Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

«Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ.
Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. Μας σιχάθηκα.

«Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ.»

Μαρτυρεί ο Θάνος Πασχάλης
Ειδικευόμενος Νευροχειρουργικής 

στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας

Εφημερία. Απογευματάκι χτυπάει το τηλέφωνο. 
«Τον εφημερεύοντα νευροχειρουργό θέλω, στα ΤΕΠ της Παιδιατρικής για ένα παιδάκι που χτύπησε…»

Ένα τέταρτο μετά, διεκπεραιώνοντας κάποια διαδικαστικά θέματα της κλινικής κατεβαίνω να το δω. Μου είχε πει ήδη η συνάδελφος στο τηλέφωνο ότι το παιδί είναι «πίσω αναπτυξιακά» (έχουμε ξεπεράσει τους όρους καθυστερημένο και αυτιστικό το 2016), ότι δε μιλάει παρά μόνον δείχνει και δεν περπατάει.

Μπαίνω στο εξεταστήριο της παιδιατρικής. Βλέπω έναν τέλειο ζούζουνο να με κοιτάει, τον ρωτάω πώς το λένε. Δεν μου απαντάει. Δίπλα του κάθεται ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, η Ελευθερία, 13 χρονών.

«Εσύ τι είσαι;» τη ρωτάω.
«Αδελφή του.»
«Και με ποιον είναι το παιδάκι;»
«Με μένα » απαντάει.

Ρωτάω το ιστορικό εν τάχει στην μικρή πριγκίπισσα και καταλαβαίνω ότι είναι μια μικρή κάκωση κεφαλής, χωρίς σημεία ενδοκράνιας υπέρτασης με ένα χαμηλής ταχύτητας μηχανισμό κάκωσης. 


Λέω στο μικρό: 
«Είσαι καλά; Θές να μου πεις τίποτα;»
«ΠΕΙΝΑΩ», λέει το «πίσω αναπτυξιακά» παιδί. 


Ρωτάω την αδερφή του τι θέλουν να φάνε να το φροντίσουμε. Με κοιτάει στα μάτια κατακόκκινη από ντροπή και λέει «τίποτα, ευχαριστούμε».
Λίγα λεπτά μετά μιλώντας με τη συνάδελφο ανακαλύπτω ότι η Ελευθερία είναι κηδεμόνας των μικρών αδελφών της (δεν έμαθα ακριβή αριθμό), τα ταΐζει, τα προσέχει. Δεν έμαθα αν πάνε σχολείο. 
Και ράγισα.

Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 
Όταν έρχεται ένα παιδί στα επείγοντα και ΠΕΙΝΑΕΙ και δεν έχει διάγνωση από τα γεννοφάσκια του, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 
Με ένα θολό οικογενειακό περιβάλλον, με ένα μηδενικό υπόβαθρο, που δε θέλω να αναφέρω εδώ τα παιδιά αυτά παλεύαν για να ζήσουν.
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΓΙΩΡΓΟ, ΚΩΣΤΑ, ΑΝΤΩΝΗ, ΑΛΕΞΗ; ΠΟΥ;;;
Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ. Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. 
Μας σιχάθηκα.

«Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;»

Ν. Χριστιανόπουλος

rizopoulospost

3 σχόλια :

  1. Αγαπητό hamomilaki. Χθες ήταν η πρώτη επαφή που έκανα με την ιστοσελίδα σου και σε κατέταξα αμέσως σ' αυτές που θέλω να παρακολουθώ. Χωρίς τη έγκρισή σου πόσταρα το κειμενάκι σου αυτό στο fb. Είμαι καινούρια στο χώρο αυτό και σε δεύτερη ανάγνωση που έκανα σήμερα, είδα πως μπορώ να αφήσω μνμ, πράγμα το οποίο εχθές μου διέφυγε.
    Πέρασα λοιπόν να αφήσω την καλημέρα μου και να σε ενημερώσω για την αυθαίρετη κίνησή μου.
    Όμορφα και δημιουργικά να κυλήσει η εβδομάδα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλωσόρισες Ανέσπερη στη συντροφιά του χαμομηλιού :)
    Έκανες πολύ καλά, πάρα πολύ καλά και ούτε χρειάζεται καμιά έγκριση για να προωθείς ό,τι θεωρείς καλό και χρήσιμο.
    Να έχεις μια Καλή και παραγωγική βδομάδα
    Με εκτίμηση και αγάπη
    το χαμομηλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπημένο Χαμομηλάκι, ξαναγράφω ένα σχόλιό μου που δεν ξέρω γιατί δεν εμφανίζεται.
    Οφείλω τρία μπράβο, ένα στον κ. Ριζόπουλο, ένα σε 'σένα Χαμομηλάκι και ένα στον γιατρό που έγραψε αυτό το συγκλονιστικό κείμενο. Με αγάπη Κλεισθένης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή