Παιδικές δραστηριότητες για μια δημιουργική χρονιά

Ποια είναι η κλίση του δικού σας παιδιού; 

Κολύμβηση ή χορός; Μουσική ή καράτε; 

Άθληση ή τέχνες; 

Πώς να επιλέξω μουσικό όργανο για το παιδί μου; 

How to choose a musical instrument for my child

    Παρακάτω, συγκεντρώνουμε τις δημοφιλέστερες ασχολίες για παιδιά. Δεδομένου του ότι το κόστος τους έχει πέσει αισθητά τα τελευταία χρόνια, είναι πιο εύκολο για τους γονείς να δώσουν την ευκαιρία στα παιδιά τους να ανακαλύψουν νέους, άκρως διασκεδαστικούς κόσμους, μαθαίνοντας παράλληλα πράγματα για τον κόσμο αλλά και για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Αθλητικές δραστηριότητες
    Κατ’ αρχάς, με την βοήθεια των ειδικών, επισημαίνουμε ποια χόμπι και αθλήματα είναι κατάλληλα για την κάθε ηλικία. Τα… βάσανα των παιδιών μπορούν να αρχίσουν από την βρεφική ηλικία. Συγκεκριμένα, αν και δεν συνίσταται η ενασχόληση με κάποιο άθλημα σε συστηματική βάση μέχρι το παιδί να κλείσει τα τρία χρόνια, μπορεί να ξεκινήσει με κάτι απλό και ευχάριστο:

*Baby swimming
    Πρόκειται για πρωτότυπο πρόγραμμα εκμάθησης και ανάπτυξης βασικών κολυμβητικών ικανοτήτων, αλλά πάντα με την μορφή παιχνιδιού, για παιδιά από έξι μηνών έως τεσσάρων ετών. Έτσι το παιδί εξοικειώνεται με το νερό, αλλά και γυμνάζεται, δυναμώνοντας τον οργανισμό του. Ως δραστηριότητα, θεωρείται πως ωφελεί και τον ψυχισμό του παιδιού. Υπολογίστε ότι το κόστος κυμαίνεται από 40-80€ τον μήνα (2 με 3 φορές την εβδομάδα), ανάλογα με το κολυμβητήριο που θα επιλέξετε. Αργότερα, φυσικά, το παιδί μπορεί να συνεχίσει στο κολυμβητήριο σε κανονικά τμήματα. 

*Χορός
    Η αίσθηση του ρυθμού, της άθλησης και της αρμονικής κίνησης συνδυάζεται με την αρετή της κοινωνικότητας. Γι’ αυτό και ο χορός είναι μια πολύ καλή, ωφέλιμη αλλά και διασκεδαστική ταυτόχρονα εμπειρία για παιδιά από 6 ετών. Στις περισσότερες σχολές χορού θα βρείτε παιδικά τμήματα εκμάθησης ελληνικών, λάτιν και ευρωπαϊκών χορών. Συγκεκριμένα, εντοπίσαμε τμήματα για παιδιά από 6 ετών, από 8,50€ την ώρα. 

*Μπαλέτο
    Ξεχωριστή κατηγορία από μόνο του, το μπαλέτο θεωρείται «σφαιρική» δραστηριότητα, υπό την έννοια της διδασκαλίας η οποία δίνει πολύ καλές βάσεις για το στήσιμο του σώματος και την πειθαρχία που απαιτεί ο χορός, ώστε στην συνέχεια το παιδί να προχωρήσει σε οποιοδήποτε άλλο είδος χορού επιθυμεί. 

Στις σχολές μπαλέτου προσφέρονται προγράμματα για παιδιά προσχολικής ηλικίας (3-5 ετών), προγράμματα προετοιμασίας (6-9 ετών) και το «κυρίως πιάτο», ήτοι τάξεις για παιδιά και εφήβους. Το κόστος ποικίλει ανάλογα με την ηλικία – ένας μέσος όρος είναι τα 50€ μηνιαίως για δύο μαθήματα ανά εβδομάδα. 

*Πολεμικές τέχνες
    Και αν το μπαλέτο προτιμάται κατά κύριο λόγο από τα κορίτσια, τα αγοράκια της παρέας «συχνάζουν» αλλού. Και συγκεκριμένα στα μαθήματα πολεμικών τεχνών, οι οποίες παρά το όνομά τους έχει αποδειχθεί πως αποτρέπουν τα παιδιά από την επιθετικότητα και την υπερκινητικότητα, τονώνουν την αυτοπεποίθησή τους και τους διδάσκουν την έννοια της αυτοάμυνας. 

Οι επιλογές είναι δεκάδες, και το κόστος ποικίλλει ανάλογα με το ποια θα επιλέξετε: Tae kwon do, karate, Aikido, Kung fu, Brazilian Jiu Jitsu, Kick boxing είναι μερικές από τις δημοφιλέστερες πολεμικές τέχνες. Για Aikido μπορείτε να πάτε στην Aikido, για Brazilian Jiu jitsu στην σχολή Gracie Barra στην Καλλιθέα, για Tae Kwon Do και Hapkido στον Α.Σ Άγιος Δημήτριος και στον αθλητικό σύλλογο Ηλιούπολης Κρόνος, και για καράτε στο Shotokan. Φυσικά, μπορείτε να απευθυνθείτε για πληροφορίες και σε σχολές της περιοχής σας.

Καλλιτεχνικές δραστηριότητες
    Αν τα παιδιά σας έχουν έφεση στις τέχνες και ενδιαφέρονται να αναπτύξουν αυτή την πλευρά της προσωπικότητάς τους, εξετάστε το ενδεχόμενο να ασχοληθούν με ένα από τα παρακάτω χόμπι.

*Λέσχες ανάγνωσης
    Σχεδόν κάθε περιοχή της Αθήνας έχει και την δική της λέσχη ανάγνωσης για τους μικρούς φίλους του βιβλίου – δείτε εδώ μερικές διευθύνσεις. Σε αυτές, τα παιδιά δεν αναλώνονται σε στείρα ανάγνωση και αδιάφορες αναλύσεις που τους θυμίζουν «σχολείο», αλλά συζητούν, ζωγραφίζουν και «ζυμώνονται» δημιουργικά με αφορμή σελίδες παιδικών ή μη βιβλίων. Στις περισσότερες περιπτώσεις η συμμετοχή στις λέσχες είναι δωρεάν, ή με συμβολικό κόστος που καλύπτει τα έξοδα του κολατσιού. 

*Θεατρικό παιχνίδι
    Αποτελεί έναν από τους καλύτερους τρόπους να εξοικειωθεί το παιδί με το θέατρο, ακόμη και από την τρυφερή ηλικία των τριών ετών, μέσω εργαστηρίων και δημιουργικών απασχολήσεων. Από μεμονωμένα εργαστήρια μέχρι ολοκληρωμένους κύκλους ενός έτους, οι συναντήσεις θεατρικού παιχνιδιού αυξάνονται και πληθύνονται στην Ελλάδα, διδάσκοντας στο παιδί να βιώνει τα κείμενα σαν παιχνίδι, να διακρίνει καταστάσεις και συναισθήματα, να εκφράζεται καλύτερα, να γίνει πιο απελευθερωμένο και κοινωνικό και να αναπτύξει ατομικές και ομαδικές δεξιότητες. Το κόστος συμμετοχής ξεκινά από 10€ ανά εργαστήριο ή από 200€ για κύκλο μιας χρονιάς. 

*Μουσικά εργαστήρια
    Η συστηματική «τριβή» των παιδιών με τον κόσμο της μουσικής μπορεί να αρχίσει από πολύ μικρή ηλικία: Διατίθενται προγράμματα για παιδιά από 3 ετών, με παιχνίδι με τα μουσικά όργανα για εξοικείωση με την μουσική και συντονισμό της αίσθησης της ακοής. Στην σχολική ηλικία τα παιδιά είναι έτοιμα να πειραματιστούν πιο συστηματικά με την μουσική, να ανακαλύψουν την κλίση τους και να μάθουν τους κανόνες της, καθώς και πώς να παίζουν τα όργανα της επιλογής τους. 

Για μουσικά εργαστήρια για μικρά παιδιά, μάθετε περισσότερα εδώ – ενδεικτικά αναφέρουμε τμήματα που ξεκινούν από 35€ το μήνα για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Για την εκμάθηση μουσικών οργάνων, ζητήστε πληροφορίες από το πλησιέστερο ωδείο, ενώ για πιο οικονομικές λύσεις προτιμήστε τα μαθήματα που προγραμματίζουν κάθε χρονιά τα πολιτιστικά κέντρα του εκάστοτε δήμου ή αναζητήστε συμφέρουσες αγγελίες για δικτύωση με δασκάλους μουσικής.

