Πόλεμος vs Ανθρωπιά

"Ο πρώτος νεκρός κάθε πολέμου είναι η ανθρωπιά.

Και ίσως το χειρότερο δεν είναι ότι αλληλοσκοτωνόμαστε, αλλά ότι είμαστε ήδη νεκροί από τη στιγμή που χάνουμε την ανθρωπιά μας"

από  το fb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ανθρω…ποιά; Σύνοικοι γινόμαστε στην κοινωνία της μοναξιάς

Γράφουν οι: 
Δρ. Πολύβιος Ν. Πρόδρομος, φιλόλογος
και Χρίστος Φραγκογιάννης

«Είμαστε καθώς τα τρένα της ερημιάς, που διασταυρώνονται μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα, διασταυρώνονται και σφυρίζουν και προσπερνιούνται. Ή καθώς τα καράβια στο απέραντο νερό του ωκεανού. Πορείες παράλληλες προς τα πάνω ή προς τα κάτω, με την ταχύτητα που επιβάλλει ο κανονισμός.» 

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος

«Κάτω από τα ρούχα μου, δεν χτυπά πια η παιδική μου καρδιά. Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη». 

Αυτή η πραγματικότητα που ολοένα και περισσότερο γίνεται πιο κοινή, μοιάζει να είναι η αντίπαλη μοίρα της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου. Δέσμιος των υλικών αγαθών και της αλαζονικής τεχνοκρατίας, έχασε τη σχέση του με τον εαυτό του, τη φύση, τους άλλους. 

Οι ρυθμοί ζωής, στις πολύβουες πολιτείες, αντιστρατεύονται την «κοινωνία». 

Αξίες απλές όπως η αγάπη, η συμπόνια, η αφοσίωση και η στοργή καταβροχθίζονται από τον απάνθρωπο ατομικισμό και τη θέση τους παίρνουν η έχθρα, η αντιπαλότητα, ο θυμός και ο φόβος. 

Οι σημερινές «κοινωνίες» -κοινωνίες γενικευμένης ηθικής αταξίας- βιώνονται ως απειλή. Για το λόγο αυτό ο άνθρωπος έγινε ηθικά εύκαμπτος και συνειδησιακά ελαστικός. Και ενώ σε παλιότερες εποχές οι κοινωνικοί δεσμοί απαιτούσαν θυσία της απόλαυσης του υποκειμένου προς χάρη του κοινωνικού καθήκοντος, στις μέρες μας το κοινωνικό καθήκον υποτάχθηκε στο ατομικό συμφέρον. 

Κυρίαρχη ιδεολογία έγινε η κατανάλωση. σταδιακά εξελίχθηκε σε αυτοσκοπό, αντικατέστησε τον συν-άνθρωπο με τα υλικά αγαθά. 

Αρκετά χρόνια πριν ο Σαιν-Εξυπερύ είχε προφητέψει το δράμα του ανθρώπου της εποχής μας: 

«Οι άνθρωποι δεν έχουν καιρό πια να γνωρίσουν τίποτε. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα από τα μαγαζιά. Μα καθώς δεν υπάρχει μαγαζί που να πουλά φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους». 

Η ύλη πρόβαλε ως μοντέλο ζωής την «μοναχική αυτάρκεια». Μια ψευδαίσθηση υπεροχής, στην ουσία όμως σχέση αγοραία, εξάρτησης και υποδούλωσης. 

«Στο χωνευτήρι του μαζικού ηδονισμού και του καταναλωτισμού οι διαφορές χάνονται και όλοι οι άνθρωποι γίνονται πανομοιότυποι», αναφέρει ο Παζολίνι για να τονίσει την, λόγω αυτού, ισοπέδωση της μοναδικότητάς μας.

Με την εξαφάνιση όμως του προσωπικού στοιχείου αποδυναμώνεται η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης έναντι της κοινωνίας, χαλαρώνει η κοινωνική συνείδηση και το ατομικό συμφέρον προτάσσεται του κοινωνικού. 

«Δικαιολογείται» έτσι η αρρωστημένη χαρά, αυτή που παίρνει κάποιος κάνοντας το κακό και προκαλώντας πόνο. Ηθικοποιήθηκε κάθε άνομη και έκνομη πράξη, αφού όταν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι επιφανειακές, ρηχές και επίπλαστες «όλα επιτρέπονται».
Προς την κατεύθυνση αυτή κινήθηκε και η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία διαμόρφωσε νέες μορφές ατομικής συμπεριφοράς και κοινωνικών σχέσεων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποξένωσαν τους ανθρώπους και τους έκαναν παθητικούς παρατηρητές και αποδέκτες κάθε γεγονότος. Τους εγκλώβισαν στην εικονο-λαγνεία και επιδείνωσαν την κοινωνική αλλοτρίωση. 
Και παρά το γεγονός πως οι μηχανισμοί που κατευθύνουν την τεχνολογία γίνονται ολοένα και πιο αδιαφανείς και οι χρήσεις της ολοένα και πιο ανεξέλεγκτες, οι άνθρωποι κάνοντας υπέρβαση των ορίων τους, την εμπιστεύονται περισσότερο.

Οι διαδικτυακές φιλίες υποκαθιστούν τις αληθινές. 

Η καθημερινή επαφή και επικοινωνία, η συναισθηματική και σωματική εγγύτητα, αντικαταστάθηκαν από ένα «touch» στην οθόνη του κινητού μας ή του tablet μας. 

Έχοντας όμως αποξενωθεί από τον συνάνθρωπο, αποξενωθήκαμε από τον εαυτό μας, αφού το «εγώ» το γνωρίζουμε καλύτερα μέσω του «συ».

Γινόμαστε με την συμπεριφορά μας αυτή σύνοικοι στην κοινωνία της μοναξιάς. Δέσμιοι μιας μοναχικότητας που δεν επιδιώξαμε ποτέ. 

Δεν επιτρέπουμε στο «άνθος της καρδιάς ν’ ανθίσει στα χείλη».

Η Τεχνολογία εισήγαγε και μια ανάλογη παιδεία, η οποία βασίζεται στην πληροφορία και όχι στη γνώση. Συνεπώς διαμόρφωσε μια νέα αντίληψη και ηθική που αντιμάχεται την αυθεντική ανθρώπινη φύση και επαφή.
Η ρήξη των ανθρώπινων σχέσεων και η απουσία ανθρωπιάς, φαίνεται να φαντάζει ως προϋπόθεση προόδου. Όχι όμως και ως εγγύησή της. 

