Τον αποκαλούσαν “κορίτσι”, αλλά ο 8χρονος Christian Thomas δεν άκουγε κανέναν...

Τον αποκαλούσαν “κορίτσι”, έπεσε θύμα εκφοβισμού από συμμαθητές του και ακόμη και οικογενειακός φίλος του πρόσφερε χρήματα για να κόψει τα “κοριτσίστικα” μαλλιά του, αλλά ο 8χρονος Christian δεν άκουγε κανέναν.

Boy battles bullies for two years after growing ponytails to donate to girls with cancer

 

Στόχος του ήταν να βοηθήσει τα μικρά παιδιά που υποφέρουν από καρκίνο και τα οποία έχουν χάσει τα μαλλιά τους από τις χημειοθεραπείες.
    Όλα ξεκίνησα όταν πριν από δύο χρόνια είδε στην τηλεόραση μια αγγελία από το νοσοκομείο για ιατρική παιδική έρευν;α St Jude, στη Φλόριντα των ΗΠΑ, όπου και διαμένει με την οικογένειά του.

    Ο 8χρονος ζήτησε από την μητέρα του, αν μπορούσε να αφήσει τα μαλλιά του να μεγαλώσουν για να τα κόψει και να τα δωρίσει σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη, ώστε να φτιαχτούν παιδικές περούκες για εκείνα.

 

Η απόφαση ήταν από την αρχή δική του και ο Christian έκανε υπερήφανους τους γονείς του.
Μαζί με την 3χρονη αδερφή του μάλιστα, δωρίζουν τακτικά τα άχρηστα παιχνίδια τους σε κλινικές που φροντίζουν παιδιά με καρκίνο.
    Τώρα κανείς δεν γελάει μαζί του. Τώρα, όλοι όσοι τον χλεύαζαν, έχουν σιωπήσει μπροστά στο μεγαλείο ψυχής και το παράδειγμα ανθρωπιάς, παίρνοντας μαθήματα ζωής από ένα 8χρονο παιδί...

madata

Αλτρουισμός: Μωρά ενάμισι έτους προσφέρουν το φαγητό τους σε ξένους / Altruism: Babies are willing to give up food, showing altruism begins in infancy

Αλτρουιστές από τα πρώτα μας βήματα

Αποτελεί ο αλτρουισμός ένα έμφυτο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης ή είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο, αναλόγως της εκπαίδευσης που λαμβάνουμε από το οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αναπτύσσεται σε κάποιους από εμάς περισσότερο και σε άλλους λιγότερο;

Babies are willing to give up food, showing altruism begins in infancy

Τα νέα μας δίνουν αισιοδοξία και ελπίδα καθώς αμερικάνικη επιστημονική έρευνα αποδεικνύει πως ένα μεγάλο ποσοστό των μικρών παιδιών παρουσιάζουν αυθόρμητα τη διάθεση να θέλουν να προσφέρουν τρόφιμα σε έναν ξένο

Είναι γεγονός πως οι μεγάλοι εκδηλώνουν σε αρκετές περιστάσεις ευαισθησία απέναντι στις ανάγκες των ανθρώπων που υποφέρουν από πείνα. 

Ωστόσο, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, ο αλτρουισμός υπάρχει ως προδιάθεση μέσα μας από πολύ μικρή ηλικία και σε ένα αξιοσημείωτο ποσοστό των παιδιών.

Η σχετική δημοσίευση πραγματοποιήθηκε στο περιοδικό «Scientific Reports» από ερευνητές του Ινστιτούτου Μάθησης και Επιστημών του Εγκεφάλου του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, με επικεφαλής τον Ροντόλφο Κορτές Μπαραγκάν, και αφορά τη μελέτη που έγινε σε σχεδόν 100 παιδιά ηλικία 19 μηνών.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν πως τα παιδιά, ακόμη και όταν νιώθουν τα ίδια το αίσθημα της πείνας, δεν αρνούνται τη βοήθεια σε κάποιον ξένο που έχει την ανάγκη τους και έτσι καταλήγουν να του προσφέρουν οικειοθελώς το λαχταριστό τους σνακ.

