Οι Αγαπητικές Σχέσεις και η σημασία τους στην Ανατροφή των Παιδιών.

Το σχετίζεσθαι και η σημασία του στην ανατροφή των παιδιών

Σ' αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε στην καλλιέργεια και δημιουγία μιας σχέσης αγαπητικής, μιας σχέσης που εμπεριέχει και εκδηλώνει αγάπη. 

Κυριότερα θα αναφερθούμε στη σημασία που έχει μια τέτοια σχέση στην ανάπτυξη των παιδιών. 

Μια τέτοια σχέση διακατέχεται από σεβασμό, ελευθερία, νοιάξιμο, φροντίδα και άλλες ποιότητες που θα αναλυθούν στη συνέχεια.

Όλη η ανάπτυξη των παιδιών μα και των ανθρώπων γενικότερα προϋποθέτει κάποιες βασικές συνθήκες, υπάρχουν συνθήκες που αναστέλλουν την ανάπτυξη, όπως για παράδειγμα ένα πολύ αυστηρό και αποστειρωμένο περιβάλλον όπου επικρατεί ο φόβος και άλλες που την ωθούν όπως ένα περιβάλλον δημοκρατικό που εμπνέει και ενισχύει. 

Θα λέγαμε ότι βασική προϋπόθεση στην ανάπτυξη είναι η σχέση που αναπτύσσει και δημιουργεί ο γονέας ή ο εκπαιδευτικός με το παιδί.

Η πλέον βοηθητική σχέση, είναι μια σχέση κατανόησης και συν- πάθειας. 

Διακρίνεται από κάποια χαρακτηριστικά: την άνευ όρων θετική αποδοχή του παιδιού, των αναγκών, των επιθυμιών και των ικανοτήτων του. 

Την ενσυναίσθηση, δηλαδή την ικανότητα να συναισθάνεται ο γονέας ή ο εκπαιδευτικός το παιδί, την ανησυχία του, τη χαρά, τη λύπη, το φόβο, τη δυσκολία του, και τέλος την γνησιότητα, δηλαδή να είναι ο γονέας ή ο εκπαιδευτικός, αυτό που όντως είναι, χωρίς να προσποιείται κάτι άλλο. 

Καθώς, αν εκείνος πρώτος έχει αποδεχθεί και αγαπήσει τον εαυτό του, διευκολύνει και το παιδί να γίνει και να αποδεχθεί το δικό του εαυτό.

Επιπλέον η απουσία "εξουσίας" και "ελέγχου" απέναντι στο παιδί, σύμφωνα και με έρευνες, δεν αποδιοργανώνει τις ομάδες των παιδιών. 

Αντιθέτως τα κινητοποιεί, τα ωθεί στο να αναπτύσσουν συνεργασία και ενδιαφέρον το ένα για το άλλο, χωρίς να μειώνεται η παραγωγικότητά τους. Όταν δεν υπάρχει εξουσία και έλεγχος υπάρχει εμπιστοσύνη, υπάρχει ανατροφοδότηση, αναπτύσσεται το ειλικρινές ενδιαφέρον και όσα προαναφέραμε παραπάνω.

Όταν υπάρχει αυτού του είδους η σχέση, με τα παραπάνω χαρακτηριστικά που επιφέρουν και την απουσία εξουσίας, οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί μπορούν να διακρίνουν και να ενισχύσουν τις επιθυμίες του παιδιού, μπορούν να κατανοήσουν και να συναισθανθούν τις δυσκολίες του και έτσι είναι έτοιμοι και ικανοί να το διευκολύνουν. 

Έχουν τη δυνατότητα μέσα από μια ισότιμη σχέση να διερευνήσουν τους καταλληλότερους τρόπους για την ανάπτυξη του παιδιού. 

Και τί εννοούμε ανάπτυξη αν όχι την κατανόηση των επιθυμιών και τον στόχων του, την δοκιμή των πιθανών τρόπων για εκπλήρωσή τους και τη διευκόλυνση σε πιθανές δυσκολίες.

Σ’ ένα περιβάλλον και με σχέσεις που χαρακτηρίζονται από αποδοχή, γνησιότητα και ενσυναίσθηση, το παιδί μαθαίνει να αντιλαμβάνεται καλύτερα τον εαυτό του, τις σκέψεις, τα συναισθήματα του, να έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται γι’ αυτά, να είναι υπεύθυνο για τις επιλογές του, να επεξεργάζεται τη ματαίωση που πολλές φορές μπορεί να υπάρξει, να είναι ανοιχτό στους άλλους ανθρώπους και σε ότι η ζωή φέρνει. 

Μαθαίνει να αγαπιέται και να αγαπάει.

Κλείνοντας θέλω να επισημάνω πως όλα τα παραπάνω είναι “αρετές” που μπορούν να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν. Πως σα γονείς ή εκπαιδευτικοί δεν χρειάζεται να γίνουμε τέλειοι, όπως ο καθένας εννοεί αυτή τη τελειότητα, δε χρειάζεται να απαιτούμε από τους εαυτούς μας να μη κάνει λάθη, δε χρειάζεται να φοβόμαστε μήπως κάνουμε λάθη. 

Λάθη σίγουρα κάνουμε και θα κάνουμε και όσο πιο γρήγορα το αποδεχτούμε τόσο καλύτερα. Σημασία έχει να είμαστε σε θέση να παρατηρούμε, να αναγνωρίζουμε και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας γιατί μόνο τότε βελτιωνόμαστε.

Ας είμαστε λοιπόν όσο μπορούμε πιο κοντά στον εαυτό μας, ας του δείξουμε συν-πάθεια, κατανόηση και αποδοχή καθώς τότε θα μπορέσουμε να είμαστε και πιο κοντά στα παιδιά μας και να τα διευκολύνουμε να γίνουν αυτό που είναι να γίνουν.

Ελένη Παναγιωτακοπούλου - Ψυχολόγος

ndi-psychology

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένας γονιός πρέπει να είναι «ΕΔΩ» για το παιδί του!

Η φυσική παρουσία των γονέων είναι αναντικατάστατη στην ανάπτυξη του παιδιού. 

Ούτε τα χρήματα ούτε τα παιχνίδια και τίποτα υλικό αγαθό δεν μπορεί να εξαγοράσει την αγάπη και την φροντίδα του γονέα.

Το παιδί, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες έχει την ανάγκη να έχει στενή σχέση με τους γονείς του. 

Διαμορφώνει την προσωπικότητά του και τα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα του που θα το κάνουν να σταθεί στις δυσκολίες της ζωής. 

Οι γονείς λοιπόν οφείλουν να είναι δίπλα στα παιδιά τους να τους μαθαίνουν σωστές αξίες, να επικοινωνούν μαζί του, να συζητούν τους προβληματισμούς τους και να το στηρίζουν όπου χρειάζεται βοήθεια.

Το παιδί χρειάζεται την συμπαράστασή μας, πρέπει να είμαστε παρόντες, όταν μας χρειάζονται. 

Δεν χρειάζεται να είμαστε πιεστικοί και αυταρχικοί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε υπερβολικά ελαστικοί. 

Καλό είναι να έχουμε μια ισορροπία και να αφήνουμε στο παιδί μας να μας πλησιάσει και να μας πει το ίδιο αυτό που το απασχολεί, χωρίς πίεση. 

Μπορεί να μην θέλει να μιλήσει κάποιες φορές και αυτό βγαίνει από αντίδραση, γιατί νιώθει πίεση. Αν όμως του δώσουμε το χώρο του και το χρόνο του θα έρθει να μας συμβουλευτεί γιατί θα ξέρει ότι πάντα είμαστε εκεί για οτιδήποτε κι αν συμβεί.