Γιώργος Κόκουβας
in2life.gr

Παιδί και Εξωσχολικές δραστηριότητες: ποια η σημασία τους και με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέγονται;

Το καλοκαίρι, που τα σχολεία κλείνουν, τα παιδιά έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και οι γονείς προβληματίζονται ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος ώστε να περάσουν δημιουργικά τις διακοπές τους. Ωστόσο, οι γονείς συχνά μας συμβουλεύονται και μας εκφράζουν τον προβληματισμό τους σχετικά με τον καλύτερο τρόπο αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου των παιδιών τόσο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού όσο και κατά τη διάρκεια της σχολικής τους φοίτησης.

Ως ελεύθερος χρόνος, θεωρείται ο προσωπικός χρόνος που έχουν στη διάθεσή τους οι άνθρωποι και έχουν την ευχέρεια να τον διαχειριστούν ελεύθερα και σύμφωνα με τη δική τους θέληση. Ο χρόνος αυτός αξιοποιείται για να ικανοποιήσουν την κάλυψη των προσωπικών τους αναγκών χωρίς να υπάρχει η έννοια της υποχρέωσης. Οι εξωσχολικές δραστηριότητες λοιπόν είναι δραστηριότητες που μπορούν να κάνουν τα παιδιά στον ελεύθερο χρόνο τους, δηλαδή τον χρόνο που έχουν εκτός των σχολικών τους υποχρεώσεων και μέσω των οποίων αποκτούν σημαντικές δεξιότητες (Μιχαηλίδης, 2014).

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες ποικίλουν σχετικά με το είδος τους, παρέχοντας πολλαπλά οφέλη. Ενδεικτικά, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την ανάπτυξη των δεξιοτήτων αλληλεπίδρασης μεταξύ συνομηλίκων, τον εμπλουτισμό των ακαδημαϊκών εφοδίων των παιδιών και τη μείωση της συχνότητας εμφάνισης προβλημάτων συμπεριφοράς (Wilson, 2009).

Εάν θα θέλαμε να εμβαθύνουμε στα είδη των εξωσχολικών δραστηριοτήτων θα λέγαμε ότι υπάρχουν δραστηριότητες που προϋποθέτουν τη συμμετοχή των παιδιών σε ομάδες, όπως για παράδειγμα είναι οι εθελοντικές δράσεις μέσω των οποίων ενισχύεται η κοινωνικοποίηση των παιδιών. Μαθαίνουν πώς να αλληλεπιδρούν με τους συνομηλίκους τους και να δημιουργούν διαπροσωπικές σχέσεις που στηρίζονται στον αλληλοσεβασμό, στη συνεργασία και τη διάθεση προσφοράς.  

Μέσω άλλων δραστηριοτήτων που δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να αναπτύσσουν τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες, τα παιδιά καταφέρνουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να αναδείξουν τις κλήσεις και τα ταλέντα τους και να ενισχύσουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.

Επιπλέον, υπάρχουν δραστηριότητες που ενισχύουν τις εκπαιδευτικές δεξιότητες των παιδιών όπως είναι η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας, η ρομποτική, το σκάκι κ.τ.λ. Μέσω αυτών των δραστηριοτήτων τα παιδιά μπορούν να αντιμετωπίσουν τη γνώση ολιστικά, να αντιληφθούν τα οφέλη της σε πρακτικό επίπεδο και να ενισχύσουν τη σχολική τους επίδοση.

Τέλος, πολλά παιδιά επιλέγουν να πάρουν μέρος σε αθλητικές δραστηριότητες και μέσω αυτών κατορθώνουν να αποκτήσουν θετική εικόνα για το σώμα τους. Οι αθλητικές δραστηριότητες συμβάλλουν στην καλή φυσική και ψυχική υγεία των παιδιών καθώς βοηθούν στη διατήρηση εντός φυσιολογικών ορίων το  σωματικό βάρος και μειώνουν τα επίπεδα του άγχους.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι μέσω των εξωσχολικών δραστηριοτήτων επιτυγχάνεται η κάλυψη πολλαπλών βιολογικών και συναισθηματικών αναγκών, αποτέλεσμα που δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της σχολικής φοίτησης. Οι εξωσχολικές δραστηριότητες συμβάλλουν  στην ψυχοκοινωνική ωρίμανση των παιδιών (Fredricks and Eccles, 2005). Τα παιδιά αισθάνονται ότι γίνονται αποδεκτά από τους συνομηλίκους τους, νιώθουν μέλη μιας ομάδας, ενδυναμώνουν τη σχολική τους επίδοση, ωθούνται στη σταδιακή ανάκτηση της αυτονομίας τους και ενισχύουν την αυτοεκτίμησή τους.

Παρότι τα οφέλη των εξωσχολικών δραστηριοτήτων είναι πολλαπλά, υπάρχουν κάποια κριτήρια που θα ήταν καλό οι γονείς να τα λάβουν υπόψη τους προκειμένου να επιλέξουν μαζί με τα παιδιά τους, την καταλληλότερη για εκείνα δραστηριότητα.

Αναλυτικότερα, οι γονείς είναι καλό να επιλέγουν ένα συγκεκριμένο, μικρό, αριθμό εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Όταν τα παιδιά, εκτός από τις σχολικές τους υποχρεώσεις, έχουν να ανταποκριθούν σε πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες, στερούνται της ξεκούρασης που είναι απαραίτητη για εκείνα. Αυτό έχει επίπτωση στη σχολική τους επίδοση καθώς δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν με την προετοιμασία των μαθημάτων τους ή είναι πολύ κουρασμένα για να αποδώσουν στο φόρτο εργασιών. Η πιο βασική όμως επίπτωση είναι ότι το παιδί δεν μπορεί να απολαύσει τις δραστηριότητες που κάνει, τις εισπράττει ως μια ακόμα υποχρέωση στην οποία πρέπει να ανταποκριθεί, με αποτέλεσμα να χάνει αρκετά από το οφέλη τους.

Επίσης, ένα κριτήριο επιλογής εξωσχολικών δραστηριοτήτων είναι το κόστος συμμετοχής του παιδιού. Η εξωσχολική δραστηριότητα θα πρέπει να είναι συμβατή με τις δυνατότητες της οικογένειας ώστε να μη νιώθουν οι γονείς ότι πιέζονται για να ανταπεξέλθουν στα έξοδα αλλά και για να μη δημιουργούνται ανισότητες μεταξύ των παιδιών.

Εάν η οικογένεια έχει επιλέξει ένα μικρό αριθμό δραστηριοτήτων, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες, το παιδί να τις παρακολουθήσει σε πιο σταθερή βάση και όχι να συμμετέχει αποσπασματικά ή να αλλάζει δραστηριότητες σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτό βοηθά το παιδί να αποκομίζει στο μέγιστο τα οφέλη των εξωσχολικών δραστηριοτήτων.

Υπάρχουν εξωσχολικές δραστηριότητες, οι οποίες υλοπoιούνται εντός των σχολικών μονάδων με τη πρωτοβουλία των  γονέων και της διεύθυνσης των σχολείων. Η συμμετοχή των παιδιών σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, όπου συμμετέχουν και οι συμμαθητές τους, μπορούν να ενισχύσουν την κοινωνική δικτύωσή τους (Fredricks and Eccles 2005). Άλλα οφέλη τέτοιων δραστηριοτήτων είναι ότι δυνητικά μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά σε περιστατικά εκφοβισμού, καθώς οι ομάδες τείνουν να λειτουργούν προστατευτικά στα μέλη τους ή μπορούν να αποτελέσουν ανάχωμα σε φαινόμενα σχολικής διαρροής, καθώς οι μαθητές νιώθουν μέρος της σχολικής κοινότητας.

Ένα επιπλέον κριτήριο επιλογής, που οι γονείς θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους, είναι οι επιθυμίες του παιδιού. Είναι αλήθεια ότι συχνά τα παιδιά νιώθουν πιεσμένα καθώς ωθούνται να συμμετέχουν σε μια δραστηριότητα χωρίς να την επιθυμούν ή να έχουν κάποιο σχετικό ταλέντο αλλά κυρίως γιατί είναι επιθυμία ή όνειρο των γονιών τους. Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να βιώνουν άγχος ή να αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των γονιών τους και ότι τους απογοητεύουν.

Τέλος, όταν επιλέγονται αθλητικές δραστηριότητες ο στόχος δε θα πρέπει να είναι η επίδοση τους παιδιού αλλά η επίτευξη καλής σωματικής υγείας των παιδιών, η συμμετοχή σε ομάδες και η χαρά του παιχνιδιού. Όταν οι αθλητικές δραστηριότητες γίνονται αναγκαστικά ή με όρους υποχρέωσης και αυστηρού προγράμματος, εξωθούν τα παιδιά στα άκρα με κίνδυνο σωματικούς τραυματισμούς ή το αίσθημα της μη επάρκειας (Wilson, 2009).

Συμπερασματικά λοιπόν, θα λέγαμε ότι η συμμετοχή των παιδιών σε εξωσχολικές δραστηριότητες έχει σημαντικά οφέλη για την ψυχοσωματική τους ανάπτυξη και τα κριτήρια επιλογής του είδους της δραστηριότητας θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κάθε οικογένειας και να μεγιστοποιούν τα οφέλη τους.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111» ώστε να συζητήσετε με έναν ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας.

Βιβλιογραφία:

• Fredricks, A.J. & Eccles S.J. (2005). Developmental Benefits of Extracurricular Involvement: Do Peer Characteristics Mediate the Link Between Activities and Youth Outcomes? Journal of Youth and Adolescence, Vol. 34, No. 6, pp. 507–520.
• Wilson, N. (2009). Impact of Extracurricular Activities on Students. American Psychological Association, 5th edition.
• Μιχαηλίδης, Γ. (2014). Δομημένες εξωσχολικές δραστηριότητες και η σχέση τους με τη σχολική επίδοση, την παιγνιώδη συμπεριφορά του παιδιού και το βαθμό ικανοποίησης από τη ζωή. Φλώρινα: Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. (διπλωματική εργασία).

hamogelo.gr

Η τεράστια ευθύνη κάθε γονιού πριν το παιδί ξεκινήσει ένα άθλημα

Δεν περιγράφεται το τρέξιμο των γονιών τις τελευταίες μέρες, ειδικά από τη στιγμή που άνοιξαν τα σχολεία και μετά, προκειμένου να οργανώσουν το σχολικό και εξωσχολικό πρόγραμμα των παιδιών και να αγοράσουν τα απαραίτητα, τόσο για το σχολείο όσο και για τις εξωσχολικές δραστηριότητες. 

Όταν δε έχεις περισσότερα από ένα παιδιά, το τρέξιμο αυτό πολλαπλασιάζεται και αναπόφευκτα αναζητάς τρόπους για να το περιορίσεις.
Προσωπικά, τα τελευταία χρόνια αγοράζω όλα τα σχολικά είδη των παιδιών μου online για να αποφύγω τις ατελείωτες ουρές στα χαρτοπωλεία, ενώ ακόμα και τις εξωσχολικές δραστηριότητές τους προσπαθώ κάπως να τις συμπτύξω, μήπως γλιτώσω τις πολλές μετακινήσεις –φαντάζομαι δεν είμαι μόνη. Υπάρχει, όμως, μία «υποχρέωση» στην οποία δεν χωρούν συμβιβασμοί, καθώς δεν έχει να κάνει μόνο με τον ελεύθερο χρόνο μα και την ίδια τη ζωή των παιδιών μας: Ο λόγος για την ιατρική βεβαίωση που καλούμαστε να προσκομίσουμε στις γραμματείες των αθλητικών χώρων που εγγράφουμε τα παιδιά μας, προκειμένου να ξεκινήσουν το αγαπημένο τους άθλημα.
Μετά λύπης μου διαπιστώνω, ωστόσο, μιλώντας με άλλους γονείς, ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που απλά τηλεφωνούν στον παιδίατρό τους, του ζητούν να τους ετοιμάσει μια βεβαίωση και απλά περνούν και την παίρνουν, χωρίς να υποβληθεί το παιδί στον απαραίτητο προληπτικό έλεγχο. Και απορώ με την ανευθυνότητα, τόσο των γονιών όσο και των παιδιάτρων που αμφότεροι συνωμοτούν σε αυτή την τυπική πλέον διαδικασία, προσπαθώντας να αποφύγουν είτε τον χρόνο είτε το κόστος (οι γονείς) που περιλαμβάνει αυτή η εξέταση.
Απορώ με το γεγονός, ότι ενώ στην Ελλάδα τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 4-5 ετών υποβάλλονται σε τακτικότατο παιδιατρικό έλεγχο -προκειμένου να πραγματοποιηθούν και όλα τα εμβόλια- στη σχολική ηλικία ξαφνικά όλοι «χαλαρώνουν» τόσο πολύ που η επίσκεψη στον παιδίατρο μπορεί να μην πραγματοποιηθεί ακόμα και για χρόνια, εκτός αν υπάρξει έκτακτη ανάγκη. Κι όμως, αν κρίνουμε από τις συστάσεις της Αμερικανικής Παιδιατρικής Εταιρείας, τα παιδιά θα έπρεπε να υποβάλλονται σε τακτικό παιδιατρικό έλεγχο μια φορά ετησίως, έως την ηλικία των 21 ετών(!).
Σε αυτόν θα πρέπει να ελέγχονται μια σειρά από παράγοντες, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το ιστορικό του παιδιού:
-Να μετράται το ύψος και το βάρος του, αλλά και η αρτηριακή του πίεση.
-Να διαβεβαιώνεται, ότι έχουν γίνει όλα τα εμβόλια.
-Να αξιολογούνται οι γλωσσικές και κοινωνικές δεξιότητες του παιδιού, αλλά και το συναισθηματικό του επίπεδο.
-Να γίνεται οπωσδήποτε εξονυχιστικός καρδιολογικός έλεγχος (ειδικά αν το παιδί συμμετέχει σε αθλητικές δραστηριότητες), αλλά και αιματολογικές εξετάσεις, με ορμονολογικό έλεγχο, εφόσον έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγιναν.
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, συγκεκριμένα, συνιστά ο προληπτικός έλεγχος στη σχολική ηλικία να περιλαμβάνει και έλεγχο οπτικής οξύτητας και ακοής τουλάχιστον ανά δύο έτη εφόσον το παιδί δεν παραπονιέται ότι δεν βλέπει ή δεν ακούει, αλλά και τακτικό έλεγχο στοματικής υγιεινής. Στους δε έφηβους θα πρέπει να ανιχνεύονται και τυχόν συμπτώματα κατάθλιψης.
Τι παθαίνουμε κατά τη σχολική ηλικία των παιδιών μας, εμείς οι γονείς, και βάζουμε την υγεία τους σε δεύτερη μοίρα;
Το κόστος της επίσκεψης του παιδιάτρου, ανάμεσα στα τόσα έξοδα που έχουμε αυτόν τον μήνα, σίγουρα δεν είναι ευκαταφρόνητο. Ειδικά αθροιστικά με την επίσκεψη σε οφθαλμίατρο, οδοντίατρο και καρδιολόγο. Στην Ευρωκλινική Παίδων, όμως, διατίθενται αυτές τις μέρες εξαιρετικά συμφέροντα πακέτα παιδιατρικού ελέγχου σε προνομιακές τιμές και με το μεγάλο πλεονέκτημα, ότι το παιδί σε ένα μόνο ραντεβού έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί γιατρούς διαφορετικών ειδικοτήτων.
 
Συγκεκριμένα, τα κόστη των πακέτων έχουν ως εξής:

• Εξέταση από ΩΡΛ ή Οφθαλμίατρο ή Δερματολόγο – 20 €
• Εξέταση από ΩΡΛ  και Ακοολογικό Διάγραμμα – 30 €
• Mini check up (Γεν. αίματος, Γεν. ούρων, Σάκχαρο, Φερριτίνη, Χοληστερίνη, Σίδηρος) – 25 €
• Καρδιολογική εξέταση, Triplex καρδιάς και ηλεκτροκαρδιογράφημα και Οφθαλμολογική εξέταση – 55 €
• Έλεγχος παιδικής παχυσαρκίας  (Εξέταση από Ενδοκρινολόγο, Γεν. αίματος, Σάκχαρο, Χοληστερίνη, Τριγλυκερίδια, Tsh) – 50€
• Εκτίμηση μαθησιακών δυσκολιών (Αναπτυξιολόγος) – 100 €

Τα παραπάνω πακέτα ιατρικών εξετάσεων, τα οποία αφορούν παιδιά ηλικίας από 6 έως 16 ετών, συμφέρουν πολύ περισσότερο από το να επισκεφθεί κανείς ξεχωριστά ιδιώτες διαφορετικών ειδικοτήτων –σε ένα απόγευμα έχετε κάνει έναν πλήρη έλεγχο στο παιδί σας με την ασφάλεια και την αξιοπιστία μιας μεγάλης ιδιωτικής παιδιατρικής κλινικής.
Η Ευρωκλινική Παίδων βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, με πολύ εύκολη πρόσβαση, μόλις 50 μέτρα από τη στάση μετρό Αμπελόκηποι, σημειώνοντας περισσότερα από 17 χρόνια πορείας και διαθέτοντας έμπειρους και καταξιωμένους παιδίατρους, όλων των ειδικοτήτων, καθώς και φιλικό περιβάλλον για γονείς και παιδιά.
Γιατί πάνω απ’ όλα ως γονείς θέλουμε να νιώθουμε ήσυχοι για την καλή υγεία του παιδιού μας και την ετοιμότητά του να ξεκινήσει τη σχολική χρονιά γερό και δυνατό! Υπάρχει κάποιος που δεν το θέλει αυτό;

(infokids.gr)
thesspress.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τρέξε, παιδί μου, τρέξε...

Το να προσπαθεί ένας γονιός να είναι τέλειος μοιάζει με ένα είδος ανθρώπου που τρέχει μαραθώνιο μέσα σε έναν βάλτο με ένα σακίδιο γεμάτο γατιά στην πλάτη του. 

Είναι πολύ διασκεδαστικό, συναρπαστικό αλλά και τρομακτικό, γιατί δεν πρόκειται να τα καταφέρει ποτέ», γράφει η Heather Havrilesky αρθρογράφος των Νew York Times.

Το να είσαι τέλειος και γονιός είναι δυο λέξεις που δεν μπορούν να ζήσουν στο ίδιο μέρος, η μία κοντά στην άλλη, τονίζει με σιγουριά και δεν έχω κανένα λόγο να μην την πιστέψω, αφού όλο και περισσότερες έρευνες λειτουργούν ως ηρεμιστικό στο καταπιεσμένο μυαλό των γονιών, που γνωρίζουν πολύ καλά πως το να έχεις παιδιά δεν έχει πάντοτε πλάκα. 

Αντίθετα μπορεί να γίνει απίστευτα αγχωτικό, ξεχνώντας πως μητρότητα και πατρότητα είναι δυο πολύ καλοί λόγοι για να είσαι ευτυχισμένος. 

Σε μια εποχή δύσκολη για μικρούς και μεγάλους, όπου οι γονείς χρειάζεται να είναι περισσότερο υποστηρικτικοί παρά απαιτητικοί, τι είναι αλήθεια αυτό που μας σπρώχνει να δημιουργήσουμε τέλεια παιδιά, με αμέτρητες γνώσεις και χόμπι;

Η ανάγκη μας να είναι πανέξυπνα και χαρισματικά με εξαιρετικές επιδόσεις; 

Ο φόβος μήπως απορριφθούν αν δεν έχουν τα κατάλληλα εφόδια; Μήπως για να τα δούμε επαγγελματικά πετυχημένα και μάλιστα σε έναν τομέα που εμείς δεν καταφέραμε; 

Θυμάμαι πριν ένα περίπου χρόνο πόση εντύπωση μου έκανε μια μητέρα στο πάρκο, όταν με ρώτησε αν μαθαίνει κάποιο όργανο η μικρή γιατί το δικό της το πήγαινε ήδη σε ωδείο. Κι ήταν τότε δύο χρονών...

Αφήστε τα παιδιά σας να πλήξουν, είναι δημιουργικό, διαβάζω σε μια άλλη έρευνα που αναφέρεται σε γονείς που αξιοποιούν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους πηγαινοφέρνοντάς τα σε φροντιστήρια, μαθήματα, ιδιωτικούς δασκάλους και γήπεδα, χωρίς ουσιαστικά να το χρειάζονται, οδηγούμενοι από μια δική τους επιτακτική ανάγκη να δώσουν τα πάντα σ' αυτά. 

Πόσο πολύ, όμως, ακούμε τι μας λένε τα παιδιά μας; Πώς ορίζουν τα ίδια την ευτυχία τους; 

Μια άλλη έρευνα έρχεται να διαψεύσει τους περισσότερους γονείς που νομίζουν πως ο δικός τους ορισμός είναι ίδιος μ' αυτόν του παιδιού τους. Τελικά, αυτή η καταπιεστική σχέση που επιβάλλουν κοινωνίες -ανασφάλειες, φόβοι- επισκιάζουν το πλέον σημαντικό: Να αγαπήσουμε τα παιδιά όπως είναι κι όχι όπως θα θέλαμε να είναι…

Χριστίνα Σκορδή
Πηγή: philenews.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εξωσχολικές δραστηριότητες, μήπως υπερφορτώνουμε το παιδί μας;

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες αποτελούν σήμερα αναπόσπαστο μέρος της εκπαίδευσης. Πλέον θεωρείται δεδομένο ότι το παιδί μετά το σχολικό πρόγραμμα θα κάνει τουλάχιστον μια εξωσχολική δραστηριότητα.

Πώς αναπτύχθηκε η συμμετοχή των παιδιών σε εξωσχολικές δραστηριότητες;

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες ήρθαν να καλύψουν μια σύγχρονη αδυναμία της κοινωνίας μας. Πλέον δεν υπάρχουν γειτονιές όπου τα παιδιά βγαίνουν έξω, συναντούν φίλους και παίζουν παιχνίδια. Ακόμη και σε περιοχές που μπορεί να υπάρχει διαθέσιμος χώρος οι γονείς διστάζουν να αφήσουν τα παιδιά τους να παίξουν ελεύθερα στη γειτονιά λόγω ραγδαίας αύξησης της εγκληματικότητας.

Οι τρεις λόγοι που οδηγούν τους γονείς σε εξωσχολικές δραστηριότητες

Τα σύγχρονα παιδιά όπου μεγαλώνουν μέσα σε διαμερίσματα δεν γνωρίζουν πως μπορούν να αξιοποιήσουν τον ελεύθερο τους χρόνο και δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Αυτό οφείλεται στην ενασχόληση των παιδιών με τις ψηφιακές συσκευές όπως τάμπλετ και τηλεόραση πολλές ώρες την ημέρα.
Οι σύγχρονοι γονείς που επιθυμούν την άρτια εκπαίδευση, βλέπουν τα παιδιά τους να αριστεύουν και εκτός σχολικού τομέα σε δραστηριότητες εξωσχολικές όπως αθλήματα, μουσική και τέχνες.
Η ανάπτυξη του βιοτικού επίπεδου των πολιτών στρέφει τους γονείς πλέον σε οργανωμένα κέντρα αθλητισμού και πολιτιστικά σωματεία με προπονητές και απαίδευτες καταρτισμένους ο καθένας στην ειδικότητα του.

Πότε οι εξωσχολικές δραστηριότητες υπερφορτώνουν το παιδί μας;

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες μπορούν να υπερφορτώσουν το παιδί, όταν δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος κατά την διάρκεια της ημέρας αλλά και στα μεσοδιαστήματα της εβδομάδας. Θα πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον μια ώρα ελεύθερη πριν το παιδί πάει για ύπνο και να υπάρχει τουλάχιστον ένα απόγευμα όπου το παιδί θα αξιοποιεί το χρόνο του όπως εκείνο επιθυμεί και δεν θα έχει κάποια εξωσχολική δραστηριότητα.

Η γνώμη του ειδικού

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες θα πρέπει να εναρμονίζονται με τα ενδιαφέροντα των παιδιών. Συχνά οι γονείς επηρεάζουν τα παιδιά να ακολουθούσουν δραστηριότητες που εκείνοι κρίνουν ότι είναι κατάλληλες για το παιδί τους ενώ το ίδιο μπορεί να διαφωνεί με αυτό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η επιλογή της δραστηριότητας να μην προσφέρει κανένα κίνητρο και ενδιαφέρον στο παιδί.

Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou, www.mandou.gr
mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Γιατί όχι εσύ;» - Η διάκριση του παιδιού ως αυτοσκοπός των γονιών

Εμένα μου αρέσει η Αλίκη. Είναι το πιο όμορφο κορίτσι στην τάξη μου, το πιο δημοφιλές, το πιο αστείο, πρώτη στα μαθήματα, αρχηγός της ομάδας βόλεϊ και παίζει τέλεια πιάνο. Σε όλα τα αγόρια αρέσει η Αλίκη.
Σε όλα τα παιδιά αρέσει η Αλίκη. Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων αυτής της τάξης. Και της διπλανής μπορώ να σου πω. Ναι, πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό παιδί και μπράβο της. Είναι αυτό που ως ενήλικες ονομάζουμε «έχει όλο το πακέτο».

Ενήλικες είπα; Ενήλικες είπα. Ενήλικες που «έχουν όλο το πακέτο» και το χαίρονται, ενήλικες που δεν κατάφεραν να περάσουν ούτε ξυστά από δίπλα του και δεν τους κάηκε καρφί, ενήλικες που δεν κατάφεραν να περάσουν ούτε ξυστά από δίπλα του και δεν το κατάπιαν ποτέ. 

Δυστυχώς, οι ενήλικες που ανήκουν στην τελευταία κατηγορία έχει αποδειχθεί πως ως γονείς ψάχνουν συχνά στα παιδιά τους την ευκαιρία να «πάρουν το αίμα τους πίσω», κατά κάποιον τρόπο.

Μπορεί να θεωρηθεί ακραία η άποψή μου αλλά έχω την βεβαιότητα πως στο μυαλό των γονιών αυτής της τελευταίας κατηγορίας η Αλίκη γυαλίζει πάνω στο βάθρο της και τα άλλα παιδιά θαμπώνουν ακριβώς από κάτω. 

Τα άλλα ή αλλιώς τα «όχι η Αλίκη» παιδιά. 
Από κάτω ακριβώς ο «όχι η Αλίκη» Σταύρος που δεν είναι καλός στην ορθογραφία και αυτό τον κάνει νευρικό, 
η «όχι η Αλίκη» Άννα που έχει λίγα παραπάνω κιλά και όταν τρέχει λαχανιάζει, 
ο «όχι η Αλίκη» Νίκος που δεν έχει σταυρώσει γκολ στην ομάδα ποδοσφαίρου και τα τελευταία παιχνίδια τα «παίζει» από τον πάγκο, 
η «όχι η Αλίκη» Έλενα που δεν έχει ταλέντο πουθενά, 
ο «όχι η Αλίκη» Πέτρος που κάθεται πάντα μόνος στο προαύλιο, 
η «όχι η Αλίκη» Μυρτώ που είναι μέτρια σε όλα.

Μετριότητα. 

Αν τολμούσα, έτσι αλαζονικά, να βγάλω το απόφθεγμα μιας ολόκληρης εποχής στριμωγμένο σε έναν και μόνο ορισμό αυτός θα ήταν «μετριότητα είναι η αβάσταχτη ελαφρότητα της εμμονής για αναγνώριση».

Αν παρακολουθήσεις όσα συζητιούνται μεταξύ των γονιών στις ουρές έξω από τα γραφεία των δασκάλων τις ημέρες που το σχολείο ενημερώνει για την πρόοδο των μαθητών, θα οδηγηθείς στο συμπέρασμα πως ο κόσμος ετούτος ο καταδικασμένος εκ πρώτης μεν, αποτελεί ένα απέραντο εκτροφείο παιδιών με διανοητική υπεροχή και ταλέντα πολλά από μία άλλη άποψη δε. 
Και ποια είναι αυτά τα παιδιά; Μα φυσικά «το δικό μου παιδί» παιδιά. 
Πόσο λεπτή είναι άραγε η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του να καμαρώνεις για μία διάκριση του παιδιού σου από το να αποτελεί αυτή η διάκριση αυτοσκοπό; Πόσο τοξική για την παιδική ψυχολογία μπορεί να γίνει η εμμονή ενός συναισθηματικά ανεπαρκή γονιού να μην είναι «το δικό του παιδί» ένα από τα «όχι η Αλίκη» παιδιά;

Εξωσχολικές δραστηριότητες. 

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί κάθε φορά που πηγαίνεις τον γιο σου στο καράτε γίνεται κόκκινος από το κλάμα ή αν αυτό που φορτώνεις στην κόρη σου αυθαίρετα ως ταλέντο στο μπαλέτο αφορά κάποιο ξεχασμένο δικό σου όνειρο ή γιατί ο γιός σου φρόντισε να χάσει το μαγιό του ώστε να χάσει κατ επέκταση και την προπόνηση της κολύμβησης, ή γιατί η κόρη σου κάθε Πέμπτη απόγευμα, που έχει θεατρικό εργαστήρι, την πονάει η κοιλιά της;

Δεν θέλουν όλα τα παιδιά εξωσχολικές δραστηριότητες ή δεν τους ταιριάζουν οι συγκεκριμένες που κάνουν. 
Φράσεις του τύπου «θα πας ό,τι και να γίνει», «σταμάτα να γκρινιάζεις, φεύγουμε σε πέντε λεπτά», «θα δεις, θα συνηθίσεις και μετά θα σου αρέσει», φορτώνουν στις παιδικές πλάτες περιττά άγχη. Το να τρέχεις ένα παιδί σαν την άδικη κατάρα, σώνει και ντε, δεξιά αριστερά, ενώ εκείνο αντιδρά και κλαίει και όλο αυτό δεν σου χτυπάει κανένα απολύτως καμπανάκι, τότε μάλλον τους υποτιθέμενους ορίζοντες που παλεύεις να του ανοίξεις, εκείνο θα βρίσκει τρόπους να τους κρατάει ερμητικά κλειστούς ακόμα και όταν θα πάψει να αντιδρά πια και θα αποφασίσει να πηγαίνει με τα νερά σου και να τελειώνει.

Βαθμοί και μέσος όρος της τάξης.
Μπορεί όλα τα παιδιά να έχουν τα ίδια δικαιώματα μέσα σε μία τάξη αλλά δεν έχουν όλα τις ίδιες δυνατότητες. 
 Προφανώς και το καθένα είναι μία μονάδα ξεχωριστή, προφανώς και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται για τον λόγο αυτό ξεχωριστά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι τόσο δύσκολο για έναν γονιό να αποδεχτεί πως το παιδί του υπολείπεται κάπου χωρίς απαραίτητα να υπερτερεί κάπου αλλού; Πόσο μη σαφές είναι το ότι δεν μπορούμε να είμαστε όλοι πρώτοι εκ των πραγμάτων και πως κάποια παιδιά χρειάζεται να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλα, όχι για να ξεπεράσουν, μα για να φτάσουν τον μέσο όρο της τάξης;

Για ποιόν λόγο ένα παιδί να αναγκάζεται να κρύψει τον κακό βαθμό που πήρε στο τεστ της Ιστορίας από τον γονιό του και να παρουσιάζει συχνά κρίσεις άγχους; 
Γιατί, όταν δεν μπορεί να λύσει την άσκηση στα μαθηματικά, να κλαίει και να κοπανάει το γραφείο του με νεύρο; Μήπως θα πρέπει να σταματήσεις να του σκίζεις συνεχώς τα τετράδια επειδή δεν κάνει καλά γράμματα; Μήπως θα ήταν καλύτερο να συζητήσετε για το περιεχόμενο της εργασίας του συμμαθητή του, που επιλέχθηκε να παρουσιαστεί στην τάξη, από το να το ρωτάς με επικριτικό ύφος γιατί δεν παρουσιάστηκε η δική του; Μήπως το να του φέρνεις για άλλη μια φορά παράδειγμα την Αλίκη δεν καταφέρνεις τίποτε άλλο από το να το αγχώνεις περισσότερο; Εκείνο δεν είναι η Αλίκη. Εκείνο είναι ένα άλλο παιδί. 
Μην το κάνεις εχθρό με τον ίδιο του τον εαυτό.
Μην γίνεσαι δυνάστης για να αποδείξεις πως τα κατάφερες τελικά στην ζωή σου μεγαλώνοντας ένα παιδί που θα αντλεί ευτυχία μόνο από τις πρωτιές και θα ισορροπεί μόνο κάτω από ιδανικές συνθήκες.