Μάλιστα, σύμφωνα με τα πειράματα ερευνητών, όχι μόνο τα μικρά παιδιά αλλά ακόμη και τα μωρά εμφανίζονται πρόθυμα να παραμερίσουν την προσωπική τους επιθυμία, προκειμένου να προσφέρουν τη βοήθειά τους σε κάποιον που τη χρειάζεται.

Είναι σημαντικό και απολύτως ενθαρρυντικό ότι αποδείχθηκε πως το ένα τρίτο έως και τα μισά από τα μικρά παιδιά, αναλόγως του πειράματος, εκδηλώνουν την συγκεκριμένη αλτρουιστική τάση δίχως οδηγίες ή κάποιας μορφής παρότρυνση από τους ενήλικες.

Να σημειωθεί πως οι στενότεροι συγγενείς του ανθρώπου που συναντάμε στο ζωικό βασίλειο, οι μεγάλοι πίθηκοι, συνάπτουν, επίσης, ορισμένες σχέσεις συνεργασίας μεταξύ τους και μπορούν να μοιράζονται διάφορα πράγματα.

Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον πως ποτέ δεν μοιράζονται τα τρόφιμα τους. Ειδικά στην περίπτωση που νιώθουν έντονο το αίσθημα της πείνας, ιεραρχούν ως πλέον σημαντική τη δική τους επιθυμία και αγνοούν την ανάγκη των υπόλοιπων εκπροσώπων του είδους τους.

Τα πειράματα των ερευνητών είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά, αφού αποδεικνύουν την έντονη προδιάθεση του ανθρώπου προς τον αλτρουισμό. 

Η διάθεση για προσφορά, η αυθόρμητη παροχή βοήθειας στους πιο αδύναμους και η ευαισθησία για τους ανθρώπους που υποφέρουν αποτελούν στοιχειά του είδους μας που, αν καλλιεργηθούν σωστά, θα μας οδηγήσουν στην εδραίωση μιας περισσότερο ανθρωπιστικής κοινωνίας, που σέβεται και φροντίζει κάθε κάτοικο της γης.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ελληνίδα φύλακας - άγγελος της κοινότητας των Μασσάι στην Κένυα

Κάτι που ξεκίνησε ως ένα ταξίδι για περιηγήσεις και σαφάρι στο επονομαζόμενο και «διαμάντι της Ανατολικής Αφρικής» έμελλε ν' αλλάξει τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων -κυρίως γυναικών και παιδιών- από τη φυλή των Μασσάι

Ήταν το 2002, όταν η Άννυ Καραγκούνη- Corsini ετοίμαζε τις βαλίτσες της για ένα οικογενειακό ταξίδι αναψυχής από την Ελβετία, όπου ζει από τη δεκαετία του '70, στην Κένυα. Αυτό όμως που ξεκίνησε ως ένα ταξίδι για περιηγήσεις και σαφάρι στο επονομαζόμενο και «διαμάντι της Ανατολικής Αφρικής» έμελλε ν' αλλάξει όχι απλώς την κοσμοθεωρία της αλλά και τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων -κυρίως γυναικών και παιδιών- από τη φυλή των Μασσάι.

«Το 2002 είχαμε πάει με τον άνδρα μου και τα δυο παιδιά μας στην Κένυα για τουριστικούς λόγους. Γνώριζα κάποιον που είχε μια οργάνωση εκεί και μού λέει: "θα σας πάω να δείτε χωριά που δεν έχουν δει ποτέ λευκό άνθρωπο"! Ήταν τα χωριά των Μασσάι, τελείως απομονωμένα και με τους ανθρώπους να ζουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Όταν γύρισα πίσω, ήμουν τελείως αλλαγμένη. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν πάνω στη γη τέτοιες συνθήκες διαβίωσης, ότι οι άνθρωποι ζουν τόσο φτωχά», αφηγείται στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η κ. Καραγκούνη, ιδρύτρια της μη κυβερνητικής οργάνωσης M.A.A. (Maasai Aid Association).

Η Άννυ Καραγκούνη- Corsini γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μετά τις σπουδές της στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Αθηνών πήγε στην Ελβετία όπου έκανε το μεταπτυχιακό της στην Αστροφυσική και Αστρονομία. Έκτοτε, 44 χρόνια τώρα, ζει στη Γενεύη, απ' όπου και αναπτύσσει πλούσια δράση με την οργάνωση που ίδρυσε, η οποία λειτουργεί από το 2004 υπό το ελβετικό και το κενυατικό νομικό πλαίσιο, με στόχο τη διασφάλιση του δικαιώματος παιδιών και γυναικών στην κοινότητα των Μασσάι (ή Μαασάι) στην παιδεία και την υγεία.

