Η Ιστορία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - The Story of Human Rights

Τα λεγόμενα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» δεν είναι απλά προνόμια, που μπορούν να αφαιρεθούν εξαιτίας της ιδιοτροπίας κάποιου άλλου.

Είναι «δικαιώµατα» γιατί είναι πράγµατα που σου επιτρέπουν να είσαι, να κάνεις και να έχεις. Αυτά τα δικαιώµατα υπάρχουν για να σε προστατέψουν από ανθρώπους που ίσως να θέλουν να σου κάνουν κακό ή να σε πληγώσουν. 

Υπάρχουν επίσης για να µας βοηθήσουν να ζούµε σε µια ατµόσφαιρα φιλικότητας µεταξύ µας και να ζήσουµε ειρηνικά.

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

10 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου, σε ανάμνηση της υπογραφής της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948.

Όραμα των εμπνευστών της, είναι ένας κόσμος με δικαιώματα και ελευθερίες χωρίς διακρίσεις.

Οι πρώτες διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Η έννοια «ανθρώπινα δικαιώματα», απόρροια πολυδιάστατης φιλοσοφικής, πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης, διαμορφώθηκε στη Δυτική Ευρώπη κατά τον 17ο αιώνα και καθιερώθηκε μέσα από εθνικές και διεθνείς διακηρύξεις. Αφετηρία ήταν η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Bill of Rights) του 1689, όταν το αγγλικό κοινοβούλιο τερμάτισε την ελέω θεού βασιλεία και καθιέρωσε την ελεύθερη εκλογή των μελών του. Με το συνταγματικό αυτό κείμενο διακηρύχθηκε η ανωτερότητα του νόμου έναντι του βασιλιά και περιορίσθηκαν τα βασιλικά προνόμια.

Ακολούθησαν η Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου 1776 και οι Διακηρύξεις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης (1789 και 1793).

Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα προστάτευαν και τα πρώτα Συντάγματα των επαναστατημένων Ελλήνων.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Λένιν συνέταξε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Εργαζομένων και του Εκμεταλλευόμενου Λαού, που δημοσιεύτηκε στις 16 Ιανουαρίου 1918. Σε αυτήν δεν γινόταν αναφορά στα ατομικά και θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, που υποχωρούν υπέρ του κοινωνικού συνόλου και των συλλογικών δικαιωμάτων.

Η διεθνοποίηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Η διεθνοποίηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν αποτέλεσμα των συνεπειών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της αποφασιστικότητας της διεθνούς κοινότητας να μην ξανασυμβούν ποτέ στο μέλλον οι αγριότητες και η κτηνωδία που προκάλεσε ο φονικός αυτός πόλεμος με τα 60 εκατομμύρια νεκρούς. Αφετηρία για την πορεία αυτή αποτέλεσε ο Χάρτης του Ατλαντικού, που υπέγραψαν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Άγγλος πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ στις 14 Αυγούστου 1941. Στο κείμενο αυτό, που αποτελούσε επίσης διατύπωση των σκοπών του πολέμου και των θεμελίων της μεταπολεμικής ειρήνης, διακηρυσσόταν ότι, «μετά την οριστική καταστροφή τής ναζιστικής τυραννίας, ελπίζουν να δουν να εγκαθιδρύεται μια ειρήνη που θα επιτρέψει σε όλα τα έθνη να διαβιούν με ασφάλεια στο εσωτερικό των συνόρων τους και θα εξασφαλίσει σε όλους τους ανθρώπους των χωρών τη δυνατότητα ύπαρξης μακριά από τον φόβο και την ανάγκη».

Λίγους μήνες αργότερα, την 1η Ιανουαρίου 1942, με τη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών της Ουάσινγκτον, οι αντιπρόσωποι 26 χωρών που ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τις δυνάμεις τού Άξονα εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι «μια ολοκληρωτική νίκη επί των εχθρών είναι ουσιώδης για την προάσπιση της ζωής, της ελευθερίας, καθώς και τη διατήρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης στις χώρες τους».

Οι αντιλήψεις που είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται για τη διεθνή προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου επαναβεβαιώθηκαν με τη Διακήρυξη τής Τεχεράνης της 2ας Δεκεμβρίου 1943, στην οποία αναφερόταν ότι ο πόλεμος στοχεύει στην «κατάργηση της τυραννίας και της δουλείας, της καταπίεσης και της μισαλλοδοξίας και διαγραφόταν η ελπίδα ότι στο μέλλον «όλοι οι λαοί τής γης θα μπορούν να ζουν ελεύθεροι, μακριά από την τυραννία, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες επιθυμίες τους και τη συνείδησή τους».

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η Διακήρυξη που εγκρίθηκε τον Μάιο του 1944 από τη Διεθνή Διάσκεψη Εργασίας στη σύνοδο της Φιλαδέλφειας. Με τη Διακήρυξη αυτή 41 κράτη διαβεβαίωσαν ότι «δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ειρήνη παρά μόνο αν είναι θεμελιωμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη» και διακήρυξαν ότι «όλοι οι άνθρωποι χωρίς διάκριση φυλής, πίστης, φύλου έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν την υλική τους πρόοδο και την πνευματική τους ανάπτυξη μέσα στην ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την οικονομική εξασφάλιση και στις ίσες ευκαιρίες».

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι έργο της Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που συστάθηκε το 1947 από το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ. Επικεφαλής της Επιτροπής ήταν η Έλινορ Ρούσβελτ, χήρα του προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ, την οποία είχε διορίσει ο διάδοχός του Χάρι Τρούμαν. Το τελικό κείμενο της διακήρυξης ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από δύο χρόνια.

Η Έλινορ Ρούσβελτ με μία αφίσα της
Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Στις 10 Δεκεμβρίου 1948 η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που αποτελείται από το Προοίμιο και 30 άρθρα, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που συνήλθε στο Παρίσι με ψήφους 48 υπέρ, 0 κατά και 8 αποχές (όλο το σοβιετικό μπλοκ κρατών, η Νότια Αφρική και η Σαουδική Αραβία). Είναι σημαντικό ότι καμία από τις χώρες που αντιπροσωπεύονταν στην Γενική Συνέλευση δεν ψήφισε ενάντια στη Διακήρυξη και ότι ακόμη και αυτές που απείχαν από την τελική ψηφοφορία, είχαν συμμετάσχει και συνεργαστεί στις ενδιάμεσες διαδικασίες σύνταξης. Σε μια εποχή όπου κόσμος είχε χωριστεί στο Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ, το να βρεθεί ένας κοινός τόπος επί της ουσίας του κειμένου αποδεικνύει ότι ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα.

Το σύνολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιέχονται στην Οικουμενική Διακήρυξη αποτελεί το μέτρο με το οποίο κρίνεται η γενική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η εφαρμογή τους σε χώρες και μεμονωμένες περιπτώσεις.Πολλές χώρες έχουν ενσωματώσει άρθρα της Διακήρυξης στα Συντάγματά τους και στη νομοθεσία τους. Η Οικουμενική Διακήρυξη δεν έχει νομική ισχύ, ούτε τη μορφή διεθνούς σύμβασης που επικυρώνεται από τα κράτη. Είναι μια εξαγγελία αρχών. Η συμμετοχή ενός κράτους στον ΟΗΕ συχνά θεωρείται ως σιωπηρή αποδοχή των αρχών της Διακήρυξης.

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
Προοίμιο
Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως
η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Επειδή, με τον καταστατικό Χάρτη, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξαν και πάλι την πίστη τους στα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, και διακήρυξαν πως είναι αποφασισμένοι να συντελέσουν
στην κοινωνική πρόοδο και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στα πλαίσια μιας ευρύτερης ελευθερίας.

Επειδή τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν, σε συνεργασία με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τον αποτελεσματικό σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιακών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο.

Επειδή η ταυτότητα αντιλήψεων ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτές έχει εξαιρετική σημασία για να εκπληρωθεί πέρα ως πέρα αυτή η υποχρέωση,

Η Γενική Συνέλευση
Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την
παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους
λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.

Άρθρο 1 - Ελευθερία και Ισότητα στα Δικαιώματα
Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

Άρθρο 2 - Το δικαίωμα για δίκαιη και ίση μεταχείριση
Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.
Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

Άρθρο 3 - Το δικαίωμα στη ζωή
Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

Άρθρο 4 - Απαγόρευση της δουλείας
Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

Άρθρο 5 - Η απαγόρευση των βασανιστηρίων
Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.

Άρθρο 6 - Το δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας
Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.

Άρθρο 7 - Το δικαίωμα της ισότητας απέναντι στον νόμο
Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. Όλοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.

Άρθρο 8 - Το δικαίωμα της νομικής προστασίας
Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

Άρθρο 9 - Το δικαίωμα στην προσωπική ασφάλεια
Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

Άρθρο 10 - Το δικαίωμα για δίκαιη δίκη
Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

Άρθρο 11 - Η εξασφάλιση αμερόληπτης δικαστικής κρίσης
1. Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις.

2. Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

Άρθρο 12 - Το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής
Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

Άρθρο 13 - Το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.

Άρθρο 14 - Το δικαίωμα του πολιτικού ασύλου

1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
2. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

Άρθρο 15 - Το δικαίωμα της ιθαγένειας

1. Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

Άρθρο 16 - Το δικαίωμα του γάμου

1. Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.
2. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.
3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

Άρθρο 17 - Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας

1. Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

Άρθρο 18 – Η ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας
Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή της θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

Άρθρο 19 - Το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης
Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

Άρθρο 20 - Το δικαίωμα των ειρηνικών συγκεντρώσεων και του συνεταιρισμού
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.

2. Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.

Άρθρο 21 - Το δικαίωμα της συμμετοχής στα δημόσια πράγματα
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.

2. Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.

3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

Άρθρο 22 - Το δικαίωμα για κοινωνική ασφάλιση
Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. Η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και
πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Άρθρο 23 - Το δικαίωμα στην εργασία
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργία.

2. Όλοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.

3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.

4. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.

Άρθρο 24 - Το δικαίωμα στην ανάπαυση
Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.

Άρθρο 25 - Το δικαίωμα για επαρκές βιωτικό επίπεδο
1. Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.

2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. Όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

Άρθρο 26 - Το δικαίωμα στην εκπαίδευση
1. Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να
παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.

2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της
ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης.

3. Οι γονείς έχουν, κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

Άρθρο 27 - Το δικαίωμα στον πολιτισμό
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.

2. Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά
συμφέροντά του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική,
λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή του.

Άρθρο 28 - Το δικαίωμα της προστασίας των δικαιωμάτων
Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.

Άρθρο 29 - Καθήκοντα προς την κοινότητα και σεβασμός των δικαιωμάτων
1. Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

2. Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρά μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.

3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 30 - Επαγρύπνηση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων
Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.

Πηγή: sansimera.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

19 Νοεμβρίου Παγκόσμια ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών

Η παιδική κακοποίηση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο του αιώνα μας και έναν από τους βασικότερους παράγοντες παιδικής θνησιμότητας.

Τα παιδιά συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή από άτομα που γνωρίζουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους και σπανιότερα από αγνώστους.

 

Στην Ελλάδα, ψηφίστηκε πρόσφατα ο Νόμος 3500/2006 «Για την Αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας».

 

Είναι αδύνατο να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας κατά των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία όσον αφορά τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, επειδή το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών δεν καταγγέλλεται. Υπολογίζεται παρόλα αυτά, ότι περίπου 500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο. Επίσης εκτιμάται ότι κάθε χρόνο τουλάχιστον 275 εκατομμύρια παιδιά σ” όλο τον κόσμο, βιώνουν τη βία μέσα στα ίδια τους τα σπίτια.

  

Ενώ, η οικογένεια πρέπει να είναι το φυσικό περιβάλλον για την προστασία των παιδιών, ωστόσο τα παιδιά δοκιμάζουν τη βία υπό μορφή πειθαρχίας. Δυστυχώς, η σωματική τιμωρία αποτελεί συνηθισμένη και αποδεκτή τακτική για πειθαρχία των παιδιών σε αρκετές χώρες και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή και στην Ελλάδα. Η εφαρμογή και αποδοχή της σωματικής τιμωρίας σχετίζεται άμεσα με τη στάση και τις αντιλήψεις των γονέων και της κοινωνίας γενικότερα ως προς τους τρόπους ανατροφής των παιδιών.

 

Στοιχεία από 37 χώρες δείχνουν ότι το 86% των παιδιών 2-14 ετών έχει εμπειρία σωματικής τιμωρίας και ψυχολογικής επιθετικής συμπεριφοράς. Δύο στα τρία παιδιά υπόκεινται σε σωματική τιμωρία. 

 

Στην Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, 4000 παιδιά κακοποιούνται σοβαρά κάθε χρόνο. Πάνω από 100 πεθαίνουν και πάνω από 100 μένουν σοβαρά ανάπηρα, ενώ το σύνολο των νέων περιπτώσεων πιθανολογείται ότι ξεπερνά τις 20.000. 

 

Παρά την έκταση της παιδικής κακοποίησης, ελάχιστες περιπτώσεις καταγγέλλονται και ακολουθούν τον δρόμο της δικαιοσύνης. Ενδεικτικό είναι ότι οι περιπτώσεις κακοποίησης ή παραμέλησης ανηλίκων που αναφέρθηκαν στις Αρχές δεν φτάνουν καν το 1%. Αυτό μας οδηγεί αντιμέτωπους με ένα πρόβλημα που κάποιοι γνωρίζουν αλλά δεν μιλάνε. Η σιωπή δεν βοηθά. 

 

Το μέλλον του κόσμου είναι τα παιδιά και θα πρέπει να εξασφαλίσουμε γαλήνιες και ευτυχισμένες παιδικές ψυχικές χωρίς πόνο και φόβο.Μην γίνεστε συνένοχοι μένοντας σιωπηλοί στο πρόβλημα αλλά και μην φοβάστε να μιλήσετε. 

 

Η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 λειτουργεί 24 ώρες τη μέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, είναι δωρεάν και ανώνυμη, στελεχωμένη από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

paidiki-anoixi.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Νοέμβριος: Ο Μήνας εναντίον της Παιδικής Κακοποίησης

Το χρονικό διάστημα από 1ης έως 19ης Νοεμβρίου έχει κηρυχθεί ως «19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης». Η επιλογή του χρόνου δεν είναι τυχαία, αλλά έγινε για να συνδυαστεί με την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου).

Η πειθαρχία δια της βίας, η σεξουαλική κακοποίηση και οι ανθρωποκτονίες απειλούν εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως. Αυτό υπενθυμίζεται σε όλους κάθε 19η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Κακοποίηση των Παιδιών.

Η παιδική κακοποίηση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο του αιώνα μας και έναν από τους βασικότερους παράγοντες παιδικής θνησιμότητας. Τα παιδιά συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή από άτομα που γνωρίζουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους και σπανιότερα από αγνώστους.

Στην Ελλάδα, έχει ψηφιστεί από το 2006 ο νόμος 3500/2006 «Για την Αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας».

Είναι αδύνατο να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας κατά των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία όσον αφορά τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, επειδή το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών δεν καταγγέλλεται. Υπολογίζεται παρόλα αυτά, ότι περίπου 500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο. Επίσης εκτιμάται ότι κάθε χρόνο τουλάχιστον 275 εκατομμύρια παιδιά σ’ όλο τον κόσμο, βιώνουν τη βία μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Ενώ, η οικογένεια πρέπει να είναι το φυσικό περιβάλλον για την προστασία των παιδιών, ωστόσο τα παιδιά δοκιμάζουν τη βία υπό μορφή πειθαρχίας.

meallamatia.gr   
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η νομική απάντηση σε μία έλλογη απαίτηση

Η συζήτηση τον τελευταίο καιρό για την αλλαγή του νόμου, έχει δύο σκέλη, το ένα είναι η αυστηροποίηση των ποινών για περιπτώσεις κυρίως σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, το άλλο είναι η παράταση της προθεσμίας παραγραφής, με την οποία και ασχολείται το ενδιαφέρον άρθρο που αναδημοσιεύουμε. Ευελπιστούμε η συζήτηση αυτή να αναπτυχθεί και να οδηγήσει και σε νομοθετικές αλλαγές.

Σ.Β.

Η θλιβερή επικαιρότητα των τελευταίων ημερών με τις αποκαλύψεις  εγκλημάτων σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης, με θύματα ανηλίκους, συνοδεύεται από μια  κοινή διαπίστωση: Ότι το θύμα αδυνατεί να αντιδράσει αμέσως στην παραβίαση που έχει υποστεί, ενώ τις περισσότερες φορές, χρειάζεται ακόμη και χρόνια ολόκληρα, ώστε να νιώσει ότι είναι σε θέση να επικοινωνήσει, γνωστοποιήσει ή, ακόμη περισσότερο, να καταγγείλει την ειδεχθή πράξη. Η αδυναμία αυτή είναι ακόμη πιο έντονη στην περίπτωση των ανηλίκων θυμάτων, όπου ακόμη και η αναγνώριση ή συνειδητοποίηση της πράξης ως κακοποιητικής, πολλές φορές, όχι μόνο δε γίνεται αυτόματα καθώς μπορεί να προέρχεται και από οικείο πρόσωπο, αλλά συμβαίνει πολλά χρόνια μετά, μετά από τεράστια εσωτερική πάλη και ψυχοφθόρο προσωπικό Γολγοθά.

Ωστόσο, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, δοκιμάστηκε αυτές τις ημέρες, όταν  κάποια από τα θύματα, ενώ κατήγγειλαν την ειδεχθή και αποτρόπαια πράξη της σεξουαλικής κακοποίησης, διαπίστωσαν πως ο δράστης παραμένει ατιμώρητος λόγω παραγραφής. Τούτο, δικαίως, πυροδότησε τον δημόσιο διάλογο για την αναγκαιότητα επιμήκυνσης των χρόνων παραγραφής ή ακόμα και θέσπισης του απαράγραπτου ορισμένων εγκλημάτων, με κριτήριο την ιδιαίτερη ηθικο-κοινωνική τους απαξία.

Τι «λέει» ο ελληνικός Ποινικός Κώδικας

Στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα (ΠΚ), προβλέπεται ότι όλες οι κακουργηματικές πράξεις, ακόμα και οι πλέον αποτρόπαιες και  ιδιαίτερης ηθικο-κοινωνικής απαξίας, υπόκεινται ανεξαιρέτως σε παραγραφή.

Σύμφωνα με το άρθρο 113 παρ.6, παλαιότερου ελληνικού Ποινικού Κώδικα, ορίζονταν ότι η παραγραφή για μια σειρά από αδικήματα που σχετίζονται με τη γενετήσια ελευθερία και στρέφονταν κατά ανηλίκων, όπως η αποπλάνηση, ο βιασμός ή η κατάχρηση σε ασέλγεια, αναστέλλονται μέχρι την ενηλικίωση του ανηλίκου και για 3 έτη μετά, σε περίπτωση κακουργήματος. Δηλαδή, ο χρόνος παραγραφής ξεκινούσε από το 21^ο έτος της ηλικίας. Για τα πλημμελήματα η παραγραφή αναστέλλονταν μέχρι την ενηλικίωση του ανηλίκου και για ένα έτος μετά, δηλαδή ο χρόνος παραγραφής ξεκινούσε από τα 19 έτη.

Με το άρθρο 113 παρ. 4 του νέου Π.Κ. ορίζεται ότι η παραγραφή για όλα τα κακουργήματα που τελούνται κατά ανηλίκου αναστέλλεται μέχρι την ενηλικίωσή του, δηλαδή έως ότου γίνει 18 ετών. Συνεπώς, με τον νέο ΠΚ, μειώνεται κατά τρία χρόνια το χρονικό διάστημα αναστολής της παραγραφής κακουργημάτων που τελούνται κατά ανηλίκων. Για τα πλημμελήματα σε βάρος τους παύει να προβλέπεται αναστολή με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η παραγραφή μέχρι την ενηλικίωση τους. Στον νέο ελληνικό  Π.Κ., τα αδικήματα αυτά, είτε αφορούν ανήλικα είτε ενήλικα άτομα, παραγράφονται στα 15 χρόνια, εκτός από τις περιπτώσεις που επισύρουν ισόβια κάθειρξη, οπότε και παραγράφονται στην εικοσαετία.

Ο ελληνικός ΠΚ συγκριτικά με άλλους ευρωπαϊκούς ΠΚ

Ενδεικτικά, ο ελβετικός Ποινικός Κώδικας (ΠΚ) προβλέπει ότι οι γενετήσιες πράξεις με παιδιά, ο βιασμός παιδιών, η εκμετάλλευση της ανικανότητας του θύματος να αντισταθεί σε γενετήσια πράξη (κατάχρηση ανικάνου προς αντίσταση) και η εκμετάλλευση σε γενετήσια πράξη, όταν αυτές στρέφονται ενάντια σε παιδιά που δεν έχουν συμπληρώσει τα 12 έτη, ΔΕΝ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ.[1]

Στον αυστριακό ΠΚ, αν από τη σεξουαλική κακοποίηση το παιδί τελικά καταλήξει, η πράξη δεν παραγράφεται. Από το 2009, μάλιστα, για όλες τις υπόλοιπες πράξεις κατά της γενετήσιας αυτοδιάθεσης με θύματα ανήλικους, η παραγραφή αρχίζει όταν το θύμα συμπληρώσει το 28^ο έτος! Αναφορικά με τις πράξεις που τιμωρούνται με ισόβια κάθειρξη ή ποινές φυλάκισης από 10 έως 20 χρόνια δεν προβλέπεται παραγραφή.

Τέλος, στο γερμανικό ΠΚ ο χρόνος παραγραφής των αδικημάτων κατά της γενετήσιας αυτοδιάθεσης αρχίζει με τη συμπλήρωση του 30ου έτους ηλικίας του θύματος.

Παρά την αντίθετη επιχειρηματολογία για την ιστορική και θεσμική σημασία της παραγραφής, η συγκριτική επισκόπηση διαφόρων έννομων τάξεων, μας δείχνει ότι συχνά προτάσσεται η ανάγκη να περιοριστούν στο ελάχιστο οι περιπτώσεις  ατιμωρησίας των δραστών τέτοιων αδικημάτων για 3 κυρίως, λόγους:

1. Εξαιτίας της ιδιαίτερα ευάλωτης παιδικής ηλικίας, η οποία αποτελεί αυτοτελώς προστατευόμενο συνταγματικό έννομο αγαθό.
2. Λόγω της ιδιαίτερης επικινδυνότητας των δραστών για το κοινωνικό σύνολο, καθώς οι τελευταίοι, σπανίως, περιορίζονται στην κακοποίηση ενός μόνο θύματος.
3. Επειδή οι εν λόγω πράξεις έχουν οδυνηρές συνέπειες στη σωματική, ψυχική, σεξουαλική και συναισθηματική υγεία των θυμάτων.

Για να επιτευχθεί λοιπόν στην πράξη, ο «δίκαιος» στόχος της αντιμετώπισης του ακαταδίωκτου αυτών των εγκλημάτων, η Πολιτεία θα πρέπει να μην αποθαρρύνει το θύμα ως προς την αναφορά της ειδεχθούς πράξης, αλλά, αντίθετα, να διευκολύνει τη δίωξη και να προβλέπει παραδειγματικές τιμωρίες για το δράστη.

Για το λόγο αυτό, μέλημα της αρμόδιας νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για τις βελτιώσεις στον νέο Ποινικό Κώδικα, θα πρέπει να αποτελέσει η επιμήκυνση του χρονικού ορίου παραγραφής των αδικημάτων που εντάσσονται στο φάσμα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, άμεσα σχετιζόμενη με τον χρόνο αναστολής παραγραφής των αδικημάτων αυτών. Παράλληλα, θα πρέπει να εξεταστεί, τόσο για τις περιπτώσεις τέλεσης κακουργηματικών πράξεων σεξουαλικής κακοποίησης, είτε αυτές αφορούν σε ανηλίκους είτε σε ενήλικες, η δυνατότητα επιπλέον επιμήκυνσης της παραγραφής τους, ακόμη και όταν τα αδικήματα αυτά δεν επισύρουν ισόβια κάθειρξη.

Συμπερασματικά, για την υλοποίηση των επιταγών της Διεθνούς Σύμβασης Δικαιωμάτων του Παιδιού (ΔΣΔΠ), προτείνεται, για αυτά τα ειδεχθή αδικήματα και με γνώμονα το συμφέρον του παιδιού, η επιμήκυνση του χρόνου της παραγραφής και η μεταφορά της έναρξης του χρόνου της παραγραφής πολύ μετά τα 18 χρόνια, στις περιπτώσεις που το θύμα ήταν ανήλικο κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης, όπως για παράδειγμα, προβλέπεται στον αυστριακό ή τον γερμανικό ΠΚ (28^ο και 30^ο έτος, αντίστοιχα).

Με πρωταρχικό στόχο την αποφυγή της ατιμωρησίας, μέγα ζητούμενο για κάθε θύμα, θα μπορούσε να γίνει μία ενδελεχής, συγκριτική μελέτη του ελληνικού νομικού πλαισίου με νομικά πλαίσια άλλων χωρών, κυρίως όσον αφορά στο απαράγραπτο ορισμένων αδικημάτων. Η συγκριτική αυτή μελέτη μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά σε έναν ουσιαστικό διάλογο, που διενεργείται συχνά στις παρυφές των γκρίζων ζωνών, που συνιστούν: 1. ο θεσμός της παραγραφής, 2. η απαίτηση της έννομης τάξης για ασφάλεια δικαίου και 3. η αναγκαία στάθμισή της προς την κοινωνική απαίτηση για αντιμετώπιση του φαινομένου του ακαταδίωκτου των ιδιαίτερων και πάντοτε επαχθών αδικημάτων κατά της γενετήσιας αξιοπρέπειας.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/8-5-21

[1] Ας σημειωθεί πως  στην Ελβετία, όταν οι δράστες από πλήθος υποθέσεων παιδεραστίας δεν διώχθηκαν λόγω παραγραφής, ξεκίνησε ένας δημόσιος διάλογος στη χώρα, που οδήγησε σε δημοψήφισμα., το 2008. Μετά από δημοψήφισμα,  εν τέλει περιλήφθηκε  στο ελβετικό Σύνταγμα διάταξη, η οποία ορίζει το απαράγραπτο για γενετήσιες πράξεις με παιδιά της προεφηβικής ηλικίας όπως επίσης πως  οι επιβληθείσες ποινές για τις πράξεις αυτές δεν παραγράφονται.

Πηγή: eliza.org.gr

ΕΛΙΖΑ – Εταιρία Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού. Επιστημονικός συνεργάτης: Ηλέκτρα Κουτσούκου, Νομικός, Δρ. Δικαιωμάτων Παιδιού.

Αλίευσε η Εύη Κυπαρίσση

to.mov.gr

«Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια “Δικαιώματα του Ανθρώπου”»

Τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη μας και τη φροντίδα μας όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα του παιδιού, στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά όλες τις μέρες του χρόνου….

Σε αυτές τις τέσσερις γραμμές ο αείμνηστος πεζογράφος μας και Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF για τα παιδιά του κόσμου Αντώνης Σαμαράκης, περικλείει το νόημα της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδιού.
Η παγκόσμια αυτή μέρα, έρχεται να μας διδάξει πως οφείλουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε και να προστατεύουμε τα παιδιά, πασχίζοντας να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για αυτά.
Γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα καλύτερο αύριο!

Χρυσάνθη Παλάζη – Τσοχατζίδη
Πρόεδρος Κ.Ε.ΔΗ.Σ. (ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΗΜΟΥ ΣΕΡΡΩΝ)

epiloges

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού με απλά λόγια! / Έκδοση φιλική προς τα παιδιά

Μάθε τη Σύμβαση με απλά λόγια! 

Αυτά είναι τα δικαιώματά σου! 

Αν δεν τα γνωρίζεις, δεν θα ξέρεις ότι παραβιάζονται, γι' αυτό άρχισε να ερευνάς!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένας παιδοψυχολόγος μας υπενθυμίζει ότι έχουμε και οι γονείς δικαιώματα!

Κάθε φορά, ειδικοί και μη, σπεύδουμε να χαρτογραφήσουμε τα δικαιώματα των παιδιών. Τι χρειάζονται, τι τους κάνει καλό, τι τα κάνει να νιώθουν ευτυχισμένα, πλήρη, χαρούμενα. Καλά κάνουμε, το αξίζουν. Τα παιδιά είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε: χρειάζονται την προσοχή, το ενδιαφέρον και τη φροντίδα μας.

Εμείς, οι γονείς, τι αξίζουμε; Έχουμε δικαιώματα εμείς; Ανάγκες, επιθυμίες, προτεραιότητες; Σίγουρα έχουμε!

Παρακάτω ακολουθεί ένας συνοπτικός χάρτης με τα δικαιώματα ενός γονιού…

1. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ανάγκη και φροντίδα.
2. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ελεύθερο χρόνο.
3. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ξεκούραση.
4. Μας αρέσουν κι εμάς τα γλυκά, τα παγωτά, οι τούρτες, οι τάρτες, οι κρέπες και οι βάφλες…
5. Μας αρέσουν τα παιχνίδια, τα λούνα παρκ, η τηλεόραση, ο υπολογιστής, ο κινηματογράφος.
6. Μας αρέσουν οι βόλτες, πάσης φύσεως.
7. Θέλουμε να έχουμε κι εμείς φίλους, να τους συναντάμε, να κάνουμε μαζί τους πράγματα.
8. Μας αρέσει η θάλασσα, το κολύμπι, το βουνό, η κατασκήνωση, το περπάτημα, το τρέξιμο, το ποδήλατο…
9. Θέλουμε κι εμείς τους γονείς μας (αν τους έχουμε) και μας λείπουν (αν δεν τους έχουμε)
10. Θέλουμε κι εμείς επιβράβευση, αναγνώριση και γιατί όχι κανάκεμα!

10, 100, 1000, οι ανάγκες και οι επιθυμίες των γονιών είναι στην πραγματικότητα όσες και των παιδιών τους. Όχι. Ξέρουμε ότι τα παιδιά έχουν τον πρώτο λόγο – τους ανήκει, τους αξίζει και εμείς τους τον παραχωρούμε: εξάλλου είναι τόσο ωραίο να είσαι γονιός…

Όμως μην μας λησμόνει!

Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή»

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένας παιδοψυχολόγος μας υπενθυμίζει ότι έχουμε και οι γονείς δικαιώματα!

Κάθε φορά, ειδικοί και μη, σπεύδουμε να χαρτογραφήσουμε τα δικαιώματα των παιδιών. Τι χρειάζονται, τι τους κάνει καλό, τι τα κάνει να νιώθουν ευτυχισμένα, πλήρη, χαρούμενα. Καλά κάνουμε, το αξίζουν. Τα παιδιά είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε: χρειάζονται την προσοχή, το ενδιαφέρον και τη φροντίδα μας.

Εμείς, οι γονείς, τι αξίζουμε; Έχουμε δικαιώματα εμείς; Ανάγκες, επιθυμίες, προτεραιότητες; Σίγουρα έχουμε!

Παρακάτω ακολουθεί ένας συνοπτικός χάρτης με τα δικαιώματα ενός γονιού…

1. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ανάγκη και φροντίδα.
2. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ελεύθερο χρόνο.
3. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ξεκούραση.
4. Μας αρέσουν κι εμάς τα γλυκά, τα παγωτά, οι τούρτες, οι τάρτες, οι κρέπες και οι βάφλες…
5. Μας αρέσουν τα παιχνίδια, τα λούνα παρκ, η τηλεόραση, ο υπολογιστής, ο κινηματογράφος.
6. Μας αρέσουν οι βόλτες, πάσης φύσεως.
7. Θέλουμε να έχουμε κι εμείς φίλους, να τους συναντάμε, να κάνουμε μαζί τους πράγματα.
8. Μας αρέσει η θάλασσα, το κολύμπι, το βουνό, η κατασκήνωση, το περπάτημα, το τρέξιμο, το ποδήλατο…
9. Θέλουμε κι εμείς τους γονείς μας (αν τους έχουμε) και μας λείπουν (αν δεν τους έχουμε)
10. Θέλουμε κι εμείς επιβράβευση, αναγνώριση και γιατί όχι κανάκεμα!

10, 100, 1000, οι ανάγκες και οι επιθυμίες των γονιών είναι στην πραγματικότητα όσες και των παιδιών τους. Ξέρουμε, όμως, ότι τα παιδιά έχουν τον πρώτο λόγο – τους ανήκει, τους αξίζει και εμείς τους τον παραχωρούμε: εξάλλου είναι τόσο ωραίο να είσαι γονιός…

Όμως, μην μας λησμόνει!

Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή» Τηλ.: 210 66 19 177

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα δικαιώματά μας όταν ταξιδεύουμε με πλοίο

Κατά τη διάρκεια διακοπών, τα δρομολόγια των πλοίων πολλαπλασιάζονται, όπως και οι επιβάτες, τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά. Όλη αυτή η αύξηση της κίνησης μπορεί να προκαλέσει ορισμένα προβλήματα. Καθυστερήσεις, ακυρώσεις, ματαιώσεις, ακόμα και μηχανικές βλάβες. Ποια είναι τα δικαιώματά μας ως επιβάτες σε τέτοιες περιπτώσεις;

Το ΕΚΠΟΙΖΩ (Ένωση Καταναλωτών «Η Ποιότητα της Ζωής») αναφέρει πως οι καταναλωτές που ταξιδεύουν με πλοία έχουν μεν υποχρεώσεις, αλλά έχουν και δικαιώματα. Συγκεκριμένα και όσον αφορά στην κάθε περίπτωση:

Ακύρωση/Τροποποίηση του εισιτηρίου από τον επιβάτη

Ακύρωση

Εάν θέλετε να ακυρώσετε το εισιτήριο σας, πριν κάνετε το ταξίδι σας, τότε δικαιούστε την επιστροφή κάποιου ποσού από την αρχική τιμή, ανάλογα με το χρόνο ακύρωσης.

Τροποποίηση

Μπορείτε να τροποποιήσετε το εισιτήριό σας (π.χ. αλλαγή ημερομηνίας ταξιδιού) έως και 48 ώρες πριν από την προγραμματισμένη αναχώρηση, εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις για άλλη ημερομηνία. Εάν το νέο εισιτήριο είναι φθηνότερο από το αρχικό, ΔΕΝ δικαιούστε επιστροφή της διαφοράς.

Ακύρωση ταξιδιού

Με υπαιτιότητα της εταιρείας

Εάν ακυρωθεί το δρομολόγιο σας από την εταιρεία, τότε δικαιούστε αποζημίωση ή άλλες αντίστοιχες παροχές κατ’ επιλογή σας εφόσον:

• δεν ενημερωθήκατε 1 εβδομάδα πριν από την προγραμματισμένη αναχώρηση του ακυρωθέντος δρομολογίου ή
• δεν ενημερωθήκατε τουλάχιστον 12 ώρες πριν από την προγραμματισμένη αναχώρηση και δεν προωθηθήκατε με άλλο μέσο στον προορισμό σας εντός 12 ωρών από την προγραμματισμένη αναχώρηση του ακυρωθέντος δρομολογίου

Λόγω βλάβης ή ζημίας του πλοίου

Εάν ακυρωθεί το δρομολόγιο σας λόγω βλάβης του πλοίου, δικαιούστε:

•  εάν ενημερωθείτε εγκαίρως και εφόσον συμφωνήσετε να πάτε στον προορισμό σας με μέριμνα και δαπάνη της εταιρείας εντός 24 ωρών ή
• να υπαναχωρήσετε και να σας επιστραφεί το αντίτιμο του εισιτηρίου ή
• εφόσον δεν επιλέξετε να πάτε στον προορισμό σας ή δεν υπαναχωρήσετε, δικαιούστε δωρεάν διατροφή και διαμονή στο πλοίο ή σε ξενοδοχείο, εφόσον είναι αναγκαία η διανυκτέρευση
• χρηματική αποζημίωση διπλάσια της τιμής του εισιτηρίου εφόσον με ευθύνη της εταιρείας δεν πήγατε στον προορισμό σας εντός 24 ωρών.

Καθυστέρηση του πλοίου

Καθυστέρηση αναχώρησης

Σε περίπτωση καθυστέρησης αναχώρησης του πλοίου για πάνω από 90 λεπτά από την προγραμματισμένη ώρα, λόγω ευθύνης της εταιρείας, τότε δικαιούστε:

• να μην ταξιδέψετε με αυτό το πλοίο και να σας επιστραφεί το αντίτιμο του εισιτηρίου, τόσο του επιβάτη όσο και του οχήματος εάν υπάρχει ή
• να σας παρασχεθεί δωρεάν διατροφή και διαμονή μέχρι να αναχωρήσει το πλοίο
• αποζημίωση 25%-50% επί της τιμής του εισιτηρίου ανάλογα με το χρόνο καθυστέρησης
• αποζημίωση διπλάσια της τιμής εισιτηρίου επιβάτη/οχήματος καθώς, εάν με υπαιτιότητα της εταιρείας δεν φτάσετε στον προορισμό σας εντός 24 ωρών από την προγραμματισμένη ώρα αναχώρησης

Καθυστέρηση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού

Εάν, λόγω βλάβης/ζημιάς του πλοίου ή ευθύνης της εταιρείας έχετε καθυστέρηση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, δικαιούστε:

• να διακόψετε το ταξίδι σας και να σας επιστραφεί η τιμή του εισιτηρίου που αναλογεί για το υπόλοιπο της διαδρομής ή
• να συνεχίσετε το ταξίδι σας και να λάβετε αποζημίωση 25%-50% επί της τιμής του εισιτηρίου ανάλογα με το χρόνο καθυστέρησης

Πίνακας Αποζημιώσεων

Διακοπή του ταξιδιού

Εάν διακοπεί το ταξίδι σε ενδιάμεσο λιμάνι εξαιτίας βλάβης του πλοίου και εφόσον δεν προωθηθήκατε στον προορισμό σας και δεν ασκήσατε το δικαίωμα υπαναχώρησης, δικαιούστε:

• δωρεάν τροφή και διαμονή, καθ’ όλο το χρόνο αναμονής σας μέχρι τη συνέχιση του ταξιδιού ή
• αποζημίωση διπλάσια της τιμής του εισιτηρίου ή άλλη αντίστοιχη παροχή μετά από συμφωνία με την εταιρεία

Απώλεια πλοίου ανταπόκρισης

Εάν καθυστερήσει ή ματαιωθεί το ταξίδι και χάσετε την ανταπόκριση για τη συνέχιση του ταξιδιού σας, δικαιούστε:

• να πάτε με τον προσφορότερο τρόπο στον τελικό προορισμό σας με μέριμνα και δαπάνη της εταιρείας, αφού πρώτα έχετε ενημερώσει την εταιρεία για την ανταπόκρισή σας
• δωρεάν διατροφή και διαμονή στο λιμάνι της ανταπόκρισης, με μέριμνα και δαπάνη της εταιρείας, όταν αναγκάζεστε να αναχωρήσετε την επόμενη ημέρα

Έκπτωση στα εισιτήρια

Έκπτωση στα εισιτήρια δικαιούνται οι:

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αντόν Τσέχωφ, ο διαχρονικός: «Ένας αριθμός» - «Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου;»

Στο σύντομο αφήγημα του Τσέχοφ «Ένας αριθμός» η δεσποινίς Ιουλία αντιπροσωπεύει τον άβουλο ανθρώπινο τύπο. Δεν τολμά να διεκδικήσει τα δικαιώματά της και συχνά πέφτει θύμα οικονομικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης. 
Ο Τσέχοφ σκιαγραφεί με απλό και ευτράπελο τρόπο την παθητική ψυχολογία, η οποία χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό τη γυναικεία συμπεριφορά τα παλαιότερα χρόνια.

Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου;
Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή;
Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο
αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου;
Γιατί είσαι άβουλη;

«Ένας αριθμός»

Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...

- Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα...

- Για σαράντα.

- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...

- Δύο μήνες και πέντε μέρες...

- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές.

Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...

Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.

- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;

Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.

- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...

- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.

- Το 'χω σημειώσει!

- Καλά...

- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.

Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!

- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου!

Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...

Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.

- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.

Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.

- Και γιατί με ευχαριστείς;

- Για τα χρήματα.

- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;

- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...

- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;

Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

.

Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Β' Γυμνασίου)

.

Απέραντη λύπη ....

Λυπούμαστε πάρα πολύ για όλα αυτά που συμβαίνουν !!

Πρώτα - πρώτα, λυπούμαστε για τους συνανθρώπους μας που δολοφονήθηκαν.

Ευχόμαστε δύναμη στις οικογένειες τους, δύναμη να αντέξουν το τραγικό γεγονός.

Τέσσερις άνθρωποι (ο ένας αγέννητος) χάθηκαν άδικα.

Λυπούμαστε για την βία που σημάδεψε μια ειρηνική διαδήλωση.

Οργιζόμαστε που κάποιοι καπηλεύονται την αδικία σε βάρος του λαού για τα δικά τους άνομα συμφέροντα.

Οι Έλληνες θα μπορέσουν να τα αντέξουν όλα, αρκεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. 

Δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα.

Δικαιοσύνη στις οικογένειες των αδικοχαμένων.

Δικαιοσύνη στα μέτρα που μας επιβάλλονται, ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός μας.

Δικαιοσύνη και καταδίκη όλων των ενόχων σε βάρος του ελληνικού λαού.

Δικαιοσύνη και τιμωρία στους κλέφτες, τους άρπαγες, τους διεφθαρμένους, τους καταχραστές, τους δωροδόκους και τους δωρολήπτες.

Δικαιοσύνη και τιμωρία όλων των υπεύθυνων της κατάντιας μας, όλων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, σε όποιο κόμμα και να είναι, από όπου κι αν προέρχονται.

Όχι εκτελέσεις εξιλαστηρίων θυμάτων, αλλά δικαιοσύνη!

Έλληνες, να προστατεύσουμε τις διαμαρτυρίες μας, τις διαδηλώσεις μας, τις πορείες μας.

Κανείς δεν πρέπει να έχει άλλοθι για να καταστρατηγήσει το δικαίωμα της διαμαρτυρίας μας.

Ανθρώπινα δικαιώματα και ψυχική υγεία

«… να καταργηθούν οι αναγκαστικές νοσηλείες...
δεν έχει κανείς τέτοιο δικαίωμα πάνω μας…».

Παίρνοντας τον λόγο

Ανθρώπινα δικαιώματα και ψυχική υγεία

Την Τετάρτη 29.4 πραγματοποιήθηκε η ημερίδα «Παίρνοντας το λόγο» στο πνευματικό κέντρο του δήμου Νέας Φιλαδέλφειας που διοργανώθηκε από το νεότευκτο κέντρο ψυχικής υγείας Αγίων Ανάργυρων. 

Και στις έξι συζητήσεις δόθηκε έμφαση στους ίδιους τους λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας ώστε να είναι οι πρωταγωνιστές και να εκθέσουν τα βιώματά τους, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα αιτήματα προς τους αρμόδιους φορείς.

Είτε από τους κύριους ομιλητές είτε από τους υπολοίπους παριστάμενους εκφράστηκε η αγωνία για την ικανοποίηση των πιο βασικών αναγκών που έχει ένας άνθρωπος. Εργασία, αξιοπρεπής και αυτόνομη διαβίωση, σεβασμός στη διαφορετικότητα. Όσον αφορά το πρώτο, αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει φοβερό πρόβλημα στην Ελλάδα ως προς την επαγγελματική αποκατάσταση των ληπτών ψ.υ. παρόλο που το μεγαλύτερο ποσοστό αφορά λειτουργικούς ανθρώπους που διεκδικούν τα αυτονόητα.

 

- η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία είναι απεργία... μπλα, μπλα, μπλιχ -

 

  Αν και αφανείς, θα πρέπει να προστεθούν στα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης, όλες αυτές οι ομάδες αυτοβοήθειας και αυτοεκπροσώπησης που έχουν προκύψει και λειτουργούν στα πλαίσια δομών και μη. Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας και Ρεθύμνου, Επιτροπή χρηστών, πρώην χρηστών και επιζώντων ψυχιατρικής, Κοινωνική Λέσχη «Εκκίνηση», σωματείο Αυτοεκπροσώπηση αποτελούν μερικές από αυτές. Εκδίδουν έντυπα, φτιάχνουν καλλιτεχνικές ομάδες, κάνουν συνελεύσεις, προσπαθούν οι ίδιοι να εξανθρωπίσουν το απάνθρωπο σύστημα που τους περιβάλλει.

 

  «Υπάρχει το θέλω του ασύλου και το θέλω το δικό μου… και το δικό μου θέλω θέλησα να ναι μεγαλύτερο. Και ήταν. Και μετά από 15 χρόνια μέσα έξω στα ψυχιατρεία, βρίσκομαι εδώ και σας μιλάω. Και μέσα σε αυτά τα χρόνια τελείωσα και μια σχολή στο αντικείμενο που πάντα ονειρευόμουν. Ηλεκτρολόγος. ΤΕΙ ηλεκτρολογίας. Αλλά… φοβούνται να χουν σαν ηλεκτρολόγο ένα ψυχοπαθή για αυτούς. Πρώην, νυν δεν έχει σημασία»… ένα μικρό απόσπασμα από τα λόγια του Θανάση που με «τρυπήσανε».

Ακολούθησε μονόπρακτο από τη θεατρική ομάδα Ψ του Λάμπρου Γιώτη που αποτύπωσε τα ανείπωτα με εξαιρετική ειλικρίνεια και διαύγεια

 .

- όσοι ενδιαφέρεστε και δεν έτυχε να βρεθείτε στην ημερίδα, η ομάδα Ψ δίνει άλλη μια παράσταση στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «Γαρδένια» την Κυριακή 3/5 στις 20.00

Δυστυχώς δεν παρακολούθησα όλες τις συζητήσεις για μια πληρέστερη ενημέρωση. Το άσυλο με κάλεσε εσπευσμένα να γυρίσω για να ασκήσω τα καθήκοντά μου. Μέρα εφημερίας. Νέοι με εισαγγελικές να προσάγονται σωρηδόν. Ενίσχυση στο τάδε τμήμα. Επιθετικός, επικίνδυνος…

 

- Ρε Βαγγελάκη ηρέμησε… ρε φίλε… την ένεση να σου κάνω να πάω και ‘γω σπίτι μου
- Το Βαγγελάκη κοψ’το... και φίλος σου δεν είμαι… και την ένεση να τη βάλεις στο κ.... σου.
.
Θυμήθηκα την απλότητα και τη ορθότητα ενός αιτήματος που ακούστηκε από μια κυρία λήπτρια ψ.υ, ψυχοπαθή αν θέλετε. «… να καταργηθούν οι αναγκαστικές νοσηλείες... δεν έχει κανείς τέτοιο δικαίωμα πάνω μας…».

Δεν το χα σκεφτεί.

πηγή