Μήπως δεν είναι Αγένεια αλλά Αυτισμός;

Συμπεριφορές που νομίζουμε ότι είναι αγένεια αλλά στη πραγματικότητα αποτελούν σημάδια Αυτισμού

    Οι άνθρωποι έχουν κάποιους κανόνες καλής συμπεριφοράς που αλλάζουν ανάλογα τον πολιτισμό. Με αυτούς τους κανόνες επικοινωνούν πιο εύκολα χωρίς παρεξηγήσεις. Όμως τα άτομα με αυτισμό πολλές φορές δεν μπορούν να συμβαδίσουν με αυτές. Οπότε δεν είναι αγενείς, απλά έχουν αυτισμό.
    Ο αυτισμός είναι αναπτυξιακή διαταραχή, που μερικές φορές χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφoρά. Στη διαταραχή του αυτισμού εμπλέκονται οι διάφορες εγκεφαλικές δομές με τρόπο που δεν έχει διασαφηνιστεί επαρκώς.
    Τα άτομα με αυτισμό λοιπόν έχουν κάποιες ιδιαίτερες ανάγκες και χαρίσματα. Αυτό σημαίνει ότι σε μερικές περιπτώσεις δεν μπορούν να ακολουθήσουν τόσο εύκολα κανόνες συμπεριφοράς που για άλλους ανθρώπους είναι αυτονόητες. 

Οπότε αν ένας άνθρωπος σου φανεί αγενής, μπορεί στην πραγματικότητα να έχει Αυτισμό.

Οι 5 συμπεριφορές
* Δε σε κοιτάζουν στα μάτια, όταν τους μιλάς.
* Δε γελούν με τα αστεία σου.
* Απαντούν ευθέως σε κάθε σου απορία.
* Επαναλαμβάνουν το ίδιο θέμα.
* Φεύγουν απότομα από μία συζήτηση.

αναλυτικά στην πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί δεν πρέπει να λέμε ποτέ στο παιδί: «Γιατί έτσι!»

Μπορεί προσωρινά να διευκολύνει την κατάσταση, όμως μελλοντικά θα δημιουργήσει προβλήματα 

Ένας θρύλος υποστηρίζει ότι κάποτε ένας γονιός είπε στο παιδί του ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητάει και το παιδί απλώς σιώπησε. 

Στην πραγματική ζωή, ωστόσο, οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με ένα (ή μερικές δεκάδες) σπαρακτικά «γιατί». 

Και κάποιες φορές, αυτά τα «γιατί» δεν έχουν εύκολη απάντηση – ή απλώς έρχονται ακριβώς τη στιγμή που είμαστε πιο απασχολημένοι από ποτέ – με αποτέλεσμα πριν το καταλάβουμε να καταφεύγουμε στην απάντηση που ανέθρεψε γενιές και γενιές: 

«Γιατί έτσι!».

Και τι πειράζει;
Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη συζήτηση έχουν καλύτερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε ικανούς ενήλικες με υγιή συμπεριφορά και υψηλή αυτοπεποίθηση. 

Αντιθέτως, όταν λήγουμε τη συζήτηση με τόσο απόλυτο τρόπο, διατρέχουμε τον κίνδυνο να γεμίσουμε τα παιδιά με άγχος και φόβο, να μειώσουμε την αυτοεκτίμησή τους και να καταστείλουμε τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Εξάλλου, οι ειδικοί συμφωνούν ότι η πιο υγιής σχέση γονέων – παιδιών επιτυγχάνεται όταν επιδιώκουμε τη συνεργασία αντί για την επιβολή.

Τι πρέπει να πείτε λοιπόν;

Δυστυχώς, καμία άλλη μέθοδος δεν υπόσχεται τόσο άμεσα αποτελέσματα όσο το «γιατί έτσι». Μακροπρόθεσμα, όμως, θα απολαύσετε τους καρπούς των κόπων σας βλέποντας το παιδί σας να εξελίσσεται σε έναν ισορροπημένο ενήλικα που πιστεύει στον εαυτό του. 

Ως τότε, μπορείτε να ακολουθήσετε τα παρακάτω βήματα. 

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί…»
Σε αντίθεση με τις απόψεις των προηγούμενων γενιών, το γεγονός ότι είστε ο γονιός δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να δίνετε εξηγήσεις. Όταν προσπαθείτε να κάνετε το παιδί σας να καταλάβει τους λόγους που η επιθυμία του θα πρέπει να μείνει ανεκπλήρωτη, του δείχνετε ότι είστε πάντα εκεί για να του προσφέρετε αγάπη, δεν βαριέστε ούτε είστε υπερβολικά απασχολημένοι για να του δώσετε σημασία. 

Ταυτόχρονα, με το να κάνετε υπομονή και να του εξηγείτε με ηρεμία την κατάσταση, του δίνετε το καλύτερο παράδειγμα για να μάθει να σέβεται τους άλλους – ακόμη και όταν είναι εκνευρισμένο! 

Τρίτον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που δεν ακούνε πολλές λέξεις ή υποβάλλονται σε σκληρό λεξιλόγιο και μειωμένη αλληλεπίδραση, δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο που θα μπορούσαν. 

Μεταξύ άλλων, αυτή η στάση των γονιών βλάπτει τις ικανότητες των παιδιών στα μαθηματικά, την αίσθηση του χώρου, την επιμονή, τον αυτοέλεγχο, την ενσυναίσθηση και την εφαρμογή ηθικών κανόνων. Τέλος, κατ’ αυτόν τον τρόπο ενδέχεται να τα βοηθήσετε να μάθουν να επικοινωνούν καλύτερα τα πράγματα που τα ενοχλούν αντί να ξεσπούν σε κλάματα και φωνές.