Χάρη σε δωρεές και χορηγίες, η οργάνωση προσπαθεί να εκπαιδεύσει όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά που ζουν υπό συνθήκες φτώχειας. Μέχρι σήμερα η ΜΑΑ παράσχει κάθε χρόνο περίπου 350 υποτροφίες σε μη προνομιούχα παιδιά -κυρίως κορίτσια- απομακρύνοντάς τα από τον αναλφαβητισμό, ενώ έχει χρηματοδοτήσει την κατασκευή δεκάδων σχολικών αιθουσών σε παραμελημένα χωριά.

Η M.A.A. έχει αναλάβει επίσης να φέρει εις πέρας μια άλλη «μάχη», για την εξάλειψη του φαινομένου της κλειτοριδεκτομής, μια πρακτική που εφαρμόζεται στα κορίτσια της κοινότητας των Μασσάι και, όπως επισημαίνει η οργάνωση, «είναι μια επιβλαβής παραδοσιακή πρακτική, που σχετίζεται με την άγνοια, επιζήμια αρχαία έθιμα και την έλλειψη επικοινωνίας των γυναικών Μασσάι με τον υπόλοιπο κόσμο». Μάλιστα, η κλειτοριδεκτομή στην κοινωνία των Μασσάι προηγείται του πρόωρου και καταναγκαστικού γάμου, στον οποίο ωθούνται μικρά κορίτσια, ακόμη και από την ηλικία των 10 ετών!

«Στην πρώτη εκείνη επίσκεψη στους Μασσάι το 2002, γιόρταζαν την περιτομή του γιου του αρχηγού του χωριού και την κλειτεριδοκτομή της κόρης. Εκεί ήταν που έπαθα σοκ. Δεν μπορούσα να το φανταστώ αυτό που συνέβαινε αλλά λόγω της πολιτισμικής διαφοράς και της γλώσσας δεν επενέβην αλλά το κράτησα μέσα μου κι "έβραζα". Όταν, λοιπόν, γύρισα στη Γενεύη, ενημερώθηκα για το θέμα, μίλησα με τους συναδέλφους μου στην τράπεζα, όπου δούλευα στον τομέα της πληροφορικής, και συγκροτήσαμε μια οργάνωση ερασιτεχνική. Τον επόμενο χρόνο ξαναπήγα μόνη μου στα χωριά αυτά, αλλά με διερμηνέα, κι έτσι άρχισε αυτή η "περιπέτεια". Άρχισα να εξηγώ στις γυναίκες Μασσάι, ότι οι υπόλοιπες γυναίκες στον κόσμο δεν έχουν κάνει κλειτοριδεκτομή κι ότι αυτό δεν είναι η κανονικότητα. Έτσι βρέθηκα μέσα στον ακτιβισμό», εξηγεί η κ. Καραγκούνη.

Θυμάται, μάλιστα, πως στο πρώτο σεμινάριο για την κλειτοριδεκτομή σε αγροτικό χωριό, ήρθαν οι γυναίκες του χωριού και της είπαν: «Μα καλά, ξέρετε όλα αυτά τα πράγματα και δεν ήρθατε να μας τα πείτε μέχρι σήμερα;»...

17 χρόνια προσφοράς στους Μασσάι

Στα 17 χρόνια δραστηριοποίησής της στην Κένυα, η M.A.A. έχει κατασκευάσει δεκάδες σχολικές αίθουσες κι έχει υλοποιήσει μια σειρά από άλλα πρότζεκτ, με στόχο την ενδυνάμωση κυρίως των γυναικών στη διαφορετική αυτή κοινωνία, όπου ζουν. «Η κατανόηση της κοινωνίας έρχεται λίγο λίγο. Όσο κάποιος τους συναναστρέφεται, τόσο περισσότερο βλέπει σιγά σιγά τα προβλήματά τους», τονίζει η κ. Καραγκούνη.