Χωρίς να θέλω να στριμώξω όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο τσουβάλι γιατί δεν χωράνε, η διάκριση δεν είναι πάντα θέμα επιλογής του παιδιού ή επικρατούσας νοοτροπίας αξιοκρατίας ή μη στο σχολικό περιβάλλον. Επίσης, η επίμονη προσπάθεια δεν φέρνει πάντα το πολυπόθητο αποτέλεσμα όπως και η ειδική μεταχείριση κάνει συνήθως περισσότερο θόρυβο όταν δεν προσφέρεται.

Η σωστή αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου. 
Υπάρχει τέτοιος όρος; 
 Θυμάμαι, πολλά χρόνια πριν, μία φίλη, λίγο πριν φύγει για διακοπές, συνάντησε σε κάποιο βιβλιοπωλείο, στο οποίο είχε μπει για να αγοράσει ένα ειδικό μαξιλαράκι για την ξαπλώστρα (!), την μαμά της Αλίκης της τάξης να αγοράζει για την κόρη της έξι λογοτεχνικά βιβλία προτεινόμενα από το σχολείο για το καλοκαίρι. Της φάνηκαν πολλά αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη τα πήρε όλα. 
Όπως ακριβώς και η μαμά εκείνης της Αλίκης. Το βράδυ στο σπίτι, έβγαλε χαρτί και μολύβι και κατάστρωσε το «αγαπώ την λογοτεχνία» σχέδιό της. Έκανε τρεις πράξεις. Μία πρόσθεση για να υπολογίσει τις σελίδες των έξι βιβλίων συνολικά (774), έναν πολλαπλασιασμό για να υπολογίσει τις ημέρες των διακοπών (90) και μία διαίρεση για να υπολογίσει πόσες σελίδες καθαρής λογοτεχνίας μπορούν να «βγουν» σε μία ημέρα. Το αποτέλεσμα ήταν 8,6 σελίδες. Προφανώς και δεν λειτούργησε όλο αυτό, όπως θα έπρεπε, γιατί γίνονταν ομηρικοί καβγάδες προκειμένου τα μεσημέρια το «όχι η Αλίκη» κοριτσάκι της να παίζει σούπερ μάριο στο τάμπλετ παρά να καταπίνει την ημερήσια δόση της λογοτεχνικής της αντιβίωσης. Πως θα μπορούσε άλλωστε;

Μην ξεχνάμε πως τα παιδιά μεγαλώνουν στο ίδιο περιβάλλον με εμάς, ζούνε μαζί με τις δικές μας αδυναμίες, συνηθίζουν να αγαπούν ό,τι αγαπάμε, αντιγράφουν την νοοτροπία μας, μαθαίνουν εν ολίγοις από όσα βλέπουν μπροστά στα μάτια τους και όσα «μυρίζουν» πίσω από την πλάτη μας. Πως μπορείς να μεταδώσεις αγάπη για κάτι σε κάποιον αν αυτό το κάτι δεν το έχεις αγαπήσει και αποδεχτεί πρώτα από όλα εσύ ο ίδιος; 
Πότε το «να μην κάνει το παιδί μου τα ίδια λάθη με εμένα» μπορεί να γίνει τοξικό; 
 Αν το παιδί σου δεν σε έχει δει ποτέ να απολαμβάνεις την συντροφιά ενός βιβλίου, σίγουρα δεν είσαι εσύ ο κατάλληλος για να του μεταδώσει αυτήν την λαχτάρα. Τα συγκρισιόμετρα που ζυγίζουν πόσα βιβλία μετράει στο βιογραφικό της η Αλίκη δεν θα λειτουργήσουν ποτέ ως κίνητρο για να αγαπήσει το δικό σου παιδί την λογοτεχνία. Θα αποτελούν πάντα μία τροχοπέδη αναγκάζοντάς το μακροπρόθεσμα να σιχαθεί αυτό για το οποίο καταπιέστηκε σε εποχές που δεν το έπαιρνε να αντιδράσει και πολύ.

Συμπερασματικά των παραπάνω, όσο θα φέρνεις στο παιδί σου για παράδειγμα την Αλίκη και το πόσο καλά τα καταφέρνει εκείνη σε όλα τόσο θα το βάζεις στην ψυχοφθόρα διαδικασία να μάθει να λειτουργεί στην ζωή του με συγκρίσεις και αν δεν μπορεί να τα καταφέρει σε κάτι να το απαξιώνει επειδή δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την ανεπάρκειά του σε αυτό, μένοντας τελικά εκτεθειμένο απέναντι σε οποιαδήποτε απόρριψη.

Η έμπνευση, η ανάγκη για δημιουργία, η ανάπτυξη πρωτοβουλίας, ο σεβασμός απέναντι στον άλλον, η ευγενής άμιλλα, τα όνειρα, προϋποθέτουν λαχτάρα. Αγαπώ αυτήν την λέξη γιατί μέσα της κρύβει αγάπη για την ίδια την ζωή. 
Μακάρι να μπορέσουμε να στριμώξουμε την ανάγκη για αυτήν την λαχτάρα μέσα στην ημέρα των παιδιών μας, σεβόμενοι τις ιδιαιτερότητές τους και βοηθώντας τα να βάλουν στόχους που να ανταποκρίνονται στις ικανότητές τους.

Πρόκειται για στίβο και όχι για αρένα και στην πραγματικότητα στον στίβο αυτό αγωνίζονται εκείνα. 
Είναι σημαντικό να μπορούμε να τα υποστηρίζουμε από τις κερκίδες για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για κάτι άλλο που δεν θα γίνουν ποτέ.

_______________________
~ Μαργαρίτα Αλευρίδη Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. Msc
   Πηγή: huffingtonpost.gr
by Αντικλείδι

Το Χαμομηλάκι

Αφήνουμε το παιδί να εγκαταλείπει τις δραστηριότητές του;

Η ειδικός συμβουλεύει:

Όλες οι μαμάδες έχουν βρεθεί σε αυτή την κατάσταση. Πριν λίγο καιρό το παιδί σας ξεκίνησε μια δραστηριότητα και τώρα θέλει να τα παρατήσει.

Εσείς αναρωτιέστε γιατί κάτι που φαινόταν να του αρέσει τόσο, ξαφνικά δεν του προκαλεί κανένα ενδιαφέρον ή, πολύ περισσότερο, του προκαλεί νεύρα και θυμό.

Τι γίνεται, λοιπόν, όταν το παιδί μας θέλει να τα παρατήσει και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να το βοηθήσουμε;

Η ψυχοπαιδαγωγική σύμβουλος κα. Χρυσούλα Μαυράκη, απαντά στις ερωτήσεις μας, συμβουλεύει τους γονείς για το πώς να αντιδράσουν όταν το παιδί τους θέλει να τα παρατήσει και ξεκαθαρίζει, ότι δεν πρέπει να επιτρέπουμε στα παιδιά να αφήνουν όσα άρχισαν.

«Είναι λάθος να αφήνουμε το παιδί να τα παρατάει. Δεν πρέπει να το επιτρέπουμε, τουλάχιστον, εύκολα. Όταν, δηλαδή, το παιδί μας ζητήσει να αφήσει μια δραστηριότητα εμείς πρέπει αρχικά να το συζητήσουμε μαζί του. Αν εκείνο είναι ανένδοτο και τελικά συμφωνήσουμε να σταματήσει την δραστηριότητα, πρέπει να του ξεκαθαρίσουμε το εξής: Ότι αυτό θα γίνει μόνο όταν ολοκληρωθεί το χρονικό πλαίσιο που ορίζει η εκάστοτε δραστηριότητα. Για παράδειγμα, αν θέλει να σταματήσει τα μαθήματα πιάνου, θα του εξηγήσουμε, ότι μπορεί να το κάνει, αλλά μόνο όταν τελειώσει ο μήνας ή η σεζόν. Να του ξεκαθαρίσουμε, δηλαδή, ότι έχει κάνει μία δέσμευση, έχει μία υποχρέωση την οποία πρέπει να ολοκληρώσει», διευκρινίζει η ίδια.

Τι πρέπει να σκεφτεί ο γονιός όταν το παιδί του ζητά να αφήσει μια δραστηριότητα;

Η κ. Μαυράκη εξηγεί: «Αρχικά, πριν ξεκινήσει να κάνει κάτι ένα παιδί οι γονείς και το ίδιο πρέπει να δοκιμάσουν και να ανακαλύψουν τι πραγματικά του ταιριάζει. Και ως δραστηριότητα, αλλά και ως πλαίσιο δράσης. Να σκεφτούν, δηλαδή, αν αυτή η δραστηριότητα ταιριάζει στον χαρακτήρα του παιδιού τους, αν το πρόγραμμά του μπορεί να συνδυαστεί με αυτήν, αν ο χώρος και τα άτομα είναι κατάλληλα. 

Είναι, κυρίως, θέμα του ενήλικα να προβλέψει το πρόγραμμα του παιδιού.

Όπως ξέρετε, τα παιδιά, και ιδιαίτερα τα πιο μικρά σε ηλικία, είναι πολύ παρορμητικά και υιοθετούν τη μιμητική μέθοδο. Έτσι μπορεί να ζητούν κάτι επίμονα, μόνο και μόνο επειδή το κάνει ένας φίλος. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι να ανακαλύψουμε πότε το παιδί μας θέλει πράγματι να ασχοληθεί με κάτι.

Αν, τώρα, το παιδί μας ξεκίνησε μια δραστηριότητα και, τελικά, θέλει να την αφήσει οφείλουμε να εξετάσουμε το όλο πλαίσιο αυτής της ενασχόλησης. 

Φταίει η κούραση ή η δυσκολία του πράγματος; Μήπως τα όσα συμβαίνουν εκεί δεν είναι αντάξια του παιδιού μας; Ο οδηγός ή ο δάσκαλος πώς φέρεται στα παιδιά και ποια η σχέση του παιδιού μας με τα υπόλοιπα; 

Οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουν τον αληθινό λόγο για τον οποίο το παιδί τους θέλει να τα παρατήσει. Πρέπει να ψάξουν, να συζητήσουν, να μιλήσουν και έπειτα να πάρουν την απόφασή τους».

Ποιοι κίνδυνοι παραμονεύουν αν επιτρέψουμε στο παιδί να τα παρατήσει;

«Όπως ήδη είπαμε, δεν πρέπει να παραιτούμαστε "με την πρώτη" στις απαιτήσεις του παιδιού μας. Του εξηγούμε, ότι αν θέλει να αφήσει κάτι μπορεί να το κάνει όταν ολοκληρώσει το χρονικό όριο που θέτει η δραστηριότητα. Αν ο γονιός συμφωνήσει αμέσως και δεν δώσει χρόνο στο παιδί του να το ξανασκεφτεί, τότε:

1. Το παιδί μαθαίνει, ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και, μάλιστα, χωρίς καμία αντίρρηση
2. Επιβεβαιώνουμε τους φόβους του για ανικανότητα
3. Πάντα θα περιμένει τη λύση να την δίνουν οι γονείς του και πάντα θα ξέρει ότι το να φεύγεις, η εύκολη, δηλαδή, λύση είναι η καλύτερη».

Πότε πρέπει ο γονιός να επιτρέπει στο παιδί του να παρατάει τις δραστηριότητές του;

«Όταν αντιλαμβάνεται, ότι υπάρχουν αληθινοί λόγοι για να το κάνει. Όταν βλέπει, ότι η κούραση ξεπερνά το παιδί. Όταν αντιλαμβάνεται, ότι το παιδί δυσκολεύεται και αγχώνεται πολύ για να τα καταφέρει. Και πάλι, όμως, πρέπει να το κάνει με σωστό τρόπο. Δίνοντάς του, δηλαδή, το σωστό χρονικό πλαίσιο. 

Αν, για παράδειγμα, το παιδί μας θέλει να αφήσει την ενασχόλησή του με το καράτε, θα του εξηγήσουμε, ότι αυτό μπορεί να γίνει στο τέλος του μήνα ή πριν τις γιορτές, αν πλησιάζουν. Αν η χρονιά φτάνει στο τέλος, μπορεί η συμφωνία να είναι, ότι θα η δραστηριότητα θα σταματήσει με τη λήξη της χρονιάς», συμβουλεύει η ειδικός.

Πότε πρέπει ο γονιός να βάλει όριο στην "παραίτηση" και πώς θα το κάνει;

«Αυτό εξαρτάται από την φύση της δραστηριότητας. Πρέπει να εξετάσουμε τα οφέλη της κάθε δραστηριότητας και το πόσο απαραίτητη είναι αυτή για το παιδί. Φυσικά και δεν μπορούμε να το αφήσουμε χωρίς το σχολείο ή τις ξένες γλώσσες, για παράδειγμα. Του έχουμε δώσει, λοιπόν, να καταλάβει τη σημασία της δέσμευσης, της υποχρέωσης, πριν ξεκινήσει το οτιδήποτε.

Πρέπει, επίσης, πάντα να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας και τη συχνότητα με την οποία το παιδί μας εγκαταλείπει όσα αναλαμβάνει. Αν επιλέγει μια δραστηριότητα και πριν λίγο καιρό είχε παρατήσει μία άλλη και μετά από λίγο ζητά κάτι διαφορετικό, τότε ίσως θα πρέπει να ζητήσουμε ακόμα και τη βοήθεια του ειδικού».

Τι μπορεί να κάνει ο γονιός για να βοηθήσει το παιδί του σε αυτές τις αναζητήσεις του;

«Να ανακαλύψει το γιατί το παιδί του θέλει να εγκαταλείψει μία δραστηριότητα και να προσπαθήσει να κάνει κάποιον “ελιγμό”. Να αλλάξει τις ώρες ή τις ημέρες. Ίσως και τον εκπαιδευτή. Το παιδί πρέπει να δοκιμάσει δραστηριότητες που θα προσαρμοστούν στις ανάγκες του και όχι στις προσδοκίες του γονιού».

infokids.gr

Το Χαμομηλάκι

Το μυστικό για ήρεμα, χαρούμενα παιδιά

Ανάμεσα στις πολλές υποχρεώσεις μας, οι γονείς συχνά πιστεύουμε ότι οφείλουμε να εξασφαλίσουμε για τα παιδιά μας όσο περισσότερα μπορούμε. Περισσότερες δεξιότητες, περισσότερες εμπειρίες, περισσότερες γνώσεις και πληροφορίες. 

Όμως νεότερες έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά είναι πιο χαρούμενα και αναπτύσσονται καλύτερα ως προσωπικότητες όταν έχουν το χρόνο και το χώρο να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν τον κόσμο χωρίς να καταπιέζονται από όλα αυτά που σπεύδουμε να τους εξασφαλίσουμε.

Όταν έχουν πολλές επιλογές, πολλά πράγματα, πολλές δραστηριότητες και η καθημερινότητά τους κυλάει σε μεγάλες ταχύτητες, τότε χάνουν κάτι που είναι πολύ σημαντικό: 

το χρόνο και την ηρεμία να παίξουν και να ρίξουν τους τόνους. Έτσι, το κλειδί για να γίνουν τα παιδιά πιο διαλλακτικά και πιο ευχαριστημένα είναι να κάνουμε την ζωή τους πιο εύκολη, περιορίζοντας το φόρτο από πληροφορίες και ενέργειες που έχουν να διαχειριστούν κάθε μέρα στο ελάχιστο δυνατό, αφήνοντας τον απαραίτητο χώρο για ανάπτυξη, δημιουργία και χαλάρωση.

«Πολλά από τα προβλήματα συμπεριφοράς που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σήμερα σχετίζονται με το γεγονός ότι έχουν υπερβολικά πράγματα στην κατοχή τους κι όταν ζουν σε πολύ γρήγορους ρυθμούς», 

λέει ο συγγραφέας του βιβλίου Simplicity Parenting: Using the Extraordinary Power of Less to Raise Calmer, Happier and More Secure Kids, John Payne. Το αποτέλεσμα είναι παιδιά γεμάτα στρες που τρέχουν να προλάβουν όλα όσα έχουν να κάνουν μέσα στη μέρα.

Πώς να εξασφαλίσετε ένα πιο χαλαρό περιβάλλον

Ξεκινήστε από το χώρο του σπιτιού, συμβουλεύει ο ειδικός. Απλά μειώνοντας τον αριθμό των παιχνιδιών και των άλλων αντικειμένων που υπάρχουν στο δωμάτιο του παιδιού αυξάνεται την ικανότητα να εστιάζει την προσοχή του και να παίζει πολύ πιο δημιουργικά. «Αντίθετα, τα υπερβολικά πολλά πράγματα οδηγούν σε περιορισμό του χρόνου και του βάθους στο οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται να επεξεργάζονται τον κόσμο», καταλήγει ο Payne.

Διαβάστε κι εδώ γιατί τα παιδιά χρειάζονται 

λιγότερα παιχνίδια από όσα έχουν…

– Λιγότερα παιχνίδια = περισσότερη φαντασία

Καθώς θα κάνετε εκκαθάριση στα παιχνίδια τους, έχετε στο νου ότι αυτά που θα μείνουν πρέπει να είναι όσα προσφέρουν ευχαρίστηση και διασκεδάζουν τα παιδιά για αρκετή ώρα αλλά και εδώ και αρκετό καιρό. 

Θα διαπιστώσετε ότι τα αγαπημένα παιχνίδια του είναι συνήθως τα πιο «κλασικά», αυτά που είναι πιο απλά στην κατασκευή, χωρίς περιττούς ήχους και εξαρτήματα, όπως τα λούτρινα ζώα, οι κούκλες, οι κύβοι, τα τρένα, τα αυτοκίνητα και τα υλικά για ζωγραφική ή χειροτεχνίες.

Μειώστε επίσης τον αριθμό των βιβλίων που έχετε στο κομοδίνο και τα ράφια του. Αφήστε 2-3 και τοποθετήστε τα υπόλοιπα σε μια βιβλιοθήκη από όπου θα παίρνετε καινούρια κάθε τόσο για να ανανεώνετε την εμπειρία του διαβάσματος με το παιδί σας. 

Προσθέστε μερικά απλά υλικά (όπως μαξιλάρια και υφάσματα) που το παιδί μπορεί να χρησιμοποιήσει για να φτιάξει με τη φαντασία του πύργους ή κουκλόσπιτα. Τέλος, εξασφαλίστε ότι το παιδί θα έχει τον απαραίτητο χρόνο για να μπορεί με αυτά να φτιάξει το δικό του διασκεδαστικό κόσμο.

– Βάλτε την χαλάρωση στο πρόγραμμα

Αφού κάνετε εκκαθάριση στο χώρο του παιδιού είναι η ώρα για να κάνετε το ίδιο και στο ρυθμό με τον οποίο τα γεγονότα της ημέρας διαδέχονται το ένα το άλλο. 

Η ρουτίνα είναι απαραίτητη -τα παιδιά έχουν ανάγκη να γνωρίζουν τι έχουν να κάνουν μετά για να είναι ήρεμα και να νιώθουν ασφαλή. Όμως, από την άλλη, είναι σημαντικό να είναι απλή και να μην απαιτεί από αυτά να βρίσκονται συνέχεια από τη μία δραστηριότητα στην άλλη. 

Ο ελεύθερος χρόνος για ξεκούραση, παιχνίδι και εξερεύνηση είναι απαραίτητος. Όπως απαραίτητος είναι και ο χρόνος χωρίς περισπασμούς από οθόνες! 

Περιορίστε τις εξωσχολικές δραστηριότητες σε μία-δύο (βεβαιωθείτε ότι είναι αυτές που το παιδί απολαμβάνει πραγματικά), εξασφαλίστε τον χρόνο που είναι απαραίτητος για να εξασκείται σ’ αυτές και αφήστε τον υπόλοιπο χρόνο να κυλά χωρίς πρόγραμμα.Θα είναι ευεργετικό όχι μόνο για το παιδί αλλά και για εσάς! Όμως, μη νομίζετε ότι θα είναι εύκολο! 

Η προσπάθεια να απλοποιήσετε την καθημερινότητα της οικογένειας είναι διαρκής και απαιτεί να αλλάξετε κάποιες συνήθειές σας. Αλλά αξίζει τον κόσμο, γιατί μόνο όταν αφαιρέσετε από τη ζωή τους τα «περιττά» θα μπορέσουν τα παιδιά να ανακαλύψουν τι ακριβώς αγαπούν και τι θέλουν για το παρόν και το μέλλον του.

Πηγή: mamamia.gr

daddy-cool.gr

Όταν το παιδί πιέζεται από τις εξωσχολικές δραστηριότητες...

Ο Θεόφιλος γυρίζει από το σχολείο, πετάει τη σάκα του, τρώει και αρχίζει ένας αγώνας δρόμου. Είναι έντεκα ετών, αλλά πολυάσχολος όσο ένας σκληρά εργαζόμενος. 

Πρέπει να τα προλάβει όλα: αγγλικά, γερμανικά, μπάσκετ, κιθάρα και καράτε. 

Οι γονείς είναι τρισευτυχισμένοι. «Ευτυχώς το παιδί τα καταφέρνει παντού».

Φυσικά, τα περισσότερα παιδιά σε γενικές γραμμές απολαμβάνουν τα πλούσια ερεθίσματα και τις πολλές δυνατότητες που τους παρέχονται. Μέσα από τις εξωσχολικές δραστηριότητες, τους δίνεται η ευκαιρία να αναδείξουν την προσωπικότητά τους, να ανακαλύψουν τις ικανότητές τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητα τους. 

Σε κάποιες περιπτώσεις όμως οι εξωσχολικές δραστηριότητες μπορεί να μετατραπούν από χαρά σε καταναγκασμό και το παιδί να πιέζεται αφόρητα. Οι γονείς όμως δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν τις ενδείξεις, ώστε να καταλάβουν ότι το παιδί είναι πολύ πιεσμένο.

Το παιδί πιέζεται όταν…
* Φαίνεται πάντα βιαστικό.
* Είναι αγχωμένο.
* Νιώθει ότι δεν προλαβαίνει.
* Διαμαρτύρεται συχνά για κάποιες δραστηριότητες ότι δεν τις θέλει ή δείχνει ότι βαριέται να κάνει μία εργασία ή την αφήνει μισοτελειωμένη.
* Μελετά βιαστικά και επιπόλαια τα μαθήματά του.
* Δεν προλαβαίνει να βγει έξω να συναντήσει τους φίλους του, ακόμη και το Σαββατοκύριακο.

Σ’αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν πολλές πιθανότητες το πρόγραμμα του παιδιού να είναι υπερβολικά φορτωμένο – γι’αυτό χρειάζεται να αξιολογήσετε την κατάσταση και να εκτιμήσετε αν είναι ανεκτό απο το ίδιο ή όχι.

Αναρωτηθείτε…
* Φαίνεται ότι το παιδί απολαμβάνει τις ασχολίες του;
* Έχει στη διάθεση του στιγμές που μπορεί να χαλαρώνει και να γελάει;
* Έχει χρόνο να παίξει;
* Διατηρεί κάποια αίσθηση του χιούμορ;

Αν το παιδί περνάει καλά και δείχνει χαρούμενο, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για το φορτωμένο του πρόγραμμα. Αν, ωστόσο, ο μαθητής παίρνει το καθετί πάρα πολύ σοβαρά, τότε κάτι πρέπει να αλλάξει.

Τι μπορείτε να κάνετε…
* Διαβεβαιώστε το παιδί σας, με τον τρόπου που εσείς ξέρετε, ότι το αγαπάτε είτε κάνει περισσότερα είτε λιγότερα. Η αγάπη σας δεν εξαρτάται από τις επιδόσεις του.
* Συζητήσετε τυχόν αλλαγές ή αναπροσαρμογές που μπορεί να γίνουν στο πρόγραμμά του.
* Μην σπεύσετε να σταματήσετε για παράδειγμα το μπάσκετ που «δεν του χρειάζεται», ενώ τα αγγλικά είναι απαραίτητα. Μην διακόψετε δηλαδή δραστηριότητες που απολαμβάνει ιδιαίτερα το παιδί και που το ψυχαγωγούν ή το εκτονώνουν.
* Μπορείτε να περιορίσετε τις ώρες κάποιας ασχολίας ή να προγραμματίσετε τον αθλητισμό για το Σάββατο.
* Σημασία έχει να κατανεμηθούν σωστά στο χρόνο του οι εξωσχολικές δραστηριότητες κι αυτές στο μέτρο που το ευχαριστούν.

Είναι προτιμότερο να ασχοληθεί με λιγότερα και να είναι ευχαριστημένο παρά να πιέζεται να τα προλάβει όλα σε αυτήν την τρυφερή ηλικία.

Γι’ αυτό μην παραμελείτε την ανάγκη του παιδιού για ελεύθερο χρόνο μέσα στην καθημερινότητα, μετά το τέλος των σχολικών του υποχρεώσεων.

Σίγουρα το παιδί πρέπει να αφιερώνει τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα για χαλάρωση και ξεκούραση.

Babyradio 

«Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά», Αλεξάνδρα Καππάτου

tvxs