«Έχω ήδη απαντήσει αυτή την ερώτηση και από όσο ξέρω δεν άλλαξε κάτι τα τελευταία πέντε λεπτά»
Όπως πιθανότατα μαντεύετε, οι εξηγήσεις δεν αρκούν για να πείσουν τον επτάχρονο γιο σας ότι δεν μπορεί να πάει στην παιδική χαρά αν δεν τελειώσει τα μαθήματά του. Πλέον, από τη στιγμή που δεν έχετε κάτι καινούριο να πείτε, δεν χρειάζεται να επαναλάβετε τα ίδια από την αρχή. 

Υπενθυμίζοντάς του ότι έχετε ήδη δώσει την απάντησή σας, θα εξασφαλίσετε ότι αντιλαμβάνεται πως τηρείτε συνεπή στάση και δεν έχει νόημα να διαμαρτύρεται άλλο για το θέμα. Δεν πειράζει αν εκνευριστεί – για την ακρίβεια, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μην του δώσετε πολλή σημασία. 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αναγκαστεί να μάθει πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματα απογοήτευσης, ενισχύοντας τη συναισθηματική του ευφυΐα ή θα προσπαθήσει να βρει νέες μεθόδους πειθούς, βελτιώνοντας τις επικοινωνιακές του δεξιότητες.

«Μπορείς να μου πεις εσύ γιατί σου είπα όχι;»
Αν το μικρό σας επιμένει ακόμη, ρωτήστε το αν έχει καταλάβει τους λόγους που δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει. Δεν είναι ζήτημα ευφυΐας. Ακόμη και τα πιο έξυπνα παιδιά, όταν είναι πεπεισμένα ότι έχουν δίκιο, μπορεί να μην ακούνε στ’ αλήθεια αυτό που τους λέτε. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αναφέρετε και πάλι τις αιτίες πίσω από την απόφασή σας. Αν το παιδί έχει καταλάβει, επαναλάβετε το προηγούμενο βήμα.

«Έχεις να προτείνεις κάποια άλλη λύση;»
Στην περίπτωση που η επιμονή του δεν κάμπτεται με τίποτα, ίσως τα πνεύματα ηρεμήσουν αν του προτείνετε να βρει μία τρίτη οδό. 

Η συγκεκριμένη στάση δεν είναι δείγμα παραίτησης. 

Αντίθετα, του δείχνετε ότι αφενός δεν του απαγορεύετε πράγματα απλώς για να το κάνετε, και αφετέρου ότι δεν έχετε προτεραιότητα το να βγείτε νικητές από αυτή τη διαφωνία. Αυτό θα μειώσει τη διάθεση του παιδιού να μετατρέψει τη συζήτηση σε μάχη. Και, πού ξέρετε; Μπορεί πράγματι να καταφέρει να σκεφτεί κάτι που θα ικανοποιήσει και εσάς και εκείνο!

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Εποχή της Αγένειας / The Age of Rudeness

Νοσταλγία ευγένειας

Πώς τόσο αιφνιδίως χάθηκε η ευγένεια τριγύρω και αναμεταξύ μας; Μα, πού πήγε η αιδημοσύνη; 

Την τρομερή αλλαγή πιστοποιούμε ακόμα κι εμείς οι για την ώρα κάπως νεότεροι, εμείς που δεν γνωρίσαμε παρά μόνον ορισμένες ύστατες εκδηλώσεις της: την τήρηση κάποιων προσχημάτων, το παλιό καλό τακτ, την ακρίβεια στα ραντεβού, τον πληθυντικό αριθμό, την αυτονόητη παραχώρηση θέσης, τις ώρες κοινής ησυ­χίας, έννοιες όπως κοσμιότητα και κομψότη­τα, τις μικρές επισημότητες και τα ανώδυνα εθιμικά πρωτόκολλα, την αναμονή και την πρόποση στο τραπέζι, τις φιλόφρονες συ­στάσεις, το κράτημα της θύρας τη σεμνολογία και τη χαμηλοφωνία, την υπομονή στον διάλογο και παντού, την τάξη στη σχολική αίθουσα, την ευπρέπεια στους δημόσιους χώρους, τη μειλίχια οδήγηση, την ιπποσύνη προς τις γυναίκες -και όχι μόνο-, την χείρα βοηθείας, τον εξυπηρετικό μπάρμαν, το «από καλή οικογένεια», το «με συγχωρείτε», το «ευχαριστώ», το «παρακαλώ» και το «με τις υγείες σας», το καλωσόρισμα και την κατευόδωση, το «χαίρετε» στο ασανσέρ, το α­γουροξυπνημένο χαμόγελο, την ερυθρίαση, την αμηχανία, τον ξερόβηχα.

    Κανείς δεν διανοείται να ισχυριστεί ότι «παλιά» οι άνθρωποι ή οι Έλληνες ήταν «κα­λοί» και ότι σήμερα «χάλασαν». Το ότι, όμως, ο μακαρισμός του παρελθόντος αποτελεί αναμφίλεκτη ιστορικο-εθνολογική σταθερά ή το ότι η ποιότητα ζωής, η ομορφιά, η χαρά, η τιμή, το νόημα είναι έννοιες μη μετρήσιμες δεν σχετικοποιεί ούτε υποβαθμίζει κατ’ α­νάγκην μια διαπίστωση που κάνει λόγο για εμφανή ποιοτική φθίση ενός είδους ή γέ­νους.

The Age of Rudeness
(...)
    Φαίνεται οι κακουχίες γαλουχούσαν τα άτομα και τις κοινωνίες σ’ ένα είδος ολιγάρ­κειας, επισφάλειας κι ευαλωτότητας που τρό­πον τινά εξομοίωνε ως έναν βαθμό τις τύχες κι εκδημοκράτιζε ως άλλον βαθμό τις προσ­δοκίες, έτσι που να μην αποσυνδέεται, και μάλιστα σχεδόν εντελώς, όπως στη σημερι­νή εποχή, η υπαρξιακή μας διάσταση από την κοινωνική, ο αυτοσεβασμός από τον αλ­ληλοσεβασμό, η μέριμνα για το εγώ από το ενδιαφέρον για τους άλλους.
    Κι επειδή ο όρος «ευγένεια» παραπέ­μπει πρωτίστως στην κληρονομική αβρότη­τα μιας εξίσου κληρονομικής αριστοκρατίας, η οποία δεν στερείται τόσα ώστε να μην προλαβαίνει ν’ ανατραφεί επισταμένως: Μο­λονότι η μόρφωση αποτελούσε στην ιστο­ρία πολυτελές κεκτημένο ή ακόμα και ιδεώδες των ολίγων, η αφελής έγνοια και η συλ­λογική απαίτηση για μια «καθωσπρέπει» πα­ρουσία αρκούσαν συχνά για ν’ αντισταθμί­σουν την ανυπαρξία ή στέρησή της. 