Πρέπει σαν γονείς να είμαστε συμπαραστάτες, στοργικοί και δεχτικοί στο να ακούμε τους προβληματισμούς του παιδιού μας, να το αφήνουμε να επιλέξει και να το βοηθάμε να θέτει ρεαλιστικούς στόχους που δε θα το κάνουν να απογοητευτεί. 

Σημαντικό είναι να επιβραβεύουμε τα παιδιά μας, όταν προσπαθούν, ώστε να έχουν κίνητρο να συνεχίσουν.

Είναι σημαντικό να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να είμαστε το στήριγμά τους. Οι βάσεις που αποκτούν από την οικογένεια είναι οι πιο σημαντικές για να διαμορφώσουν μία ολοκληρωμένη και συγκροτημένη ταυτότητα. 

Οι αξίες που αποκτούν από την οικογένεια θα τα βοηθήσουν να κάνουν τις σωστές επιλογές, να έχουν κριτική σκέψη και να είναι αγωνιστές στη ζωή τους.

Ας μείνουμε κοντά στα παιδιά μας,  έτσι θα τα βοηθήσουμε σε όλη τους τη ζωή…

Γιάννης Ξηντάρας 

mytwinsΦιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα «χορτασμένα» (από αγάπη) παιδιά μην τα φοβάσαι

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

Έζησα σε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, φροντίδα και εμπιστοσύνη. 

Λεφτά δεν είχαμε ποτέ αρκετά. 

Δυσκολίες πολλές. 

Ο πατέρας μου ήταν υπάλληλος σε τράπεζα, ταμίας για την ακρίβεια, με έναν πενιχρό μισθό και πολλή τιμιότητα. 

Η μητέρα μου είχε επιλέξει να μείνει στο σπίτι για να μας μεγαλώσει, εμένα και την αδερφή μου. Και το έκανε με τον καλύτερο τρόπο.

Ήταν, και είναι, μια εξαιρετική μάνα που διάβαζε πολύ, που μας έλεγε ιστορίες από μέρη στα οποία είχε ταξιδέψει μέσα από τις σελίδες των βιβλίων της, για την Αθήνα της δικτατορίας, για τα παιδικά της χρόνια σε ένα νησί που το είχε ξεχάσει ο θεός, για την αγάπη της για τον πατέρα μου, για το πώς τον γνώρισε και γιατί τον αγαπούσε ακόμα. «Γιατί μαμά;» ρωτούσαμε και οι δυο με κάτι μάτια ορθάνοιχτα «γιατί δεν σε αφήνει να κάνεις αλλιώς».

Ο πατέρας μου επέστρεφε στο σπίτι αργά το απόγευμα ίσα να φάει και μετά καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, χωμένος σε χαρτιά και νούμερα γιατί είχε αναλάβει τα λογιστικά κάποιων καταστημάτων για έξτρα χρήματα. Ήταν, άλλωστε, πάντα καλός με τους αριθμούς. 

Εμείς δεν τον αφήναμε σε ησυχία, συνέχεια τιτιβίζαμε δίπλα του, σκαρφαλώναμε σαν μαϊμουδάκια στους ώμους του και εκείνος έλεγε γλυκά «άντε ρε παιδιά, αφήστε με να δουλέψω». Δεν ξέρω αν θύμωνε ποτέ ο πατέρας μου, εγώ πάντως δεν τον είχα δει ποτέ να βγαίνει από τα ρούχα του.

Η ζωή μας δεν ήταν σαν διαφήμιση βουτύρου, αλλά η γεύση που μου άφηνε στο στόμα κάθε φορά που σκεφτόμουν εκείνα τα χρόνια ήταν μια γλύκα που λίγωνε τα σωθικά μου. Μια αγάπη που με τύλιγε και που με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή και ήταν αναμμένη πάντα μέσα μου σαν μια μικρή φωτίτσα.

Οι γονείς μας, μας έδωσαν μια αγάπη, όπως αυτή στα παραμύθια, ανιδιοτελή, απέραντη που δεν ζητούσε, που δεν καταπίεζε, που δεν είχε όρους. Υπήρχε εκεί, ανεξάντλητη, σαν μια πηγή που ανανεωνόταν διαρκώς και που δεν θα στέρευε ποτέ. 

Αυτή η αγάπη, αυτό το πηγαίο δόσιμο που είχαν οι δυο τους και που προφανώς τους ένωσε τόσο μοναδικά και τους κράτησε μαζί τόσα χρόνια, ήταν η κληρονομιά που είχαν παραλάβει από τους δικούς τους γονείς. 

Είχαν γευτεί κι αυτοί χάδια, φιλιά, αποδοχή, ειλικρίνεια και όλα αυτά τα σπουδαία στοιχεία που έφτιαξαν δυο «χορτάτους» ενήλικες που με τη σειρά τους δημιούργησαν δυο «χορτασμένα» παιδιά.

Και τι θα πει «χορτασμένο» παιδί…

Θα πει ότι έχει κάβα, απόθεμα, όπως θες πες το, για να δώσει σ’άλλους. Ν’ανοίξει τον κήπο της καρδιάς του και ν’αφήσει τους ανθρώπους γύρω του να περιδιαβούν μέσα σ’αυτόν. 

Θα πει ότι δεν φοβάται μην πληγωθεί, γιατί κι αν συμβεί, που θα συμβεί, η τόσο «υγιής» καρδιά του θα γίνει γρήγορα καλά και θα συγχωρέσει. 

Δεν θα κρατήσει αρνητικές σκέψεις κι ανοιχτές πληγές, γιατί έχει μάθει ν’αγαπά έτσι απλά, χωρίς τι και γιατί. Κι αυτό είναι μια επιλογή που γίνεται, σχεδόν, ασυνείδητα κι όχι θυματοποίηση, όπως πολλοί, ίσως, θα σκεφτούν.

Τους «χορτασμένους» ανθρώπους να μην τους φοβάσαι. 

Γιατί δεν έχουν απωθημένα. 

Δεν γαντζώνονται πάνω σε ανθρώπους για να νιώσουν λίγη αγάπη, ούτε τη δίνουν με το σταγονόμετρο – πώς άλλωστε;- αφού έχουν «τόνους» στα αμπάρια της καρδιάς τους.

*Τα χορτασμένα παιδιά μην τα φοβάσαι, 

γιατί έχουν μεγαλώσει μ’ενθάρρυνση 

κι έχουν μάθει να πιστεύουν στον εαυτό τους. 

Έχουν μάθει να εκτιμούνται οι προσπάθειές τους 

γι’αυτό κι εκτιμούν αυτές των άλλων. 

Έχουν πάρει αποδοχή 

γι’αυτό κι αγαπούν τον εαυτό τους. 

Έχουν πάρει αναγνώριση γι’αυτό κι έχουν στόχους. 

Κι ακόμα, έχουν μάθει να μοιράζονται, 

γι’αυτό είναι γενναιόδωρα. 

Έχουν νιώσει «ασφαλή» 

γι’αυτό έχουν πίστη στον εαυτό τους 

και στο τι θα τους φέρει η ζωή. 

Έχουν μάθει τι θα πει φιλία, 

γι’αυτό πιστεύουν ότι ο κόσμος 

είναι ένα ωραίο μέρος να ζει κανείς 

κι έχουν ζήσει μέσα στην ηρεμία 

γι’αυτό και νιώθουν «ειρήνη» μέσα τους.

Τα «χορτασμένα» παιδιά μην τα φοβάσαι. 

