξομολογητικού» χαρακτήρα και δεν επιδιώκει να δώσει συμβουλές, είναι απλώς η κατάθεση της δικής μου, προσωπικής εμπειρίας).

Πολλά λέγονται αυτές τις μέρες για την οργάνωση πριν την έναρξη των σχολείων: δίνονται συμβουλές από ειδικούς και από έμπειρους γονείς και όλα αυτά είναι πολύ βοηθητικά, ειδικά για τις οικογένειες που έχουν μικρούς μαθητές. Τι γίνεται, όμως, με την «ψυχική» «προετοιμασία» μας;…

Καθώς αναλογίζομαι τα περασμένα χρόνια, σκέφτομαι πόσα απρόβλεπτα γεγονότα συνέβησαν αυτή την περίοδο, αμέσως μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς: δυσκολίες προσαρμογής, δυσκολίες μετακινήσεων, ελλείψεις εκπαιδευτικών, εντοπισμός μαθησιακών δυσκολιών κλπ). Καθώς πλησιάζουν αυτές οι μέρες, έρχονται οι αναμνήσεις και με «φοβίζουν»…

Προσπαθώ να τις διώξω, να εκλογικέψω τις σκέψεις:

«Ξέρω ότι όντως θα έχουμε και πάλι δυσκολίες;
Γιατί να προκαταβάλλομαι αρνητικά;…»

Από την άλλη πλευρά, όμως, προσπαθώ να θυμηθώ ότι όλες αυτές οι δυσκολίες τακτοποιήθηκαν με κάποιο τρόπο. Τα θέματα ρυθμίστηκαν και τι έμεινε εν τέλει; Το άγχος και η αδημονία μου…

Προσπαθώ να σκεφτώ πως, ό,τι και αν προκύψει, θα βρούμε μια λύση, με τη βοήθεια του Θεού. Και όπου δεν υπάρχει λύση, θα αποδεχτούμε την κατάσταση,  θα την αγκαλιάσουμε, και θα ζήσουμε μαζί της όσο πιο αρμονικά γίνεται…

Έτσι ηρεμώ και νιώθω ότι, ακόμα και αν δεν έχω τον πλήρη έλεγχο των απρόβλεπτων καταστάσεων. Μπορώ ωστόσο, να ελέγξω τις δικές μου αντιδράσεις. Και μπορώ να χαρώ όλες τις νέες εμπειρίες και ευλογίες που έρχονται!

Και όσο σκέφτομαι ότι τα παιδιά από εμάς τους γονείς πρωτίστως περιμένουν δύναμη και συμπαράσταση, λέω:

«Θεέ μου, δώσε μου ηρεμία και πίστη και όλα τα άλλα βολεύονται…»

Καλό φθινόπωρο!

Καλή αρχή στη νέα σχολική χρονιά!

Με την αγάπη μου

Αλεξάνδρα

momyof6
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν είσαι ειλικρινής, αγενής είσαι, φίλε...

Εκτιμώ την ειλικρίνεια πραγματικά.
Είναι όντως ο θεμέλιος λίθος της ηθικής.

Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν πόσο απεχθάνομαι το ψέμα και πόσο κακή είμαι σ' αυτό. Θέλω στη ζωή μου ανθρώπους που αγαπούν την αλήθεια, προσπαθώ να μάθω στα παιδιά μου να αγαπούν την αλήθεια και να μη φοβούνται να την πουν.

Θεωρώ ότι οι ειλικρινείς άνθρωποι έχουν αξιοπιστία, ακεραιότητα, ευθύτητα.

Υπάρχει όμως και κάποιο όριο στο πόσο ειλικρινά μπορείς να μιλήσεις σε κάποιον άνθρωπο. Υπάρχει όριο στο δικαίωμά σου να είσαι ειλικρινής.

Δεν είναι ειλικρίνεια, για παράδειγμα, να λες αφιλτράριστα τη γνώμη σου σε κάποιον για την εμφάνισή του.