Πλέον, στις μέρες μας της υποχρεωτικής πια εκπαί­δευσης και του αμελητέου αναλφαβητισμού, τα ταπεινά κοινωνικά στρώματα έχουν απο­λέσει σχεδόν εξ ολοκλήρου το φιλότιμο που ενέπνεαν άλλοτε η λιτότητα και ο κίν­δυνος, μιμούμενα την υλοφροσύνη των τα­ξικών τους εχθρών (και κρυπτο-προτύπων), υπερακοντίζοντάς τους σε ζήλο και απερισκεψία. Το ίδιο συνέβη και στη χώρα μας, το ταπεινό κοινωνικό στρώμα της Ευρώπης: ένας πάλαι ποτέ υπερήφανος λαός, μαζί με τα άλλα, έχασε με τον καιρό και οικειοθελώς την υπερηφάνεια, την ευγένεια, την αξιοπρέ­πειά του. Ίσως αμετακλήτως. Το βλέπουμε σε όλα τα επίπεδα: στους ανήθικους και ανερυθρίαστους πολιτικούς στους εγωκεντρι­κούς και άξεστους πολίτες.
    Η αγένεια προδίδει, εκτός από κρετινισμό κι έλλειψη αυτοεκτίμησης, νοσούσα ανθρωπολογική και πολιτική στάση. Από τη μία, ο ανάγωγος άνθρωπος δεν αντιλαμβάνε­ται πόσο η έμπρακτη προσκόλληση στον εαυτόν του τον απομονώνει, υπονομεύοντας σε βάθος χρόνου όλα όσα ο ίδιος επιδιώκει, αφού δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή ηδονή εκεί που απουσιάζει η στοιχειώδης κοινωνι­κή αποδοχή και μετοχή.
    Από την άλλη, λη­σμονεί, πάνω απ’ όλα, ότι η αναγνώριση της ισότητας συνιστά προϋπόθεση και της εύρυθμης και της εύμορφης διαβίωσης ότι, σε τελική ανάλυση, θερίζουμε ό,τι σπέρνου­με και ότι, με την ανοχή και τη συμβολή μας στην αναίδεια, καθιστούμε τον βίο και τον χώρο μας όλο και πιο αφιλόξενο για εμάς και τους δικούς μας. Δημιουργούμε και εγκα­θιδρύουμε, κοντολογίς, ένα περιβάλλον χω­ρίς ανθρωπιά, σέβας, ηθική και, εν τέλει, αξιο­πρέπεια («στην ηθική δεν υπάρχει τίποτε άλλο έκτος από το αίσθημα της αξιοπρέπειας» – Alain), ένα περιβάλλον μέσο- και μακροπρό­θεσμα α-βιώσιμο. Η αδιαφορία μας για τον άλλο ως πρόσωπο, αν ιδωθεί σε μαζική κλί­μακα, δεν είναι παρά η εχθρική αδιαφορία των άλλων προς το πρόσωπό μας, αφού για τους άλλους εμείς είμαστε οι άλλοι.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο σημερινός μέσος Έλληνας είναι αγενής. Την ίδια στιγμή, πολλά δεινά που ολοένα και δρι­μύτερα καταλογίζουμε στους άλλους έχουν τη ρίζα τους όχι μόνον στην ευγένεια που τόσο απότομα εξέλιπε αλλά και στην έλλει­ψη νοσταλγίας της. Η αλγεινή ανάμνηση μιας αξίας, όταν αυτή δεν έχει τελεσίδικα παρέλ­θει, ενδέχεται με μαγικό αλλά και ευφυή τρόπο να την αναβιώσει.
    Έτσι, η πάση θυσία διατήρηση, εμφύσηση, επίκληση, διάδοση ή επαναφορά των καλών τρόπων στα μικρά παιδιά, στις νέες γενιές, δεν είναι ύποπτος αναχρονισμός, αλλά ευφυής ηθική επένδυση κοσμοϊστορικής σημασίας για τον χαρακτή­ρα της προσεχούς ζωής.     Οφείλουμε να έχουμε μονίμως κατά νου ότι στις οικογένει­ες και τις κοινωνίες μας δεν γεννιούνται απλώς νέοι άνθρωποι, αλλά σ’ αυτές πλάθονται νέοι τύποι ανθρώπου. 

Κι επειδή, από μία άποψη, πάντοτε στο βάθος παραμένουμε μικρά παιδιά, ικανά να μην κατανοούμε το καλό μας, επείγει για τους μεγαλύτερους, όπου και αν βρίσκονται, η με κάθε μέσο και τρόπο διεκδίκηση της ευγένειας, εδώ που καταντήσαμε, έστω και αρχικά τυπικής ή υποκριτικής, σαν εκείνη των νεοαστών που κεραύνωνε ο L. Bloy. Είναι πολύ προτιμότε­ρη. 

    Η μέσω συστάσεων, ήτοι προσβλητικών υπενθυμίσεων του αυτονόητου, όπως αυτή να στεκόμαστε δεξιά στις κυλιόμενες κλίμα­κες του Μετρό για να μπορούν να διέρχο­νται οι συνάνθρωποί μας. Και όλα αυτά, μπας και (ξανα)γίνουμε στοιχειωδώς «τρυφεροί ο ένας με τον άλλον, καθώς οι θλίψεις μας είναι ίδιες» (J. Swift).

