Να είσαι μπαμπάς κι όχι απλά πατέρας

Το να είσαι πιο πολύ μπαμπάς παρά πατέρας σημαίνει να μετράς τα δευτερόλεπτα για να σχολάσεις απ’ τη δουλειά και να ξεκινήσεις τη 

μέρα σου μαζί τους.

👨 Να σταματάς στην άκρη του δρόμου για να εξερευνήσετε παρέα κάτι που τους κέντρισε το ενδιαφέρον.

👨 Να αποσυνδέεσαι από κάθε μορφή τεχνολογίας όταν είσαι στην παρουσία τους.

👨 Να μην αφήνεις καμία ερώτησή τους αναπάντητη.

👨 Να έχεις την υπομονή να πηγαίνεις με τους ρυθμούς τους, όσο αργοί ή γρήγοροι κι αν είναι αυτοί.

👨 Να δίνεις πάντα δεύτερο αποχαιρετιστήριο φιλί. Και τρίτο, και τέταρτο, και πέμπτο…

👨 Να τσαλακώνεσαι μαζί τους, ολοκληρωτικά και αυθεντικά, όπως μόνο τα μικρά παιδιά ξέρουν να κάνουν.

👨 Να τους μιλάς στα εστιατόρια και στις καφετερίες, αντί να αφήνεις ένα iPad να το κάνει για σένα.

👨 Να έχεις διαβάσει αναρίθμητα βιβλία για το πώς να τα αναθρέψεις σωστά, μα να μην θυμάσαι ούτε λέξη από αυτά, όταν σε βλέπουν με εκείνο το συγκεκριμένο τους βλέμμα που ρωτάει “μπαμπά, μπορώ;”

👨 Να χάνεις τον εαυτό σου στο παιχνίδι μαζί τους, σε σημείο που να γίνεσαι πιο παιδί από εκείνα, ενίοτε πειρατής και άλλοτε δεινόσαυρος, ποτέ όμως μεγαλύτερος τους σε ηλικία.

👨 Να τους δείχνεις πόσο πολύ αγαπάς τη μανούλα τους.

👨 Να τους παίρνεις αγκαλιά όταν κοιμούνται, και στην ανάσα του ύπνου τους να ακούς την πιο γλυκιά μελωδία.

👨 Να κάνεις προσωπικές θυσίες που να σου εξασφαλίζουν όση πιο πολλή ώρα γίνεται μαζί τους.

👨 Να τους γεμίζεις τις μέρες με μικρές και μεγάλες εμπειρίες, τις οποίες να φυλάγουν κατευθείαν στην καρδιά.

👨 Να τους μαθαίνεις πως η αξία η πραγματική βρίσκεται στην αγάπη και στις στιγμές, κι όχι στα χρήματα και στην ύλη.

👨 Να μην περνά μέρα που να μην τους κοιτάξεις στα μάτια λέγοντας τους “σου έχω πει σήμερα πόσο πολύ σ’ αγαπώ;”

👨 Να τα κρατάς στην αγκαλιά σου και να τα παίρνεις βόλτες κουβαλώντας τα στον ώμο σου, ξέροντας πως στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, λίγο το βάρος τους, και λίγο το “μεγάλωσα μπαμπά”, δεν θα σου επιτρέπουν πια αυτού του είδους τις βόλτες.

👨 Να σβήσεις από το λεξιλόγιο σου τις φράσεις “δεν μπορώ τώρα” και “είμαι κουρασμένος”.

👨 Να ξαναζείς μαζί τους τα Χριστούγεννα, όπως τότε που ήσουνα κι εσύ μικρό παιδί.

👨 Να τους λες λόγια που να τα ανεβάζουν σε αξία αυτοεκτίμησης παρά λόγια τα οποία να τους αποσβένουν το εγώ τους.

👨 Να τους εγκρίνεις τα όνειρα τους, ακόμη και αυτά που μιλάνε για αστροναύτες.

👨 Να κοιτάζετε συχνά μαζί τον νυχτερινό ουρανό, και να νιώθετε τα αστέρια δικά σας.

👨 Να κάνετε το υπνοδωμάτιο τους τον δικό σας προσωπικό μικρόκοσμο.

👨 Να είσαι στο εδώ και στο τώρα, όσο πιο πολύ γίνεται.

Τα παιδιά μας μεγαλώνουν, και μαζί τους κι εμείς. Ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που μας έχει δοθεί στη ζωή, αλλά και το πιο εκδικητικό για εκείνον που δεν τον σέβεται. 

Αποτελεί το δομικό υλικό των στιγμών, αλλά και των τύψεων, αν διαλέξουμε να τον επενδύσουμε σε “άδεια” δωμάτια αντί σε “γεμάτα”. 

Στην τελική, μπορεί να είμαστε το άθροισμα των εμπειριών μας όπως λένε, μα όταν αυτές οι εμπειρίες χτιστούν παρέα με τα παιδιά μας, τότε δεν μιλάμε για άθροισμα, αλλά για γινόμενο, κι αυτό γιατί οι συγκεκριμένες εμπειρίες τείνουν να πολλαπλασιάζονται μεταξύ τους αντί να προστίθενται, ανεβάζοντας κατακόρυφα σε αξία το πνευματικό μας κεφάλαιο. 

Το μόνο που μένει να αναρωτηθούμε είναι πόσο πλούσιοι αισθανόμαστε σε μονάδες της καρδιάς…

loveletters

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πατέρας και γιος: Ο Copy και ο Paste

Ένα animation για τη σχέση πατέρα – γιου

Είναι όμοιοι…
Εν μέσω μιας πολυάσχολης ζωής, ο Copy είναι ένας πατέρας που προσπαθεί να διδάξει στον γιο του Paste το σωστό… 
Όμως ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να το κάνει αυτό;
Δείτε το εκπληκτικό animation των Daniel Martínez Lara και Rafa Cano Méndez:

tvxs

Πράγματα που κάνει ο μπαμπάς καλύτερα από τη μαμά!

Υπάρχουν πράγματα που ένας μπαμπάς κάνει καλύτερα από μια μαμά. 
Όσο κι αν δεν το πιστεύετε! 
.
1. Αφήνουν τα παιδιά να παίρνουν ρίσκα
Ένας μπαμπάς θα βοηθήσει το παιδί του να σκαρφαλώσει κάπου ψηλά, θα το πετάξει στον αέρα, θα το μάθει να κάνει βουτιές θα το βάλει στο αμάξι και θα τρέξει με 200.
Σε τι διαφέρει η μαμά: 

Μια μαμά δε θ’ αφήσει ποτέ να σκαρφαλώσει το παιδί της σ’ ένα δέντρο και μάλλον δε θα του μάθει αγωνιστικό ποδήλατο. Αυτό συμβαίνει γιατί μια μητέρα που μεγάλωνε έναν άνθρωπο 9 μήνες στην κοιλιά της, είναι φυσικό να κάνει focus  στο να το προστατεύει. Οι μαμάδες θέλουν να μεγαλώνουν ασφαλή και υγιή παιδιά μας λέει ο παιδοψυχίατρος Kyle Pruett και συγγραφέας του βιβλίουFatherneed: Why Father Care Is as Essential as Mother Care for Your Child. Ωστόσο τα ρίσκα είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη τους. Το κινητικό παιχνίδι, μας λέει, βοηθά στην υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών και στην εκτόνωσή τους. Καλύτερα να πέσει από το ποδήλατο, παρά να μην μάθει ποτέ! Ένα παιδί που τολμά να παίρνει ρίσκα, ως ενήλικος δεν θα φοβάται τη ζωή.

