Μάνος Κοντολέων: «-Γιατί, πατέρα, έγινες δάσκαλος;»

- Μαθαίνω στους άλλους πώς να ζουν λεύτεροι.
Του δάσκαλου η φωνή ήταν πολύ σοβαρή.
Ο Φωκίων δε ρώτησε τίποτ΄ άλλο.

Βγήκε έξω να κάνει μια βόλτα.

Ο Φωκίων ήταν ελάφι

Εκεί όπου ζούσε ο Φωκίων υπήρχαν πολλά βουνά. Βουνά μεγάλα, με άγρια βράχια και ψηλές κορφές. Βουνά μικρά, με ήρεμα δάση από πεύκα. Και πεδιάδες με λουλούδια, αμπέλια και στάχυα.

Και στο βάθος ήταν η θάλασσα κι οι ακρογιαλιές της, με τα λευκά βότσαλα και τη χρυσή άμμο.

Κάπου εκεί, λοιπόν, ζούσε ο Φωκίων. Μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα του.

-Γιατί, πατέρα, έγινες δάσκαλος; τον ρώτησε μια μέρα.

-Γιατί αυτό ήθελα.

-Και γιατί το ‘θελες;

-Γιατί έτσι θα ήμουν χρήσιμος στους άλλους.

-Δε σε καταλαβαίνω, πατέρα.

Ο δάσκαλος έκλεισε το βιβλίο που κρατούσε.

-Άκουσέ με προσεκτικά, είπε και στερέωσε τα γυαλιά του πάνω στα μεγάλα του κέρατα.

-Ο χήνος, ο φούρναρης του χωριού, κάνει ή δεν κάνει με τη δουλειά του καλό σ΄ όλους μας;

-Κάνει, αφού φτιάχνει το ψωμί που τρώμε.

-Ε, το ίδιο γίνεται και με το γάιδαρο, που κάθε πρωί μαζεύει τα σκουπίδια.

-Εντάξει, τα καταλαβαίνω όλα αυτά! Εσύ, όμως, γιατί έγινες δάσκαλος;

-Δεν υπήρχε στο χωριό κανένας. Έτσι, έγινα εγώ.

-Και τα γράμματα πού τα έμαθες;

-Στην πολιτεία. Εκεί μ΄ έστειλαν οι γονείς μου.

-Τόσο μακριά! Τη μεγάλη την πόλη ούτε απ΄ την πιο ψηλή κορφή του βουνού δεν μπορούσες να την δεις.

-Και μετά, πατέρα;

-Γύρισα κι έγινα ο δάσκαλος του χωριού.

-Καλά. Όμως ο χήνος φτιάχνει το ψωμί. Ο γάιδαρος καθαρίζει το χωριό. Κι εσύ; Τι κάνεις με τα γράμματα;

-Μαθαίνω στους άλλους πώς να ζουν λεύτεροι.

Του δάσκαλου η φωνή ήταν πολύ σοβαρή.

Ο Φωκίων δε ρώτησε τίποτ΄ άλλο.

Βγήκε έξω να κάνει μια βόλτα.

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

antikleidi

«Πίσω από κάθε παιδί που πιστεύει στον εαυτό του υπάρχει ένας δάσκαλος που πίστεψε πρώτα σε αυτό!»

“O ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες”

Νίκος Καζαντζάκης

*************

Όλοι αν κλείσουν τα μάτια τους και θυμηθούν τα παιδικά τους χρόνια, κοντά στη φιγούρα των γονιών και ίσως των παππούδων θα βρίσκεται και η φιγούρα κάποιου δασκάλου. Ο δάσκαλος δεν είναι επάγγελμα, είναι λειτούργημα και αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι καταφέρνει να αφήνει ανεξίτηλα σημάδια σε κάθε άνθρωπο.

Η πιο ευαίσθητη και καθοριστική ηλικία ενός ανθρώπου είναι τα παιδικά του χρόνια. Εκεί διαμορφώνει χαρακτήρα και συμπεριφορές. Εκεί ξεκινάει να χτίζει το μονοπάτι της ζωής του που θα πρέπει να βαδίσει στην πορεία. 

Ο δάσκαλος έχει την ευθύνη να μεταδώσει όχι μόνο γνώσεις, αλλά κυρίως αξίες. Ο σωστός δάσκαλος πρέπει να είναι πάνω από όλα άνθρωπος και να αναγνωρίζει την ευθύνη που έχει στα χέρια του.

Πολλοί βιάζονται να κρίνουν και να ισχυριστούν πως είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος και πως δεν είναι κάτι σπουδαίο. Μάλλον ξεχνάνε από πού ξεκίνησαν οι ίδιοι. Δεν είναι απολύτως λανθασμένη η άποψή τους αυτή βέβαια. 

Ορθά λένε πως είναι εύκολο να καταφέρεις να γίνεις δάσκαλος, αλλά θέλει μεγάλο κόπο να καταφέρεις να γίνεις ο δάσκαλος που θυμούνται τα παιδιά για μια ζωή. Θέλει πείσμα, δύναμη, θέληση και πραγματική αγάπη για τα παιδιά.

Ο πραγματικός δάσκαλος καταφέρνει να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά. Έχει το απίστευτο ταλέντο να μεταμορφώνεται από τη μια στιγμή στην άλλη σε γιατρό, σε γονιό, σε ψυχολόγο, αλλά και σε φίλο ανάλογα με τι απαιτεί κάθε φορά η περίσταση. 

Δε χρειάζεται να μιλήσεις για να καταλάβει, ξέρει να διαβάζει απ’ έξω και ανακατωτά τα μάτια. Με έναν μαγικό τρόπο είναι πάντα εκεί πριν καν τον φωνάξεις, από ένα απλό δέσιμο των κορδονιών, μέχρι και για τη συζήτηση των πιο κρυφών σκέψεων και φόβων.

Είναι ο άνθρωπος που δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς καταφέρνει να έχει πάντα ενέργεια, όταν όλη η τάξη χασμουριέται και πώς έχει να πει την κατάλληλη λέξη όταν το έχεις ανάγκη. 

Ο ιδανικός δάσκαλος θα απλώσει το χέρι για να βοηθήσει ουσιαστικά, όταν νιώθεις ότι πέφτεις. 

Θα είναι εκεί για να σου ισιώσει τα φτερά για να μπορέσεις να πετάξεις στους δικούς σου ουρανούς και να κατακτήσεις τα όνειρά σου. 

Θα σε μάθει πως δε θα πιστέψει κανείς σε ‘σένα, αν πρώτα δεν πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου.

Αν κάτσεις και περιπλανηθείς στις αναμνήσεις σου θα δεις πως σίγουρα θα βρεις λόγια δικά του που σε έχουν σημαδέψει στη ζωή σου. Αυτό και μόνο δείχνει πόσο σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο δάσκαλος στη ζωή του ανθρώπου. 

Και αν κάποια στιγμή θες να θυμηθείς τους δικούς σου δασκάλους, δε χρειάζεται να κάνεις πολλά. Κοίτα απλά τα χέρια σου και γράψε κάτι, προσπάθησε απλά να μιλήσεις και αυτόματα θα εμφανιστούν μπροστά σου. 

Κοίταξε απλά που έχεις φτάσει στη ζωή σου και θα συνειδητοποιήσεις ότι κατάφερες να σταθείς στα πόδια σου, έχοντας βάλει το δικό του λιθαράκι ένας από αυτούς. 

Να’ σαι καλά δάσκαλε!

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα μυστικά των δασκάλων, που θα κάνουν το παιδί σου "αρνάκι"!

Σας έχει τύχει ποτέ να μπείτε σε μια τάξη και να παρατηρήσετε όλα τα κεφαλάκια να είναι σκυμμένα στις εργασίες τους; 

Τότε είναι η στιγμή που αναρωτιέστε πώς καταφέρνουν οι δάσκαλοι να βάλουν σε τάξη μια ολόκληρη αίθουσα μαθητών, όταν εσείς δεν μπορείτε να κρατήσετε υπό έλεγχο μόνο το παιδί σας!

Οι καλύτεροι δάσκαλοι έχουν μικρά μυστικά που μετατρέπουν τους άτακτους μαθητές σε «αρνάκια» στα χέρια τους.

Διαβάστε παρακάτω ποια είναι αυτά, ώστε να έχετε τα ίδια αποτελέσματα και στο σπίτι σας:

1. Διάγραμμα ανταμοιβής
Οι έξυπνοι και οργανωτικοί δάσκαλοι χρησιμοποιούν διαγράμματα για να κρατήσουν τη συμπεριφορά των παιδιών υπό έλεγχο. Είτε πρόκειται για ένα προειδοποιητικό διάγραμμα, είτε για ένα διάγραμμα ανταμοιβής, τα παιδιά μπορούν εύκολα να παρατηρήσουν την πρόοδό τους και να τη χρησιμοποιήσουν ως κινητήριο εργαλείο για τη μελλοντική συμπεριφορά τους μέσα στην τάξη. 

Ένα παρόμοιο διάγραμμα στο σπίτι μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε τη συμπεριφορά του παιδιού σας και να του διδάξετε ότι χρειάζεται να εργαστεί αληθινά για να αποκτήσει τα πράγματα που θέλει. Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια!

2. Έπαινος και επιβράβευση
Οι καλοί εκπαιδευτικοί γνωρίζουν ότι ο έπαινος είναι συχνά πιο αποτελεσματικός από την τιμωρία, όταν προσπαθούν να κάνουν έναν άτακτο μαθητή να συμπεριφερθεί σωστά. 

Ενώ μπορεί να θέλετε να φωνάξετε για το ακατάστατο δωμάτιο του παιδιού ή για τις δουλειές που δεν έγιναν, είναι μερικές φορές πιο αποτελεσματικό να το επιβραβεύσετε για όσα έχει ήδη κάνει, ακόμα κι αν είναι μικρής σημασίας. Έτσι, το παιδί μαθαίνει να αναζητά τα συναισθήματα που προέρχονται από τον έπαινο και μπορούν να το βοηθήσουν να διαμορφώσει το χαρακτήρα του.

3. Υψηλές προσδοκίες
Ένας τρόπος που οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να πάρουν το καλύτερο αποτέλεσμα από τα παιδιά είναι ότι δεν περιμένουν τίποτα λιγότερα από εκείνα. Όταν ένας μαθητής κάνει κάτι, ο δάσκαλος του λέει ότι περιμένει το καλύτερο από εκείνον. 

Με τον τρόπο αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν να ενεργούν με βάση τα πρότυπα που έχει καθορίσει ο δάσκαλος. Μπορείτε να κάνετε το ίδιο στο σπίτι, εστιάζοντας στις προσδοκίες που έχετε από το παιδί σας. Ορίστε συγκεκριμένους κανόνες για τη συμπεριφορά στο σπίτι και να είστε έτοιμοι να επιβάλλετε τις συνέπειες όταν η κατάσταση το απαιτεί.

4. Προσωπική ανάμειξη
Οι καθηγητές συμμετέχουν ενεργά στην εκπαίδευση των μαθητών, αφού αυτή πρέπει να είναι η δουλειά τους. Αλλά οι καλύτεροι από αυτούς γνωρίζουν ότι μια πιο προσωπική ανάμειξη σημαίνει συνολική επιτυχία για την πρόοδο ενός μαθητή. 

Ως γονείς, φυσικά ενδιαφέρεστε προσωπικά για την ανάπτυξη του παιδιού σας. Όμως, είστε ικανοποιημένοι όταν σερφάρετε στο διαδίκτυο, ενώ το παιδί σας προσπαθεί να λύσει ασκήσεις μαθηματικών ή κάνετε συγχρόνως κάτι άλλο όταν απαντάτε στις ερωτήσεις του; Συμμετέχοντας στην εκπαίδευση του παιδιού και δείχνοντας ότι είστε πάντα διαθέσιμοι, μπορείτε να γνωρίζετε σε τι δυσκολεύεται και να το βοηθήσετε.

5. Εργασία και διασκέδαση
Η ανατροφή ενός παιδιού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υιοθετήστε μερικά από τα έξυπνα κόλπα των δασκάλων σε συνδυασμό με μια μικρή δόση απόλαυσης εκ μέρους σας. Για παράδειγμα, μπορείτε να κάνετε ένα διάλειμμα ενθαρρύνοντας το παιδί σας να ξεκουραστεί για λίγο ή να πείτε ένα ανέκδοτο την ώρα της ανάγνωσης για να σπάσετε τη ρουτίνα. Έτσι, το παιδί σας θα έχει την ευκαιρία να συνδέσει τις καλές στιγμές με μερικές από τις συνηθισμένες διαδικασίες της καθημερινότητας. 

infokids

Αν ταπεινώσεις ένα παιδί μπροστά στα μάτια των συμμαθητών του, τότε ΔΕΝ είσαι Εκπαιδευτικός

Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.

— Με θυμάστε;

— Όχι.

— Υπήρξα μαθητής σας.

— Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;

— Έγινα κι εγώ καθηγητής.

— Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;

— Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.

— Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:

— Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.

— Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. 

Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. 

Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. 

Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε: 

«Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» 

Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. 

Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;

— Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αν πρέπει να ταπεινώσεις κάποιον μπροστά στα μάτια όλων των συμμαθητών του για να τον συνετίσεις, τότε όχι μόνον δεν λέγεσαι εκπαιδευτικός, απλά, δεν είσαι. Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.

του Σερραίου καθηγητή, Κώστα Τερμεντζόγλου
8 Νοεμβρίου 2019 / 11 Νοεμβρίου 2019
Facebook account Kostas Termentzoglou

sophia-ntrekou

Εγώ είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα...

Το ξέσπασμα μιας «άχρηστης» δασκάλας: 

Είμαι αυτή που στηρίζει το παιδί σου και ας λες ότι με πληρώνεις και κάθομαι

Εγώ είμαι η «άχρηστη» δασκάλα που ζητώ από τους γονείς να μη βάζουν ετικέτες με τα ονόματα των παιδιών τους πάνω στις τέμπερες, τις κηρομπογιές και τους μαρκαδόρους τους διότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν χρήματα και θέλω ό, τι έχει ένα παιδί να το μοιράζεται με τα υπόλοιπα;

Εγώ είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα που ζητώ από τους γονείς μαζί με το κολατσιό, που δίνουν στο παιδί τους, να στέλνουν και ένα ταπεράκι με κουλουράκια, κρουασανάκια ή άλλα σνακ ώστε τα παιδιά που δεν έχουν τίποτα να φέρουν από το σπίτι τους να μπορούν να κολατσίσουν μαζί με τους φίλους τους;

Είμαι η «άχρηστη» δασκάλα που, όταν κάποιο παιδί πεινάει και δεν έχει λεφτά να ψωνίσει από το κυλικείο, πηγαίνω εγώ και δίνω κρυφά λεφτά στην κυρία του κυλικείου;

Που θα φέρει στο σχολείο μια τσάντα γεμάτη καθαρά ρούχα, ώστε αν προκύψει ανάγκη και λερωθεί κάποιο παιδί να έχει ρούχα να αλλάξει;

Που προσπαθεί να προωθήσει το «εμείς» και όχι το «εγώ» και το «δικό μας» αντί για το «δικό μου»;

Είμαι η «άχρηστη» δασκάλα που προσπαθεί να μάθει στους μαθητές της να βοηθούν ο ένας τον άλλον, να περιμένουν όταν κάποιος χρειάζεται περισσότερο χρόνο, να ζητούν ο ένας τη βοήθεια του άλλου, να προσφέρουν τη βοήθειά τους στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη και να παίζουν ειρηνικά χωρίς να τσακώνονται;

Εγώ είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα που είναι πάντα δίπλα στους μαθητές της;

Που υποσχέθηκε να βοηθήσει τους πιο αδύναμους και να επαινέσει τους δυνατούς;

Μπορεί να με αποκαλείς «άχρηστη», πίσω από την πλάτη μου, ότι δουλεύω τους 9 μήνες από τους 12, ότι το καλοκαίρι και τις γιορτές πληρώνομαι για να κάθομαι, ότι απεργώ γιατί τα ξύνω;

Και μάλιστα όλα αυτά, τα λες μπροστά στο παιδί σου που τυγχάνει να είναι μαθητής μου και τον επηρεάζεις αρνητικά και το παροτρύνεις έτσι να μην με υπολογίζει και αυτό δεν είναι εις βάρος μου, αλλά του παιδιού σου, που όσο με αμφισβητεί, κλείνει τα αυτιά του και παύει να μαθαίνει.

Είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα που πάει κάθε μέρα στη δουλειά της για να προσφέρει αγάπη και υποστήριξη στα παιδιά σας, όταν οι γονείς μαλώνετε ή χωρίζετε ή μένετε άνεργοι.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα με αποκαλέσεις «άχρηστη» και ότι κάθομαι και με πληρώνεις, σκέψου όλους τους παραπάνω λόγους που το κάνεις.

Πηγή: diaforetiko.gr
infokids
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι δασκάλες στέλνουν σπίτι τα παιδιά διαβασμένα, όμως οι γονείς το βρίσκουν “περίεργο”

Φαίνεται πως η τοπική κοινωνία του Βατόλακκου δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί την εκπαιδευτική “επανάσταση” που έφεραν στο δημοτικό σχολείο της περιοχής οι δυο νεαρές δασκάλες. 

Βατόλακκος Δημοτικό Σχολείο

Μετά τις πρόσφατες καταγγελίες του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας του νομού Χανίων για τον κίνδυνο “λουκέτου” αφού το σχολείο έχει μείνει με μόλις πέντε παιδιά.

Ποιος φοβάται το σχολείο-πρότυπο;
Μοιάζει πολύ με το σχολείο που όλοι θα θέλαμε να πηγαίνουν τα παιδιά μας. 

Ένα δημόσιο σχολείο με ευτυχισμένους μαθητές, που μαθαίνουν τα πάντα εκεί και δεν χρειάζεται να διαβάσουν στο σπίτι. 

Ένα σχολείο που εκτός από γνώση προσφέρει στα παιδιά πολλές εμπειρίες. 

Αν ήταν κάπου στην Ευρώπη, θα το ζηλεύαμε. 

Κι όμως, εδώ, κινδυνεύει να κλείσει αφού κάποιοι γονείς το αντιμετώπισαν με δυσπιστία.

Ο Βατόλακκος είναι ένα χωριό περίπου 600 κατοίκων, λίγο έξω από τα Χανιά. Εκεί βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια δυο δασκάλες νέες, αλλά εφοδιασμένες με απέραντη αγάπη για τη δουλειά τους και για τα παιδιά.

Διάλεξαν να εργαστούν μόνιμα εκεί και να δημιουργήσουν ένα σχολείο της φύσης, των τεχνών, της τεχνολογίας και της αλληλεγγύης. «Ένα σχολείο όπως ονειρευόμαστε τον κόσμο μας», όπως λένε οι ίδιες, αλλά και τα παιδιά.

Χωρίς να παρεκκλίνουν από το αναλυτικό πρόγραμμα, η Φωτεινή Δημοπούλου και η Ελένη Ζαχαριάδη κατάφεραν να ολοκληρώνουν τη μελέτη των 17 παιδιών εντός του σχολικού ωραρίου και του ολοήμερου, ώστε μετά τις 4 μ.μ. να έχουν ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο με τους γονείς τους.

«Σταματήσαμε στο σπίτι να διαβάζουμε για το σχολείο και διαβάζουμε πλέον λογοτεχνία ή παίζουμε», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Χάρης Καραγιάννης, πατέρας μαθήτριας της τρίτης τάξης. 

«Σε προηγούμενο σχολείο μάς έλεγαν πως έχει μαθησιακές δυσκολίες και άρνηση· στον Βατόλακκο βλέπουμε ένα παιδί που χαίρεται να πηγαίνει για μάθημα», συμπληρώνει ο ίδιος.

Δεν συμφωνούν όμως όλοι στο χωριό μαζί του. Κάποιοι είδαν περίεργα το γεγονός ότι τα παιδιά δεν είχαν διάβασμα για το σπίτι αλλά και συνολικά τη διαφορετική προσέγγιση της διδασκαλίας.

Μετα-διδασκαλικές ασχολίες

Οι δασκάλες συνένωσαν τις ώρες της ευέλικτης ζώνης και κάθε Παρασκευή επέκτειναν το γνωστικό πεδίο των παιδιών με μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου, μουσικής, αστρονομίας και ρομποτικής, με ημέρες φιλαναγνωσίας και επαφής με τις φυσικές επιστήμες.
Οργάνωσαν βάψιμο και επισκευές στο κτίριο, ενώ τα παιδιά έβγαλαν τη δική τους σχολική εφημερίδα και έφτιαξαν τον δικό τους λαχανόκηπο.
Κάλεσαν τους γονείς να μιλήσουν για τα επαγγέλματά τους ή απλά να διαβάσουν ο καθένας από ένα παραμύθι σε όλα τα παιδιά. Το σχολείο άνοιξε ακόμα και Κυριακές για προβολές ταινιών για όλο το χωριό.
Κυρίως, όμως, οι δασκάλες μετέφεραν στα παιδιά τις αρχές της αλληλεγγύης, της συνεννόησης και της δημοκρατίας.

Κάθε Παρασκευή τα παιδιά φτιάχνουν όλα μαζί το πρωινό τους και συνέρχονται στο Συμβούλιο του Σχολείου, στο οποίο ακούν, συζητούν και βγάζουν ομόφωνες αποφάσεις για διάφορα θέματα στη λειτουργία του σχολείου.

Τα παιδιά έμαθαν να λειτουργούν σαν μία παρέα, να συνυπάρχουν, να στηρίζουν τους φίλους τους στις δυσκολίες, να σέβονται τις ιδιαιτερότητες και τη μοναδικότητα του άλλου δίπλα τους και να νιώθουν πως είναι όλοι σημαντικοί.

Ωστόσο, τις αλλαγές δεν τις είδαν όλοι με καλό μάτι. 

Κάποιοι γονείς αντέδρασαν με καχυποψία και διάλεξαν να πάνε τα παιδιά τους σε άλλο σχολείο.
Κάποιες οικογένειες ζήτησαν μετεγγραφή σε άλλο σχολείο, ενώ, μαζί με τα παιδιά που αποφοίτησαν για το Γυμνάσιο, η δυναμικότητα του σχολείου μειώθηκε από τα 17 στα πέντε παιδιά και, φέτος, η μία από τις δύο δασκάλες αποσπάστηκε σε άλλη θέση.
Με μόνο πέντε παιδιά, το σχολείο του Βατόλακκου είναι πολύ πιθανόν του χρόνου να μην υπάρχει.

«Είναι λυπηρό»
Θέση για το ζήτημα παίρνει και ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης Γιώργος Τερζάκης με βάση όσα προκύπτουν από το ρεπορτάζ: «Είναι λυπηρό, εφόσον οι εκπαιδευτικοί δίνουν την ψυχή τους και κάνουν τόσο πρωτοποριακά πράγματα για τα παιδιά, οι γονείς να τα εισπράττουν αρνητικά».

Τονίζει, όμως, και αυτός πως με πέντε παιδιά δύσκολα θα διατηρηθεί και του χρόνου το σχολείο, ακόμα και ως μονοθέσιο.

Από την άλλη οι γονείς που έχουν ακόμα τα παιδιά τους στο σχολείο σε επιστολή τους γράφουν: 

«Είμαστε χαρούμενοι γιατί τα παιδιά μας λαχταρούν κάθε πρωί να πάνε στο σχολείο και γιατί ξέρουμε ότι, εκτός του ότι μαθαίνουν γράμματα, γίνονται άνθρωποι που σέβονται τους άλλους γύρω τους και αγαπάνε τον εαυτό τους».
«Το σχολείο μου είναι το πιο όμορφο σχολείο του κόσμου. Τον τελευταίο καιρό νιώθω λυπημένη. Κάποιοι φίλοι μου έχουν φύγει από το σχολείο μου και δεν καταλαβαίνω γιατί. Θέλω να πηγαίνω στο σχολείο αυτό μέχρι να μεγαλώσω», γράφει στην ίδια επιστολή μια μαθήτρια της τρίτης τάξης.

zarpanews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θα κάνετε δώρο στη δασκάλα φέτος;

10 απόψεις που ακούσαμε για το θέμα

Το δώρο στη δασκάλα είναι ένα θέμα που προκύπτει κάθε χρόνο τέτοια εποχή. 
Πολλοί γονείς θεωρούν δεδομένο ότι θα προσφέρουν κάτι στον άνθρωπο που ήταν με το παιδί τους όλη τη χρονιά. 
Μερικοί πάλι το θεωρούν περιττό ενώ κάποιοι άλλοι θα έκαναν ένα δώρο υπό προϋποθέσεις. 
Μαζέψαμε όλες τις απόψεις που διαβάσαμε και ακούσαμε για να πάρουμε μια εικόνα ως προς το τι πιστεύουν οι γονείς τελικά. 
Εσείς τι πιστεύετε;

1. Όταν τα δώρα προέρχονται απ’ το παιδί προς τη δασκάλα, είναι πράγματι ωραία κίνηση, όταν το κάνει η μαμά, μου φαίνεται λίγο δημοσιοσχετίστικο και δεν μου αρέσει.

2. Για όλα όσα κάνουν οι δασκάλες πληρώνονται, δεν τα κάνουν τσάμπα. Δεν χρειάζονται και δώρα από πάνω.

3. Δεν χρειάζεται να χαλάσεις χρήματα για ένα δώρο στην δασκάλα. Μπορεί το παιδί να φτιάξει μια όμορφη ζωγραφιά και να την χαρίσει στην δασκάλα του μέσα σε έναν φάκελο, συνοδευόμενη από μια κάρτα με λίγα λόγια αγάπης και εκτίμησης. 
Δεν χρειάζονται απαραίτητα χρήματα για μια όμορφη κίνηση.