Κώστας Βραχνός

περισσότερα στο Αντικλείδι 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς αντιμετωπίζεται ένας Αγενής Άνθρωπος;

«Όταν κάποιος είναι αγενής, μην διστάσετε να διατηρήσετε 

το χαμόγελό σας. Όταν τον αντιμετωπίζετε με αξιοπρέπεια, 

τον αποδυναμώνετε.»                                        Joel Osteen

Αγένεια: Ό,τι και να κάνουμε, δεν μπορούμε να την αποφύγουμε.

Και όμως, αγενείς άνθρωποι υπάρχουν παντού στη ζωή μας, δίπλα μας, γύρω μας. Σε μία κοινωνία που έχει πολύ θυμό, είναι πιθανότερο να γνωρίσεις έναν αγενή από το να γνωρίσεις έναν ευγενή.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε να θυμόμαστε τη συμπεριφορά έστω ενός αγενούς ατόμου που μας στεναχώρησε.
Μάλιστα, αυτό συμβαίνει συχνά από ανθρώπους που δεν το περιμέναμε.

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αγένεια, είναι πολύ εύκολο να αντιδράσουμε με τον ίδιο τρόπο. Αλλά, αν γίνει κάτι τέτοιο, είναι σαν να έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου.

Υπάρχει πάντα τρόπος να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας έχοντας υπό έλεγχο την κατάσταση.

Ας δούμε τους τρόπους που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε έναν αγενή άθρωπο και να προστατέψουμε τον εαυτό μας:

1. Μην το πάρεις προσωπικά.
Τα σχόλια ενός αγενή ανθρώπου δεν πρέπει να τα παίρνεις προσωπικά. Αντιμετώπισε την κατάσταση ως πρόβλημά του και όχι ως πρόβλημά σου. Η αγένεια είναι προβολή του εαυτού του και όχι δική σου.

2. Να αντιδράς με καλοσύνη.
Μην θυμώσεις, απλά χαμογέλασε και προχώρα παρακάτω. Όχι μόνο δείχνει στο άλλο άτομο ότι δεν άφησες τα λόγια του να σε επηρεάσουν, αλλά αντανακλά ωριμότητα από την πλευρά σου.

3. Χρησιμοποίησε το χιούμορ σου.
Οταν κάποιος είναι αγενής, το μόνο που δεν περιμένει είναι από σένα να κάνεις χιούμορ. Αυτό θα τον μπερδέψει και δεν θα ξέρει πώς να αντιδράσει. Ο αιφνιδιασμός είναι η καλύτερη άμυνα.

4. Αγνόησέ τον.
Μην δώσεις καμία σημασία, μην απαντήσεις, αδιαφόρησε και πήγαινε παρακάτω. Δεν αξίζει να ασχολείσαι με αγενή άτομα που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα.

5. Πες του ότι έχει δίκιο.
Ακούγεται τρελό, αλλά είναι μια λύση. Παρόλο που μπορεί να μην σε ικανοποιεί η εν λόγω τακτική, θα δεις ότι διακόπτει τον ειρμό του άλλου εφόσον θεωρεί πως έχει επιτύχει τον στόχο του.

6. Μην δραματοποιήσεις την κατάσταση.
Συμμετέχοντας σε έναν αγενή διάλογο το πιθανότερο είναι πως θα κλιμακώσεις την κατάσταση. Μην μπεις στη διαδικασία να ανταποδώσεις την αγένειά του. Δεν θα οδηγήσει πουθενά αυτό.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σε έναν Κόσμο γεμάτο Αγνωμοσύνη και Αγένεια...

... μεγαλώστε Ευγνώμονα Παιδιά

Ή πως να γίνετε ευγνώμονες, για να γίνουν και τα παιδιά σας

-------------

Σε έναν κόσμο γεμάτο απαιτήσεις, είναι δύσκολο για τους γονείς να μεγαλώσουν παιδιά που να διαθέτουν το αίσθημα της ευγνωμοσύνης. 

Ως μητέρα 2 αγοριών, έχω δει και μάθει (μερικές φορές μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο) πως η κοινωνία μας φαίνεται να προδιαθέτει τα παιδιά να αισθάνονται ότι δικαιούνται να έχουν τα πάντα μόνο και μόνο επειδή «όλοι οι άλλοι κάνουν το ίδιο». 

Some Ways To Raise Grateful Kids In An Over-Entitled World

Μήπως αν αγοράσουν την πιο σύγχρονη συσκευή τεχνολογίας θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι; 

Όχι. 

Αυτό όμως που μπορεί να γίνει είναι να νιώσουν ευγνωμοσύνη όχι μόνο για όσα έχουν, αλλά και για τις ευκαιρίες που τους έχουν δοθεί στη ζωή.

Έχοντας αυτά κατά νου, παραθέτω 7 αποτελεσματικές στρατηγικές από το καινούριο μου βιβλίο, «Me, Me, Me Epidemic – A Step-by-Step Guide to Raising Capable, Grateful Kids in an Over-Entitled World», οι οποίες θα βοηθήσουν τους γονείς να υιοθετήσουν μια στάση ευγνωμοσύνης στην καθημερινότητά τους και να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο.

1. Αφήστε τις πολυτέλειες για μια εβδομάδα
Όταν ικανοποιείτε όλες τις ιδιοτροπίες των παιδιών σας, είτε αυτό σημαίνει να έχουν πάντα το αγαπημένο τους γεύμα είτε εξασφαλίζοντας ότι διαθέτουν πάντα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας, τα παιδιά αισθάνονται ότι δικαιούνται να έχουν όλα τα αγαθά της ζωής.

Για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να νιώθουν ευγνωμοσύνη για ό,τι έχουν, δοκιμάστε να τα βγάλετε πέρα χωρίς κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Βρείτε τι μπορεί να κάνει η οικογένειά σας για μια εβδομάδα ή έναν μήνα, πχ να μην τρώτε έξω, να κλείσετε την τηλεόραση ή το κλιματιστικό. 