2. Εμπιστεύονται τους εαυτούς τους περισσότερο από τους ειδικούς
Γενικότερα οι άντρες από τη φύση τους έχουν μια τάση να εμπιστεύονται το ένστικτό τους. Ίσως επειδή στο παρελθόν ως κυνηγοί, δε ρωτούσαν για το πώς και που θα βρουν την τροφή τους. Το ίδιο κάνουν και με τα παιδιά. Τα ανατρέφουν βάση ενστίκτου, γι’ αυτό και ίσως ανησυχούν λιγότερο.
Σε τι διαφέρει η μαμά:

Οι γυναίκες μας λέει η ειδική σύμβουλος γονιών Rona Renner, είναι περισσότερο ευαίσθητες στο να κάνουν το σωστό με τα παιδιά τους. Επίσης έχουν την τάση να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με τις άλλες μητέρες, πολύ περισσότερο απ ότι οι μπαμπάδες. Εντάξει είναι πάντα καλό να ακούς μια δεύτερη ή μια τρίτη γνώμη, αλλά καλό είναι να εμπιστεύεσαι και το ένστικτό σου.

3. Αγνοούν τις λεπτομέρειες
Ένας μπαμπάς θα φορέσει το μπλουζάκι του παιδιού ανάποδα, πιθανώς επειδή αγνοεί ότι η στάμπα πηγαίνει πάντα μπροστά. Επίσης δε θα σκεφτεί ποτέ να συνδυάσει σωστά τα χρώματα, ή να πάρει το γαλάζιο καπέλο με το μπλε μαγιό. Τους αρκεί να πάρουν το καπέλο και το παιδί τους να είναι προστατευμένο από τον ήλιο.
Σε τι διαφέρει η μαμά: 

Η Rona Renner, μας λέει: Τα στάνταρ που βάζει κάθε μαμά για τα παιδιά της είναι πάντα πολύ υψηλά. Επίσης μια μητέρα θέλει πάντα να είναι όλα τέλεια. Ωστόσο αν και οι προθέσεις της είναι πάντα καλές αυτή η τελειομανία της την κάνει κάποιες φορές να χάνει την ουσία και να προσθέτει περιττά άγχη, στο ήδη δύσκολο ρόλο της.

4. Οι μπαμπάδες συχνά λειτουργούν σαν παιδιά
Οι άντρες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μπουσουλήσουν στο χαλί παρέα με τα παιδιά τους, να βρέχουν τους άλλους στη θάλασσα, να παίζουν παρέα με το τρενάκι και γενικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να παλιμπαιδίζουν με την πρώτη ευκαιρία. Και αυτό τους κάνει πολύ συμπαθητικούς και επικοινωνιακούς στα μάτια των παιδιών τους.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Γιατί η αλήθεια είναι ότι το πρόγραμμά τους είναι πιο βαρύ, και με περισσότερα καθήκοντα. Πρέπει να μαγειρέψουν, να πάνε και να φέρουν τα παιδιά, να τα ντύσουν, να τα κάνουν μπάνιο, να….να…Και όσα περισσότερα καθήκοντα έχεις τόσο λιγότερο ανάλαφρος αισθάνεσαι. Ένας δεύτερος λόγος μας λέει η κυρία Renner είναι αισθάνονται πολύ υπεύθυνες με το ρόλο τους, ώστε  να χαλαρώσουν και να μπουσουλήσουν….Οι μπαμπάδες πάλι όχι. Και αυτή είναι η γοητεία τους.

5. Οι μπαμπάδες διαλέγουν τις μάχες τους 
Ένα καλό των μπαμπάδων, που θα έπρεπε να αντιγράψουν και οι μαμάδες, είναι ότι διαλέγουν τις «μάχες» που θα δώσουν σε ό,τι αφορά τα παιδιά τους.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Οι μπαμπάδες γενικά αποφεύγουν τις συναισθηματικές συγκρούσεις με τα παιδιά τους, πράγμα που οι μαμάδες δεν κάνουν. Με άλλα λόγια οι μαμάδες χρησιμοποιούν συχνά τον συναισθηματικό «εκβιασμό», για να καταφέρουν το σκοπό τους. Αντίθετα οι μπαμπάδες μοιάζουν να γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι κάποιες «μάχες» είναι χαμένες, γεγονός που εκνευρίζει τις μαμάδες.
πηγή: madata
πηγή της πηγής: www.imommy.gr

Όσα χρειάζονται τα παιδιά από τους μπαμπάδες

Μέχρι πρόσφατα, ο ρόλος του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση
του παιδιού θεωρούνταν δευτερεύουσας σημασίας.

Προφανώς γιατί επικρατούσε η άποψη ότι η επίδρασή του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.

Σήμερα, είναι σαφές ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητα του παιδιού.

Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού Scientific American Mind, οι πατεράδες το 1965 ξόδευαν λιγότερο από 3 ώρες την ημέρα στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους με το ποσοστό αυτό να φτάνει στις 6,5 ώρες το 2000.

Σήμερα, ευτυχώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα παιδιά  χρειάζονται και έχουν την επιρροή του πατέρα, την υποστήριξη και την αγάπη του.

Εκτός όμως από τις βασικές ανάγκες, ο μπαμπάς πρέπει να παρέχει τα ακόλουθα 7 πράγματα:

Χρόνος

    Ο χρόνος είναι ένα πολύτιμο αγαθό και είναι κάτι που δεν μπορεί να αναπληρωθεί. Μην προσπαθήσετε να διακρίνετε την ποιότητα μεταξύ της ποσότητας από τον χρόνο που διαθέτετε. Κάθε φορά που αφιερώνετε χρόνο στα παιδιά είναι ποιοτικός. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι αποτελούν προτεραιότητα στη ζωή σας. Δείξτε τους πόσο πολύτιμοι είναι για εσάς. Διαβάστε ένα βιβλίο, πηγαίνετε μια βόλτα στη θάλασσα, παίξτε μαζί τους και προπαντός  ακούστε τις ανησυχίες τους.

Σοφία και Γνώση

    Τι καλύτερο για έναν μπαμπά από το να μοιραστεί τη σοφία και τη γνώση που διαθέτει με τα παιδιά του; Με το να είστε ανοιχτοί και ειλικρινείς για τις εμπειρίες σας μπορείτε να αποτρέψετε τα παιδιά σας να κάνουν τα λάθη που κάνατε. Μην αποθαρρύνεστε αν δεν ακολουθούν πάντα τις συμβουλές σας. Με τον καιρό και αφού ωριμάζουν θα αφουγκράζονται τα λόγια σας και θα τα «περάσουν» στα δικά τους τα παιδιά. 

Καθοδήγηση

    Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση και ενθάρρυνση από τον πατέρα για να αντιμετωπίσουν  αποτελεσματικά όλα τα εμπόδια που θα συναντήσουν στη ζωή τους. Όχι βέβαια έτοιμες λύσεις, αλλά τα ερεθίσματα εκείνα που θα τα οδηγήσουν να ανακαλύψουν μόνα τους τις λύσεις που χρειάζονται.

Ενθάρρυνση

    Τα λόγια έχουν δύναμη. Μπορούν να επηρεάσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού, την εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπό σας και την εξωστρέφεια του. Ωστόσο, πολλοί μπαμπάδες είναι φειδωλοί με τις λέξεις και ξεχνάνε πόσο σημαντικό είναι να μιλάνε με τα παιδιά τους. Προσπαθήστε να είστε γενναιόδωροι με τα λόγια σας και να ενθαρρύνετε τα παιδιά σας όσο το δυνατόν περισσότερο. Ακόμα και όταν αποτυγχάνουν, θέλουν να ξέρουν ότι εξακολουθείτε να πιστεύετε σε αυτά. Φράσεις τύπου «Είμαι περήφανος για σένα», «Τι πιστεύεις εσύ;», «Πιστεύω ότι θα τα καταφέρεις» σημαίνουν πολλά για ένα παιδί.