Είναι στο χέρι μας να επανατοποθετηθούμε στον αξιακό κώδικα, να αγαπήσουμε τον συν-άνθρωπο και να γίνουμε συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής η οποία θα προσδώσει στη ζωή μας ουσιαστικό νόημα, αρνούμενοι το ρόλο του συνένοχου στους όρους που μεταλλάσσουν τον άνθρωπο σε μισάνθρωπο.

filologikos-istotopos

antikleidi

Ελένη Βακαλό: «Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος»

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Από τη Συλλογή Του κόσμου (1978)

Ερωτήσεις και Απαντήσεις

Πρώτη ανάρτηση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

19ος αιώνας: Ο αιώνας της απανθρωπιάς.... 21ος αιώνας: Ο αιώνας ... των πνιγμένων παιδιών

Το «Χωρίς οικογένεια» του Έκτορος Μαλό -όπως τον μαθαίναμε στα ελληνικά βιβλία-, ο δύστυχος, πολύπαθος «Όλιβερ Τουίστ» και πόσες άλλες ιστορίες του Ντίκενς, τα θλιμμένα παραμύθια του Άντερσεν. 

Ο Βίκτορας Ουγκώ και ο αιώνια κυνηγημένος για μια φρατζόλα ψωμί, που κόστιζε 19 χρόνια κάτεργα, Γιάννης Αγιάννης, θήραμα του καθόλα νόμιμου αστυνομικού Ιαβέρη… 

19ος αιώνας! 19ος αιώνας, λοιπόν, μαύρος καιρός για την ιστορία της ανθρωπότητας.
Κοινωνίες τεράστιων αντιθέσεων στην Ευρώπη τότε. Πάμπλουτοι και υπερβολικά φτωχοί. Σνομπισμός επίσημος, όπου μόνο τα άτομα που προέρχονταν από την αριστοκρατία συναναστρέφονταν μεταξύ τους και είχαν μέλλον. 
Η απόκτηση χρημάτων ήταν ο μόνος λόγος ύπαρξης. Υψηλή κοινωνία και πλούσιοι επιχειρηματίες. Πουριτανισμός και ψευτοηθική! 

Στην Αγγλία της βασίλισσας Βικτωρίας απαγορεύονταν ακόμα και να λες τη λέξη «πόδια». Σκέπαζαν δε ακόμα και τα πόδια των επίπλων με ειδικά ραμμένα υφάσματα γιατί είχαν καμπύλες.

Πλούτος και εξουσία. Υπήρχες αν τα είχες, με κάθε κόστος. 
Η ηθική αφορούσε, μόνο στα πόδια των επίπλων και όχι στο αν πέθαιναν παιδιά στις φάμπρικες. Και οι εργάτες στην νεόκοπη βιομηχανική κοινωνία του 19ου αιώνα σακατευόταν καθημερινά. Παιδιά σκλάβοι και υποχείρια για εργατικά χέρια, εκμετάλλευση κάθε λογής, σαν εμπορεύματα, υποσιτιζόμενοι μαθητευόμενοι, άστεγοι και περιπλανώμενοι, τρόφιμοι πτωχοκομείων, ορφανοτροφείων, ασύλων ασύδοτων όλων, κανένα δικαίωμα για την εργατική τάξη. Το κομμάτι το ψωμί ήθελε κόπο, αντοχή, γερό στομάχι στο να αντέχεις στον εξευτελισμό.

Ο νόμος προστάτευε τους ισχυρούς και τους πλούσιους, που ήταν παιχνιδάκι στα χέρια τους και εφαρμόζονταν επιλεκτικά με μεγάλη σκληρότητα στους φτωχούς και ελαστικότητα έως ανυπαρξία για τους πάμπλουτους και έχοντες την εξουσία. 

Οι εύγλωττοι παραλληλισμοί με τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, της έκρηξης της τεχνολογίας, της αποθέωσης της επικοινωνίας, του τέλους των δοξασιών και του σκοταδισμού της μη πληροφόρησης, εμπλουτίζονται απ' τα πνιγμένα παιδιά στο Αιγαίο και τα χιλιάδες χαμένα απ αυτά που βρίσκονται ήδη, στα χέρια εκμεταλλευτών, τη βία που τα έχει στόχο, το μπούλινγκ που ευνοείται απ την καθιέρωση του δικαίου του πλούσιου, του ισχυρού, του δυνατού απέναντι σε ότι δε μοιάζει. Περιθώριο. Τότε δεν σιωπούσαν οι λογοτέχνες και απ τις σελίδες τους, μαθαίνουμε ακόμα την αλήθεια. Τώρα σιωπούν κι αυτοί, οι δικοί μας καταδικάζοντας μας στη μη παρηγοριά…

Τα έργα λογοτεχνίας εκείνου του αιώνα είναι μαύρα. 
Μιλάνε για παιδιά που δυστυχούν στους δρόμους και στα χέρια εκμεταλλευτών. Μιλάνε για μια εργατική ζωή που περνά τον καιρό σε άθλιες συνθήκες. Πρώτα απ όλα οι Άθλιοι, το βιβλίο που έχει διαβαστεί, πουληθεί και γίνει εμβληματικό, όσο η Βίβλος. 
Ο Γιάννης Αγιάννης που κλέβει ψωμί για την αδερφή του και τις ανιψιές του και θα το πληρώσει με φρικτή φυλακή 19 χρόνια. Ο νόμιμος αστυνόμος Ιαβέρη να τον κυνηγά πάντα. Η δικαιοσύνη με το μέρος του, το δίκιο όχι! Η αυστηρότητα εξαντλείται στον φτωχοδιάβολο και η ατιμωρισία αφορά στους υπεράνω νόμου πλούσιους που αγοράζουν δικηγόρους καλούς και όλο το σύστημα δικαιοσύνης. Η Τιτίκα που μεγαλώνει κάνοντας δουλειά, στο σπίτι των βάναυσων Θρεναδιέρων. Μωρό-δουλάκι στα χέρια των κακών, που δεν κυνηγά ο κάθε Ιαβέρης. Η Φαντίνα που απολύεται και μένει άνεργη. Η μοιραία εκπόρνευση της για την επιβίωση αυτής και του παιδιού της. Οι αρρώστιες χωρίς έλεγχο. Το κράτος ανάλγητο. Τα πάντα για πούλημα…

Ανάγνωσμα «Οι Άθλιοι» για μεγάλους και εφήβους αναγνώστες, ενώ οι ήρωες του έχουν γίνει ξανά και ξανά κινηματογραφικοί και τηλεοπτικοί επικοί χαρακτήρες. Μόνο για τα παιδιά; 

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο πιο διαβασμένος παραμυθάς, πίσω και αυτός στον 19ο αιώνα, ήξερε την φτώχεια από πρώτο χέρι, όντας γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας. Ορφανός νωρίς από πατέρα, θα κάνει κάθε δουλειά από 11 χρόνων για να ζήσει με την μάνα του. Το σχολείο ήταν πολυτέλεια. Μόνη διέξοδος, στο κρύο, την πείνα, την ανεργία, την απουσία κοινωνικής πρόνοιας, την έξαρση των ασθενειών, το πρόωρο θάνατο νέων ανθρώπων όπως οι γονείς του, είναι η φαντασία. 