Γιατί είναι αυτά που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

*Απόσπασμα από ποίημα της Dorothy Law Nolte

themamagers

Οικογένεια: Ο πιο σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη της ηθικής του παιδιού. - Raising a Moral Child

#Οικογένεια, #Ηθική Νοημοσύνη, #Ηθικές Αξίες

Raising a Moral Child

Οι θεωρητικοί της κοινωνικής μάθησης πιστεύουν ότι η οικογένεια είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη της ηθικής ενός παιδιού. Οι γονείς αποφασίζουν σε ποια κοινωνικά ερεθίσματα θα εκτεθούν τα παιδιά τους και τι θα μάθουν.
Αυτοί καθορίζουν ποιες είναι οι κατηγορίες συμπεριφοράς που ορίζονται ως καλές, και επομένως θα επιβραβευθούν και θα ενθαρρυνθούν. Και τέλος, ποιες θεωρούνται κακές, και κατά συνέπεια θα αποθαρρυνθούν και θα κατασταλούν.

Οι γονείς διδάσκουμε στα παιδιά μας καθημερινά αξίες και ηθική με άμεσους κι έμμεσους τρόπους. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε αν τα μαθήματα που διδάσκετε στα παιδιά σας είναι αυτά που θέλετε να μάθουν.

Διδάξτε τα μέσα από παραδείγματα
Αν λέτε στο παιδί σας πως η ειλικρίνεια είναι σημαντική, να είστε κι εσείς ειλικρινείς. 
Αν το παιδί σας ακούει να λέτε στον υπάλληλο ενός καταστήματος ότι επιστρέφετε ένα προϊόν επειδή είναι ελαττωματικό, ενώ στην πραγματικότητα απλά αλλάξατε γνώμη, αυτό διδάσκει στο παιδί πως η ειλικρίνεια είναι σημαντική μόνο όταν σας βολεύει, δεν σας κοστίζει χρήματα και δεν σας βάζει σε μπελάδες.

Εξηγείστε τους λόγους για τις αποφάσεις σας που στηρίζονται στην ηθική
Αν αποφασίσετε να δώσετε χρήματα για φιλανθρωπικό σκοπό πείτε στο παιδί σας τι κάνετε και εξηγείστε του το γιατί. 
Αν αποφασίσετε να ετοιμάσετε ένα γεύμα για έναν άρρωστο γείτονα, δείξτε στο παιδί σας τι κάνετε και γιατί. 
Δεν καυχιέστε. 
Διδάσκετε στο παιδί σας πώς να νοιάζεται για τον συνάνθρωπο.

Μην υπερβάλλετε με κανόνες που παραβιάζονται
Τα παιδιά σχολικής ηλικίας απλά μαθαίνουν την διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους. 
Αν εκρήγνυσθε όταν παίρνουν μια λάθος απόφαση, τα διδάσκετε να λένε ψέματα ως αυτοάμυνα. Αντ’αυτού, διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Επιτρέψτε στα παιδιά σας να παραδεχτούν το λάθος τους και να μάθουν πώς να το διορθώσουν.

Δώστε στα παιδιά ευκαιρίες να εφαρμόσουν τις οικογενειακές αξίες στην πράξη.
Πολύ συχνά οι γονείς χρησιμοποιούν μεγάλα λόγια για ορισμένες αξίες. Τα παιδιά βλέπουν την υποκρισία, όταν μιλούν για πράγματα που στην πραγματικότητα δεν κάνουν. 
Κάντε μια προσπάθεια να συμμετέχετε σε κοινοτικές δραστηριότητες, όπως τη μεταφορά τροφίμων, τη συλλογή ρούχων και άλλα προγράμματα βοήθειας. 
Δείξτε στα παιδιά σας ότι η οικογένειά σας νοιάζεται για τους συνανθρώπους και βοηθάει αυτούς που έχουν ανάγκη.
Διδάξτε στα παιδιά αξίες μέσα από άμεσα, στοχευμένα μαθήματα.
Μιλήστε για ιδανικά που οικοδομούν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου και αποσαφηνίστε τις πεποιθήσεις σας. 
Χρησιμοποιήστε ιστορίες ηθικής και αντίστοιχα μαθήματα από γεγονότα και ζωές. 
Αν θέλετε να μάθετε στο παιδί σας την καλοσύνη, τη συμπόνοια και τ’αντίθετά τους, διαβάστε του τα «Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα» του Ντίκενς. 
Αν θέλετε να μάθετε στο παιδί σας για την επιμονή, μιλήστε του για το «Η μικρή ατμομηχανή». 
Αν θέλετε να δώσετε έμφαση στην αξία της ειλικρίνειας, μιλήστε του για την Ιστορία. Αντιπαραθέστε τον μύθο του Αισώπου για τον βοσκό και τον λύκο. 
Αυτές είναι όλες εξαιρετικές ιστορίες που διδάσκουν ηθικές αξίες που όλοι μοιραζόμαστε. Προσφέρουν στα παιδιά συγκεκριμένα, κοινά σημεία αναφοράς σχετικά με την ηθική.

👪👪👪

Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους αυτού του ηλικιακού σταδίου, τα παιδιά σας θα συμπεριφέρονται καλά. Κι αυτό γιατί δεν θέλουν να σας θυμώσουν ή να τιμωρηθούν.
Αλλά σταδιακά αποκτούν και ένα εσωτερικό σύστημα πεποιθήσεων, αξιών και ηθικής, που θα τα καθοδηγεί τα επόμενα χρόνια. 
Όσο θα φεύγουν όλο και πιο μακριά από εσάς, θα χρειάζονται έναν ηθικό χάρτη για να προσανατολίζονται.

Απόσπασμα από το βιβλίο των Dr. Charles E. Schaefer και Theresa Fay DiGeronimo, «Ages and Stages»
themamagers.gr

Η κατάρρευση της οικογένειας βλάπτει περισσότερο το παιδί από το να ζει στη φτώχεια.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε παραδοσιακές και ευτυχισμένες οικογένειες, έχοντας κοντά τους και τους δύο γονείς τους και τρώγοντας τακτικά μαζί τους, είναι πιθανότερο να έχουν αργότερα ευτυχισμένες ζωές.

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει μια νέα βρετανική έρευνα σύμφωνα με την οποία το να τρώει ένα παιδί μαζί με την οικογένειά του, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, αποτελεί παράγοντα-κλειδί για τη δημιουργία στενών δεσμών με τους γονείς του.
Μεταξύ άλλων, επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παντρεμένα ζευγάρια είναι πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένα από τη σχέση τους, σε σχέση με τα ανύπαντρα, καθώς επίσης ότι η κατάρρευση μιας οικογένειας (π.χ. λόγω χωρισμού των γονέων) κάνει περισσότερο κακό στο παιδί και από το να ζει στη φτώχεια.

«Το να μη ζει και με τους δύο φυσικούς γονείς του ένα παιδί, έχει μεγαλύτερη αρνητική επίδραση για τον βαθμό ικανοποίησης στη μετέπειτα ζωή του, ακόμα και από την υλική κατάσταση που βρίσκεται», σύμφωνα με την έρευνα. 

Η μελέτη ακόμα διαπίστωσε ότι 

«οι σχέσεις μεταξύ των ίδιων των γονιών και με τα παιδιά τους είναι σημαντικές για τη νοητική και συναισθηματική ανάπτυξή των τελευταίων και για τη σταθερότητα των οικογενειών». 

Ακόμα, τονίζει ότι «τα παιδιά είναι πιο ευτυχισμένα με την οικογενειακή κατάστασή τους, αν οι γονείς είναι ευτυχισμένοι με τη σχέση που οι ίδιοι έχουν μεταξύ τους».

Από την άλλη, ο εκφοβισμός από τα αδέλφια του μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για τη συμπεριφορά ενός παιδιού και την απόδοσή του στο σχολείο, καθώς και για την κατοπινή ψυχική υγεία του. 
Ακόμα, από την έρευνα προκύπτει ότι είναι ζωτικό για την ευημερία των παιδιών να μπορούν να συζητούν τα σημαντικά θέματα που τους απασχολούν, με τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειάς τους, καθώς επίσης να μην λογομαχούν κάθε λίγο και λιγάκι με τους γονείς τους και με τα αδέλφια τους.
themamagers

Όπως δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, έτσι και δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς.