Προστασία

    Τα παιδιά έχουν μεγάλη ανάγκη να γνωρίζουν ότι ο μπαμπάς τους αποτελεί πηγή προστασίας και ασφάλειας. Όταν όμως εδραιωθεί αυτή η αίσθηση της ασφάλειας τότε πρέπει η οικογένεια, να τα «σπρώξει» να ανακαλύψουν τον κόσμο, πέρα από το «δίχτυ προστασίας» που προσφέρει ο περίγυρος.

Υπομονή

    Η υπομονή είναι μια αρετή που μπορεί εύκολα να εξαντληθεί όταν υπάρχουν παιδιά, αφού τη δοκιμάζουν συνεχώς. Όμως ο μπαμπάς οφείλει να μάθει να ελέγχει τα συναισθήματά του και να απαντάει με υπομονή και αγάπη στα ερωτήματα των παιδιών. Αν κυριαρχήσει αυτή η ικανότητα, πατέρας και παιδιά  θα αποκομίσουν τεράστια οφέλη και θα αναπτύξουν μια στενότερη σχέση.

Αγκαλίτσες και φιλάκια

    Τα παιδιά έχουν ανάγκη να αισθάνονται την αγάπη του μπαμπά. Οι αγκαλιές και τα φιλιά θα τα παρηγορήσουν τις δύσκολες στιγμές και θα τα κάνουν να αισθάνονται ασφάλεια. Όταν τους τα στερείτε τα παιδιά νιώθουν παραμελημένα. Εκδηλώστε λοιπόν τα συναισθήματα σας, δείξτε αγάπη, τρυφερότητα, στοργή για να μεγαλώσετε χαρούμενα παιδιά.

baby

Ένας γονιός πρέπει να είναι «ΕΔΩ» για το παιδί του!

Η φυσική παρουσία των γονέων είναι αναντικατάστατη στην ανάπτυξη του παιδιού. 

Ούτε τα χρήματα ούτε τα παιχνίδια και τίποτα υλικό αγαθό δεν μπορεί να εξαγοράσει την αγάπη και την φροντίδα του γονέα.

Το παιδί, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες έχει την ανάγκη να έχει στενή σχέση με τους γονείς του. 

Διαμορφώνει την προσωπικότητά του και τα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα του που θα το κάνουν να σταθεί στις δυσκολίες της ζωής. 

Οι γονείς λοιπόν οφείλουν να είναι δίπλα στα παιδιά τους να τους μαθαίνουν σωστές αξίες, να επικοινωνούν μαζί του, να συζητούν τους προβληματισμούς τους και να το στηρίζουν όπου χρειάζεται βοήθεια.

Το παιδί χρειάζεται την συμπαράστασή μας, πρέπει να είμαστε παρόντες, όταν μας χρειάζονται. 

Δεν χρειάζεται να είμαστε πιεστικοί και αυταρχικοί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε υπερβολικά ελαστικοί. 

Καλό είναι να έχουμε μια ισορροπία και να αφήνουμε στο παιδί μας να μας πλησιάσει και να μας πει το ίδιο αυτό που το απασχολεί, χωρίς πίεση. 

Μπορεί να μην θέλει να μιλήσει κάποιες φορές και αυτό βγαίνει από αντίδραση, γιατί νιώθει πίεση. Αν όμως του δώσουμε το χώρο του και το χρόνο του θα έρθει να μας συμβουλευτεί γιατί θα ξέρει ότι πάντα είμαστε εκεί για οτιδήποτε κι αν συμβεί.

Πρέπει σαν γονείς να είμαστε συμπαραστάτες, στοργικοί και δεχτικοί στο να ακούμε τους προβληματισμούς του παιδιού μας, να το αφήνουμε να επιλέξει και να το βοηθάμε να θέτει ρεαλιστικούς στόχους που δε θα το κάνουν να απογοητευτεί. 

Σημαντικό είναι να επιβραβεύουμε τα παιδιά μας, όταν προσπαθούν, ώστε να έχουν κίνητρο να συνεχίσουν.

Είναι σημαντικό να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να είμαστε το στήριγμά τους. Οι βάσεις που αποκτούν από την οικογένεια είναι οι πιο σημαντικές για να διαμορφώσουν μία ολοκληρωμένη και συγκροτημένη ταυτότητα. 

Οι αξίες που αποκτούν από την οικογένεια θα τα βοηθήσουν να κάνουν τις σωστές επιλογές, να έχουν κριτική σκέψη και να είναι αγωνιστές στη ζωή τους.

Ας μείνουμε κοντά στα παιδιά μας,  έτσι θα τα βοηθήσουμε σε όλη τους τη ζωή…

Γιάννης Ξηντάρας 

mytwinsΦιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Clint Edwards: Ένας μπαμπάς εξομολογείται: «Το ότι βοηθάω τη γυναίκα μου δεν με κάνει ήρωα!»

«Έχεις δίκιο», της είπα. «Είμαστε σύντροφοι και συνεργάτες και δεν θα πρέπει να φέρομαι σαν να κάνω κάτι εξαιρετικό, επειδή ξυπνάω τα βράδια. Θα σταματήσω.»

--------------

Ο Clint Edwards είναι μπαμπάς, blogger και σύζυγος. 

Έχει πρωινή δουλειά, τρία παιδιά –εκ των οποίων το ένα είναι μωρό, και μία γυναίκα που «τρέχει» από το πρωί μέχρι το βράδυ. 

Έχει, επίσης, τη έντονη ανάγκη να εξομολογηθεί ένα λάθος του –το γεγονός ότι θεωρούσε τον εαυτό του σπουδαίο, επειδή ξυπνά τα βράδια για να ταΐσει το μωρό. Μέχρι που το διόρθωσε και το ίδιο ελπίζει να κάνουν κι άλλοι μπαμπάδες (αφού πρώτα αρχίσουν να ξυπνούν κι εκείνοι κάθε βράδυ για το μωρό). Το παρακάτω πρέπει να το διαβάσετε και εσείς και ο άντρας σας.

" Συζητούσα κάποτε με την γυναίκα μου για τα ατελείωτα ξενύχτια που «τραβάμε» με το μωρό, όταν κάποια στιγμή της είπα «τουλάχιστον σηκώνομαι εγώ. Λίγοι είναι οι άντρες που το κάνουν αυτό. Θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων.»

Ήμουν κουρασμένος. Και της το είπα σαν να είναι τρομερά τυχερή που με έχει. Σαν να ήμουν καλύτερος από εκείνη ως γονιός.

Η ώρα ήταν 7 το πρωί. Η Μαίρη σταμάτησε να μιλά και έγειρε πίσω στην καρέκλα της, με τον Άρη να κοιμάται στην αγκαλιά της. 

Τα μάτια της ήταν λίγο κόκκινα και τα καστανά μαλλιά της ήταν πιασμένα σε μια χαλαρή αλογοουρά. Κράτησε το μωρό λίγο πιο σφιχτά πάνω της και άκουσε με προσοχή αυτό που της είπα. Περίμενα ότι θα συμφωνούσε μαζί μου. 

Συχνά αναφερόμασταν σε μπαμπάδες που ξέραμε, οι οποίοι δεν ξυπνούσαν ποτέ για τα μωρά τους. Θεωρούσαν πως αυτό είναι δουλειά της μαμάς.

Δεν συμφώνησε, όμως.
Αντίθετα, σταύρωσε τα πόδια της, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε «θα ήθελα να σταματήσεις να το λες αυτό».

Την περίοδο εκείνη η Μαίρη έκανε ένα μεταπτυχιακό, ήταν μαμά τριών παιδιών και εθελόντρια στο σχολείο των παιδιών (ήταν προϋπόθεση για να τα δεχτούν στο συγκεκριμένο σχολείο). 