Παραμύθια. Παραμύθια που οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες, αλλά εκπρόσωποι ανθρώπινων αμαρτιών, όπως η ματαιοδοξία, ο σνομπισμός των αριστοκρατών της εποχής και των νεόπλουτων «αστών» που καυχιούνται για αυτό στις μέρες μας, η εγωιστική αδιαφορία, ο πλουτισμός ως μόνη αρετή. Επειδή γράφει για παιδιά το καλό και το ωραίο, συχνά κερδίζουν ή πρέπει να κερδίζουν, άλλα συνήθως τα έργα του είναι βαθιά απαισιόδοξα και με δυσάρεστο τέλος… όπως ο αιώνας του!

Ο Κάρολος Ντίκενς, ένας καινοτόμος της μυθιστοριογραφίας και ένας μυθοπλάστης αξεπέραστος στον χρόνο, μιλάει και αυτός για παιδιά που υποφέρουν, για δανειστές που ρίχνουν στις φυλακές ανθρώπους για μικρά χρέη τους, για άθλιες συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης και κυρίως των παιδιών-εργαζομένων, για επαιτεία, κάθε λογής εκμετάλλευση και για πλούσιους αμοραλιστές όλο σκληρότητα.
........................
Η βιομηχανική επανάσταση, όλος ο 19ος αιώνα, χαιρέτισε την ευημερία της νέας εποχής, με κόστος τη φτώχεια των μαζών. Και αυτό κάτι μας θυμίζει, σήμερα ακόμη και αν κάνει εφαρμογή σε έθνη ολόκληρα και σε γενοκτονίες οικονομικής λογιστικής. Τότε η κυρίαρχη οικονομική θεωρία της «ρευστοποίησης» (liquidation theory), που φτάνει μέχρι το Μεγάλο Κραχ της αμερικανικής οικονομίας, έλεγε πως η ύφεση είναι ευεργετική, πως ο πόνος είναι θεμιτός γιατί θα καθαρίσει το σύστημα απ τις ανισορροπίες. 

Μέσα απ’ τον πόνο, θα μάθουν να δουλεύουν οι άνθρωποι χωρίς απαιτήσεις, σκληρότερα. Οι έξυπνοι επιχειρηματίες, θα πάρουν στα χέρια τους τα πάντα μιας και οι άτυχοι, ή οι φτωχοί είναι, απλά, ανίκανοι! Αν πεθαίνουν στους δρόμους, δεν πειράζει! Σημασία έχει η γενικότερη εικόνα. Άλλωστε η ατυχία του ενός, είναι η τύχη του άλλου… Ο πόνος είναι η σωτήρια, για το καλό των ανθρώπων! Αυτά τα τόσο παρωχημένα οικονομικά κατασκευάσματα, που κατέρρευσαν με την επικράτηση των θεωριών του Κέινς, ξεσηκώνουν σήμερα οι υπουργοί οικονομικών της Ευρώπης και του κόσμου, με τους δικούς μας μέσα, έχοντας ως μοντέλο προόδου τον 19ο αιώνα της απανθρωπιάς!

Θυμάμαι τον εαυτό μου, 10 χρόνων να μη μπορώ να τελειώσω τον Ολιβερ Τουίστ από το κλάμα και την στενοχώρια. Θυμάμαι πόσο σοκαριζόμουν από ένα παιδί στους δρόμους και το μόνο καλό άνθρωπο του βιβλίου «Χωρίς οικογένεια» να μπαίνει φυλακή γιατί χρωστούσε… στις τράπεζες! Θυμάμαι ακόμη, την έκδοση για το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα», όπου η ξανθιά μικρούλα, ξυπόλητη, αφού έχασε τις παντούφλες της, φορεί κόκκινη κουρελιασμένη φούστα και ένα μαύρο πλεκτό σάλι μες στα σκανδιναβικά, ανελέητα χιόνια. 
....................

Τα παιδιά, τα δικά μου και των άλλων, σήμερα, δεν σοκάρονται. Έχουν δει τους άστεγους στα πεζοδρόμια. Το ξέρουν το κοριτσάκι με τα σπίρτα και ας τα αντικατέστησε, απλά, με ένα μαγκάλι. Έχουν δει τα παιδιά των φαναριών, ξυπόλητα στο κρύο. Έχουν μάθει πως ένα άλλο κοριτσάκι απ’ αυτά, στις άκρες του δρόμου, που καθαρίζουν τζάμια, παρασύρθηκε από ένα αυτοκίνητο και έμεινε εβδομάδες στα αζήτητα. Έχουν ήδη, νιώσει τι σημαίνει η ανεργία των γονιών, το σπίτι χωρίς ρεύμα, χωρίς ζέστη, το διπλανό τους στο σχολείο να πεινάει. Και αν το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έφερε σχετικά κοινωνική εξισορρόπηση και οι μεγάλοι οικονομικοί φιλόσοφοι ανέπτυσσαν τις θεωρίες τους, όλα τους πεταχτήκαν στον κάλαθο των αχρήστων, εν μια νυκτί. 

Και ο 21ος αιώνας, για μας την Ελλάδα, τουλάχιστον, των 350.000 οικογενειών χωρίς ρεύμα, του 1.500.000 -επίσημα- εκατομμυρίου ανέργων, όσων ζουν απ’ τα συσσίτια, των αστέγων, των παιδιών σε ορφανοτροφεία και ιδρύματα και οικογένειες που τα προσέχουν επί πληρωμή, είναι ένας 19ος που μοιάζει να μην έφυγε ποτέ και ας γνωρίζουμε σκληρά πως έχει υπάρξει εξέλιξη…

Της Αλεξάνδρας Τσόλκα
περισσότερα εδώ: kourdistoportocali

Εκπαιδεύοντας στην... απανθρωπιά

Ο μικρός μαθητής από τα χρόνια τα παλιά περπατούσε 3 ώρες τη μέρα πηγαινέλα για το δημοτικό σχολείο, φορτωμένος με τη βαριά του σάκα και το καλαθάκι με το φαγητό.

Μια μέρα η δασκάλα του του έδωσε να πάρει μαζί του στην επιστροφή ένα τσουβαλάκι, μέσα στο οποίο είχε κλείσει μια γάτα, γιατί, λέει, ήταν κλέφτρα και της έκανε ζημιές. 

Του ζήτησε λοιπόν να την κουβαλήσει στο χωριό του, μιάμιση ώρα δρόμο, για να χάσει το δρόμο προς το σπίτι της και να γλιτώσει από αυτήν. 