Οι γονείς στην προσπάθειά τους να εκπληρώσουν το ρόλο τους και με οδηγό ατομικά βιώματα και πεποιθήσεις, ρίχνονται στην… αρένα της ανατροφής των παιδιών τους.

Και πολύ συχνά αυτή η προσπάθεια, καταλήγει σε υπερπροσπάθεια, καθώς κυνηγούν την τελειότητα.

Είναι μάταιο για τους γονείς να ελπίζουν ότι θα τα κάνουν όλα τέλεια. 

Όπως δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, έτσι και δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς. Ο περίφημος παιδίατρος- παιδοψυχαναλυτής Ντόναλντ Γουίνικοτ έφερε τον όρο «αρκετά καλή μητέρα» θέλοντας έτσι να καταρρίψει την «τέλεια μητέρα», το πόσο μη-ρεαλιστικό και ανώφελο είναι δηλαδή, να προσπαθεί μια μητέρα να κατακτήσει την τελειότητα. 

Ωστόσο υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες που μπορούμε να ακολουθούμε στην ανατροφή των παιδιών, οι οποίοι ισχύουν για μητέρες και πατέρες:

Ακόμα κι αν έχουμε «αδυναμία» σ’ ένα μας παιδί, (είτε γιατί επικοινωνούμε καλύτερα, είτε γιατί μας θυμίζει τον εαυτό μας) είναι λάθος να δείχνουμε ότι το αγαπάμε περισσότερο από κάποιο άλλο.

Ο ρόλος του γονιού είναι να οδηγεί το παιδί προς την αυτονομία και τη μελλοντική ομαλή ενηλικίωση: Tο μαθαίνει να τα καταφέρνει μόνο του, ώστε να γίνει αύταρκες, ικανό, δυνατό.

Το παιδί χρειάζεται τη συμπαράσταση, τη βοήθεια, την κατεύθυνση και όχι τη λύση. Π.χ., δεν του λύνουμε εμείς τις ασκήσεις στα μαθηματικά, του μαθαίνουμε όμως τον τρόπο να τις λύνει μόνο του. Δεν «ψαρεύουμε» για εκείνο, αλλά του μαθαίνουμε να «ψαρεύει». Με λίγα λόγια του δείχνουμε πού πρέπει να «κοιτάζει», αλλά όχι τι να «δει».
Όταν η προειδοποίηση δεν αρκεί, τότε είναι καλύτερα να αφήνουμε το παιδί να υποστεί τις συνέπειες της συμπεριφοράς του από το να το τιμωρήσουμε. Η εμπειρία που βιώνεται άμεσα είναι ο καλύτερος δάσκαλος.

Σε στιγμές έντασης και όταν η σύγκρουση φαίνεται αναπόφευκτη, είναι προτιμότερο να φερθούμε ως… ενήλικες και να αποχωρήσουμε. Το να εμπλακούμε σε μια ατέλειωτη συζήτηση για το «ποιος έχει δίκιο» είναι μάταιη.

Όσο πιο πολύ πιέζουμε ένα παιδί να συμμορφωθεί με τις επιθυμίες μας, χωρίς να του εξηγούμε με επιχειρήματα τον λόγο, τότε η άρνηση έρχεται ως φυσική αντίδραση.

Το παιδί ασφυκτιά όταν είναι συνέχεια υπό επίβλεψη. Ας κάνει και λάθη, ώστε να μάθει απ’ τα λάθη του.

Το να παραχαϊδεύουμε το παιδί είναι εξίσου λάθος με το να μη δείχνουμε αγάπη. Συχνά τα μοναχοπαίδια υποφέρουν και ασφυκτιούν από την υπερβολική αφοσίωση των γονιών τους.Η αγάπη μας προς το παιδί πρέπει να είναι ακατάλυτη και ακλόνητη. Όταν μας θυμώνει το παιδί είναι λάθος να το απειλούμε με φράσεις τύπου: «δεν σ’ αγαπάω πια». Είναι προτιμότερο να πούμε: «είμαι θυμωμένος/η μαζί σου, με αυτό που έκανες».

Μέσα διαπαιδαγώγησης και δεξιότητες ανατροφής, όπως η άκαμπτη αυστηρότητα, η αδιαφορία, η υποτίμηση του παιδιού, η σωματική τιμωρία και οι απειλές, απλώς … αντενδείκνυνται. Και τις περισσότερες φορές οδηγούν στα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Η φράση-κλειδί και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι: «μέτρον άριστον». Μια μητέρα ή ένας πατέρας που από ενοχές πιέζεται προς χάριν των παιδιών τους, έχει το ίδιο -μη λειτουργικό για την οικογένεια- αποτέλεσμα με το παιδί που βρίσκεται στη σκιά των γονιών του. Και οι γονείς και τα παιδιά είναι καλό να βρίσκονται σε ισορροπία, για να λειτουργεί ομαλά ολόκληρη η οικογένεια.

entertv

Να προσέχετε και να φροντίζετε τoν εαυτό σας, το χρωστάτε και στα παιδιά σας

Πριν δύο μήνες περίπου μια αγαπημένη, παλιά συνάδελφος έφυγε από τη ζωή. Μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι που όλοι νόμιζαν ότι «θα περνούσε» και δεν γύρισε ποτέ. Αυτή η παλιά συνάδελφος, είχε ένα κοριτσάκι, ένα γλυκό πλασματάκι 4 ετών, που περίμενε τη μαμά του να γυρίσει από τη δουλειά και εκείνη δεν επέστρεψε ποτέ.

Όταν έμαθα τα δυσάρεστα νέα, η σκέψη μου πήγε πρώτα στο παιδί της, και μετά σε αυτήν την υπέροχη γυναίκα που έτυχε να δουλέψω μαζί της αρκετά χρόνια και που έφυγε ξαφνικά, ενώ είχε να κάνει τόσα στη ζωή της, ενώ είχε ανθρώπους που την αγαπούσαν να την περιμένουν. 

Ίσως, γιατί είμαι κι εγώ μητέρα και δεν μπορώ να διανοηθώ για το παιδί μου, και λιγότερο για μένα, ότι μπορεί να ξημερώσει ένα πρωινό, που απλά δεν θα με ξαναδεί, από ένα γύρισμα της τύχης που κανείς μας δεν επέλεξε.

Και τότε συνειδητοποίησα πόσο πολύ πρέπει να προσέχουμε τους εαυτούς μας, τουλάχιστον σε αυτά που ορίζουμε. Γιατί για τα άλλα δεν είναι δικό μας το σχέδιο, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Πως πρέπει, όσο περνάει από το χέρι μας να φροντίζουμε να είμαστε καλά.

Δεν περιορίζω τις επιλογές μας στη διατροφή, στο κάπνιζε λιγότερο, στο πίνε πολλά νερά. Απλά σε μία εγκράτεια που είναι καλό να ακολουθούμε σε πράγματα που αν δεν είχαμε παιδί δεν θα την σκεφτόμασταν πια. 

Ο πατέρας μου, όταν γεννήθηκα, έκοψε το μουστάκι του, γιατί φοβόταν ότι θα έβαζα το χέρι μου εκεί, και θα γέμιζα μικρόβια. Μπορεί να φαίνεται αστείο, και είναι. Και φυσικά δεν ακούγεται και τόσο τρομερή θυσία το να κόψει κανείς το μουστάκι του. Μπορεί για άλλους να είναι υπερβολή. Ωστόσο έκανε κάτι, για να με προστατέψει. Στερήθηκε ένα τόσο δα μικρό «έμβλημα» ανδρισμού για την «πριγκίπισσά του».

Μόλις έγινα μάνα, ενστικτωδώς σταμάτησα να τρέχω με το αμάξι σαν την τρελή, όσο κι αν μου άρεσε η ταχύτητα, έβαζα διαρκώς ζώνη, εγώ που κορόιδευα όσους φορούσαν (τραγικό, το ξέρω είτε έχεις παιδί είτε όχι). Κι όλα αυτά γιατί όφειλα σε αυτό το παιδάκι να είμαι εδώ, να του χαρίσω ασφάλεια, την παρουσία μου, την αγκαλιά μου και μια σιγουριά που ένας γονιός μπορεί να δώσει.

Το να προσέχεις τον εαυτό σου όσο μπορείς, το να φροντίζεις να κρατηθείς στη ζωή, όσο περνάει από το χέρι σου, είναι καθήκον σου. Αποτελεί συνέπεια στην απόφασή σου να φέρεις έναν μωρό στον κόσμο και στη δέσμευσή σου, ότι θα είσαι εκεί για όσο σε χρειάζεται. Ή μάλλον για όσο, αντικειμενικά σε χρειάζεται, για όσο τουλάχιστον εξαρτάται η ζωή του από σένα. Αυτή η τεράστια ευθύνη, ίσως είναι εν πολλοίς ο αποχαιρετισμός στη νεότητα, όταν γίνεσαι γονιός. Γιατί πλέον δεν μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου αθάνατο. Ίσα ίσα, είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις την θνητότητά σου, αν δεν το έχεις κάνει ακόμα.

Ακούμε καθημερινά γύρω μας να συμβαίνουν τραγικά πράγματα. Ειδικά αυτή η χρονιά, δεν ξέρω, πήρε αγαπημένους ανθρώπους – και δεν μιλάω για τους σταρ, μιλάω για κόσμο με παιδιά και άπειρα όνειρα. Κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, ας κάνουμε το καλύτερό μας γι’ αυτά που μπορούμε.

Έχουμε πολλά παραμύθια να πούμε ακόμα στα παιδιά μας, έχουμε πολλά παιχνίδια να παίξουμε κάτω από τα σκεπάσματα, έχουμε πολλές εκδρομές, πολλές αποφοιτήσεις, πολλά φιλιά και αγκαλιές, πολλούς καυγάδες και χτυπήματα της πόρτας και πολλά ξαναμονιάσματα. Δεν θέλουμε να τα χάσουμε όλα αυτά. Ή μάλλον για να μην χάσουμε όλα αυτά, ας στερηθούμε κάποια άλλα, που εμείς κρίνουμε ότι μας βλάπτουν. Είναι πιο δίκαιο για όλους.
Με αφορμή την Κατερίνα που δεν ξεχνώ ποτέ

themamagers

Το σπίτι σας είναι μικρότερο απ' όσο θα το θέλατε; Μια χαρά είναι! Τα παιδιά προτιμούν τα μικρά σπίτια!!

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μεγάλα σπίτια για να είναι ευτυχισμένα!

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Τα μεγάλα σπίτια, όσο ζηλευτά και αν είναι δεν είναι πάντα ενδεικτικά της οικογενειακής ευτυχίας.

Why Living In A Smaller Home Can Help You Raise A Happy Kid

Όπως μας διαβεβαιώνουν μάλιστα οι ειδικοί, όσο πιο μικρό είναι ένα σπίτι, τόσο μεγαλύτερα ασφάλεια και ισορροπία νιώθει ένα μικρό παιδί μέσα σε αυτό!

Κι όμως στα μικρά σπίτια μεγαλώνουν πιο ευτυχισμένα παιδιά! Στο καινούριο της βιβλίο, More Not Buying It: Stop Overspending and Start Raising Happier, Healthier, More Successful Kids, η οικογενειακή σύμβουλος και οικονομολόγος, Brett Graff, καταρρίπτει τους μύθους για τη σχέση που έχουν τα χρήματα με την ανατροφή των παιδιών και μας εξηγεί γιατί ένα μικρό σπίτι έχει πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα για να είναι ένα παιδί ευτυχισμένο. 

Γιατί τα μικρότερα σπίτια μεγαλώνουν πιο ευτυχισμένα παιδιά;
Εννοείται ότι τα μεγάλα σπίτια είναι βολικά για μια πολυμελή οικογένεια, μια που όλοι μας (ακόμη και τα παιδιά) χρειάζονται χώρο και ιδιωτικότητα. Από την άλλη, είναι αποδεδειγμένο βάσει ερευνών ότι τα παιδιά προτιμούν τα μικρότερα σπίτια….

.

Και να γιατί:
.

Ένα παιδί μέσα σε ένα μικρότερο σπίτι νιώθει περισσότερο προστατευμένο.

Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι εκείνα που εφηύραν τις «φωλίτσες». Θέλουν να νιώθουν πως έχουν τους γονείς τους κοντά και να μη χρειάζεται να «διανύουν αποστάσεις», όταν τους χρειάζονται. Να τρέχουν δίπλα τους όταν έχουν εφιάλτες και να φωνάξουν τη μαμά τους, όταν έχουν πυρετό...

Ένα μικρό σπίτι, συσφίγγει την οικογενειακή επικοινωνία.

Αναλογιστείτε εκείνες τις στιγμές που διαβάζαμε δίπλα στη γιαγιά μας, ενώ εκείνη καθάριζε φασολάκια…. Πόσο προστατευμένα και τρυφερά νιώθαμε μέσα σε αυτό το ζεστό οικογενειακό σκηνικό. Μην ξεχνάτε ότι οι καλύτερες συζητήσεις δεν είναι ποτέ προγραμματισμένες, αλλά πυροδοτούνται γύρω από ένα οικογενειακό τραπέζι! Τα μικρότερα σπίτια δίνουν τόσο στα παιδιά, όσο και στους ενήλικες εύκολη πρόσβαση από τον ένα χώρο στον άλλο, καθιστώντας την αυθόρμητη έκφραση μιας σκέψης ή καθημερινό γεγονός σχεδόν αβίαστη.

Το μικρότερο σπίτι ευνοεί τη καλύτερη επικοινωνία ανάμεσα στα αδέλφια.

Ένα μικρό σπίτι, όπου τα παιδιά κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο, τους δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας Το γεγονός ότι δεν είναι ολομόναχα στο δωμάτιο, τα κάνει να νιώθουν άνετα, ιδιαίτερα τη νύχτα. Μερικές φορές, μάλιστα, τα βοηθά να κοιμηθούν γρηγορότερα.

Σε ένα μικρό σπίτι έχουμε τον έλεγχο των ερεθισμάτων που παίρνει το παιδί μας.

Για φανταστείτε ένα παιδί απομονωμένο στο (απομακρυσμένο) δωμάτιο του με έναν υπολογιστή και εκτεθειμένο (ολομόναχο) σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε ένα μικρότερο σπίτι, μια μαμά μπορεί να ρίχνει μια ματιά στον υπολογιστή του παιδιού της και να παρεμβαίνει (έστω και σιωπηλά) στους κινδύνους που κρύβει σήμερα το Διαδίκτυο.

Τα μικρότερα σπίτια ενισχύουν την κοινωνικότητα των παιδιών.