Αν σταματήσετε να έχετε ορισμένες ανέσεις, ίσως να μην νιώθετε άνετα αρχικά αλλά είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να εκτιμήσετε οικογενειακώς όσα έχετε και να δείξετε κατανόηση για εκείνους που δεν διαθέτουν πολλά.

2. Εντάξτε την εξυπηρέτηση στο πρόγραμμά σας
Όλοι σχεδιάζουμε να προσφέρουμε εθελοντική εργασία μαζί με τα παιδιά μας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ζωή φέρνει εμπόδια στις καλές προθέσεις μας. Όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, αν δεν τα προγραμματίσουμε το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τα πραγματοποιήσουμε.

Διδάξτε στα παιδιά σας τη σημασία της προσφοράς εντάσσοντάς την στο ημερολόγιό σας – ακόμα και μόνο 1 φορά το μήνα. Οι ενδιαφέρουσες δραστηριότητες είναι ωφέλιμες για την οικογένειά σας όλο τον χρόνο κι όχι μόνο κατά τη διάρκεια των διακοπών. 

Στα παιδιά σας μπορεί να αρέσει να παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια με τους ανθρώπους που είναι στο γηροκομείο δίπλα από το σπίτι σας, να βοηθούν στην παρασκευή ενός γεύματος σε φιλανθρωπικό οργανισμό ή στον καθαρισμό ενός πάρκου. Οι ιδέες είναι ατελείωτες και η ανταμοιβή σας θα είναι οι αλλαγές στη ζωή σας!

3. Εκφράστε οτιδήποτε θετικό
Αν, όταν οδηγείτε, κολλήσετε στην κίνηση με αποτέλεσμα τα παιδιά σας να το θεωρούν τραγικό ή αν ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου θεωρείται «ζήτημα ζωής και θανάτου», τότε ήρθε η ώρα να μιλήσετε για τα θετικά πράγματα που υπάρχουν σε κάθε περίπτωση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψάξετε να βρείτε τα δικά σας θετικά στοιχεία στις δύσκολες καταστάσεις και να τα μοιραστείτε με τα παιδιά σας. 

Για παράδειγμα, μπορείτε να τους πείτε ότι «πρέπει να δουλέψω το Σάββατο, αλλά τα επιπλέον χρήματα σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι διασκεδαστικό την επόμενη εβδομάδα» ή αν πιάσει καταιγίδα στο δρόμο καθώς επιστρέφετε στο σπίτι, πείτε τους «Φαντάζομαι ότι σήμερα δεν θα χρειαστεί να πλύνουμε το αυτοκίνητο!».

Αν ανακαλύψετε το μάθημα που έχει να σας δώσει η ζωή, την ευλογία ή το χιούμορ στις άσχημες καταστάσεις, θα διδάξετε στα παιδιά σας να νιώθουν ευγνωμοσύνη με οτιδήποτε παρουσιάζεται στον δρόμο τους.

4. Εξετάστε διάφορες πιθανές καταστάσεις
.........................

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν είσαι ειλικρινής, αγενής είσαι, φίλε...

Εκτιμώ την ειλικρίνεια πραγματικά.
Είναι όντως ο θεμέλιος λίθος της ηθικής.

Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν πόσο απεχθάνομαι το ψέμα και πόσο κακή είμαι σ' αυτό. Θέλω στη ζωή μου ανθρώπους που αγαπούν την αλήθεια, προσπαθώ να μάθω στα παιδιά μου να αγαπούν την αλήθεια και να μη φοβούνται να την πουν.

Θεωρώ ότι οι ειλικρινείς άνθρωποι έχουν αξιοπιστία, ακεραιότητα, ευθύτητα.

Υπάρχει όμως και κάποιο όριο στο πόσο ειλικρινά μπορείς να μιλήσεις σε κάποιον άνθρωπο. Υπάρχει όριο στο δικαίωμά σου να είσαι ειλικρινής.

Δεν είναι ειλικρίνεια, για παράδειγμα, να λες αφιλτράριστα τη γνώμη σου σε κάποιον για την εμφάνισή του.

Δεν είναι ειλικρίνεια να κρίνεις τις επιλογές ζωής κάποιου χωρίς καν να έχεις ερωτηθεί και που στην ουσία δεν σε αφορούν κιόλας.

Δεν είναι ειλικρίνεια να κατακρίνεις συμπεριφορές και ενέργειες άλλων και να εκφέρεις την άποψή σου χωρίς οι ίδιοι να στη ζητήσουν, διότι απλά δεν τους ενδιαφέρει.

Δεν είναι ειλικρίνεια η παρόρμησή σου να συμπεριφερθείς αναλόγως της κακής σου διάθεσης σε όποιον έχει την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο σου τη συγκεκριμένη μέρα.

Η ειλικρίνεια φίλε μου είναι ιερή, είναι από τις σπουδαιότερες αρετές που έχει ο άνθρωπος. 

Χρειάζεται κότσια για να μιλάς ειλικρινά και να είσαι απόλυτα αληθινός με τους άλλους. 

Χρειάζεται κότσια για να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αναγνωρίζεις που έφταιξες και να ζητάς συγνώμη. 

Χρειάζεται επίσης τεράστιο θάρρος για να υποστηρίζεις τις επιλογές σου και τις απόψεις σου. 

Χρειάζεται θάρρος για να λες στους ανθρώπους σου την πραγματική αλήθεια, ακόμα κι όταν αυτή δεν είναι αρεστή. 

Έχει όμως κάποιο νόημα, έναν σκοπό. Να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από κάτι που του κάνει κακό και τον φθείρει ή να τον ωθήσει να εξελιχθεί σε καλύτερο άνθρωπο.

Η ειλικρίνεια που αποσκοπεί σε απλές προσβολές και το μοναδικό πράγμα που επιτυγχάνει είναι να πληγώνει συναισθήματα και να καταρρακώνει εγωισμούς και αυτοπεποιθήσεις, δεν θα έπρεπε να ονομάζεται ειλικρίνεια, αλλά αγένεια.

Κι εσύ, φίλε, που κρύβεις τις προσβλητικές συμπεριφορές σου με τη μάσκα της ειλικρίνειας, δεν είσαι ειλικρινής, είσαι απλά και ξεκάθαρα αγενής. 

Ο λόγος που δεν έχεις πολλούς φίλους, δεν είναι επειδή αυτοί δεν αντέχουν την ειλικρίνειά σου. 

Η αγένειά σου είναι αυτή που δεν αντέχεται και η διάθεσή σου να προσβάλλεις τους πάντες, με την πρόφαση ότι είσαι αληθινός.

Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου δεν είναι η ειλικρίνεια, όπως συνηθίζεις να λες γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. 

Η αγένειά σου σε κάνει αντιπαθητικό και ίσως είναι η ώρα να αντιμετωπίσεις κι εσύ την αλήθεια κατάματα.

Ίσως και να αναθεωρήσεις;

Ράνια Χατζηκώστα, Απόφοιτος φιλοσοφικής σχολής, 25/09/2015, 

enfo.gr

«Χαχα, Γιωργάκη κάνε πώς μουτζώνουμε!»

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάποια χαρακτηριστικά είναι εγγενή, σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να βάλουμε σ’ αυτήν την κατηγορία την αγένεια. 

Κανείς άνθρωπος δεν γεννιέται με τη διάθεση να είναι προσβλητικός κι αντιπαθής, επομένως κανένα παιδί που χαρακτηρίζεται απ’ τον κοινωνικό του περίγυρο, ή και τους δικούς του, «αγενές» δεν το έχει επιλέξει. 

Μπορεί να παπαγαλίζει τη συμπεριφορά που βλέπει, να φωνάζει έτσι άρρητα «προσέξτε με» ή να ενθαρρύνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απ’ το περιβάλλον του να συμπεριφέρεται χοντροκομμένα.

«Χαχα, Γιωργάκη κάνε πώς μουτζώνουμε!»
    Ίσως έχετε ήδη συναναστραφεί με τέτοιους γονείς: είναι εκείνοι οι άνθρωποι που θεωρούν φοβερά χαριτωμένο να βλέπουν το ροδαλό τους τρίχρονο να ξεστομίζει βρισιές και, αντί να αγνοήσουν, να κατακρίνουν, να διαχειριστούν αυτήν του τη συμπεριφορά, γελούν ευχαριστημένοι. 

    Και όπως είναι φυσικό, ένα παιδί που νιώθει ότι χειροκροτείται από το κοινό του επιδεικνύοντας μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, θα την επανάλαβει για να ξαναχειροκροτηθεί.

Καθ΄ ομοίωση
    Υπάρχει, άραγε, σιγουρότερος τρόπος να γίνει ένα παιδί αγενές απ’ το να έχει αγενείς γονείς; 

Η μίμηση είναι ένα απ’ τα βασικότερα χαρακτηριστικά της παιδικής συμπεριφοράς κι ανάπτυξης. 

Αν θες να κάνει ή να μην κάνει κάτι το παιδί σου, κάνε το ή μην το κάνεις, νόμος.
    Εάν, λοιπόν, είσαι το είδος του ανθρώπου 

που βρίζει στα φανάρια τους οδηγούς, επειδή άργησαν δύο νανοσεκόντ να ξεκινήσουν, 

που μιλάει με αγένεια στους σερβιτόρους και τους υπαλλήλους των μαγαζιών, 

που πετάει το σκουπίδι του όπου βρει, 

που διακόπτει, φωνάζει, αρνείται να ακούσει άλλη άποψη, 

που διαολοστέλνει τους διαφωνούντες και θεωρεί ότι κάθε μέρος είναι τσιφλίκι του, 

τότε... 

πώς, από πού, γιατί να γίνει το παιδί σου άνθρωπος γλυκομίλητος κι ευγενικός; 

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τότε και τώρα.... Άλλαξε η εποχή και χάσαμε την ουσία μας.

Μεγαλώσαμε με τον Παντελή Ζερβό, το Μάνο Κατράκη, το Θανάση Βέγγο, τον Άλκη Στέα («ευτυχείτε»), την Μαρία Αλιφέρη («σας αγαπώ»), τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Ρίτσο και τόσους άλλους σοβαρούς ανθρώπους, που μετέφεραν στην γενιά μας το σεβασμό, την αγάπη, την ποιότητα και την ανθρωπιά.

Με μία τηλεόραση που πρόσεχε πολύ τι θα μεταδώσει, δίχως προστυχιά και μηνύματα που δεν θα έπρεπε να δούνε τα παιδιά.

Με δασκάλους που τους φοβόμασταν και τους σεβόμασταν. 

Με γονείς που τους σεβόμασταν και μία μόνο ματιά τους, μας έβαζε στη θέση μας.

Μεγαλώσαμε με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο μας και με το φόβο της τιμωρίας αν θέλεις, διότι μην ξεχνάμε ότι “ο φόβος φυλάει τα έρημα”.

Ήταν αδιανόητο να καπνίσεις μπροστά σε δασκάλους, να βρίσεις, να βιαιοπραγήσεις και γενικά να φερθείς άσχημα, μπροστά σε μεγαλύτερους ανθρώπους!

Τώρα έχουμε μία γενιά που δε μεγαλώνει με το “ευτυχείτε”, αλλά με το “δυστυχείτε” και πάρτε και τους άλλους μαζί σας στον πάτο.
Δε μεγαλώνει με το “σας αγαπώ”, αλλά με το σας μισώ και να πάτε να πνιγείτε.

Μεγαλώσαμε με τραγούδια που έλεγαν για τον κόπο και την σκληρή δουλειά. Τώρα μεγαλώνουν με τραγούδια, που δείχνουν όπλα, κλοπές, ναρκωτικά, γυμνά, πορνεία, αναρχία, βιαιοπραγίες και πώς μπορείς να βγάλεις εύκολα χρήματα, χωρίς να κουραστείς.