Τι να κάνει ο μικρός, φορτώθηκε το τσουβάλι μαζί με τη σάκα και το καλάθι, αλλά λίγο παρακάτω δεν άντεξε το βάρος και ανοίγοντας το τσουβάλι, άφησε τη γάτα να φύγει. 

Η γάτα, φυσικά, ξαναγύρισε στο σπίτι της δασκάλας, η οποία την άλλη μέρα έδειρε αλύπητα τον μικρό, που δεν υπάκουσε στην εντολή της και του ξαναέδωσε το τσουβάλι με τη γάτα να την πάει στο χωριό του.

Αυτή τη φορά ο μικρός μαθητής δεν ελευθέρωσε το ζώο, πήγε παρακάτω κι άρχισε να το χτυπάει με δύναμη με το τσουβάλι πάνω στις πέτρες, ώσπου έπαψε να σαλεύει. 

Έτσι, ξεφορτώθηκε το βαρύ φορτίο και φόρτωσε την ψυχή του με ένα βάρος που ακόμη και τώρα που είναι παππούς τον βαραίνει.

Ας είναι αυτή η μικρή αφήγηση μια ευκαιρία να του πούμε πως δεν ήταν δικό του αυτό το έγκλημα.

thrania
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«... να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί!»

Τα 50 λεπτά που διαρκεί το βίντεο της ιστοσελίδας stonisi.gr, στη διάρκεια του οποίου παρακολουθούμε την παρεμπόδιση βάρκας με περίπου 40 άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά να κατεβούν στο λιμάνι της Θέρμης Λέσβου, είναι ό,τι πιο αποτρόπαιο έχουμε παρακολουθήσει από τότε που πρόσφυγες άρχισαν να φτάνουν στην Ελλάδα.

Η βάρκα με τους πρόσφυγες πλέει σαν παιδικό παιχνίδι σε πισίνα. 
Ένα πλήθος εξαγριωμένων στην προκυμαία φωνάζει και βρίζει, απωθεί τους δυστυχισμένους, οι οποίοι κάθονται στην βάρκα χωρίς να κινούνται, χωρίς να μιλούν, ακούγονται βρέφη που κλαίνε, αλλά οι άνθρωποι στην βάρκα είναι «παγωμένοι», λες και αόρατος σκηνοθέτης τους καθοδηγεί σε αυτό το φρικιαστικό μονοπλάνο.

Η κάμερα παρακολουθεί τους εγκλωβισμένους, ενώ μια γυναίκα από την προκυμαία ακούγεται να λέει 

«δικά τους είναι τα παιδιά δεν είναι δικά μας», 

πάει να πει δε μας νοιάζει και, υπονοώντας, ότι οι γονείς της βάρκας δε νοιάζονται για τα παιδιά τους, ούτε που τους περνάει δηλαδή από το μυαλό ότι επειδή ακριβώς νοιάζονται για τα παιδιά τους, θέλουν να περάσουν στην Ελλάδα, όπου τουλάχιστον ελπίζουν ότι θα βρουν απαντοχή στα βάσανά τους. 

Στο βάθος, μια ομάδα ακροδεξιών δέρνει Γερμανούς δημοσιογράφους, η συνάδελφος που καταγράφει το περιστατικό σπάει, η φωνή της λυγίζει καθώς βλέπει να συμβαίνουν όλα αυτά μπροστά στα μάτια της, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Η κάμερα μένει πάντα στην βάρκα και τους άφωνους πρόσφυγες, στο πιο αργόσυρτο παγωμένο –εξευτελιστικό για μας που παρακολουθούμε ανήμποροι - πλάνο των τελευταίων δεκαετιών. 
Οι άνθρωποι στη βάρκα είναι χωμένοι στα μπουφάν τους, δε βλέπουμε πρόσωπα, ω! πως παραμένει ανώνυμος πάντα ο πόνος του πρόσφυγα, κρατάνε σφιχτά μαύρες σαμπρέλες για σωσίβια, πάνω στην προκυμαία άνθρωποι απωθούν με βία τους δημοτικούς συμβούλους της Λαϊκής Συσπείρωσης, Νίκη Τσιριγώτη και Στρατή Κόμβο που προσπαθούν να σταματήσουν την απανθρωπιά.

Και πλέει, καρυδότσουφλο, στη Θέρμη η βαρκούλα, κι έχει απομείνει η αγριότητα να διεκδικεί το «δίκιο» της κι από το βάθος της ιστορίας ξανακούγεται όχι πια σαν παιδικό παιχνίδι – τα παιδιά, τα δικά μας και των άλλων δεν παίζουν πια, ασκούνται στην αγριότητα -, αλλά η κυριολεξία του στίχου «και τότε ρίξαμε τον κλήρο να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…». Διότι τον κλήρο, (και) στον αιώνα μας, τον ρίχνουν χορτάτοι…

Απόστολος Λυκεσάς
efsyn

Τι είδους παιδιά μεγαλώνουμε;;;;; / Schoolboy bullied over his dwarfism begs mum for rope to kill himself

Μια απογοητευμένη μητέρα μοιράστηκε την οδυνηρή στιγμή που ο εννιάχρονος γιος της με νανισμό ζήτησε ένα σχοινί για να τερματίσει τη ζωή του.

Η Yarraka Bayles μοιράστηκε την έκρηξη του γιου της στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης για να δείξει στους γονείς και στους δασκάλους πόση ζημιά προκάλεσαν οι θύτες της.

Όπως είχε πάρει στο αυτοκίνητο μετά το σχολείο, ο Quaden ήταν σε πλημμύρες δάκρυα λέγοντας στη μαμά του: 

«Δώστε μου σχοινί, θέλω να σκοτωθώ». 

Το αγόρι είπε επίσης: 

«Θέλω μόνο να μαχαιρωθώ στην καρδιά ... Θέλω κάποιον να με σκοτώσει.»

A distraught mother has shared the painful moment her nine-year-old son with dwarfism asked for a rope to end his life. Yarraka Bayles shared her son’s outburst on social media to show parents and teachers how much damage his bullies have caused. 

As he was picked up in the car after school Quaden was in floods of tears, telling his mum: ‘Give me a rope, I want to kill myself.’ The boy also said: ‘I just want to stab myself in the heart… I want someone to kill me.’

.................
Read more: metro
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κλέβουν ένα παιδί νομίζοντας ότι είναι τυφλό… 12 Year Old Blind Boy Honesty Test

Το πείραμα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ντροπής! 

https://www.youtube.com/watch?v=rHSrgjCciWI

«ΤΥΦΛΟ» παιδί ζητάει ψιλά από 5 δολάρια ΚΑΙ δίνει 50…!