Κάτι απόλυτα φυσικό, αν σκεφτούμε πως τα μικρότερα σπίτια βρίσκονται σε πολυπληθέστερες γειτονιές, ενώ τα μεγάλα σε ακριβά (οπότε και απομακρυσμένα) προάστια. Αναλογιστείτε, ότι για να πάτε το παιδί σας σε ένα φίλο του, για να παίξει, πρέπει να πάρετε αυτοκίνητο και να διανύσετε 20 χιλιόμετρα. Αντίστοιχα, αν ο φίλος του μένει δίπλα, θα τον βλέπει συχνότερα, θα συγχρωτίζεται δηλαδή συχνότερα με αυτόν ή και με περισσότερα παιδιά.
Τα μικρότερα σπίτια βολεύουν και εμάς.
Εκτός του ότι χρειάζονται λιγότερες δουλειές, τα μικρότερα σπίτια είναι πιο κοντά στην πόλη, τείνουν να μειώσουν τους χρόνους μετακίνησης των γονέων.

Πηγή

Όπως η φωλιά των πουλιών... «Το έξω είναι ο πατέρας, το μέσα η μητέρα.» – C.Jung

Για να κατανοήσουμε την προστατευτική ενέργεια των δύο γονέων, ας χρησιμοποιήσουμε την αναλογία της φωλιάς των πουλιών.

Η φωλιά των πουλιών αποτελείται από δύο μέρη:

-Το έξω στρώμα είναι σκληρό, συμπαγές, δομημένο από πιο σκληρά υλικά, κομμάτια ξύλο, πετρούλες, λάσπη κλπ., που αποτελούν ένα συγκεκριμένο οικοδόμημα που επιτρέπει στη φωλιά να αντέχει στις καιρικές συνθήκες, να είναι στερεή και ασφαλής. Μηχανισμός που φέρνει δομή στο αδόμητο.

-Το εσωτερικό στρώμα είναι πιο μαλακό, φτιαγμένο από πούπουλα κι άλλα μαλακά υλικά. Είναι το μητρικό πλαίσιο

Το έξω είναι ο πατέρας, το μέσα η μητέρα.

Ένα παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσεται μέσα στη μήτρα της μητέρας και εκεί προστατεύεται από τις απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες του έξω κόσμου. Μετά τη γέννα, μέχρι να αυτονομηθεί το παιδί χρειάζεται ακόμα την προστασία της μητέρας.

Εδώ έρχεται ο πατέρας, μέσα από την καλή σχέση μεταξύ τους, να βοηθήσει το παιδί να χαλαρώσει τους δεσμούς του με την μητέρα και να αρχίσει τα δικά του βήματα στον κόσμο, να αναπτύξει την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και να αυτονομηθεί από την μητέρα. Υπό την προστασία του πατέρα το παιδί εξερευνά τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να μην παλινδρομήσει στην ενδομήτρια εμπειρία. 

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ. 

Ανεξάρτητα από το φύλο του παιδιού, ο πατέρας στην αρχή της ζωής του παιδιού, είναι η πηγή της προστασίας από τις δυνάμεις της παλινδρόμησης. Βοηθά να δομήσει το παιδί τα όριά του, την ταυτότητά του, λύνοντας το συμβιωτικό στάδιο με την μητέρα, να έχει αίσθηση του εαυτού του, να λέει ναι ή όχι, τόσο στον έξω κόσμο, όσο και στον κόσμο των ενστίκτων και των επιθυμιών.

Η αρσενική αρχή είναι αυτή που βοηθά τον άνθρωπο να εδραιώσει τα όριά του, να βρεί την ταυτότητά του και αυτή η αρσενική δύναμη επίσης, (animus), φέρει τη θηλυκή αρχή έξω στον κόσμο, για να εκφραστεί. Ο γάμος αυτών των δύο αρχών επιφέρει την ισορροπία και την αρμονία.

Ο πατέρας δημιουργεί ένα ασφαλές μέρος για το παιδί που έχει γεννηθεί, στη θέση της ασφάλειας που το παιδί βίωνε στην μήτρα. Μεγαλώνοντας το παιδί, το βοηθά να διαπραγματευθεί με τον έξω κόσμο και να δομήσει την δική του Persona.

Η δημιουργία της Persona γίνεται σιγά σιγά από τα υλικά των γονεϊκών αξιών. Το πρώτο πρότυπο της διαμόρφωσης του εγώ είναι να συμπεριφερθώ με τον τρόπο που προσδοκούν οι γονείς μου. Έτσι, η πρώτη persona, είναι οι συλλογικοί πολιτιστικοί κώδικες συμπεριφοράς και κρίσεων αξιών που εκφράζονται και μεταδίδονται από τους γονείς.

Στην πορεία της φυσιολογικής ψυχολογικής ανάπτυξης, πρέπει να υπάρξει μια διαφοροποίηση ανάμεσα στο εγώ και στην persona. Το παιδί χρειάζεται να συνειδητοποιήσει ποιο είναι, ξέχωρα από τις εξωτερικές συλλογικές απαιτήσεις της κοινωνίας. Να γίνει ένα άτομο που έχει τις δικές του ιδέες και τον δικό του κώδικα συμπεριφοράς και ταυτόχρονα να ζει στον κόσμο και να προσαρμόζεται στις συλλογικές νόρμες. Αν δεν επιτευχθεί κάτι τέτοιο, εμφανίζεται ένα ψευδο-εγώ και ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον ρόλο του.

Η persona δεν πρέπει να είναι υπερβολικά άκαμπτη ή λαμπρή γιατί αυτή η υπερβολή θα οδηγήσει στην δημιουργία μιας πιο σκοτεινής σκιάς.

Αν λοιπόν είμαστε μόνο persona, τότε δεν είμαστε γνήσιοι, γιατί δεν έχουμε επαφή με τον εσωτερικό, πραγματικό εαυτό μας. "Ο άνθρωπος -persona είναι τυφλός και δεν βλέπει την εσωτερική του πραγματικότητα, ακριβώς όπως ο άνθρωπος που δεν έχει καθόλου persona είναι τυφλός και δεν βλέπει την πραγματικότητα του κόσμου."

~ C. Jung
______________

renakomninou

antikleidi

Το οικογενειακό τραπέζι είναι μια καλή ευκαιρία να φέρνουμε την χαρά στο σπίτι μας!

Ήμουν πολύ τυχερό παιδί που μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια με κουλτούρα όπου το φαγητό και το οικογενειακό φαγητό ήταν ένα απαραίτητο κομμάτι της ζωής μας.

Μερικές από τις πιο σημαντικές παιδικές αναμνήσεις συνέβησαν στο οικογενειακό τραπέζι. 

Μερικές από τις πιο σημαντικές παιδικές αναμνήσεις συνέβησαν στο οικογενειακό τραπέζι. 

Η αγάπη μου για την μαγειρική και την διασκέδαση οφείλεται στην μαμά μου που μαγείρευε όχι μόνο για να θρέψει το σώμα μας αλλά και την ψυχή μας. Τα παιδιά μπορούν να μάθουν πάρα πολλά πράγματα μέσα από ένα οικογενειακό τραπέζι χωρίς πολύ μεγάλη προσπάθεια.

Το οικογενειακό τραπέζι είναι μια καλή ευκαιρία να φέρετε την χαρά στο σπίτι σας! 

Κατά την διάρκεια του γεύματος μοιράζεστε όχι μόνο το φαγητό αλλά και τις εμπειρίες μέσα στην ημέρα, διάφορα αστεία γεγονότα, περιπέτειες αλλά και ανησυχίες. Δεν υπάρχουν μυστικά στο οικογενειακό γεύμα αλλά συζητήσεις και πολλά νέα πράγματα και πληροφορίες.

Η επικοινωνία με τον έξω κόσμο σταματά στο τραπέζι. 

Τα κινητά, η τηλεόραση, και τα tablet κλείνουν και ανοίγει…η μεταξύ σας επικοινωνία. Κανείς δεν πρόκειται να διακόψει το γεύμα σας επειδή είστε εκεί για τα παιδιά σας. Είστε εκεί για να μιλήσετε, να γελάσετε να συζητήσετε. Πάντα υπάρχουν πράγματα για να πείτε αρκεί να προσπαθήσετε.