Από μικρούς μας έπαιρναν στις δουλειές τους και μας έδειχναν πώς βγαίνει το ψωμί. Τώρα τα παιδιά 13+ ετών, βγάζουν τα ρούχα τους μπροστά στην οθόνη και ανεβάζουν προκλητικά βίντεο, για να καταφέρουν να προσελκύσουν, εκείνους που θα τους βοηθήσουν να αποκτήσουν εύκολο χρήμα.

Σίγουρα υπήρχαν και τότε ναρκωτικά, όμως τώρα δυστυχώς είναι της μόδας. Τα βρίσκεις και στα περίπτερα και θεωρείσαι εκτός μόδας εάν δεν πάρεις. Ενώ τότε, σε θεωρούσαν απόβλητο.

Οι παρουσιαστές τότε – καθώς και οι καλεσμένοι τους – ήταν με κουστούμια και οι γυναίκες με ταγιέρ ή ευπρεπώς ντυμένες. Τώρα καθημερινά, βλέπουμε μία παρέλαση από τα πρωινάδικα, κάθε λογιών ανθρώπων, που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και πλασάρουν συμπεριφορές που πολλές φορές είναι ανάρμοστες.

Και δεν με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του – καλά το κάνει. Με νοιάζει ότι δε χρειάζεται να το διαφημίζει σε όλη την κοινωνία, γιατί κατά πρώτον δεν μας ενδιαφέρει και κατά δεύτερον επειδή πολλά παιδιά ταυτίζονται. Και επειδή είναι παιδιά, μπορεί να ταυτιστούν με λάθος συμπεριφορές.

Κάθε σίχαμα, είναι ελεύθερο να βγει και να διαφημίσει την “πραμάτεια του”.

Μεγαλώσαμε με τηλεπαιχνίδια που αύξαναν τις γνώσεις και τώρα τα παιδιά μεγαλώνουν με τηλεπαιχνίδια που αναγάγουν το κουτσομπολιό, την κακία και την υποβάθμιση, ως πρώτο ενδιαφέρον.

Με τηλεπαιχνίδια απελπισμένων γυναικών, που προσπαθούν να κερδίσουν έναν άντρα. Αντρών και γυναικών που ξεφτιλίζονται καθημερινά, για μερικές σταγόνες τηλεθέασης και αναγνωρισιμότητας, παρασύροντας μαζί τους όλη τη νεολαία, που θεωρεί ότι είναι ο κατάλληλος τρόπος για να βγάλει χρήματα και να έχει δόξα.

Όλα τα “νούμερα” έχουν ξεσαλώσει και οι σοβαροί άνθρωποι έχουν λουφάξει στη γωνία τους. Και μετά, απορούμε γιατί βλέπουμε όλα αυτά που διαδραματίζονται καθημερινά;

Ασέβεια, μαθητές με φούστες και με τα βρακιά τους, ξυλοδαρμούς, νταήδες, κοπέλες ξεβράκωτες, επιθέσεις σε ανύποπτους πολίτες και τόσα άλλα λυπηρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας.

Η κοινωνία μας σάπισε και ας το πάρουμε χαμπάρι ότι φταίμε όλοι μας.
Η ανθρωπιά χάθηκε, η ευγένεια χάθηκε, η αγάπη “μας τελείωσε” και μας έμεινε το σεξ, τα ναρκωτικά, η βία, η μαγκιά, η προστυχιά και μία γενιά που μαθηματικά οδεύει προς την καταστροφή.

Ας προσπαθήσουμε – έστω και τώρα – να πετάξουμε όλα αυτά τα σκουπίδια από την ζωή μας και να δώσουμε τα σωστά παραδείγματα, μήπως σωθεί κάτι!

Διαφορετικά, όλη αυτή η γενιά πάει χαμένη.
Και μεις μαζί!

Γράφει ο Τριστάνος

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δύσκολα περιστατικά που μπορεί να σας συμβούν με το παιδί και πως να τα χειριστείτε

Το να έχουμε ευνσυναίθηση και να συμπονούμε τα παιδιά μας δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τα κρατάμε μακριά από δύσκολα συναισθήματα για να τα προστατέψουμε. Αντίθετα, σημαίνει ότι θα τα στηρίξουμε να βιώσουν το ευρύ φάσμα των συναισθημάτων των ανθρώπων.  Σημαίνει επίσης ότι θα είμαστε ανοιχτοί για να δούμε τις μοναδικές συνθήκες κάθε περιστατικού όπως προκύπτει.

5 περιστατικά που μπορεί να σου συμβούν

1. Όταν ένα άλλο παιδί πονάει το παιδί σας

Ακόμα και τα παιδιά που ανατράφηκαν από ήπιους και στοργικούς γονείς μερικές φορές χτυπούν και δαγκώνουν. Όταν είναι στην ηλικία όπου διεκδικούν το δικαίωμά τους για ανεξαρτησία και δεν έχουν ακόμη τις λεκτικές δεξιότητες για να εκφράσουν τον εαυτό τους σωστά, έτσι ώστε αντί για λέξεις, χρησιμοποιούν τα άκρα ή τα δόντια τους. 
Όταν είναι το δικό σας παιδί που έχει πληγωθεί είναι εύκολο να θυμώσετε προς το άλλο παιδί και τον γονέα του. 
Την ίδια στιγμή αναγνωρίζετε το συναίσθημά σας λέγοντας στον εαυτό σας: «Παρατηρώ ότι νιώθω θυμωμένος». 
Παίρνετε μία βαθιά ανάσα, και αφήνετε την οργή να υποχωρήσει, αντί να ενεργήσετε εν θερμώ. 
Σίγουρα αισθάνεστε φόβο για την ασφάλεια του παιδιού σας. 
Αλλά έχετε μία ευκαιρία να εξετάσετε όλα τα ενδεχόμενα. «Ίσως το άλλο παιδί να είναι φορτισμένο από θέματα που του προκαλούν άγχος στο σπίτι. Ή ίσως το δικό σας παιδί έκανε κάτι για να προκαλέσει το άλλο παιδί! Σίγουρα πρέπει να προστατέψετε το παιδί σας, όμως δεν χρειάζεται να πάρετε την κατάσταση προσωπικά.