Μάλιστα, η πανδημία μπορεί να «πάγωσε» τις δραστηριότητες σ' όλο τον πλανήτη τον τελευταίο έναν και πλέον χρόνο, αλλά δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει το σημαντικό έργο της οργάνωσης στην κοινότητα των Μασσάι.

Το 2020, η M.A.A. ξεκίνησε -μεταξύ άλλων- ένα πρότζεκτ, με ορίζοντα τριετίας που αφορά τη στήριξη της γυναικείας επιχειρηματικότητας. Συγκεκριμένα χρηματοδοτήθηκε η εγκατάσταση ενός ηλεκτρικού φράχτη με ηλιακά πάνελ γύρω από τη φάρμα που διαχειρίζονται γυναίκες, ενώ αγοράστηκαν σπόροι και γεωργικά εργαλεία αλλά και κατσίκες προκειμένου να αναπτυχθεί μια μονάδα αναπαραγωγής από τα μέλη του γυναικείου συνεταιρισμού. Μάλιστα, από τη δράση αυτή, την οποία χρηματοδοτούν για μια τριετία ο Δήμος της Γενεύης και το Ίδρυμα της BNP- Paribas, ωφελούνται τρία χωριά στη νότια Κένυα.

«Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να κατέχουν κοπάδια, παρά μόνο μια κατσίκα. Οι αγελάδες είναι μόνο προνόμιο των ανδρών. Αυτές οι γυναίκες, λοιπόν, που θα προσπαθήσουν να στείλουν τα κορίτσια τους στα σχολεία και να μην παντρευτούν νωρίς χρειάζονται ενδυνάμωση. Πώς θα γίνει αυτό; Με τη γεωργία για να γίνουν οικονομικά αυτόνομες», σημειώνει η κ. Καραγκούνη, εξηγώντας τη φιλοσοφία του νέου πρότζεκτ. Εξηγει δε, πως καθώς τα χωριά των Μασσάι βρίσκονται δίπλα σε εθνικά πάρκα με άγρια ζώα κρίθηκε αναγκαία η ανέγερση φράχτη με ηλιακά πάνελ προκειμένου να διαφυλαχθεί το ζωικό και γεωργικό κεφάλαιο.

Εν μέσω πανδημίας, η M.A.A. έκανε ένα ακόμη σπουδαίο έργο στην περιοχή χρηματοδοτώντας την εξασφάλιση βασικών ειδών διατροφής για χωριά που απειλούνταν από την πείνα. «Φέτος τα σχολεία ήταν κλειστά λόγω της πανδημίας και οι άνθρωποι άρχισαν να λιμοκτονούν καθώς έκλεισαν και οι υπαίθριες αγορές και δεν μπορούσαν να κάνουν ανταλλαγές τροφίμων για να φάνε. Μού έγραφαν: "θα πεθάνουμε από την πείνα προτού μας βρει ο κορονοϊός και μας σκοτώσει". Έτσι, τα χρήματα που θα δίναμε για τα σχολεία τα μετατρέψαμε σε τρόφιμα. Για να έχουν τουλάχιστον ένα βασικό γεύμα την ημέρα κυρίως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι», επισημαίνει η κ. Καραγκούνη.

Το «αντίδωρο» της προσφοράς
Στην ερώτηση τι «παίρνει» η ίδια από την ενασχόλησή τους με τους Μασσάι, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: «Είναι υπέροχο το συναίσθημα να βοηθάς κάποιον που έχει ανάγκη και να βλέπεις ότι η δουλειά σου αποδίδει καρπούς. Αυτό δεν το βλέπουμε στον επαγγελματικό τομέα, αφού συνήθως κάνουμε βιοποριστικά επαγγέλματα. Το να κάνεις κάτι και να βλέπεις ότι αποφέρει θετικά αποτελέσματα και ενδυναμώνει κοινωνίες είναι μια χαρά που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα».

Κάθε επίσκεψή της στα χωριά των Μασσάι είναι και μια μικρή γιορτή, αφού την υποδέχονται με τραγούδια και στήνουν μικρές γιορτές. «Κάποιος μού είπε πως ούτε όταν βουλευτής επισκέπτεται την περιοχή τους δεν τυγχάνει τέτοιων τιμών!», λέει χαμογελώντας πλατιά για την αγάπη που παίρνει ως «αντίδωρο» απ' αυτούς τους ανθρώπους.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

protothema.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Διονύσης Αρβανιτάκης: Ο φούρναρης των προσφύγων «ἐπείνασα γάρ καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν»

Πέθανε  σε ηλικία 77χρονών ο Διονύσης Αρβανιτάκης, ο φούρναρης της Κω, που είχε γίνει γνωστός σε όλη την Ευρώπη για την καθημερινή και συνεχή βοήθεια του στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που είχαν έρθει στο νησί. 
Ο Διονύσης Αρβανιτάκης έφτιαχνε και διένειμε ψωμιά σχεδόν σε καθημερινή βάση στους εκατοντάδες πρόσφυγες που έφταναν στο νησί, πριν δημιουργηθούν οι δομές φιλοξενίας.

ἐπείνασα γάρ καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν

Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα σε ηλικία 77χρονών ο Διονύσης Αρβανιτάκης, ο φούρναρης της Κω, που είχε γίνει γνωστός σε όλη την Ευρώπη για την καθημερινή και συνεχή βοήθεια του στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που είχαν έρθει στο νησί. 
Ο Διονύσης Αρβανιτάκης έφτιαχνε και διένειμε ψωμιά σχεδόν σε καθημερινή βάση στους εκατοντάδες πρόσφυγες που έφταναν στο νησί, πριν δημιουργηθούν οι δομές φιλοξενίας.

Για την δράση του τιμήθηκε με το βραβείο της Κοινωνίας των Πολιτών το 2016 από την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Στη δράση του είχε αναφερθεί και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, λέγοντας ότι «Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω που δίνει το ψωμί του σε πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές».

Είχε γίνει γνωστός σε όλη την Ευρώπη για την καθημερινή και συνεχή βοήθεια του στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που είχαν έρθει στο νησί. Τα συλλυπητήριά τους εξέφρασαν τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

«Ο Διονύσης Αρβανιτάκης στάθηκε καθημερινά και έμπρακτα με αλληλεγγύη στο πλευρό των κατατρεγμένων προσφύγων, μέχρι το τέλος της ζωής του. Η προσφορά του θα αποτελεί πάντοτε παράδειγμα ευαισθησίας και ανθρωπιάς. Συλλυπητήρια στους οικείους του», έγραψε ο πρωθυπουργός, σε ανάρτηση του στο twitter.

«Με οδύνη πληροφορήθηκα τον θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη, του υποδειγματικού ευρωπαίου πολίτη, ο οποίος βραβεύθηκε από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για τη σπάνια μεγαλοψυχία του, την ευαισθησία έναντι των εκατοντάδων δυστυχισμένων μεταναστών.

Η δικιά μου Ευρώπη είναι αυτή που συμβόλιζε ο Διονύσης Αρβανιτάκης. Καλό σου ταξίδι, φούρναρη της Κω που κάθε μέρα έδινες ψωμί στις πεινασμένες & ταλαιπωρημένες ψυχές», δήλωσε μόλις πληροφορήθηκε για το θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

«Ο Διονύσης Αρβανιτάκης μπόλιασε τον Πολιτισμό της Ευρώπης με τον αξιακό κώδικα του Ελληνικού Πολιτισμού, μέσ’ από τις εμβληματικές αρχές του Ανθρωπισμού και της Αλληλεγγύης», δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.

Ο Διονύσης Αρβανιτάκης έφτιαχνε και διένειμε ψωμιά σχεδόν σε καθημερινή βάση στους εκατοντάδες πρόσφυγες που έφταναν στο νησί, πριν δημιουργηθούν οι δομές φιλοξενίας.

Όταν τα παιδιά στέλνουν γράμμα στον Άι Βασίλη

Καλή Χρονιά!

Η φαντασία των μικρών παιδιών στο χαρτί.
Διαβάζουμε γράμματα στον Άγιο Βασίλη

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τα μικρά παιδιά περιμένουν ανυπόμονα το δώρο κάτω από το δέντρο. Κάποια αγωνιούν γιατί στο σπίτι τους δεν υπάρχει καμινάδα, άλλα για να υπάρχει γάλα και κουραμπιές κάτω από το δέντρο. Ο Άι Βασίλης είναι ο ήρωας των Χριστουγέννων και σαφώς σε αυτόν απευθύνονται χιλιάδες γράμματα αυτή την περίοδο.

Μπορεί αυτά να μην φτάνουν στο χωριό του και να μην τα διαβάζει ο ίδιος, όμως υπάρχει μια μεγάλη ομάδα των Ελληνικών Ταχυδρομείων, η οποία μοιράζει χαμόγελα. Τα γράμματα των παιδιών με παραλήπτη τον Άη Βασίλη μπαίνουν στα ειδικά διαμορφωμένα κόκκινα γραμματοκιβώτια. Στη συνέχεια η ομάδα των ΕΛ.ΤΑ τα συγκεντρώνει και απαντάει σε όσα αναγράφουν τον αποστολέα, με μια όμορφη κάρτα, λέγοντάς ότι το γράμμα του παιδιού έφτασε τον Άι Βασίλη. Αυτή η διαδικασία γίνεται εδώ και 27 ολόκληρα χρόνια, με τα περισσότερα γράμματα να αρχειοθετούνται και μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να καταστρέφονται.

Παράλληλα, τα ΕΛ.ΤΑ. δημιούργησαν και ένα υπέροχο λεύκωμα με τα γράμματα παιδιών, το οποίο μπορείτε να το βρείτε στα ταχυδρομεία. Είχαμε λοιπόν και το δεύτερο συστατικό, τα γράμματα.

Δείτε ορισμένα από αυτά στη λίστα που ακολουθεί:

1

Αλτρουισμός...

2

Συμπόνοια

3

Επιλογές

4

Πίστη

5

Αποφασιστικότητα

6

Στόχοι

7

Ακρίβεια

Λευτέρης Σαββίδης
news247.gr 

Χαρίζονται: Ροζ σύννεφα και ένας φασιανός σε καλή κατάσταση!

«Και αν διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο. Και αν πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…», 

υπόσχεται ο ποιητής και μονομιάς γεννιέται η απορία! 

Πόσα σύννεφα είσαι διατεθειμένος να στύψεις και πόσα από τα μελωδικά σου πουλιά να θυσιάσεις για την πείνα και τη δίψα κάποιου άλλου; 

Μην βιαστείς να απαντήσεις, οι εποχές έχουν αλλάξει, όλα πλέον «καταγράφονται» και μπορεί να παρεξηγηθείς… Προπάντων μην παρανοήσεις την ερώτηση!

Δεν μιλώ για τα απλά καθημερινά σου συννεφάκια, αυτά τα λίγο αφράτα, που ΄ ναι άλλοτε λευκά και άλλοτε γκρι –ιδίως τα γκρι σου ξέρω ότι έχεις διακαή πόθο να τα στύψεις στο όνομα της «προσφοράς στον συνάνθρωπο-και που σε πλαισιώνουν σε κάθε βήμα σου για χρόνια, τόσο που πια ξεθώριασαν εντελώς στα μάτια σου. 

Δεν μιλώ για τα ταπεινά πουλιά σου, που τα έχεις στοιβαγμένα όλα μαζί σε σιδερένια κλουβιά, που πλέον δεν σε συγκινούν τα τιτιβίσματά τους και ούτε που νοιάζεσαι εάν θα δραπέτευε και κανένα!

Μιλώ για τα άλλα… τα πολύτιμα ροζ σου πουπουλένια συννεφάκια, αυτά τα ζαχαρένια… ξέρεις, που σε ταξιδεύουν σε παραμυθένιες πολιτείες, που τα καβαλάς και νιώθεις βασιλιάς! 

Αυτά που κάθε φορά που τ΄αντικρίζεις σε διαπερνά ρίγος ανείπωτης χαράς και έκστασης, που μακαρίζεις την τύχη σου γιατί σου ανήκουν και γιατί τα κατέκτησες με την «αξία» σου- όσο γι αυτό δεν χωρά αμφιβολία-και νιώθεις τόσο περήφανος!

Μιλώ για τα παραδεισένια σου πουλιά, τα εξωτικά πτηνά σου με τα πλουμιστά φτερά… που τα φυλάς σε χρυσά κλουβιά, που αφήνεσαι συνεπαρμένος να σε μεθούν με την μελωδική φωνή τους, που τα παρουσιάζεις γεμάτος καμάρι μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό, πλημμυρισμένος χαρά για τα βλέμματα θαυμασμού που αχόρταγα εξασφαλίζεις!