Την ώρα του φαγητού είναι η καλύτερη στιγμή για να μάθετε στα παιδιά σας πως να δουλεύουν! 

Το τραπέζι δεν στρώνεται αυτόματα μόνο του αλλά με την βοήθεια των παιδιών σας. Κάποιος έχει την αρμοδιότητα να το στρώσει, άλλος να πλύνει τα λαχανικά και άλλος να φέρει τα μαχαιροπίρουνα κλπ. Όλοι μπορούν να βοηθήσουν και με την προσωπική δουλειά του καθενός να ετοιμαστεί ένα υπέροχο γεύμα.

Πόσοι από εσάς θυμάστε μια συγκεκριμένη γεύση ή ένα ωραίο πιάτο που έφτιαχνε η μαμά σας ή η γιαγιά σας; Οι Κυριακές μπορούν να αλλάξουν με ένα ιδιαίτερο πιάτο ή ένα γλυκό που φτιάξατε με τα χεράκια σας. Τα παιδιά δημιουργούν αναμνήσεις που θα θυμούνται κάθε φορά όταν τρώνε ένα παρόμοιο φαγητό ή ακόμη και όταν μυρίζουν ένα φαγητό!

Όταν τρώμε μαζί μαθαίνουμε στα παιδιά μας πως η οικογένεια είναι ένα δώρο. 

Δεν έχει καμία σημασία αυτό που τρώμε αλλά με ποιον τρώμε αυτό το γεύμα.

babyradio.gr– Γκαλίτσιου Μαριάννα

Χριστούγεννα στο πατρικό. Εκεί δεν είμαστε ποτέ πάνω από 12 χρονών...

Τα Χριστούγεννα, αν ο δρόμος μας φέρει στο σπίτι των γονιών μας, ξαναγινόμαστε όλοι παιδιά. Στην κυριολεξία όμως.

Έφτασαν τα Χριστούγεννα, έφτασε και η ώρα για τις πολυαναμενόμενες (;) ετήσιες οικογενειακές συγκεντρώσεις. Στο πατρικό μας σπίτι, η γιορτινή επανένωση με τα άτομα που περάσαμε την παιδική μας ηλικία έχει κάτι μαγικό. 

Τα Χριστούγεννα, αν ο δρόμος μας φέρει στο σπίτι των γονιών μας, ξαναγινόμαστε όλοι παιδιά. Στην κυριολεξία όμως.
Περάσατε το κατώφλι του πατρικού σας; Ξεχάστε όλη την πρόοδο που κάνατε προκειμένου να γίνετε λειτουργικά και υπεύθυνα μέλη της κοινωνίας. Ξεχάστε ότι κάνατε παιδιά, ότι χτίσατε καριέρα, ότι φτιάξατε το δικό σας σπιτικό. Στο σπίτι της μαμάς και του μπαμπά, παρέα με τα αδέρφια σας - όσο και να μεγαλώσετε- δεν θα είστε ποτέ πάνω από 12 χρονών.

Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στη νοσταλγία και στις αναμνήσεις, ούτε στις τόσο γνώριμες γεύσεις και μυρωδιές που μας θυμίζουν άλλες αγαπημένες εποχές. Αναφέρομαι στην αδυναμία πολλών από εμάς στο συγκεκριμένο περιβάλλον και με τους συγκεκριμένους ανθρώπους να βγάλουμε από πάνω μας το κοστούμι των πολυφορεμένων οικογενειακών μας ρόλων!

Η επαφή μας με την ευρύτερη οικογένεια ή με φίλους από τα παλιά πυροδοτούν συχνά έναν ψυχολογικό μηχανισμό με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, την ψυχολογική παλινδρόμηση. Η παλινδρόμηση συμβαίνει όταν ένα άτομο κάτω από την επήρεια συναισθηματικής φόρτισης, συμπεριφέρεται με τρόπο που είναι χαρακτηριστικός ενός προηγούμενου εξελικτικού σταδίου.

Η ψυχολογική αυτή παλινδρόμηση γίνεται ιδιαίτερα αισθητή την περίοδο των Χριστουγέννων και παρότι μπορεί να μην πληροί όλα τα χαρακτηριστικά που της απέδωσε κάποτε ο Φρόυντ, φαίνεται να έχει μια ιδιαίτερη επίδραση σε όσους την βιώνουν. Οι περισσότεροι ανάμεσά μας μπορούν να ταυτιστούν με κάποια από τις παρακάτω συμπεριφορές: 

Είτε από τη θέση του ενήλικα που αντιμιλά στο γονιό του λες και είναι ακόμα 16 ετών, είτε από την αδερφική θέση που μας κάνει ως αδέρφια να ενοχλούμαστε με το παραμικρό, είτε από τη θέση του γονιού που όσο και να μεγαλώσει το παιδί του θεωρεί καθήκον του να το καθοδηγήσει ή δικαιώμά του να το χειριστεί κατά βούληση!

Γιατί όμως τόσο πολλοί ανάμεσά μας μπαίνοντας στο πατρικό μας σπίτι, μεταμορφωνόμαστε στα παιδιά που κάποτε μεγάλωσαν εκεί μέσα κλείνοντας έξω από την πόρτα τον ενήλικο και ώριμο εαυτό μας;
Η επιθυμία να ανήκουμε κάπου μας είναι μια επιθυμία πανανθρώπινη και μας διακατέχει όλους. Για να νιώσουμε όμως ότι ανήκουμε σε μια οικογένεια χρειάζεται συχνά να συμμορφωνόμαστε στην από χρόνια διαμορφωμένη της ταυτότητα. Μέσα στην πατρική μας οικογένεια ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο που μας περιβάλλει. 
Είναι το πρώτο μέρος που βιώνουμε την αγάπη και την απώλεια, την επιτυχία και την αποτυχία, την περηφάνια και την ντροπή, τον θρίαμβο και την απόρριψη. 

Όλοι συμφωνούν ότι ο τρόπος που μεγαλώνουμε μας καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το πρώτο μας σπίτι είναι το πιο μεγάλο μας σχολείο, ο τόπος που εκπαιδευόμαστε συναισθηματικά, εκεί που μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τη λογική, εκεί που δημιουργούνται οι πρώτες μας σχέσεις, οι βασικότερες επιθυμίες μας και η αίσθηση της ταυτότητάς μας. 

Εκεί διαμορφώνονται και οι βασικές μας αξίες, η επιθυμία να είναι καλά αυτοί που αγαπάμε, η αλληλεγγύη, η δοτικότητα, η θυσία των προσωπικών μας αναγκών υπέρ των αναγκών αυτών που αγαπάμε. Μέσα στην πατρική μας οικογένεια υιοθετούμε στάσεις και συμπεριφορές με βάση όχι μόνο τις προσωπικές μας ανάγκες αλλά και αυτές των άλλων μελών. 

Για το λόγο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, ακόμα και αν ως μεμονωμένα άτομα ή στις υπόλοιπες σχέσεις μας έχουμε προχωρήσει, μέσα στην οικογένειά μας να αποχωριστούμε τους παλιούς μας ρόλους που τόσα χρόνια έχουμε μάθει απέξω και ανακατωτά και ξέρουμε ότι με κάποιο τρόπο λειτουργούν στο να κρατάνε την οικογένεια ενωμένη!

Τι είναι χρήσιμο να προσέξουμε λοιπόν όταν παλινδρομούμε σε συμπεριφορές που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να έχουμε αφήσει πίσω μας από καιρό; 
Η παλινδρόμηση από μόνη της δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Σίγουρα το να προσποιούμαστε ότι είμαστε και πάλι παιδιά μπορεί να μας προσφέρει μια γλυκιά αίσθηση οικειότητας, ασφάλειας και αθωότητας. Το να μπορούμε να απολαύσουμε ακόμα και σε μεγάλη ηλικία τη φροντίδα της μητέρας μας ή να διασκεδάσουμε πειράζοντας τα ώριμα πια αδέρφια μας είναι εξαιρετικά όμορφο.