Δεν είναι ειλικρίνεια να κρίνεις τις επιλογές ζωής κάποιου χωρίς καν να έχεις ερωτηθεί και που στην ουσία δεν σε αφορούν κιόλας.

Δεν είναι ειλικρίνεια να κατακρίνεις συμπεριφορές και ενέργειες άλλων και να εκφέρεις την άποψή σου χωρίς οι ίδιοι να στη ζητήσουν, διότι απλά δεν τους ενδιαφέρει.

Δεν είναι ειλικρίνεια η παρόρμησή σου να συμπεριφερθείς αναλόγως της κακής σου διάθεσης σε όποιον έχει την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο σου τη συγκεκριμένη μέρα.

Η ειλικρίνεια φίλε μου είναι ιερή, είναι από τις σπουδαιότερες αρετές που έχει ο άνθρωπος. 

Χρειάζεται κότσια για να μιλάς ειλικρινά και να είσαι απόλυτα αληθινός με τους άλλους. 

Χρειάζεται κότσια για να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αναγνωρίζεις που έφταιξες και να ζητάς συγνώμη. 

Χρειάζεται επίσης τεράστιο θάρρος για να υποστηρίζεις τις επιλογές σου και τις απόψεις σου. 

Χρειάζεται θάρρος για να λες στους ανθρώπους σου την πραγματική αλήθεια, ακόμα κι όταν αυτή δεν είναι αρεστή. 

Έχει όμως κάποιο νόημα, έναν σκοπό. Να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από κάτι που του κάνει κακό και τον φθείρει ή να τον ωθήσει να εξελιχθεί σε καλύτερο άνθρωπο.

Η ειλικρίνεια που αποσκοπεί σε απλές προσβολές και το μοναδικό πράγμα που επιτυγχάνει είναι να πληγώνει συναισθήματα και να καταρρακώνει εγωισμούς και αυτοπεποιθήσεις, δεν θα έπρεπε να ονομάζεται ειλικρίνεια, αλλά αγένεια.

Κι εσύ, φίλε, που κρύβεις τις προσβλητικές συμπεριφορές σου με τη μάσκα της ειλικρίνειας, δεν είσαι ειλικρινής, είσαι απλά και ξεκάθαρα αγενής. 

Ο λόγος που δεν έχεις πολλούς φίλους, δεν είναι επειδή αυτοί δεν αντέχουν την ειλικρίνειά σου. 

Η αγένειά σου είναι αυτή που δεν αντέχεται και η διάθεσή σου να προσβάλλεις τους πάντες, με την πρόφαση ότι είσαι αληθινός.

Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου δεν είναι η ειλικρίνεια, όπως συνηθίζεις να λες γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. 

Η αγένειά σου σε κάνει αντιπαθητικό και ίσως είναι η ώρα να αντιμετωπίσεις κι εσύ την αλήθεια κατάματα.

Ίσως και να αναθεωρήσεις;

Ράνια Χατζηκώστα, Απόφοιτος φιλοσοφικής σχολής, 25/09/2015, 

enfo.gr

- «Με τι ασχολείσαι;» - «Εεε… δε δουλεύω. Είμαι στο σπίτι…»

Ξυπνάς μια ώρα πριν από όλους μες στο σπίτι. 

Ετοιμάζεις πρωινά, καφέδες, τσάντες, ρούχα για όλους. 

Τους ξυπνάς με φωνές και με παρακαλετά. 

Να τους πλύνεις. Να τους ντύσεις. Να τους σιδερώσεις. 

Να τους στείλεις τον καθένα στο σχολείο, στη δουλειά του. 

Να μαζέψεις τις πιτζάμες τους που παράτησαν στο πάτωμα. 

Να αλλάξεις και να στρώσεις κουβέρτες και σεντόνια. 

Να αερίσεις τη κλεισούρα. Να σκουπίσεις. Να σφουγγαρίσεις. 

Πλυντήρια. Σίδερα. Απλώματα. Μπαλκόνια. Πόρτες. Παράθυρα. 

Μπάνια. Ντουλάπες. Βεράντες και παντζούρια. 

Να πεταχτείς για πληρωμές και ψώνια με τη ψυχή στο στόμα. 

Να μαγειρέψεις. Να στρώσεις. 

Να τους υποδεχθείς ξανά. 

Να τους ταΐσεις. Να τους ποτίσεις. 

Να δεις πως πέρασαν, αν είναι καλά, να ασχοληθείς με τα ψυχολογικά τους. 

Να τους κοιμήσεις. Ξανά ξύπνημα. Ξανά γκρίνια και μούτρα. 

Όχι διάβασμα, όχι αγγλικά, όχι φροντιστήρια, όχι μουσικές, μπάλες και μπαλέτα. 

Σαν την τρελή μες στο αμάξι. 

Σπίτι ξανά. Μπάνια. Δόντια. Βραδινά. Κλάματα. Γκρίνιες. 

Πονόκοιλοι. Μαλώματα. Προσευχές. Τραγούδια. Παραμύθια. 

Τέλος, να βρεις κουράγια, να βάλεις το καλύτερο χαμόγελο και να κάτσεις και με τον άντρα σου καμμιά ωρίτσα να πιείτε και ένα κρασάκι. 

Και αυτός ο καψερός άλλωστε κομμάτια είναι…

Και αν σε ρωτήσω 

- «Με τι ασχολείσαι;» 

- «Εεε… δε δουλεύω. Είμαι στο σπίτι…»..

Ξέρεις…. Αν δεν σεβαστείς τον εαυτό σου εσύ, δε θα σε σεβαστεί κανένας…
Για πες τώρα….

Όλο αυτό σου θυμίζει κάτι;
πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να διαβάζεις...

... να μοσχοβολά η καρδιά σου λέξεις.

Να διαβάζεις,
να πλημμυρίζουν τα μάτια σου εικόνες, που θα κολυμπούν τα δάκρυα.

Να διαβάζεις,
να γεννιούνται κόσμοι στο μυαλό σου.

Να διαβάζεις,
να εξαϋλώνεται μια στιγμή το σώμα σου, να ελευθερώνεται η ψυχή σου.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Δεν είμαι καλή Μαμά... » 😥

Όταν νιώθεις τύψεις, επειδή σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καλή μαμά...

• χάιδεψε τις ραγάδες στην κοιλιά σου. 
• Άγγιξε τα σπασμένα αγγεία στα πόδια σου. 
• Τα ράμματα της καισαρικής σου.

Όταν νιώθεις τύψεις, επειδή σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καλή μαμά, 

• κοίταξε το πτυχίο που μπορεί να κρέμεται έτσι απλά στον τοίχο σου. 
• Τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες από τα φοιτητικά σου χρόνια.

Όταν νιώθεις τύψεις, επειδή σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καλή μαμά, 

• μέτρα τα βράδια που ξενυχτήσατε με πυρετό. 
• Τις ώρες, στις αναμονές των παιδιάτρων. 
• Μέτρα τις φορές στα επείγοντα. 
• Μέτρα τις μαχαιριές που σκίζαν την ψυχή σου όταν το άκουγες να βήχει.

Όταν νιώθεις τύψεις, επειδή σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καλή μαμά, 

• μέτρα τις ώρες που κοιμάσαι μέσα στο εικοσιτετράωρο. 
• Δες τα πρησμένα πόδια σου και την πιασμένη μέση. 
• Μέτρα τους παλμούς σου κάθε φορά που το παιδί απομακρύνεται από το σπίτι σας. 
• Σκέψου τα, πόσα "θέλω" έκοψες, για να είναι αυτό χαρούμενο, καθαρό και περιποιημένο.

Όταν νιώθεις τύψεις, επειδή σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καλή μαμά, 

βάλε καλά στο νου σου το εξής:

«Η καλή μαμά, κάνει λάθη, ναι. Η απούσα, είναι αυτή που ποτέ δεν κάνει…»

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι