Φιλανθρωπία; Ναι. Αλλά τυλιγμένη με Αξιοπρέπεια "It is a charity wrapped with dignity, my child”

"It is a charity wrapped with dignity, my child”

Ένας πάμφτωχος γεράκος πουλούσε στον δρόμο αυγά.

Μία πλούσια κυρία ρώτησε: 

«Πόσo κάνουν τα αυγά;»

Ο γέρος πωλητής απάντησε: 

«30 λεπτά το ένα αυγό, κυρία»

Του είπε:

«Θα πάρω 10 αυγά για 2,50 Ευρώ ή αλλιώς θα φύγω».

Ο γέρος πωλητής απάντησε: 

«Εντάξει, πάρτε τα στην τιμή που θέλετε. Και ίσως μου φέρει γούρι η επίσκεψη σας, γιατί σήμερα δεν έχω πουλήσει ούτε ένα μέχρι τώρα.»

Η κυρία πήρε τα αυγά και έφυγε έχοντας την αίσθηση πως κέρδισε. Έβαλε τα αυγά στο διθέσιο αυτοκίνητο της και πήγε στο απέναντι εστιατόριο με τη φίλη της. 
Εκεί, παρήγγειλαν ό,τι τους άρεσε.

Και παρόλο που πήραν πολλά πιάτα, έφαγαν λίγο και άφησαν τα υπόλοιπα στο τραπέζι. 
Στη συνέχεια, ζήτησε τον λογαριασμό. 
Ήταν 37,30€ και έδωσε 40,00€ λέγοντας στον σερβιτόρο να κρατήσει τα ρέστα.

Αυτό το περιστατικό ήταν αρκετά φυσιολογικό για τον σερβιτόρο, αλλά έδειχνε επώδυνο για τον φτωχό πωλητή αυγών που τις κοιτούσε από μακριά.

Το θέμα είναι:

Γιατί δείχνουμε πάντα την δύναμη μας, όταν βλέπουμε έναν φτωχότερο άνθρωπο;

Και γιατί γινόμαστε απλόχεροι σε όσους δεν έχουν και τόσο ανάγκη την γενναιοδωρία μας;

Κάποτε διάβασα κάπου: 
Ο πατέρας μου αγόραζε απλά πράγματα από φτωχούς πλανόδιους σε ακριβή τιμή παρόλο που δεν τα χρειαζόταν. 
Μερικές φορές μάλιστα, συνήθιζε να τους πληρώνει πολύ παραπάνω.

Με παραξένεψε αυτή η συνήθεια του και έτσι τον ρώτησα: 
«Γιατί το κάνεις αυτό;»
Τότε ο πατέρας μου απάντησε:

«Παιδί μου, αυτό που κάνω είναι μια πράξη φιλανθρωπίας τυλιγμένη με αξιοπρέπεια».

***

H Agaph Einai Makria 

antikleidi

Το Χαμομηλάκι

Έτσι φουσκώνουν οι τσέπες των «φιλάνθρωπων - ευεργετών»

Ό,τι όνομα και αν της δώσεις, όσο και αν προσπαθήσεις να την «εξωραΐσεις», η αλήθεια είναι ότι: η φτώχεια είναι μία ευρωπαϊκή πραγματικότητα, από την οποία δύσκολα η κοινωνικά ευαίσθητη γηραιά ήπειρος μπορεί πλέον να ξεφύγει.

Οι συνταγές της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί, είναι δεδομένο ότι όχι μόνο δεν θα λύσουν το πρόβλημα αλλά θα το μεγεθύνουν.

Το περίφημο ευμενές επενδυτικό περιβάλλον που ευαγγελίζονται και συστηματικά προβάλλουν, έχει αποδειχθεί ότι στην πραγματικότητα είναι μία διαδικασία που οδηγεί στη φτώχεια ακόμα περισσότερους ανθρώπους.

Άλλωστε, το φαινόμενο των φτωχών εργαζόμενων είναι μία πραγματικότητα η οποία το μόνο που επηρεάζει είναι τους επίσημους δείκτες της ανεργίας.

Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις μόλις βρεθούν αντιμέτωπες με συρρίκνωση της κερδοφορίας τους, η πρώτη περικοπή στην οποία προχωρούν είναι οι απολύσεις, εύκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς ότι πλέον όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού είτε θα βρίσκονται βουτηγμένες στη φτώχεια είτε θα φλερτάρουν με αυτήν.

Τρανή απόδειξη ότι η φτώχεια δεν αφορά μόνο στους υπερχρεωμένους του Νότου, αλλά και τους οικονομικά εύρωστους Βόρειους, είναι το γεγονός ότι στην ευημερούσα Γερμανία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη όσο σήμερα.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία για το 2013, το 15,5% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας, ενώ για το 2012 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 15%. Από το 2006 τα σχετικά στατιστικά στοιχεία καταγράφουν συνεχή άνοδο.

Στην πραγματικότητα αυτό που ξετυλίγεται μπροστά μας δεν είναι μόνο η έλλειψη πολιτικής για την αντιμετώπιση της φτώχειας, αλλά και η απροθυμία των Ευρωπαίων ηγετών να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα το οποίο όλο και μεγεθύνεται. 

Το οξύμωρο είναι ότι υπάρχουν σαφείς πλέον ενδείξεις ότι η μάχη κατά της φτώχειας και της πείνας... ιδιωτικοποιείται.

Πώς μπορεί άλλωστε να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός, ότι δεκάδες από τους δισεκατομμυριούχους της λίστας του Forbes, διοχετεύουν κολοσσιαία ποσά κυρίως στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου για να αντιμετωπίσουν(;) προβλήματα όπως τον υποσιτισμό, τις μεταδιδόμενες ασθένειες, ακόμα και την έλλειψη καθαρού νερού.

Για παράδειγμα, ο ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς και η σύζυγός του, Μελίντα, προβάλλουν τις φιλανθρωπικές προσφορές τους στην παγκόσμια υγεία, μέσω του Ιδρύματος Γκέιτς.

Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν το 2012, το Ίδρυμα Γκέιτς που συνδυάζει τα «φιλανθρωπικά κεφάλαια» της οικογένειας Γκέιτς με εκείνα του Γουόρεν Μπάφετ, εκπροσωπεί το 68% όλων των ιδιωτικών χορηγιών για την παγκόσμια υγεία, επισκιάζοντας τις προσπάθειες ακόμα και των μεγαλύτερων δημόσιων ή διεθνών ιδρυμάτων.

Αλλά δεν είναι μόνο ο Γκέιτς και ο Μπάφετ. Στο παιχνίδι για την καταπολέμηση της φτώχειας και των συνεπειών της, έχουν εμπλακεί και οι πολυεθνικές, οι οποίες στα πλαίσια της "κοινωνικής ευθύνης" προβάλλουν την πρόθεση τους να μετατρέψουν «στοιχεία του ενεργητικού τους σε παράγοντες της μάχης κατά των ασθενειών».

Το σίγουρο είναι ότι οι πολιτικές ηγεσίες με ένα πλέγμα φοροαπαλλαγών διευκολύνουν τους "ευεργέτες" στο να υπογράφουν τις επιταγές της κοινωνικής ευαισθησίας.

Φυσικά, τόσο οι μεν όσο και οι δε αποσιωπούν το γεγονός, ότι η φορολογική επιδότηση της ευαισθησίας ουσιαστικά πληρώνεται από τους φτωχούς είτε με τη μείωση των δημοσίων δαπανών που αφορούν πολιτικές καταπολέμησης της φτώχειας είτε με την αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των ασθενέστερων, γεγονός που με τη σειρά του οδηγεί από την "πίσω πόρτα" στη φτώχεια.

 

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πολύ πιο σοβαρό:

Πολλές από τις "φιλάνθρωπες" πολυεθνικές, μέσω της συμμετοχής τους στα προγράμματα αυτής της μορφής εξασφαλίζουν άμεσα ή έμμεσα πολλαπλάσια κέρδη. Και αυτό ισχύει διότι παίζουν ένα διπλό παιχνίδι: διαταράσσουν τις τοπικές κοινότητες με το ένα χέρι και υπογράφουν μεγάλα τσεκ, φαινομενικά για να τους βοηθήσουν με το άλλο.

Κλασσικό παράδειγμα η δραστηριότητα μεγάλων πολυεθνικών, σε προγράμματα για την παγκόσμια υγεία. 

Συχνά, ο πυρήνας των οικονομικών συμφερόντων για κάποιες απο αυτές, βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τις δραστηριότητες για τη βελτίωση της υγείας των φτωχών, με τρόπους που στρεβλώνουν την παγκόσμια ατζέντα για την υγεία.

Για παράδειγμα, εταιρείες αναψυκτικών και σνακ κινούνται στην πρώτη γραμμή των κύριων παγκόσμιων πρωτοβουλιών για την υγεία, ιδίως για την καταπολέμηση των μη μεταδοτικών ασθενειών, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα και ο διαβήτης.

Όμως τα προϊόντα τους αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης μη μεταδιδόμενων ασθενειών, που προκαλούν περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των θανάτων στις φτωχές και μεσαίου εισοδήματος χώρες.

Αντίστοιχα παραδείγματα μπορεί να ανακαλύψει κανείς και από το χώρο της εξορυκτικής βιομηχανίας αλλά και της φαρμακοβιομηχανίας.

Στην πραγματικότητα, η απροθυμία των πολιτικών ηγεσιών να εφαρμόσουν πολιτικές κατά της φτώχειας, ανοίγει ακόμα περισσότερο η "ψαλίδα" της ανισότητας.

Η υποκρισία, τόσο των υποστηρικτών των πολιτικών της λιτότητας όσο και των "ευεργετών", αποκαλύπτεται κάθε φορά που ένα κράτος επιχειρεί να αυξήσει τη φορολογία τους, προκειμένου να χρηματοδοτήσει-και- προγράμματα κατά της φτώχειας.

Τότε, οι "ευεργέτες" αλλά και οι πολιτικοί "πάτρωνές" τους εξεγείρονται, θεωρώντας ότι το κράτος παραβιάζει το ζωτικό τους χώρο,νοθεύει τον ανταγωνισμό και κτυπά το επιχειρείν .

Αν στις αντιδράσεις αυτές, προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι πολλοί από τους "ευεργέτες" φιγουράριζαν στις λίστες της φοροδιαφυγής που πρόσφατα αποκαλύφθηκε από τον ευρωπαϊκό Τύπο, κατανοεί κανείς όχι μόνο την υποκρισία, αλλά και τη σκοπιμότητα που κρύβουν όχι μόνο οι "ευαίσθητες επιχειρήσεις", αλλά κυρίως οι πολιτικοί εκείνοι που με τη στάση και τις επιλογές τους τις στηρίζουν αλλά και τις διευκολύνουν.

Ίσως ο μοναδικός τρόπος για να αναδειχθεί το μέγεθος της υποκρισίας και της συναλλαγής, είναι οι κυβερνήσεις που θεωρούν ότι η καταπολέμηση της φτώχειας είναι δημόσια υπόθεση, κάθε φορά που ανακοινώνουν αύξηση της φορολογίας των μεγαλοσχημόνων και των επιχειρήσεών τους να δημοσιοποιούν ταυτόχρονα και τις δαπάνες που θα χρηματοδοτήσουν με αυτά τα επιπλέον έσοδα.

Έτσι όχι μόνο θα αναδείξουν την πολιτική αλλά και από τις αντιδράσεις των θιγόμενων θα φανεί αν τελικά πρόκειται για ευαίσθητους ευεργέτες ή κυνικούς και αδίστακτους κερδοσκόπους.

 

paratiritis

Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

Χαρίζονται: Ροζ σύννεφα και ένας φασιανός σε καλή κατάσταση!

«Και αν διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο. Και αν πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…», 

υπόσχεται ο ποιητής και μονομιάς γεννιέται η απορία! 

Πόσα σύννεφα είσαι διατεθειμένος να στύψεις και πόσα από τα μελωδικά σου πουλιά να θυσιάσεις για την πείνα και τη δίψα κάποιου άλλου; 

Μην βιαστείς να απαντήσεις, οι εποχές έχουν αλλάξει, όλα πλέον «καταγράφονται» και μπορεί να παρεξηγηθείς… Προπάντων μην παρανοήσεις την ερώτηση!

Δεν μιλώ για τα απλά καθημερινά σου συννεφάκια, αυτά τα λίγο αφράτα, που ΄ ναι άλλοτε λευκά και άλλοτε γκρι –ιδίως τα γκρι σου ξέρω ότι έχεις διακαή πόθο να τα στύψεις στο όνομα της «προσφοράς στον συνάνθρωπο-και που σε πλαισιώνουν σε κάθε βήμα σου για χρόνια, τόσο που πια ξεθώριασαν εντελώς στα μάτια σου. 

Δεν μιλώ για τα ταπεινά πουλιά σου, που τα έχεις στοιβαγμένα όλα μαζί σε σιδερένια κλουβιά, που πλέον δεν σε συγκινούν τα τιτιβίσματά τους και ούτε που νοιάζεσαι εάν θα δραπέτευε και κανένα!

Μιλώ για τα άλλα… τα πολύτιμα ροζ σου πουπουλένια συννεφάκια, αυτά τα ζαχαρένια… ξέρεις, που σε ταξιδεύουν σε παραμυθένιες πολιτείες, που τα καβαλάς και νιώθεις βασιλιάς! 

Αυτά που κάθε φορά που τ΄αντικρίζεις σε διαπερνά ρίγος ανείπωτης χαράς και έκστασης, που μακαρίζεις την τύχη σου γιατί σου ανήκουν και γιατί τα κατέκτησες με την «αξία» σου- όσο γι αυτό δεν χωρά αμφιβολία-και νιώθεις τόσο περήφανος!

Μιλώ για τα παραδεισένια σου πουλιά, τα εξωτικά πτηνά σου με τα πλουμιστά φτερά… που τα φυλάς σε χρυσά κλουβιά, που αφήνεσαι συνεπαρμένος να σε μεθούν με την μελωδική φωνή τους, που τα παρουσιάζεις γεμάτος καμάρι μπροστά στο φιλοθεάμον κοινό, πλημμυρισμένος χαρά για τα βλέμματα θαυμασμού που αχόρταγα εξασφαλίζεις!

Αυτά αγαπητέ «αλτρουιστή», θα τα θυσίαζες με την ίδια ευκολία; 

Θα τα έστυβες με όλη την δύναμη σου, έτσι που να τα άφηνες αδειανά πια να κείτονται στην γωνία, λείψανα της αλλοτινής σου αφθονίας; 

Πες μου, θα τα θυσίαζες δίχως δεύτερη σκέψη, δίχως αμφιβολία και δισταγμό στον βωμό της φιλανθρωπίας, που τόσο σθεναρά προασπίζεσαι;

Αν όχι, δεν πειράζει… ένας φιλάνθρωπος λιγότερος στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν θα αποτελούσε δα και τρομερό πλήγμα! 

Αν το σκέφτηκες καλά όμως και η απάντηση είναι ναι και κυρίως αν η καταφατική απάντηση γίνει αδιαμφισβήτητη πράξη, θα σου συνιστούσα να μην έχεις βλέψεις για δακρύβρεχτα ευχαριστώ αναγνώρισης, επαίνους και κολακείες. 

Η φιλανθρωπία βλέπεις, αυτή η γνήσια ανάγκη να προσφέρεις στον συνάνθρωπο, όχι αυτό που χρειάζεται περισσότερο από εσένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από εκείνον, ξεκινά από εσένα και τελειώνει σε εσένα.

Όταν εμπλέκονται και θεατές, παύει να είναι φιλανθρωπία, ακούει πια μόνο στο όνομα «φιλαυτία».

Άρθρο της Αλεξάνδρας Προβατίδου

Εναλλακτική Δράση

Οι «καλές πράξεις» των γιορτών

Δεκέμβρης και είχα αποφασίσει να χαρώ τις γιορτές φέτος.
Για μένα, που τα τελευταία χρόνια δεν άντεχα τα Χριστούγεννα, το να γιορτάσω ήταν αξιοπερίεργο.
Δε με αφήνουν να ηρεμήσω όμως!

Το πως θα γιορτάσει καθένας τα Χριστούγεννα είναι δικό του θέμα.
Το να θυμάται όμως αυτές τις μέρες μαζί με τη γαλοπούλα να δώσει κάτι για τους άπορους με βγάζει από τα ρούχα μου!
Ειδικά όταν το λένε και κάπως έτσι: 'Πήγαμε ψωνίσαμε αγοράσαμε κάτι και για τους φτωχούς, κάναμε την καλή μας πράξη για φέτος...'
Για τους φτωχούς!!!
Θα φταίω εγώ, κύριε δικαστά, τώρα να τους πιάσω από το τσουλούφι;
Κατ' αρχάς τις 'καλές πράξεις' δεν τις δηλώνουμε.
Τις κάνουμε γιατί το νοιώθουμε και δε χρειάζεται να το μάθει όλη η γειτονιά.

Κατά δεύτερον, όταν θέλουμε να βοηθήσουμε, δεν το θυμόμαστε Χριστούγεννα και Πάσχα!

Σιχάθηκα πια τις καλές πράξεις των γιορτών!
Αν θέλεις να βοηθήσεις το κάνεις (όσο μπορείς) όλο το χρόνο!

Όμως δεν αντέχω τους ανθρώπους που ησυχάζουν τη συνείδηση τους με το να βοηθήσουν κάποιον τα Χριστούγεννα.

Αφήνοντας τρόφιμα στο σούπερ μάρκετ ή στο κοινωνικό παντοπωλείο.
Τα Χριστούγεννα... άντε και το Πάσχα.
Οι καλές πράξεις των γιορτών!!!!!
Κάνει θυμό ή εγώ μόνον εκνευρίστηκα;

από serenata