Σε κάποιες όμως περιπτώσεις η παλινδρόμηση στην οποία αναφέρομαι μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις έντασης, εκνευρισμού ή και διάσπασης. Στις γιορτινές αυτές συγκεντρώσεις δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να έρθουν στην επιφάνεια παλιές ανεπίλυτες συγκρούσεις οι οποίες μπορεί να μπλοκάρουν ακόμα και τους πιο ώριμους ανάμεσά μας από το να τις διαχειριστούν με σύνεση και λογική! Ξαφνικά η ενήλικη συμπεριφορά μας πάει περίπατο κάνοντας χώρο σε πιο παιδικές, εγωιστικές ή ακόμα και ανάρμοστες συμπεριφορές που στην καθημερινή μας ζωή έχουμε αφήσει πίσω προ πολλού.

Αν παρατηρήσουμε ότι η επαφή μας με την ευρύτερη οικογένεια μας κάνει να συμπεριφερόμαστε «παιδιάστικα» είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας στους λόγους για τους οποίους ενδεχομένως συμβαίνει αυτό. Τι ανάγκες προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε με αυτό τον τρόπο; Μπορεί να μην είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε αμέσως ποιες ακριβώς είναι οι ανάγκες αυτές αλλά αν θέλουμε να βγάλουμε άκρη καλό είναι να επιμείνουμε. 

Μπορεί αυτό που χρειαζόμαστε να είναι αναγνώριση, φροντίδα, να νιώσουμε ότι μας αγαπάνε, ότι μας προσέχουν ή ότι είμαστε σημαντικοί. Ή πάλι μπορεί να είναι η ανάγκη μας να νιώσουμε ασφάλεια, να αποφύγουμε μια κατάσταση που μας προκαλεί ντροπή ή ακόμα και να αποπροσανατολίσουμε κάποιον από ένα θέμα που μας πονάει.

Όποια και να είναι η ανάγκη αυτή, είναι σημαντικό να μπορέσουμε να την εντοπίσουμε και να τη βάλουμε σε λόγια, ώστε να μπορέσουμε να την επικοινωνήσουμε και σε αυτούς που αγαπάμε! Μέχρι τότε εύχομαι καλές γιορτές σε όλους τους ενήλικους και στα παραπονεμένα παιδιά που έχουν κρυμμένα μέσα τους!

protothema

Για όλα φταίει η δασκάλα;

Της Ελένης Αργυροπούλου
Εκπαιδευτικού Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Ετοιμάζεστε να πάτε στο σχολείο να ενημερωθείτε για την πρόοδο των παιδιών σας, να συζητήσετε, να πάρετε τους βαθμούς τους…

 

Δεν είναι καθόλου σπάνιο το γεγονός να ακούσετε κάτι που δε θα σας αρέσει είτε πρόκειται για το γνωστικό επίπεδο του παιδιού σας, είτε για τη συμπεριφορά του μέσα στην τάξη, τις διαπροσωπικές του σχέσεις κλπ.

 

Είναι φυσικό όλοι οι γονείς να θέλουν να ακούσουν τα καλύτερα για το παιδί τους ακόμη κι όταν ξέρουν ότι υπάρχουν πολλές ελλείψεις.

Και τότε αντί να εκτιμηθεί η ειλικρίνεια του εκπαιδευτικού που έχει εντοπίσει ελλείψεις στο παιδί και θέλει να τις γνωστοποιήσει στο γονιό, ώστε από κοινού να προσπαθήσουν για το καλό του, ο γονιός αμέσως μετατρέπεται στην κουκουβάγια του παραμυθιού που το ΔΙΚΟ του παιδί ήταν το καλύτερο, το εξυπνότερο …κλπ κλπ.

Και όποιος είχε αντίθετη γνώμη δεν ήταν στα καλά του, στην προκειμένη περίπτωση η δασκάλα είναι ανίδεη, τεμπέλα, γεροντοκόρη και χίλια δυο κουσούρια έχει αφού δεν μπορεί να δει το τέλειο παιδί μας ως τέτοιο.

 

Ναι, έρχεται η στιγμή να αποδοθούν ευθύνες… κάτι μισόλογα μεταξύ μαμάδων «Εκείνο το παιδί το συμπαθεί πιο πολύ από το δικό μου η δασκάλα… Τον έχει βάλει στο μάτι η δασκάλα… Δεν τα εξήγησε σωστά… η δασκάλα!! Δεν τους έβαλε αρκετές ασκήσεις για το σπίτι η δασκάλα… τους έβαλε πάρα πολλά για το σπίτι ….»και η λίστα των κατηγοριών δεν έχει τέλος.
 

Δεν υπάρχει περίπτωση να σκεφτούμε ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς ως γονείς αλλά και το ίδιο το παιδί που δεν πρόσεχε την ώρα της παράδοσης, που δε σέβεται τους κανόνες, που δεν έχει τη σωστή συμπεριφορά…

 

Ποιος άραγε είναι υπεύθυνος που το παιδί όταν γυρνάει στο σπίτι πετάει την τσάντα και τρέχει να δει τηλεόραση, να παίξει και να βρει τους φίλους του μέχρι το βράδυ;

Ποιος είναι υπεύθυνος να θέσει πρόγραμμα στο σπίτι για τις ώρες μελέτης και τα διαλείμματα, να βοηθήσει το παιδί σε τυχόν δυσκολίες και να φροντίσει ώστε αυτό να τρέφεται και να κοιμάται σωστά; Μήπως αντί να αποδίδουμε ευθύνες και να προσάπτουμε κατηγορίες σε όλους τους άλλους να δούμε τι είναι αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως γονείς…

 

Αγαπάμε το παιδί μας, ναι, αλλά μήπως αυτό μας τυφλώνει και παραβλέπουμε κάποιες απαράδεκτες συμπεριφορές του;

Το έχουμε μαλώσει όταν δεν υπακούει; Έχουμε παρατηρήσει πόσο συχνά χρησιμοποιεί άσχημο λεξιλόγιο και «σηκώνει» το χέρι του;

Λέει ψέματα, κατηγορώντας για δική του αμέλεια τους άλλους και εμείς αμέσως το πιστεύουμε χωρίς να εξετάσουμε αν είναι όντως έτσι όπως τα λέει τα πράγματα; Μήπως φέρνει ξένα πράγματα στο σπίτι και βρεθεί η δασκάλα σε δύσκολη θέση να μας ανακοινώσει πλήθος σκανταλιών του;

Με τι τρόπο μιλάει στους γύρω του; Πόσο έχει εξασκηθεί να περιμένει να έρθει η σειρά του και να ακολουθεί κανόνες; Έχουν τεθεί όρια στο σπίτι και όταν τα παραβεί κρατάμε το λόγο μας (ακολουθεί η συνέπεια που του είχαμε εξηγήσει από πριν ότι θα υπάρξει ή μας κάνει ό,τι θέλει;)

Tο συγχωρούμε αμέσως μετατρέποντάς το σε ένα μικρό τύραννο που αν δε γίνει το δικό του αρχίζει να κοπανάει το πόδι στο πάτωμα και να τσιρίζει μέχρι να ικανοποιήσουν και την τελευταία του επιθυμία;

Το να θέτουμε φραγμούς στα παιδιά και .............

 

περισσότερα εδώ: www.paramana.eu

Χόρχε Μπουκάι: Τα στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

 

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

 

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης» Εκδόσεις OPERA

enallaktikidrasi