4. Νομίζω ότι κάνοντας δώρα στην δασκάλα δεν πράττετε σωστά. Υπάρχουν γονείς που αδυνατούν οικονομικά να κάνουν δώρα και τα παιδιά αισθάνονται άσχημα που βλέπουν τα άλλα παιδιά να δίνουν δώρο και αυτά όχι. 
Αυτή είναι μια μόδα για να καλοπιάσετε την δασκάλα, ωστόσο, για να το πω λαϊκά, όλες οι μαμάδες που κάνετε δώρα, χαλάτε την πιάτσα.

5. Εύχομαι να συναντήσω μια τόσο εξαιρετική δασκάλα που να κερδίσει τον σεβασμό μου και την εκτίμησή μου και να της κάνω δώρο με όλη μου την καρδιά. 
Προς το παρόν δεν μου έχει τύχει.

6. Ως δασκάλα και μητέρα θα ήθελα να πω ότι είναι πολύ συγκινητικό για μένα να λαμβάνω δώρα από γονείς ή παιδιά. 
Και όταν λέω δώρα, δεν εννοώ κάτι ακριβό. 
Μια χειροτεχνία από τους μαθητές μου είναι κάτι πολύτιμο για μένα. Το σπίτι μου είναι ήδη γεμάτο από τέτοια δώρα καρδιάς. 
Όχι, το δώρο δεν είναι μόδα, είναι ένας υπέροχος τρόπος να πεις «ευχαριστώ» σε μια δασκάλα από τη στιγμή που πιστεύεις ότι προσφέρει κάτι στο παιδί σου. 
Το δώρο δείχνει ότι το παιδί σε αγάπησε γιατί πρόσεξες την ψυχή του και όχι ότι του έβαλες καλούς βαθμούς.

7. Οι δασκάλες είναι δεύτερες μητέρες. Είναι με τα παιδιά μου κάθε μέρα, και μάλιστα μέχρι αργά το απόγευμα. 
Νομίζω ότι ένα δώρο εκτίμησης το αξίζουν.

8. Ξέρω πολλές δασκάλες που βάζουν λεφτά και από την τσέπη τους προκειμένου να φτιάξουν κάτι όμορφο για την τάξη, για μια εργασία, για μια γιορτή. 
Σε αυτές θα ήθελα να κάνω όχι μόνο ένα, αλλά 100 δώρα στο τέλος του χρόνου.

9. Θεωρώ ότι η δασκάλα είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή του παιδιού μου, μετά από τους γονείς του και τον αδερφό του. 
Και μόνο γι’ αυτό, ένα δώρο δεν βλάπτει. 
Αντιθέτως είναι μια αληθινή κίνησης αναγνώρισης του κόπου μιας ολόκληρης χρονιάς.

10. Δεν έχω αντίρρηση να κάνουμε δώρο σε μια δασκάλα, αρκεί να μας εμπνέει. 
Δώρο ως καθεστώς σε οποιαδήποτε δασκάλα δεν κάνω. Δεν είναι έθιμο το δώρο στη δασκάλα. 
Όταν το νιώθεις, το κάνεις.

Επιμέλεια Έλενα Θάνου

themamagers
Το Χαμομηλάκι

Η Δασκάλα: «Θέλεις να μάθεις πόσα κερδίζω, κ. σύμβουλε;»

Ένας νεόπλουτος προσπάθησε να υποτιμήσει τη δουλειά μιας δασκάλας, επειδή αυτή δεν έβγαζε αρκετά χρήματα.

Η απάντησή της είναι ανεκτίμητη.

📒📓📕📘📗📙

Οι καλεσμένοι του δείπνου κάθονταν γύρω από το τραπέζι και συζητούσαν για τη ζωή. 

Ένας άντρας, διευθύνων σύμβουλος, αποφάσισε να εξηγήσει το πρόβλημα της εκπαίδευσης. Ισχυρίστηκε, 

«τι θα μάθει ένα παιδί από κάποιον ο οποίος αποφάσισε ότι η καλύτερη επιλογή στη ζωή του ήταν να γίνει δάσκαλος;»

Για να δώσει έμφαση στην άποψή του είπε σε μια άλλη καλεσμένη: «Σούλα, εσύ είσαι δασκάλα. Πες ειλικρινά, πόσα κερδίζεις;»

Η δασκάλα Σούλα, που ήταν γνωστή για την ειλικρίνεια και την ευθύτητά της, είπε: 

«Θέλεις να μάθεις πόσα κερδίζω;»

(Έκανε παύση για μια στιγμή, και ξεκίνησε…)

«Λοιπόν, κερδίζω κάνοντας τα παιδιά να δουλεύουν πιο γρήγορα από ό,τι φαντάζονταν ότι μπορούν. 

Κάνοντας έναν κακό μαθητή να νιώθει σαν να έχει κερδίσει βραβείο. 

Κάνοντας τα παιδιά να κάθονται 40 λεπτά στην τάξη ενώ οι γονείς τους δεν μπορούν να τα κάνουν να κάτσουν ούτε για 5 χωρίς IPod, Game Cube ή ταινία. 

Θέλεις να μάθεις πόσα κερδίζω;»

(Έκανε ξανά παύση και κοίταξε κάθε ένα από τα άτομα στο τραπέζι)

«Κερδίζω κάνοντας τα παιδιά να αναρωτιούνται.

Κάνοντάς τα να αμφισβητούν.

Κάνοντάς τα να έχουν σεβασμό και υπευθυνότητα για τις πράξεις τους.

Κερδίζω μαθαίνοντάς τους πώς να γράφουν και μετά τα κάνω να γράφουν. Το πληκτρολόγιο δεν είναι τα πάντα.

Κερδίζω κάνοντάς τους να διαβάζουν, να διαβάζουν, να διαβάζουν.

Κάνοντάς τους να δουλεύουν πολύ στα μαθηματικά. Χρησιμοποιούν το μυαλό που τους έδωσε ο Θεός, όχι το κομπιουτεράκι που έφτιαξε ο άνθρωπος.

Κάνοντας τους μαθητές μου από άλλες χώρες να μάθουν ό, τι τους χρειάζεται για τα αγγλικά ενώ διατηρούν τη μοναδική τους πολιτιστική ταυτότητα.

Κάνοντας την αίθουσα ένα χώρο, όπου όλοι οι μαθητές νιώθουν ασφαλείς.

Τέλος, κερδίζω κάνοντάς τους να καταλάβουν ότι αν χρησιμοποιούν τα δώρα που τους δόθηκαν, αν δουλεύουν σκληρά και ακολουθούν την καρδιά τους, μπορούν να πετύχουν στη ζωή.»

(Η Σούλα έκανε παύση για ένα λεπτό, και μετά συνέχισε)

«Και μετά, όταν οι άλλοι με ρωτάνε πόσα κερδίζω, μπορώ να κρατάω το κεφάλι ψηλά και να μην τους δίνω σημασία, γιατί είναι τόσο αδαείς.

Θέλεις να μάθεις πόσα κερδίζω; 

Κερδίζω κάνοντας τη διαφορά στη ζωή όλων σας, μορφώνοντας τα παιδιά σας και προετοιμάζοντάς τα να γίνουν διευθύνοντες σύμβουλοι, γιατροί και μηχανικοί…

Εσύ πόσα κερδίζεις, κύριε διευθύνων σύμβουλε;»

Του έπεσε το σαγόνι και δεν μίλησε.

odiavatis

Ο θρίαμβος της δασκάλας

Ο θρίαμβος της δασκάλας δεν είναι κυρίως επί του γνωστικού πεδίου, κρίνεται στη δυνατότητά της να ενσταλάξει στο παιδί την αγάπη για το σχολείο, για το διάβασμα, για τα άλλα παιδιά και αυτό με μια «τεχνική» που δε θα απαξιώνει τον εγωιστικό κόσμο του παιδιού, αλλά θα τον κοινωνικοποιεί μετασχηματίζοντας το φόβο σε ελευθερία…

Θαυμάζω τη δασκάλα!

Αναφέρομαι στη δασκάλα, γιατί εκτιμώ ότι μάλλον αυτή (και όχι ο δάσκαλος) διδάσκει και διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του Δημοτικού των μικρών ηλικιών και πιο ειδικά τα «πρωτάκια». 

Τούτου δοθέντος, έστω εξ ορισμού για να παραμείνει ο τίτλος του άρθρου, εκτιμώ πως αυτή η «συνάντηση» του παιδιού με το σχολείο (και πιο συγκεκριμένα με τη δασκάλα) είναι ένα διαρκές γεγονός που επικαθορίζει σημαντικά την εκπαιδευτική αλλά και την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

Εδώ συγκροτούνται οι βάσεις των μορφωτικών διαδρομών και των κοινωνικών μετασχηματισμών του ατόμου και η σημασία τους είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί υπερέχει συγκριτικά σε παιδαγωγική και επιστημονική αξία σε σχέση με όλες τις άλλες «στιγμές» της σύνολης σχολικής (δημοτικής, γυμνασιακής, λυκειακής) πορείας. 

Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι η δασκάλα έχει μια μοναδικότητα προνομιακή αλλά και μια μοναδικότητα μεγίστης ευθύνης. 

Και εξηγώ εξ αρχής γιατί θαυμάζω το ρόλο της και το «πρόσωπό της».

Η επιμέρους αποκοπή των ισχυρών δεσμών του παιδιού από τους γονείς του είναι ένα γεγονός οδυνηρής δοκιμασίας. Το περιβάλλον της άμετρης αγάπης διαρρηγνύεται, δεν θα είναι το πρόσωπο της μοναδικής και άμετρης φροντίδας, θα είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα! Η πρώτη μικρή περιήγηση στη ζωή του θα συνοδευτεί με ευθύνες, με αλλαγές στις προτεραιότητές του.

Είναι η πρώτη φορά που δε θα γίνεται το «δικό του», αλλά θα κάνει αυτό που θα του λένε και θα το υποχρεώνουν. 

Γκρεμίζεται το προσωποκεντρικό του σύμπαν – που με τόση προσοχή έχει διαμορφώσει – και θα βιώνει ένα πολυ–σύμπαν (multiverse), στο οποίο πρωταγωνιστές θα είναι και άλλοι. Και το πρόσωπο στο οποίο θα αγκιστρωθεί θα είναι η δασκάλα, θα πάρει τη θέση της μαμάς του, θα τη συγκρίνει με τη μαμά, το πιο πιθανό να την αγαπήσει και ίσως και να την ερωτευτεί με το δικό του ξεχωριστό τρόπο…

Με αυτή η βαθιά σωματική και πνευματική μετάλλαξη του παιδιού, πολλών παιδιών, «προ οφθαλμών» βρίσκεται η δασκάλα. 

Μόνο μια φοβερή αγάπη για τα παιδιά, μια αγάπη απαράλλαχτη σαν εκείνη που τρέφει για τα δικά της παιδιά (όσο δύσκολο και αν είναι αυτό), αν έχει – αλλιώς θα πρέπει να την επινοήσει -, μπορεί να διαμορφώσει το υπόστρωμα της υποδοχής του παιδιού στο νέο κόσμο του σχολείου.

Αυτό το προτέρημα της αγάπης, που είναι πηγή ζωής για τα παιδιά αλλά και για την ίδια τη δασκάλα, θα απλωθεί σε όλες τις επάλληλες επιστρώσεις της καθημερινής κοπιώδους μα και χαρούμενης εργασίας της: στην υπομονή, στο χαμόγελο του προσώπου και της ψυχής, στη μεταδοτικότητα, στην έμπνευση για τη φιλαναγνωσία, στη διαρκή ενθάρρυνση, στην κατανόηση της ιδιορρυθμίας του παιδιού, στην αναπλήρωση της μητρικής στοργής θα ανιχνεύσει τα πλούσια κοιτάσματα του θησαυρού που κρύβει κάθε παιδί μέσα του – «τα παιδιά επιθυμούν διακαώς να ανακαλύψουν τι κρύβεται τόσο εντός όσο και εκτός των δυνάμεών τους» (Lipman M., Η σκέψη στην εκπαίδευση) -, για να τα φέρει στην επιφάνεια και να δώσει τη δυνατότητα να ξαναφτερουγίσει η πρωτογενής απορία και η ατέλειωτη μυθοπλασία του παιδιού με τη βοήθεια και της λογικής τώρα, να προχωρήσει η απομάγευση του κόσμου χωρίς να χάνει τη μαγεία του και να βρίσκει την ομορφιά σε κάθε σκίρτημα της ζωής, σε κάθε φανέρωμα της πραγματικότητας, ακόμα και της επινοημένης πραγματικότητας που συνεχώς γοητεύει την παιδική φαντασία.

Η δασκάλα δεν μαθαίνει απλά κάποια γράμματα, δεν την οριοθετεί η διδακτέα ύλη, δεν την ενδιαφέρει το «τι» αλλά το «πώς» και το «γιατί», αγκαλιάζει όλη την προσωπικότητα του παιδιού, όχι μόνο κάποιες πλευρές του. Και εδώ είναι η απόλυτη υπεροχή της έναντι των άλλων εκπαιδευτικών που θα την ακολουθήσουν (;), αν δεν χαθούν (χαθούμε) – το πιο πιθανό – μέσα στον στείρο διδακτισμό και στην επαγγελματική μετάδοση της γνώσης.

Ο θρίαμβος της δασκάλας δεν είναι κυρίως επί του γνωστικού πεδίου, κρίνεται στη δυνατότητά της να ενσταλάξει στο παιδί την αγάπη για το σχολείο, για το διάβασμα, για τα άλλα παιδιά και αυτό με μια «τεχνική» που δε θα απαξιώνει τον εγωιστικό κόσμο του παιδιού, αλλά θα τον κοινωνικοποιεί μετασχηματίζοντας το φόβο σε ελευθερία…

Αυτή θα προσπαθήσει να συμφιλιώσει το δύσβατο μονοπάτι της λογικής με τους ασύνορους τόπους του συναισθήματος, για να ανοίξει το παιδί το δικό του δρόμο, να κατανοήσει τη ζωή και τον κόσμο, αυτή θα το διαπαιδαγωγήσει στο σεβασμό του άλλου, στην αυτόβουλη πειθαρχία και στην επίμονη προσπάθεια για να απελευθερώσει το παιδί την πνευματικότητά του. 

Δεν μπορεί να κάνει μάθημα από την έδρα, όπως όλοι εμείς οι άλλοι, θα είναι δίπλα στο κάθε παιδί, μπορεί να καθίσει και στο διπλανό κάθισμα - μια γλυκιά εικόνα, ένας φοβερός συμβολισμός στο εικονοστάσι του παιδιού…

Νίκος Τσούλιας

alfavita.gr

Ιρανός δάσκαλος κάνει μαθήματα σε μαθητή του στο νοσοκομείο...

Η Λιβανέζα δημοσιογράφος Sarah Abdallah διακινεί την παραπάνω φωτογραφία, όπου όπως αναφέρει ένας δάσκαλος από το Ιράν επισκέπτεται κάθε μέρα το μαθητή του στο νοσοκομείο όπου δίνει τη μάχη του με τον καρκίνο να μην κάνει κενά στα μαθήματα.

Ο νεαρός δάσκαλος από το Ιράν, επισκέπτεται καθημερινά τον καρκινοπαθή μαθητή του για να τον βοηθήσει με τα μαθήματα που χάνει, αφού ο μικρός νοσηλεύεται στο νοσοκομείο και απουσιάζει από το σχολείο. 
Όπως φαίνεται και στην εικόνα, ο νεαρός άνδρας μιλά μέσω ενδοεπικοινωνίας με το παιδί που είναι ξαπλωμένo μέσα στο θάλαμο.

Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.

Νομίζεις ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος, ότι αρκεί και μόνο ένας παραγεμισμένος εγκέφαλος για να σε κάνει ψυχής αγωγό.

Όσο περνάνε τα χρόνια, όσο πιο πολύ μαθητεύω στη μαθητεία, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι ο χαρισματικός δάσκαλος εντέλει γεννιέται. 
Πρέπει να’ χεις όχι μόνο πληθώρα γνώσεων – ειλικρινά είναι το ελάχιστο εφόδιο- μα πληθώρα Αγάπης.

Πριν γίνεις δάσκαλος πρέπει Άνθρωπος να’ σαι.

Πώς να πλάσεις ψυχές αν δεν τρέμεις, αν δε λυγάς στο άγγιγμά τους.

Πώς να φουντώσεις την φλόγα που και ο πιο αδικημένος άνθρωπος κρύβει μέσα του, αν με την ψυχή σου δεν την ανάψεις.
Ναι ξέρω, χρησιμοποιώ συνέχεια τη λέξη ψυχή. 

Μα για μένα χωρίς ψυχή απλά δεν υπάρχεις.
Και ψυχή είναι η φλόγα, το πάθος, η λαχτάρα για δόσιμο, για ζωή, ακόμα και όταν όλα σου λένε ότι είσαι μόνος σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. 

Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.
Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.

Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.

Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό απο εσένα μα μονάδικο θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.

Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.
Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.
Και η μαθητεία δεν έχει οριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας.

Κράτα ζωντανό το παιδί μέσα σου, αν θες δάσκαλος να ‘σαι.

Μην φοβηθείς να εκτεθείς, οι αδυναμίες σου είναι η δύναμή σου.
Σταμάτα να ταξιδεύεις μόνος μέσα σου, στα βιβλία σου, ταξίδεψε στις ψυχές των άλλων.
Ναι ξέρω, είναι επικίνδυνα αυτά τα ταξίδια, μα αν δεν τολμήσεις να αγγίξεις, να πληγωθείς, να πονέσεις, δάσκαλος δεν είσαι, γιατί ο πραγματικός δάσκαλος ακόμα και αν φοβάται, τολμά.
Γονάτισε, μην προσκυνήσεις ποτέ, μα γονάτισε, στο ύψος του παιδιού φτάσε. Κι ας είναι πιο ψηλό από εσένα τώρα πια, σε θέλει γονατιστό δίπλα του να το αγκαλιάσεις.

.

Αν δεν το αγαπήσεις, αν δεν πιστέψεις σε αυτό, αν δεν δεις το αύριο στα μάτια του, κόψε τα χέρια, τη γλώσσα σου, αφανίσου.

Θέλει φλέγουσα ψυχή να χεις, για να αγγίξεις τον Άνθρωπο.Να καίγεσαι, αν τον κόσμο δεν αλλάξεις.

Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.
Έγραψε η Ελένη Σ. Αράπη
( Ανεμόεσσα Σκέψη)

αναπνοέςΜόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω. - iPaideia.gr

Νικόλας Σιούτας: Ένας δάσκαλος που χαλάει την πιάτσα!

Ντροπή σου δάσκαλε! Ακούς εκεί!

Διευθυντής δημοτικού και να έχει στο σχολείο του τέτοιες συνήθειες! 
Νικόλας Σιούτας το όνομά του. 

Είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει. 

Το πρώτο είναι οι συνήθειές του που έχει το “θράσος” να τις επιβάλλει σε μια ολόκληρη γειτονιά. 

Τι κάνει αυτός; 
Μαζί με τους δασκάλους και τους μαθητές του σχολείου, κάπου στη Ν. Σμύρνη, έχουν φτιάξει ένα σχολείο όπου, άκουσον άκουσον, λειτουργούν τα εξής:
* ταρατσόκηπος με βιολογικούς λαχανόκηπους μαθητών,
* μετεωρολογικός σταθμός ενταγμένος στο Εθνικό Αστεροσκοπείο, αισθητήρες καταγραφής σεισμών συνεργαζόμενο με το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ,
* λιοστάσι,
* σημεία ανακύκλωσης,
* διαδραστικούς πίνακες,
* κατοπτρικό τηλεσκόπιο και
* web radio.

Επίσης έχει την απίστευτη συνήθεια να διοργανώνει “αστροβραδιές” όπου τα παιδιά με τη βοήθεια ερασιτεχνών αστρονόμων και τηλεσκοπίων παρατηρούν τα άστρα και μαθαίνουν αστρονομία και όχι ζώδια από το Άστρα και Όραμα.
Σα να μην φτάνουν όλα αυτά, διοργανώνει κάθε Σάββατο απόγευμα κινηματογραφικές προβολές στο home cinema του σχολείου για παιδιά και γονείς, με είσοδο ελεύθερη.
....................
περισσότερα εδώ

Διαφοροποιημένη διδασκαλία: Ο δάσκαλος πρέπει να διδάσκει με τον τρόπο που μπορεί το παιδί να μάθει

Με αφορμή την παρουσία μου τους τελευταίους μήνες σε σχολική τάξη του γυμνασίου, μου γεννήθηκε η ανάγκη να μιλήσω για τη διαφοροποιημένη διδασκαλία και την τεράστια σημασία της.

Είναι μία θεώρηση της διδασκαλίας που βασίζεται στην προϋπόθεση ότι οι δάσκαλοι θα πρέπει να προσαρμόσουν την διδασκαλία τους στη διαφορετικότητα των μαθητών.

διαφοροποιημένη διδασκαλία 
SlideShare
Οι μαθητές σε μία σχολική τάξη διέπονται από εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και αυτά θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, πριν εφαρμοστεί η διδασκαλία.

• Το μαθησιακό προφίλ του κάθε μαθητή, είναι διαφορετικό.
• Ο καθένας προέρχεται από διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο.
• Έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα.
• Πολλοί απ' αυτούς έχουν μαθησιακές δυσκολίες.
• Έχουν διαφορετικά επίπεδα ετοιμότητας στο σχολείο.
• Έχουν διαφορετικό ρυθμό πρόσληψης πληροφοριών και νέων γνώσεων.
• Ενδέχεται να διακατέχονται από άγχος που προέρχεται από το οικογενειακό περιβάλλον.

Η ανάγκη για εφαρμογή της διαφοροποιημένης διδασκαλίας σήμερα, είναι επιτακτική, αν λάβουμε υπόψη όλους αυτούς τους παράγοντες. Οι παιδαγωγοί ως φορείς της εκπαίδευσης, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τη διδασκαλία τους, προκειμένου να γίνει το μάθημα κατανοητό από όλα τα άτομα στη σχολική κοινότητα.

Για να υιοθετήσω τη διαφοροποιημένη διδασκαλία, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να συνδέω τους στόχους μου, με τα ενδιαφέροντα των μαθητών (όπου βέβαια, αυτό είναι εφικτό). 

Π.χ. στο μάθημα της έκθεσης, να δοθεί ένα θέμα προσιτό και κοντά στα ενδιαφέροντα των μαθητών, στο μάθημα της γεωμετρίας να γίνεται το μάθημα διαδραστικά, προκειμένου να μην γίνει ανιαρό για ένα παιδί με ΔΕΠΥ. 

Ακόμη είναι απαραίτητο να προσαρμόσω την αξιολόγηση στον ιδιαίτερο τύπο κάθε μαθητή και να αποφευχθεί κάθε είδους αξιολόγηση που προκαλεί άγχος.

Επιπλέον, επιδιώκω τη συνεργασία και αποφεύγω τη στείρα μάθηση και παπαγαλία. Το εκπαιδευτικό σύστημα, σήμερα, οξύνει το επιφανειακό διάβασμα και τη βαθμοθηρία, με αποτέλεσμα τα παιδιά να παιδεύονται ώρες ατελείωτες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου. 

Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, σε αυτήν την περίπτωση, νιώθουν γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ανίκανα. Επιδιώκοντας τη συνεργασία, μέσα από δραστηριότητες, εντείνεται το αίσθημα της προσφοράς και γίνεται καλύτερη κατανόηση του μαθήματος. 

Ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να επιδιώκει να βασίσει τη νέα γνώση, σε προηγούμενες - κατακτημένες γνώσεις (εποικοδομητισμός). Πρακτικά, εδώ ο μαθητής, αποκτάει το αίσθημα της ικανοποίησης ότι κατέχει τις προηγούμενες γνώσεις και ταυτόχρονα αποκτάει πιο εύκολα τις νέες.

Για να επιτευχθούν όλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί, είναι αναγκαίο να γνωρίζουν σε βάθος, όχι μόνο το γνωστικό επίπεδο των μαθητών, αλλά και τους ίδιους, σαν προσωπικότητες. 

Γνωρίζοντας τα "δυνατά" σημεία κάθε μαθητή,βασίζεσαι σε αυτά, για να προχωρήσεις στη μετάδοση της νέας γνώσης. Οι ατομικές διαφορές πάντα γοήτευαν τους εκπαιδευτικούς και αποτελούσαν πρόκληση γι' αυτούς, ανά τους αιώνες. 

Η κατανόηση της έννοιας των ατομικών διαφορών και η προσαρμογή της διδασκαλίας δίνουν κίνητρο στο επάγγελμά μας.

Η επικρατούσα πρακτική σήμερα
Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών σήμερα, έχει σαν στόχο, τη διδασκαλία στο μέσο όρο της τάξης. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να χάνονται ευκαιρίες και ουσιαστικά οι περισσότεροι μαθητές να αποκλείονται από τη διδασκαλία. 

Η αλήθεια είναι, ότι αυτό αποτελεί τον "εύκολο δρόμο" για εμάς τους εκπαιδευτικούς. 

Αρκεί όμως, να σκεφτούμε όλοι μία καθηγήτρια ή έναν καθηγητή που αποτέλεσε για εμάς στα σχολικά χρόνια, στόχο για να γίνουμε κι εμείς σαν αυτόν. 

Μπορεί να ήταν ένας αλλά και περισσότεροι από έναν, που άσκησαν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού σαν λειτούργημα και στάθηκαν δίπλα σε εμάς ή τους συμμαθητές μας, μάς έκαναν ακόμη και το πιο βαρετό μάθημα, ενδιαφέρον, έκαναν ακόμη και τον πιο "αργό" μαθητή να κατανοήσει και έλυσαν ακόμη και τις πιο αυτονόητες απορίες. 

Σίγουρα, φέρνουμε όλοι στο μυαλό μας από έναν! 

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμα των ανθρώπων αυτών και ας εμπνεύσουμε τους μαθητές μας.

Φένια Δούβου, φιλόλογος και ειδική παιδαγωγός 

Πηγή : infokids.gr e-mesara.gr