Αυτά αγαπητέ «αλτρουιστή», θα τα θυσίαζες με την ίδια ευκολία; 

Θα τα έστυβες με όλη την δύναμη σου, έτσι που να τα άφηνες αδειανά πια να κείτονται στην γωνία, λείψανα της αλλοτινής σου αφθονίας; 

Πες μου, θα τα θυσίαζες δίχως δεύτερη σκέψη, δίχως αμφιβολία και δισταγμό στον βωμό της φιλανθρωπίας, που τόσο σθεναρά προασπίζεσαι;

Αν όχι, δεν πειράζει… ένας φιλάνθρωπος λιγότερος στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν θα αποτελούσε δα και τρομερό πλήγμα! 

Αν το σκέφτηκες καλά όμως και η απάντηση είναι ναι και κυρίως αν η καταφατική απάντηση γίνει αδιαμφισβήτητη πράξη, θα σου συνιστούσα να μην έχεις βλέψεις για δακρύβρεχτα ευχαριστώ αναγνώρισης, επαίνους και κολακείες. 

Η φιλανθρωπία βλέπεις, αυτή η γνήσια ανάγκη να προσφέρεις στον συνάνθρωπο, όχι αυτό που χρειάζεται περισσότερο από εσένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από εκείνον, ξεκινά από εσένα και τελειώνει σε εσένα.

Όταν εμπλέκονται και θεατές, παύει να είναι φιλανθρωπία, ακούει πια μόνο στο όνομα «φιλαυτία».

Άρθρο της Αλεξάνδρας Προβατίδου

Εναλλακτική Δράση

Ο αλτρουισμός μεγαλώνει γερά παιδιά!! - Why is Compassion Good For Us?

Οι γονείς που διδάσκουν από μικρή ηλικία στα παιδιά τους να βοηθούν όσους έχουν ανάγκη, τα βοηθούν να μεγαλώσουν πιο καλά και να είναι πιο υγιή.

Why is Compassion Good For Us?

Αυτό υποστηρίζει μια ομάδα ψυχολόγων, η οποία διεξήγαγε ένα πείραμα αλτρουισμού σε 74 παιδιά ηλικίας τεσσάρων ετών, τα οποία δεν είχαν πάει ακόμη σχολείο.

Μάλιστα, όπως αναφέρει δημοσίευμα της MailOnline, οι ερευνητές ανακάλυψαν ακόμη, ότι τα παιδιά από λιγότερο εύπορες οικογένειες ήταν πιο πιθανό να είναι πιο γενναιόδωρα απέναντι στους φτωχούς και τους άπορος, σε σχέση με παιδιά από οικογένειες με υψηλά εισοδήματα.

Τα συμπεράσματα της μελέτης τους δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science.
Σύμφωνα με αυτή, όσοι είναι πιο γενναιόδωροι, με προσωπικό κόστος, είναι σε καλύτερη θέση να ελέγχουν τα επίπεδα του άγχους τους μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου του σώματος.
Ο έλεγχος αυτού του νεύρου, που ρυθμίζει το στρες από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα, οδηγεί σε καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία καθώς μεγαλώνει κανείς, σύμφωνα με τους επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να παίξουν παιχνίδια από τα οποία θα κέρδιζαν μάρκες, τις οποίες θα μπορούσαν να ανταλλάξουν με δώρα στο τέλος της συνεδρίασης. Κατά τη διάρκεια του πειράματος, οι ερευνητές παρακολουθούσαν μέσω ηλεκτροδίων τον καρδιακό παλμό και το πνευμονογαστρικό νεύρο των παιδιών.

Στο τέλος του πειράματος, είπαν στα παιδιά ότι μπορούσαν να δωρίσουν κάποιες ή όλες τις μάρκες τους σε άρρωστα παιδιά, τα οποία δε μπορούσαν να συμμετάσχουν στο παιχνίδι. Οι δωρεές θα ήταν μυστικές, θα τις έβαζαν σε κλειστά κουτιά, τα οποία θα τα έπαιρνε κάποιος χωρίς να τα ανοίξει.

Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά θα ήταν πραγματικά αλτρουιστικά, δίνοντας τις μάρκες τους για να ωφελήσουν κάποιον, χωρίς να «καυχιούνται» για το πόσο γενναιόδωρα είναι. Όσα δώρισαν τις περισσότερες μάρκες είχαν τις υψηλότερες «αναγνώσεις» πνευμονογαστρικού νεύρου –όσοι πιο υψηλός το τόνος, τόσο πιο ασφαλής και ήρεμος νιώθει κανείς, κάτι που οδηγεί σε καλύτερη υγεία και κοινωνικές δεξιότητες γενικότερα.

Όμως, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τις περισσότερες μάρκες τις δώρισαν παιδιά που προέρχονταν από λιγότερο εύπορες οικογένειες, υποδηλώνοντας ότι ήταν πιο αλτρουιστικά.

«Μπορεί να είμαστε έτσι ‘προγραμματισμένοι’ από μικρή ηλικία, αντλώντας μια αίσθηση ασφάλειας από την παροχή φροντίδας στους άλλους» ανέφερε ο επικεφαλής ερευνητής Jonas Miller.
Οι πλούσιοι γονείς όμως, που προσπαθούν να συγκεντρώνουν πλούτο, μπορεί να περνούν άθελά τους ένα μήνυμα μειωμένης «κοινωνικής ευαισθησίας» στα παιδιά τους, πρόσθεσε ο ίδιος.
«Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν, ότι η υιοθέτηση αλτρουιστικών τάσεων μπορεί να είναι ένας δρόμος για την προώθηση της καλύτερης υγείας και ευημερίας σε όλα τα παιδιά».

medicalnews

Μεγαλείο ψυχής από ένα παιδί!

Δεν υπάρχουν λόγια για την πράξη του αυτή…  Δάκρυα συγκίνησης προκαλεί το μεγαλείο  ψυχής του 8χρονου Wyatt Erber από το Ιλινόις, που πήρε μέρος σε διαγωνισμό και  έδωσε όλα τα χρήματα που κέρδισε, για να σωθεί η 2χρονη φίλη του Cara Kielty, η οποία πάσχει από λευχαιμία.

Όταν ο 8χρονος έμαθε πως η μικρή του γειτόνισσα πάσχει από λευχαιμία έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του.

Boy, 8, donates $1,000 prize to little girl, 2, with leukemia

Μια εβδομάδα αργότερα ο πατέρας του τον ρώτησε αν θέλει να πάρει μέρος στο «κυνήγι του θησαυρού».

«Ναιιιι! Και αν κερδίσω θα δώσω τα χρήματα στην Κάρα. Πόσες χημειοθεραπείες μπορεί να κάνει;», ήταν η απάντηση του.
Ο μικρός με το πρωτοφανές πείσμα τα κατάφερε! Κέρδισε 1.000 δολάρια.
Ούτε παιχνίδια, ούτε videogame… Την επόμενη κιόλας μέρα που τα παρέλαβε πήγε και χτύπησε την πόρτα της γειτόνισσας του, την μητέρα της Cara. Της έδωσε τον φάκελο…
«Γνώριζα ότι ήθελε να το κάνει για την Κάρα, αλλά ένα 8χρονο αγόρι να δίνει χρήματα σε ενηλίκους; Προσπάθησα να μιλήσω στη μητέρα του, αλλά μου είπε ότι την είχε ρωτήσει με αυτά τα χρήματα πόσες χημειοθεραπεία θα μπορούσε η Κάρα να κάνει! Η συγκίνηση μου ήταν απερίγραπτη!», λέει η μητέρα της μικρής.
 
Star.gr   

Κι όμως, τέτοιες ψυχές ζουν δίπλα μας ...

«...ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. »

(Ιησούς Χριστός, στό κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κε΄ 36)

Ίσως και να ζει ακόμα στη Λούτσα μια τεράστια, πράγματι, Ελληνίδα (δεν θα σας πω το όνομά της). Η γιαγιά  αυτή έχασε το μοναχογιό της, ο οποίος δολοφονήθηκε από έναν ναρκομανή. Και αυτή επισκέπτεται τον δολοφόνο του γιου της στη φυλακή, γιατί λέει «κι αυτός δεν έχει μανούλα»....
 

Δίπλα μας ζουν πραγματικοί Μεγάλοι Άνθρωποι!

Περιοδικό: Τρίτο Μάτι, τεύχος Μαρτίου 2009, σελ. 3