2. Όταν η συμπεριφορά του δικού σας παιδιού επηρεάζει αρνητικά τους άλλους

Είναι σημαντικό να σκέφτεστε όχι μόνο τα συναισθήματα και τις ανάγκες του παιδιού σας, αλλά και το ποιες είναι οι επιπτώσεις της συμπεριφοράς του στα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Για παράδειγμα, όταν το παιδί σας μπαίνει πάντα πρώτο στην τσουλήθρα, απαιτώντας από τα άλλα να περιμένουν, μπορεί να χρειαστεί να βοηθήσετε να εξομαλυνθεί η κατάσταση. 
Αυτό μπορεί να συνεπάγεται να καθοδηγήσετε το παιδί ενάντια στις επιθυμίες του. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτή τη δύσκολη στιγμή ως μία ευκαιρία να επανασυνδεθείτε με το παιδί σας με συμπάθεια, αποδεχόμενη τα αρνητικά συναισθήματα και βοηθώντας το να τα εκφράσει. 
Τότε μπορείτε να δώσετε κατάλληλες για mν ηλικία του εξηγήσεις γιατί έπρεπε να αναλάβετε κι εσείς δράση και να επέμβετε στη σειρά του παιχνιδιού. Με τον τρόπο αυτό θα το βοηθήσετε να αντιληφθεί τι βιώνουν και τα άλλα παιδιά και πώς οι ενέργειές του τα επηρεάζουν.

3. Όταν το παιδί σας γίνεται μάρτυρας μιας κακομεταχείρισης σε δημόσιο χώρο

Είναι μια ευκαιρία να μιλήσετε με το παιδί σας για τα συναισθήματα όλων: του παιδιού σας, του εαυτού σας, του άλλου γονέα και του παιδιού του. Αυτή η συζήτηση μπορεί να χρειαστεί να συμβεί εκεί επιτόπου ή αργότερα, ανάλογα με την κατάσταση και την αντίδραση του παιδιού σας. 
 Μπορείτε να ξεκινήσετε λέγοντας στο παιδί πώς αισθάνεστε εσείς: «Ω, είμαι τόσο λυπημένος που βλέπω έναν γονέα να μην είναι ευγενής ή να πληγώνει το παιδί τον. Αισθάνομαι επίσης να φοβάμαι», και μετά να ζητήσετε από εκείνο να πει πώς νιώθει. «Η μπορείτε να ζητήσετε πρώτα από το παιδί σας να πει πώς αισθάνεται. Αμέσως μετά το καθησυχάζετε λέγοντας ότι εσείς ποτέ δεν Θα το αντιμετωπίσετε με τέτοιον τρόπο ούτε Θα αφήσετε άλλους να του φερθούν έτσι. 
Στη συνέχεια εξετάζετε τα συναισθήματα του άλλου παιδιού: «Και το παιδί αυτό πρέπει να αισθάνεται πολύ άσχημα, πρέπει να νιώθει λυπημένο και φοβισμένο τώρα». Ή ρωτήστε το παιδί σας να πει πώς σκέφτεται ότι αισθάνεται το άλλο παιδί. Μετά υποθέστε τι αισθάνεται ο άλλος γονέας: «Η μητέρα αυτή πρέπει να είναι πολύ κουρασμένη και απογοητευμένη, και μάλλον έχει ξεχάσει πώς να είναι ευγενής με το παιδί της».’Η ρωτάτε το παιδί σας γιατί νομίζει ότι η μητέρα δεν είναι ευγενική – συχνά το παιδί δίνει πολύ δημιουργικούς λόγους.

4. Όταν κάποιος είναι αγενής προς εσάς

Αυτή είναι μία μεγάλη ευκαιρία να δουλέψετε την ενσυναίσθηση. Αντί να εξοργιστείτε και να αρχίσετε να εκσφενδονίζετε προσβολές, μπορείτε να στραφείτε προς το παιδί και να ψιθυρίσετε, «Πω πω! Νομίζω ότι αυτός είναι πολύ δυσαρεστημένος. 
Αναρωτιέμαι γιατί; Ίσως να είχε μία κακή μέρα στη δουλειά;». Βοηθήστε το παιδί σας να φανταστεί τι θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια οργή, χωρίς να το πάρετε προσωπικά. Εάν χρειαστεί μπορείτε να «αποφορτιστείτε» αργότερα μιλώντας για το περιστατικό ιδιωτικά στον σύντροφό σας ή ένα φίλο.

5. Όταν κάποιος επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο εσείς φέρεστε στα παιδιά σας (είπαμε, όλοι έχουν γνώμη για όλους!)

Μπορείτε να δηλώσετε πόσο σημαντικό είναι να αλληλεπιδράτε με τα παιδιά σας με τρόπους που οικοδομούν τη σχέση μας και να επισημάνετε ότι όταν οι άλλοι επικρίνουν αυτό που κάνετε, σας είναι δύσκολο να το ακούσετε. 
Όταν όμως υποθέτετε ότι οι άλλοι άνθρωποι ενδιαφέρονται πραγματικά για την ευημερία του παιδιού σας προσπαθείτε να μη λαμβάνετε την κριτική τους προσωπικά, αλλά να τους ακούσετε. Ίσως να υπάρχει και μία δόση αλήθειας σε ό,τι λένε. Δεν χρειάζεται ούτε να συμφωνήσετε ούτε να διαφωνήσετε ανοιχτά μαζί τους, και σίγουρα δεν χρειάζεται να ακολουθήσετε τις συμβουλές τους αν δεν συμφωνείτε!

Κατερίνα Χρυσανθοπούλου «24 ώρες αγκαλιά»

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι