COVID-19: Αντιδράσεις Γονέων για τη Λειτουργία των Σχολείων στη Δανία / Parents' reactions to the operation of schools in Denmark

"Το παιδί μου δεν θα γίνει πειραματόζωο για την covid-19", καταγγέλλουν ορισμένοι γονείς μέσω του facebook.

Αντιδράσεις προκαλεί η απόφαση των Αρχών της Δανίας να επιτρέψουν τη λειτουργία δημοτικών σχολείων και νηπιαγωγείων, έπειτα από το lockdown για τον κορωνοϊό.

Danish parents are refusing to send their children back to school as COVID-19 lockdown lifts 

Η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που προχωρεί σε ένα τέτοιο μέτρο, το οποίο δημιουργεί νέα δεδομένα και για άλλες χώρες.

Η απόφαση ελήφθη μετά τη δήλωση της πρωθυπουργού Mette Frederiksen, για ‘’εκπληκτική επιτυχία’’ του lockdown στη χώρα.

Ο αριθμός των θανάτων που δηλώνονται σε ημερήσια βάση μειώνεται, καθώς έφτασε σε κορύφωση πριν 2 εβδομάδες. 

Οι θάνατοι στη χώρα έφτασαν τους 321 και τα κρούσματα στα 6.879.

Από την Τετάρτη, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά κάτω των 12 ετών επέστρεψαν στις αίθουσες διδασκαλίας, που είναι οικείες αλλά και διαφορετικές. 

Ορισμένα μαθήματα γίνονται σε εξωτερικό χώρο ως μέτρο προστασίας μετά την επαναλειτουργία των σχολείων στη Δανία, αλλά 

οι γονείς που δεν αισθάνονται ήσυχοι κρατούν ακόμα τα παιδιά τους στο σπίτι.

Επιτράπηκε στα σχολεία να αποφασίσουν πώς θα ρυθμίσουν το κύριο προαπαιτούμενο: ότι οι μαθητές θα έχουν μεταξύ τους απόσταση 2 μέτρων. Σε μεγάλο μέρος της χώρας, οι τάξεις έχουν χωριστεί στα δύο, με ένα δάσκαλο για κάθε 10 ή 11 μαθητές.

Τα παιδιά βρίσκονται έξω, όσο γίνεται περισσότερο, ακόμα και για ορισμένα μαθήματα, και παίζουν αποκλειστικά σε υποομάδες με συμμαθητές τους, για να περιοριστεί ο κίνδυνος μετάδοσης του κορωνοιού.

Σε ορισμένους μαθητές δόθηκε μικρότερης διάρκειας σχολική ημέρα ώστε να μπορέσουν άλλοι να έχουν πρόσβαση διαφορετικές ώρες.

"Οι μαθητές είναι πολύ υπομονετικοί και η επαναλειτουργία των σχολείων έγινε χωρίς πρόβλημα. Όλα τα πράγματα που ήταν ρουτίνα είναι τώρα καινούργια και χρειάζονται περισσότερο χρόνο, αλλά θα βρούμε τον δρόμο μας", δήλωσε η δασκάλα Jette Bjorn Hansen.
Αντιδράσεις

Οι δάσκαλοι έχουν διαπιστώσει την ύπαρξη πολλών ειδών συναισθημάτων από τους μαθητές, δήλωσε η Hansen, αλλά οι περισσότεροι ήταν πολύ χαρούμενοι που επέστρεψαν. 

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά, όπως μια ομάδα στο facebook με χιλιάδες μέλη, η οποία ονομάζεται "το παιδί μου δεν θα γίνει πειραματόζωο για την covid-19".

Ενώ ορισμένα σχολεία ανακοίνωσαν ότι είχαν ποσοστό παρακολούθησης 90%, ορισμένοι γονείς επέλεξαν να μη στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

Και άλλες χώρες ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τη Δανία σύντομα. 

Η Γερμανία θα αρχίσει να ανοίγει τα σχολεία στις αρχές Μαΐου, ενώ τα νηπιαγωγεία της Νορβηγίας θα ανοίξουν τη Δευτέρα.

Τμήματα των δημοτικών μια εβδομάδα αργότερα. 

Στη Σουηδία, τα δημοτικά δεν έκλεισαν ποτέ. 

Εργαζόμενοι σε νηπιαγωγεία της Νορβηγίας, ο καθένας θα επιβλέπει 3 παιδιά κάτω των 3 ετών ή 6 παιδιά μεταξύ 3 και 6 ετών.Θα αποφεύγουν επίσης την επαφή με άλλα παιδιά.

iatronet
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί τα φιλιά των γονέων κάνουν καλό στα παιδιά

Οι στοργικοί γονείς φωνάζουν λιγότερο και επαινούν πιο συχνά τα παιδιά τους

Οι γονείς που φιλιούνται τακτικά και έχουν κοινά ενδιαφέρονται, είναι πιο πιθανό να επαινούν τα παιδιά τους, αναφέρει μια νέα έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 5.000 οικογένειες.

Η έρευνα έδειξε, ότι τα ζευγάρια που αισθάνονται «τυχερά» που είναι μαζί και φιλιούνται συχνά είναι πιο πιθανό να είναι καλύτεροι γονείς.

Οι ερευνητές αναφέρουν, ότι η μελέτη τους επιβεβαιώνει την άποψη ότι μια «γεμάτη και ολοκληρωμένη ερωτική σχέση οδηγεί σε πιο επιτυχημένη ανατροφή παιδιών».

Όταν τόσο οι άντρες, όσο και οι γυναίκες πιστεύουν ότι έχουν μια πολύ καλή σχέση, μεταδίδουν τα θετικά τους συναισθήματα και στα παιδιά τους, επαινώντας τα συχνά, αντί να τους φωνάζουν.

Τα τακτικά φιλιά και ο κοινός χρόνος για την απόλαυση κοινών ενδιαφερόντων, αλλά και η γενικότερη αίσθηση ικανοποίησης που απολαμβάνει ένα ζευγάρι, συμβάλλει στην ευτυχία της οικογένειας.

Αντίθετα, στα ζευγάρια που έχει τεθεί θέμα διαζυγίου, που ο ένας «σπάει τα νεύρα» στον άλλον, που μαλώνουν συχνά και μετανιώνουν για τη δημιουργία της σχέσης τους είναι πιο πιθανό να… βγάλουν τα αρνητικά τους συναισθήματα επάνω στα παιδιά τους, μέσα από φωνές και καυγάδες.

Η συγκεκριμένη έρευνα αποκάλυψε ακόμη, ότι οι άντρες είναι πιο αισιόδοξοι από τις γυναίκες αναφορικά με την κατάσταση της σχέσης τους, συγκριτικά με τις γυναίκες.

Οι άντρες ήταν πιο πιθανό να δηλώσουν «πολύ ευτυχισμένοι» μέσα στη σχέση τους (ποσοστό 69%). Το αντίστοιχο ποσοστό στις γυναίκες ήταν 65%.

Όπως αναφέρει η Daily Telegraph, το 37% των γυναικών ανέφεραν ότι ο σύντροφός τους «τους τη δίνει στα νεύρα σπάνια ή ποτέ», ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους άντρες ήταν 43%.

«Οι χαρούμενες μαμάδες και οι χαρούμενοι μπαμπάδες είναι καλύτεροι γονείς. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε, τι είναι αυτό που κάνει έναν άντρα “καλό πατέρα” και τι μια γυναίκα “καλή μαμά”. Η ανάλυσή μας δείχνει ότι μια “ολοκληρωμένη, υγιής σχέση” παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ως προς αυτό» δήλωσε η Dr Svetlana Speight.

Newsbeast.gr

akappatou.gr

Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια

Μην ακυρώνετε το παιδί σας, έστω και αν δεν τα καταφέρει καλά

Σκηνή 1^η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. 

Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει!
Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους  τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και  προχωράει μπροστά. 

Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…

Σκηνή 2^η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. 

Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. 

Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…

Σκηνή 3^η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. 

Ένα μικρό κοριτσάκι επιμένει να κουβαλήσει μια μεγάλη, βαριά χάρτινη σακούλα. Λίγο πριν φτάσει στο αυτοκίνητο η σακούλα πέφτει και τα πράγματα σκορπίζονται. 

Η μαμά εμφανίζεται φωνάζοντας, παραμερίζει το παιδί και αρχίζει νευρικά να μαζεύει τα πεσμένα πράγματα. 

Το κοριτσάκι δίπλα κλαίει,  με λυγμούς….

 

   Και στις τρείς ιστορίες υπάρχει κάτι κοινό: η θέληση των παιδιών να συμμετάσχουν ενεργά στην πραγματική ζωή και η δυσκολία των γονέων να το αποδεχθούν. 

Γιατί;

Αν μπορούσαμε να ρωτήσουμε τους πιο πάνω γονείς «γιατί θυμώσατε με το παιδί σας;», φαντάζομαι ότι θα παίρναμε απαντήσεις του τύπου: «βιάζομαι, δεν έχω χρόνο για χαζομάρες» ή  «έχουμε τόσα πράγματα να κάνουμε και αυτός/αυτή θέλει να παίξει».

   Και που είναι το κακό αγαπητοί γονείς, σε αυτό; ποιος σας είπε ότι για τα παιδιά υπάρχει κάτι σοβαρότερο από το παιχνίδι; 

Πλέον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το παιχνίδι είναι ο σημαντικότερος τρόπος με τον οποίο τα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο, δυναμώνουν, γεμίζουν αυτοπεποίθηση και εν τέλει εξελίσσονται σε δυνατές και αυτόνομες προσωπικότητες. Αυτό έχει αποδειχθεί με χίλιους τρόπους επιστημονικά, τόσο βιολογικά όσο και ψυχολογικά.

   Αυτό όμως που δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό στην πράξη, είναι το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα δίχως εμείς, ως ενήλικες, να παρεμβαίνουμε. Ρωτήστε τον περίγυρο σας (και γιατί όχι τον ίδιο σας τον εαυτό): επιτρέπετε πραγματικά στο παιδί σας να παίζει όπως αυτό θέλει, κάθε στιγμή;  Ή προσπαθείτε να ελέγξετε στο μέγιστο βαθμό τον χώρο, τον τρόπο και τον διαθέσιμο χρόνο αυτού του παιχνιδιού;  

   Η απάντηση πιθανότατα θα είναι «ναι μεν, αλλά». Δηλαδή, φυσικά επιτρέπω στο παιδί μου να παίζει ελεύθερα - αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες  ασφάλειας, να υπάρχει χρονική διαθεσιμότητα, κλπ, κλπ.

   Λοιπόν αγαπητοί ενήλικες, όλα αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες που εφευρίσκουμε για να μην χάσουμε το έλεγχο επάνω στα παιδιά μας. Διότι, οι φόβοι και οι εμμονές με τις οποίες μας έχουν διαποτίσει, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι μόνο εμείς ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για τα παιδιά μας και εμείς πρέπει να τους το διασφαλίσουμε.

Κολοκύθια με την ρίγανη! 

   Στην πραγματικότητα, συνήθως δεν έχουμε ιδέα για το τι θέλουν τα παιδιά. Δεν τα ακούμε όταν μας μιλάνε, δεν τα παρατηρούμε με προσοχή όταν παίζουν, δεν σεβόμαστε τις μικρές και μεγάλες επιθυμίες τους. Προσπαθούμε κάθε στιγμή εμείς να ορίσουμε το πλαίσιο της ζωής τους με βάση τις δικές μας ανάγκες. Και, οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο, θέλουμε να το περιορίσουμε ή να το αλλάξουμε.

   Το αποτέλεσμα είναι να μεγαλώνουμε παιδιά που τα έχουν όλα, εκτός από το πιο σημαντικό: την δυνατότητα να αποφασίζουν τα ίδια για την ζωή τους. Παιδιά που δεν βιώνουν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία - και που φυσικά, όταν μεγαλώνουν, γίνονται εξαιρετικοί υπήκοοι. Όχι όμως ελεύθεροι πολίτες.

      Για να μην μακρηγορούμε λοιπόν: Εάν πραγματικά μας ενδιαφέρει να αναθρέψουμε παιδιά ελεύθερα, χαρούμενα και ανεξάρτητα, πρέπει να σεβαστούμε κάποιες συνθήκες. Έστω και αν είναι με πόνο ψυχής….

1. Τα παιδιά έχουν κάθε στιγμή το δικαίωμα να επιλέγουν με τι θέλουν να ασχοληθούν. Στο σπίτι και στο σχολείο. 
2. Εμείς, ως ενήλικες (γονείς και δάσκαλοι), έχουμε την υποχρέωση να σεβαστούμε τις επιθυμίες των παιδιών και να κάνουμε ότι μπορούμε για να διευκολύνουμε την υλοποίηση τους. 
3. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από την αποτυχία και από την διαχείριση των «δύσκολων» συναισθηματικών καταστάσεων (π.χ. θυμός, απόρριψη, διεκδίκηση κλπ). 
4. Η παρέμβαση των ενηλίκων (γονέων ή δασκάλων) στις παραπάνω καταστάσεις θα πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή. Τα παιδιά δεν ωφελούνται εάν τους λύσουμε το πρόβλημα. Τα παιδιά ωφελούνται όταν τους δείξουμε πόσο τα εμπιστευόμαστε και τους επιτρέψουμε να λύσουν μόνα τους το πρόβλημα τους. 
5. Tα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από το παιχνίδι και από τις δραστηριότητες που μόνα τους επιλέγουν. Και τα παιδιά, τις περισσότερες φορές επιλέγουν παιχνίδι που συνδέεται άμεσα με καταστάσεις και με συνθήκες της πραγματικής ζωής.

Για το λόγο αυτό, μέσα σε ένα σχολείο ή μία οικογένεια, όταν πραγματικά επιτρέπεται να ανθίσει το ελεύθερο παιχνίδι, δύσκολα μπορούμε να το διαχωρίσουμε από την ζωή. Διότι, για τα παιδιά το παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή (η περίφημη φράση του μεγάλου διανοητή John Dewey). 

 

Εάν λοιπόν θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά ελεύθερα, χαρούμενα και ανεξάρτητα, πρέπει με ενθουσιασμό να τους επιτρέπουμε να συμμετέχουν στην δική μας καθημερινότητα. Όταν ψωνίζουμε,  όταν  βάζουμε μπουγάδα, όταν επιδιορθώνουμε ένα παλιό έπιπλο.

Και να τους επιτρέπουμε να κάνουν λάθη, πολλά λάθη. Στην πραγματικότητα, να τα προτρέπουμε να κάνουν πολλά λάθη. Κι ας μας δημιουργούν εμάς χαζοπροβλήματα. 

 

Μια ώρα καθυστέρηση σήμερα πριν φύγουμε για διακοπές - μια ολόκληρη όμως ζωή κερδισμένη αργότερα…

Από τον  Ι.Κ.Γιαννούδη
kathe mera goneis.com