Θα πάθετε σοκ, όταν δείτε με πόση ευκολία κλέβουν ένα παιδί νομίζοντας ότι είναι τυφλό…

Παριστάνουν και τους ευγενικούς!!

fanaripress

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πήγε το μωρό της στο νοσοκομείο γιατί δεν ανέπνεε και της είπαν να περιμένει... τη σειρά της 'Sit down and wait your turn'

'Sit down and wait your turn'

Μια νεαρή μητέρα κατέφτασε έντρομη στα Επείγοντα Περιστατικά του νοσοκομείου καθώς το μωράκι της είχε σταματήσει να αναπνέει.

Όταν αναζήτησε με δάκρυα στα μάτια ιατρική βοήθεια, ο ρεσεψιονίστ της είπε ατάραχα «καθίστε κάτω και περιμένετε τη σειρά σας»!

Αυτό έπαθε η 21χρονη Daveanah Cowie από το Ντέρμπι της Αγγλίας, η οποία είδε τις εκκλήσεις της για επείγουσα βοήθεια να πέφτουν στο κενό, παρά το γεγονός ότι κρατούσε ένα ξέπνοο μωρό στην αγκαλιά της.

Εκείνη βέβαια αγνόησε τις διαταγές του ρεσεψιονίστ και έτρεξε να βρει έναν γιατρό. Και έκανε φυσικά πολύ καλά, καθώς έτσι σώθηκε η ζωή του βρέφους. Ο γιατρός έδωσε πίσω την αναπνοή στον μικρό Tommy-Lee και τον έβαλε μετά σε μηχανική υποστήριξη.

Οι εξετάσεις έδειξαν πως πάσχει από βρογχίτιδα, κι έτσι τόσο αυτός όσο και ο δίδυμος αδερφός του θα περάσουν την επόμενη βδομάδα στο νοσοκομείο.

Μόνο που η Cowie δεν σκοπεύει να αφήσει το «ανεύθυνο προσωπικό» του Βασιλικού Νοσοκομείου του Ντέρμπι, όπως το χαρακτηρίζει, να ηρεμήσει, ζητώντας να ληφθούν άμεσα μέτρα για να μην ξαναζήσει κανείς τον δικό της εφιάλτη.

«Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Το μωρό μου δεν ανέπνεε και μου είπαν να περιμένω!». 

Όσο για το νοσοκομείο, είπε διά στόματος του εκπροσώπου Τύπου του: «Ανησυχούμε που ένας ρεσεψιονίστ μας απέτυχε να αναγνωρίσει τη σοβαρή φύση αυτής της κατάστασης, κάτι που είναι αρκετά ασυνήθιστο για την αφοσιωμένη ομάδα του προσωπικού της υποδοχής»…

newsbeast

Η Ντροπή της Αργεντινής - Το Αίσχος του Κόσμου ... NATION’S SHAME: little girl licking water from a dirty puddle

NATION’S SHAME
Heartbreaking image shows little girl licking water from a dirty puddle during heatwave in poverty-stricken Argentine region

....................

Ένα μικρό κοριτσάκι πεσμένο στα χέρια και στα γόνατα γλείφει νερό από μια βρώμικη λακκούβα σε μια περιοχή που πλήττεται από τη φτώχεια την Mbya Guarani της Αργεντινής, για να ξεδιψάσει λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που αγγίζουν τους 40 βαθμούς Κελσίου.

.......

περισσότερα εδώ

Η σκληρή Γριά και η Αγριοκρεμμύδα

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό.
Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση.
Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο.
Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε όταν η γρια σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη. Η γριά δεν ήθελε να δώσει τίποτα, αλλά ο ζητιάνος ήταν πολύ επίμονος. Τότε, αφού νευρίασε, η γριά τράβηξε μια αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του.
Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν. Τότε Αυτός του είπε:
— Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γρια να κρατηθεί απ’ αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο.
Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μια αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού βρίσκεται η γρια και της είπε τα ευχάριστα. Η γρια καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Άγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση.
Τότε συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας:
— Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου!
Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γρια και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.
Ο άγγελος λυπημένος ξαναγύρισε στον Παράδεισο και ετοιμάστηκε για ένα νέο ταξίδι στη γη κοντά σε μια καινούρια ψυχή. Θα τον συντρόφευε η ελπίδα ότι αυτή η ψυχή θα μπορούσε να δείξει λίγη αγάπη, όσο κρατά μια αγριοκρεμμύδα. 
Ο Παράδεισος άλλωστε, κερδίζεται για τόσο λίγο.

Πηγή: Φ. Ντοστογιέφσκυ, Αδελφοί Καραμαζώφ
Ζωντανό Ιστολόγιο

Sara ‘Saartjie’ Baartman: Η μικρή «Μαύρη Αφροδίτη», που η "πολιτισμένη Ευρώπη", παντοιοτρόπως, βίαζε

Η Αφροδίτη που βιάζαμε 

Καταγόταν από την αφρικανική φυλή Khoikhoi, που σημαίνει πραγματικοί άνθρωποι κι όμως αντιμετωπίστηκε από τους πολιτισμένους ανθρώπους του πλανήτη ως ένα ακόμη ζώο προς εκμετάλλευση. 

Το όνομα που της έδωσαν ήταν Saartjie δηλαδή μικρή Σάρα και γεννήθηκε στα τέλη του 1780 στο Ανατολικό Ακρωτήριο της Νότιας Αφρικής.

Η οικογένειά της σφαγιάστηκε από Ολλανδούς αποικιοκράτες στον πρώτο πόλεμο των Μπόερς και η Σάρα έγινε δούλα του Ολλανδού γαιοκτήμονα, Hendrick Cezar. 

Όμως η Σάρα πέρα από σκλάβα είχε και ακόμη ένα ακόμη πρόβλημα. Ήταν αυθεντική απόγονος της φυλής της, της οποίας οι γυναίκες είχαν ιδιομορφίες στο κορμί τους, πράγμα που τις έκανε να φαίνονται εκείνη την εποχή ως τέρατα της φύσης πέρα από τα γεωγραφικά σύνορα που ζούσαν για αιώνες.
Έτσι λοιπόν, ο αδελφός του γαιοκτήμονα είχε την αρρωστημένη ιδέα για το πώς η Σάρα θα τον έκανε ακόμη πιο πλούσιο: Θα την περιέφερε στην Ευρώπη ως ένα θέαμα, πότε σε τσίρκο τεράτων και πότε προς εξέταση Ευρωπαίων επιστημόνων. Με τις ευλογίες του χριστιανού κυβερνήτη Λόρδου του Κάλεντον, η Σάρα πήρε την άδεια να ταξιδέψει ως είδος στην πολιτισμένη Δύση με το επίσημο όνομα Σάρα Μπάαρτμαν.

Στις αγορές του κόσμου
Κάποιες από τις γυναίκες της φυλής Khoikhoi είχαν δύο σωματικές ιδιομορφίες. Η πρώτη είναι η στεατοπυγία και η δεύτερη το μακρύ χείλος του αιδοίου τους. Κι αν αυτό σήμερα οξύνει την περιέργειά μας, μπορεί ο καθένας να φανταστεί πώς θα φάνταζε αυτό το γυμνό κορμί πριν από 200 χρόνια .
Πρώτος σταθμός του Χέντρικ Σίζαρ ήταν το Λονδίνο ο οποίος κατασκεύασε ένα μοναδικό υπερθέαμα για τους αγγλοσάξονες. Χιλιάδες πλήρωναν και στέκονταν στην ουρά για να δουν το γυμνό αυτό θέαμα που ήρθε από τη μαύρη ήπειρο και που περιφερόταν πότε σε κλουβί και πότε όχι σε όλη την Βρετανία.

Ακόμη όμως και η Σάρα που δεν είχε μάθει από την φυλή της να έχει λόγο ντροπής για το κορμί της, δεν άφησε ποτέ να δουν το περίεργο αιδοίο της και πάντα φορούσε ένα ύφασμα μπροστά από τα γεννητικά της όργανα δημιουργώντας όμως ακόμη μεγαλύτερες φαντασιώσεις στα πεινασμένα μάτια των λεγόμενων χορτασμένων θεατών. Κι όλα αυτά ελάχιστα χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου για την κατάργηση της δουλείας μέσα στα όρια της Βρετανίας.

Το 1810 γίνεται δίκη για την σωτηρία αυτού του πλάσματος αλλά και πάλι ο ιδιοκτήτης της Σάρας βρήκε τρόπο να κάνει την δικαιοσύνη να πειστεί ότι η Σάρα εκτίθεται οικειοθελώς και μάλιστα παίρνει ποσοστά η ίδια από την εξευτέλισή της . 

Και σαν να μην έφθανε αυτό η Σάρα βαπτίστηκε χριστιανή το 1811 στον καθεδρικό ναό του Μάντσεστερ ένα ακόμη έθιμο των πολιτισμένων δίνοντας από μόνοι τους άφεση όλων των αμαρτιών που διέπρατταν και επρόκειτο να διαπράξουν.

Η Σάρα, όπως κάθε αντικείμενο, πουλήθηκε.

Αυτή την φορά σε έναν Γάλλο ο οποίος την περιέφερε σε όλη την επικράτεια ως την γυναίκα- ζώο. Ο εκπαιδευτής ζώων που την είχε στην κατοχή του επί 15 μήνες την υπέβαλλε σε άγριες συνθήκες πίεσης και καταναγκασμού. Και εκεί που το θέαμα άρχισε να γίνεται κάτι συνηθισμένο, ήρθαν οι επιστήμονες να ολοκληρώσουν έναν από τους γνωστότερους και πιο φρικαλέους βιασμούς πλασμάτων στην ιστορία.
Γάλλοι φυσιοδίφες την υποχρέωναν να γδύνεται εντελώς, αρχικά για να την ζωγραφίσουν βάζοντάς την στα βιβλία φυσικής ιστορίας και στην συνέχεια να την ψάχνουν βιολογικώς για τις «περίεργες γενετικές της ανωμαλίες». 

Η Σάρα είχε αντέξει τόσα που άλλο δεν έπαιρνε και όταν πια δεν πουλούσε όσο έπρεπε έγινε αλκοολική και πόρνη για να επιβιώσει.

Θέαμα μετά θάνατον
Πριν κλείσει τα 30 της χρόνια η Σάρα πέθανε, τον Δεκέμβριο του 1815. Άλλοι λένε από ευλογιά, άλλοι από πνευμονία και άλλοι από σύφιλη. Αλλά της έμελλε να μην βρει ούτε στον θάνατο ησυχία και αξιοπρέπεια.

Επιστήμονες τής έκαναν αυτοψία και την κομμάτιασαν βάζοντας τα όργανά της σε γυάλες φορμόλης εκθέτοντας και μετά θάνατον το πλάσμα που κάποιοι ονόμασαν -για να ερεθίσουν την κοινή περιέργεια- ως Μαύρη Αφροδίτη.
Μέχρι το 1974 ο εγκέφαλος, τα γενετικά όργανα και ο σκελετός της εκτείθονταν στο Μουσείο του Ανθρώπου στην Γαλλία. 

Μετά για να μην θεωρηθούν απολίτιστοι τα έβγαλαν από την κοινή θέα και τα μετέφεραν στα ενδότερα βλέποντας τα για τα επόμενα 2 χρόνια μόνο επιλεγμένοι επισκέπτες.

Ένας τάφος για την Σάρα

Από το 1940 οι Αφρικανοί ζητούσαν τα μέλη της Σάρας να επαναπατριστούν και να θαφτούν. Όμως το θέαμα ακόμα και νεκρό έφερνε λεφτά στα μουσεία της ανθρωπότητας. Μέχρι το 1980 που ο βιολόγος Stephen Jay Gould έγραψε βιβλίο με τίτλο : «The Hottentot Venus» δηλαδή η “Αφροδίτη της φυλής Khoikhoi “ και ο κόσμος άρχισε να γνωρίζει αλλά και να καταλαβαίνει ότι ο πολιτισμός έχει βάσεις απάνθρωπες.

Τελικά μετά από δεκαετίες αιτήσεων για την επιστροφή του διαμελισμένου κορμιού της Σάρας, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε μόλις το 2002 να επιστρέψει την Σάρα στην πατρίδα της έστω και σε κομμάτια. Η μικρή Σάρα τάφηκε στο χωριό της τον Αύγουστο του 2002 μετά από δύο αιώνες αναξιοπρεπούς από την Δύση αντιμετώπισης.

Να επισημάνουμε ότι άγνωστη παραμένει η πορεία ζωής και ο θάνατος τουλάχιστον δύο ακόμα γυναικών της φυλής Khoikhoi που έγιναν σαν την Σάρα, φρικιά στα πολιτισμένα τσίρκο την ίδια εποχή που το θέαμα έσπαγε ταμεία
Όμως ακόμα και αν έγιναν στο όνομά της Σάρα Μπάαρτμαν ιδρύματα για τους πρόσφυγες και για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά στην Αφρική, οι αφίσες και οι απεικονίσεις του κορμιού της που αναρτώνται είτε στον έντυπο, είτε στον ηλεκτρονικό τύπο μέχρι σήμερα αλλά και οι κινηματογραφικές ταινίες που δραματοποιούν την ιστορία αυτού του καταδικασμένου από την γέννησή του ανθρώπου, αποδεικνύουν ότι η ιδιαιτερότητα κάποιων πλασμάτων και η ανύπαρκτη δυνατότητα υπεράσπισης της αξιοπρέπειάς τους, ερεθίζει πότε το αδηφάγο μάτι μας και πότε την ετεροχρονισμένη πολιτισμένη λύπησή μας.

Κατερίνα Γκαράνη
Sara ‘Saartjie’ Baartman
γράφτηκε στον Τοίχο

Πριν και Μετά... - Before and After ...

Makes my blood boil

Εσύ, μην κοιτάς, μη βλέπεις ...

«Δεν χρειάζεται να συμπαθείτε το παιδί μου, αλλά πρέπει να το σέβεστε…»

Μπορεί να σας φανεί παρατραβηγμένο, 

αλλά υπάρχει λόγος που τα λέω όλα αυτά.
.

Όλοι μας έχουμε παιδιά στις ζωές μας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. 
Όμως σας προκαλώ να δείξετε και να διδάξετε στα παιδιά σας ή στα παιδιά που βρίσκονται στην ζωή σας, την ιστορία του παιδιού μου.

Το να ξέρεις το παρελθόν του παιδιού μου ίσως να άλλαζε τα πράγματα. Ακόμη και τα καλύτερα παιδιά έχουν στιγμές ανασφάλειας και αδυναμίας.

Το να διδάξεις σε κάποιον κάτι είναι θετικό. 

Μερικές φορές βοηθά ακόμη και στην ανάπτυξη των παιδιών που έχεις απέναντί σου. Απλά μερικές φορές όλοι μας χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση επειδή όλοι μπορεί να έχουμε τις δυσκολίες μας.

Το παιδί μου γεννήθηκε πρόωρο στις 26 εβδομάδες. Πέρασε τους 3 πρώτους μήνες της ζωής του παλεύοντας για την ζωή του με μεταγγίσεις αίματος και παροχή οξυγόνου. 

Δεν μπορούσε να μιλήσει μέχρι 3 ετών. Ακόμη και να περπατήσει άργησε. Δεν είχε βγάλει τα πρώτα του δοντάκια μέχρι τα πρώτα του γενέθλια.

Σε όλες τις φάσεις τις ζωής του βρισκόταν πίσω από τα άλλα παιδάκια. Όμως μας έδειχνε και μας δείχνει την αγάπη του όπως και εμείς.

Το χαμόγελό του σου δίνει ελπίδα να προχωρήσεις. Σε όλους δείχνει την αγάπη του μέχρι και σε αυτούς που τον βασάνισαν.

Όμως συγχωρεί. 
Συγχωρεί ειλικρινά και ξεχνάει επίσης.

Δεν έχει κάτι αρνητικό στο σώμα του, απλά είναι λίγο πιο μικροκαμωμένος. 

Δεν φταίει εκείνος που δεν μπορεί να ελέγξει την ποσότητα φαγητού που τρώει. 

Δεν μπορεί ούτε να συγχρονίσει τα χέρια του και το βλέμμα του. 

Τα σιδεράκια που φοράει είναι για να διορθώσουν τα δόντια του και το σαγόνι του που δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένο.

Για αυτό μασά αργά το φαγητό πλέον.

Κλωτσάτε την καρέκλα του, τον λέτε χαζό, άσχημο και «χαζοσιδεράκια». 

Το να του λέτε να σταματήσει να μιλάει και να καθίσει κάτω δεν είναι λύση. 

Δεν είστε υποχρεωμένοι να τον συμπαθείτε αλλά είστε υποχρεωμένοι να τον σέβεστε.

Είναι πολεμιστής και θα συνεχίσει να πολεμάει σε όλη του την ζωή. 

Σας παρακαλώ μοιραστείτε την ιστορία του, διδάξτε την και ωριμάστε. 

Το πιο σημαντικό από όλα είναι να σέβεστε τους ανθρώπους γύρω σας, επειδή πολύ απλά δεν ξέρετε τι μπορεί να έχουν περάσει….

babyradio

O κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι χρώμα βρακί φοράει η Paris Hilton παρά για τους χιλιάδες νεκρούς ενός πολέμου;

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης βέβαια για την πλήρη αδιαφορία για τα κοινωνικά δρώμενα την φέρει η οικογένεια. Η ανατροφή που θα δώσει ένας γονιός στο παιδί κρίνει σ' ένα μεγάλο ποσοστό τον μετέπειτα χαρακτήρα του.

"Όποιος δεν κάνει τίποτα για τους άλλους δεν κάνει τίποτα για τον εαυτό του" 

Βόλφγκανγκ Γκαίτε 

Ερέθισμα γι' αυτό το κείμενο είναι μία ταινία που είδα πρόσφατα με την Juliette Binoche που λέγεται "Χίλιες φορές καληνύχτα". 

Δεν θα σας πω το concept του φιλμ γιατί δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το θέμα του άρθρου, απλά κράτησα μια ατάκα της πρωταγωνίστριας που απαντούσε στην ερώτηση: 

Γιατί επέλεξες να κάνεις ένα τόσο επικίνδυνο επάγγελμα (πολεμική ρεπόρτερ). 

Η απάντηση της ήταν ότι πήρε την απόφαση όταν αντιλήφθηκε πως ο κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι χρώμα βρακί φοράει η Paris Hilton παρά για τους χιλιάδες νεκρούς ενός πολέμου πχ. στο Αφγανιστάν και θέλω με τον τρόπο μου να ταρακουνήσω τους ανθρώπους που παρακολουθούν τα γεγονότα ατάραχοι και αμέτοχοι στον καναπέ τους. 

Αυτό που με "χαροποίησε" όταν άκουσα τη συγκεκριμένη ατάκα είναι ότι τουλάχιστον δεν είναι μόνο προνόμιο του Έλληνα η αδιαφορία σε σοβαρά κοινωνικά θέματα. Είναι όλου του πλανήτη. Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης εκπαιδεύει τον εγκέφαλό του από τα ερεθίσματα της τηλεόρασης και απ' αυτό που του σερβίρουν. 

Θεωρεί ίσως ότι μετά από μία κοπιαστική μέρα στο γραφείο θα προτιμήσει να γυρίσει σπίτι και να δει κάποια χαζομάρα πάρα να διαβάσει μια είδηση ή να δει κάποιο ντοκιμαντέρ που θα του χαλάσει τη διάθεση. 

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης βέβαια για την πλήρη αδιαφορία για τα κοινωνικά δρώμενα την φέρει η οικογένεια. Η ανατροφή που θα δώσει ένας γονιός στο παιδί κρίνει σ' ένα μεγάλο ποσοστό τον μετέπειτα χαρακτήρα του. 

Όταν π.χ. έχεις έναν πατέρα που βρίζει τον Πακιστανό στο φανάρι ή κλωτσάει ένα σκύλο στον δρόμο, δύσκολα ένα παιδί θα ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο. 

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους στο να σκληραίνουν όλο και περισσότερο, η ευαισθητοποίηση γίνεται επιφανειακή (με ένα like στο facebook σε μια φωτογραφία ενός σκελετωμένου παιδιού μαζί με ένα comment που γράφει κρίμα) έως ανύπαρκτη. 

Βλέπεις έναν άνθρωπο στον δρόμο να εκλιπαρεί για μια μικρή βοήθεια και εσύ γυρνάς στον φίλο σου και λες: 

Έλα μωρέ υπάρχει κύκλωμα ολόκληρο από πίσω, ξέρεις τι λεφτά βγάζουν αυτοί αν τους δίνει ένα ευρώ ο καθένας; 

Δεν πειράζει ρε αδερφέ, ας βγάζουν. Μπορεί να τύχει μία φορά ο συγκεκριμένος άνθρωπος να μην ανήκει σε κανένα κύκλωμα και να μην έχει φάει μια βδομάδα. Ας δώσεις μισό ευρώ δεν θα σου λείψει. 

Έχουμε φτάσει σαν άνθρωποι στο χειρότερο μας σημείο σε θέματα ευαισθησίας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά κανείς για κανέναν. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί πλέον ν' αλλάξει όλο αυτό και να προσπαθήσει ο καθένας μόνος του χωρίς καμία παρότρυνση ή όφελος να δώσει στον συνάνθρωπο του λίγη αγάπη που του περισσεύει χωρίς δεύτερες σκέψεις. 

lifo

Γαλλία - Εuro 2016: Βρετανοί οπαδοί-ΖΩΑ χλευάζουν προσφυγόπουλα πετώντας τους κέρματα

Γαλλία - Εuro 2016: Βρετανοί οπαδοί χλευάζουν προσφυγόπουλα πετώντας τους κέρματα στη Λίλ.

Το ντροπιαστικό βίντεο κάνει εδώ και λίγες ώρες το γύρο του διαδικτύου 

Όπως μετέδωσαν ο Independent και η Washington Post, τις τελευταίες ώρες έχει κάνει την εμφάνιση του στο διαδίκτυο ένα βίντεο, στο οποίο φέρονται να απεικονίζονται οπαδοί της Αγγλίας και της Ουαλίας να κοροϊδεύουν παιδιά προσφύγων πετώντας τους κέρματα. 

Euro 2016: British football fans 'taunt begging children' ahead of England vs Wales in Lille

Οι οπαδοί (η ταυτότητα των οποίων δεν έχει εξακριβωθεί) εμφανίζονται μαζεμένοι έξω από pub της γαλλικής πόλης Λιλ να τραγουδούν και να φωνάζουν συνθήματα με τη χαρακτηριστική βρετανική προφορά την ώρα του χθεσινού αγώνα μεταξύ της Σλοβακίας και της Ρωσίας. 

Όμως δεν κάνουν μόνο αυτό. Στο βίντεο που κατέγραψε ο δημοσιογράφος του ρωσικού πρακτορείου ειδήσεων «Tass» Max Allanazarov, ορισμένοι από τους παρευρισκομένους πειράζουν και πετούν κέρματα σε τέσσερα μικρά αγόρια που αργότερα αναγνωρίστηκαν από τους χρήστες του διαδικτύου ως παιδιά μουσουλμάνων προσφύγων. 

Οι προσπάθειες των μικρών αγοριών και τα σπρωξίματα που δίνουν προκειμένου να πιάσουν τα κέρματα προκαλούν ακόμη περισσότερο γέλιο στο συγκεντρωμένο πλήθος. Αυτόπτης μάρτυρας δήλωσε στη Telegraph: 

«Υπήρχαν οχτώ ή εννιά Άγγλοι που γελούσαν και αστειεύονταν με αυτά τα φτωχά παιδιά, τα κορόιδευαν, προσποιούμενοι ότι θα τους δώσουν χρήματα και μετά τους τα πετούσαν μακριά. Ήταν πολύ άσχημο». 

 Αυτές οι ανησυχητικές σκηνές έρχονται μία ημέρα μετά τα νέα επεισόδια μεταξύ Άγγλων οπαδών, ντόπιων και Ρώσων χούλιγκαν στη γαλλική πόλη. 

lifo

Η «πιο όμορφη μητέρα» θηλάζει εγκαταλελειμμένο μωρό στη μέση του δρόμου - The “most beautiful mother”

Την πιο τρυφερή πλευρά της έδειξε μια μητέρα στην Κίνα, όταν ανακάλυψε ένα εγκαταλελειμμένο μωρό στη μέση του δρόμου.

the 'most beautiful mother' 

Μία γυναίκα, η Wei το πρωί της περασμένης Τετάρτης, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν για τη δουλειά της, είδε μία κούτα έξω από την εταιρεία που δουλεύει. Αρχικά το αγνόησε, πιστεύοντας πως πρόκειται για σκουπίδια, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα όμως άκουσε κλάματα μωρού μέσα από την κούτα.

Η Wei μαζί με κάποιους περαστικούς άνοιξαν το κουτί και βρήκαν ένα μωρό τυλιγμένο στην κουβερτούλα του. Δίπλα του είχε μισό μπουκάλι γάλα και 100 γουάν (10 δολάρια). Το παιδάκι έμοιαζε αβλαβές.

Οι περαστικοί τράβηξαν το μωρό από τον ήλιο και αναζήτησαν λίγο νερό. 

Το κοριτσάκι ήταν πεινασμένο.

Μια νεαρή, η Wei, που είχε γίνει πρόσφατα μητέρα, πήρε προσεκτικά το μωρό στην αγκαλιά της, κάθισε κάτω και το θήλασε, και το μωράκι σταμάτησε να κλαίει.

Όταν οι αστυνομικοί έφτασαν στο σημείο, είδαν το μωράκι να κοιμάται γαλήνια στην αγκαλιά της 26χρονης, την ώρα που οι περαστικοί μάζευαν χρήματα στην κουβέρτα του. Σύμφωνα με κοινωνικούς λειτουργούς της πόλης Xianyang, το κοριτσάκι φέρεται να έχει εγκεφαλική παράλυση και χρειάζεται να εξεταστεί.

Οι εικόνες έχουν κάνει το γύρο του διαδικτύου, ενώ πολλοί έχουν ανακηρύξει τη γυναίκα «την πιο όμορφη μητέρα»

Το μωρό έχει μεταφερθεί σε ίδρυμα της πόλης, ενώ η τοπική αστυνομία ερευνά την υπόθεση.

Daily Mail
από την αγαπημένη μας ideopigi