Περνούσε ώρες καθισμένη στο τραπέζι της κουζίνας, σκυμμένη πάνω από ένα πληκτρολόγιο, με ένα μπλοκάκι στα δεξιά της, και τουλάχιστον ένα παιδί να προσπαθεί να σκαρφαλώσει στο πόδι της. Και παρά την αφοσίωσή της στις σπουδές της, και το πόσο εγώ την βοηθούσα, συχνά μιλούσε για την πίεση που ένιωθε προκειμένου να κρατήσει το σπίτι καθαρό –αλλά και να πάει τα παιδιά στον παιδίατρο, να μαγειρέψει, να πάει τα παιδιά στις απογευματινές τους δραστηριότητες, να τα φροντίζει για να είναι καθαρά και υγιή και παράλληλα να τα διαπαιδαγωγεί. 

Ήταν και φοιτήτρια και μαμά, κι όμως ένιωθε μια τρομακτική πίεση να φροντίζει αποκλειστικά εκείνη τα παιδιά μας. 

Και εκεί ήμουν κι εγώ, να θρέφω τις προσδοκίες μου αναφέροντας την βοήθειά μου τα βράδια, σαν να ήταν μία τρομερά γενναιόδωρη προέκταση του ρόλου μου ως πατέρας.

Φυσικά, δεν τα σκέφτηκα όλα αυτά την στιγμή εκείνη. 

Αυτό που είπα ήταν ο τρόπος μου να την κάνω να προσέξει την συμβολή μου στον γάμο μας. Ως πατέρας, συχνά νιώθω σαν να «σπάω το καλούπι» που βοηθάω ουσιαστικά στο σπίτι. Όταν γυρίζω από την δουλειά πολλές φορές καθαρίζω. 

Ξυπνάω τα βράδια και κάνω πολλά άλλα πράγματα για να βοηθήσω να είναι ο γάμος μας συντροφικός. Αλλά για κάποιον λόγο, ένιωθα σαν να δικαιούμαι ιδιαίτερη προσοχή επειδή έκανα πράγματα που, για πολλά χρόνια, έχουν θεωρηθεί δουλειές της μαμάς.

Φορούσα ένα παντελόνι δουλειάς και ένα κολλαριστό πουκάμισο. Στο δεξί μου χέρι κρατούσα μία τσάντα με το μεσημεριανό μου φαγητό. Σταμάτησα μια στιγμή, έκανα ένα βήμα πίσω και της είπα «Γιατί; Θέλω να πω, αλήθεια είναι. Κάνω πολλά πράγματα που άλλοι μπαμπάδες δεν τα κάνουν. Είμαι καλός σύζυγος!»

Η Μαίρη σηκώθηκε, με το μωρό στην αγκαλιά της. Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μας κοιμόντουσαν ακόμα, οπότε μιλούσαμε ψιθυριστά. «Γιατί δεν με κάνει να νιώθω σα να ήμαστε συνεργάτες. Με κάνει να νιώθω σαν να θέλεις να σε προσκυνώ κάθε φορά που ξυπνάς το βράδυ για το μωρό. Είναι και δικό σου μωρό, ξέρεις.»
Ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες για λίγη ώρα. 

Μου είπε πόσο εκτιμούσε όσα κάνω για να την βοηθάω στο σπίτι, αλλά δεν της άρεσε ο τρόπος που φερόμουν σαν να κάνω κάτι τρομερά σπουδαίο, ενώ στην πραγματικότητα έκανα αυτό που κάθε άντρας θα έπρεπε να κάνει.

Η πρώτη -ανόητη- αντίδρασή μου ήταν να τσαντιστώ. Ήθελα να της κάνω μία λίστα με άλλους μπαμπάδες που ξέραμε, φίλους και συγγενείς, οι οποίοι παραμένουν προσκολλημένοι στους παραδοσιακούς ρόλους του κάθε φύλου. Άνοιξα το στόμα μου, αλλά σταμάτησα. Σκέφτηκα τι ένιωθα εκείνη τη στιγμή και προτίμησα να φύγω για την δουλειά πριν πω κάτι που δεν θα έπρεπε.

Έτσι, οδήγησα μέχρι την δουλειά μέσα στα νεύρα.

Ήμουν σχεδόν 20 λεπτά κολλημένος στην κίνηση όταν θυμήθηκα την τελευταία φορά που έπλυνα τα πιάτα. Θεωρούσα ότι θα έπρεπε να με επαινούν γι'αυτό, να μου δίνουν βραβεία, όμως για πρώτη φορά αναρωτήθηκα, Γιατί; Έφαγα κι εγώ σε αυτά τα πιάτα. Μετά σκέφτηκα τότε που έβαλα σκούπα, ή που έβαλα πλυντήριο και άπλωσα, και συνειδητοποίησα ότι είχα τις ίδιες προσδοκίες και για αυτές τις δουλειές και ξαφνικά ένιωσα εντελώς μα**ας. Το ότι η Μαίρη θα ήταν υπεύθυνη για την φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού ήταν τόσο βαθιά ριζωμένο στην αντίληψή μου για την οικογένεια και την συμβολή του καθενός που ανέβαζα τον εαυτό μου σε βάθρο επειδή έκανα κάτι τόσο απλό, όσο το να βοηθάω την γυναίκα μου με το μωρό μας τα βράδια.

Μέχρι να παρκάρω και να περπατήσω ως το γραφείο, είχα αρχίσει να νιώθω πολύ μικρός.

Τηλεφώνησα στη Μαίρη από την δουλειά και της είπα ότι λυπάμαι. «Έχεις δίκιο», της είπα. «Είμαστε σύντροφοι και συνεργάτες και δεν θα πρέπει να φέρομαι σαν να κάνω κάτι εξαιρετικό, επειδή ξυπνάω τα βράδια. Θα σταματήσω.»

Η Μαίρη σώπασε για μια στιγμή. Μετά μου είπε «ευχαριστώ». "

mama365
Το Χαμομηλάκι

Ο κόσμος χρειάζεται μπαμπάδες

Ζήτω οι μπαμπάδες που επιδίδονται στα πάντα. 

Που κάνουν ό,τι χρειάζεται να γίνει. 

Που σκουπίζουν μύτες και ανεβάζουν βρακάκια. 

Που καθαρίζουν πατάτες. 

Που φτιάχνουν την αποχέτευση. 

Που χτυπάνε και ανακατεύουν και ψιλοκόβουν. 

Που έχουν ήδη βάλει τα παιδιά για ύπνο την ώρα που γυρίζει η μαμά απ’ τη δουλειά. 

Που είναι εκεί όποτε και όταν τους χρειάζονται.

Ζήτω οι μπαμπάδες, που μαζί με τις μαμάδες, 

αποτελούν το κέντρο του σπιτιού.

Pam Brown "Στον αγαπημένο μου πατέρα"

εκδόσεις Παπαδόπουλος.

enakeimenomiaeikona

«Όχι, μπαμπά. Εσύ θα μου κρατήσεις το χέρι» "No, Dad. You hold my hand."

Κράτησέ με, μπαμπά…

Ο πατέρας ενός μικρού κοριτσιού διέσχιζε μια γέφυρα με την κόρη του. Ο πατέρας, που φοβόταν τα ύψη, είπε στη μικρή του κόρη: «Γλυκιά μου, σε παρακαλώ, κράτησε το χέρι μου, ώστε να μην πέσεις στο ποτάμι».

Το μικρό κορίτσι είπε: 

«Όχι, μπαμπά. Εσύ θα μου κρατήσεις το χέρι».

«Ποια είναι η διαφορά;» ρώτησε απορημένος ο πατέρας.
«Υπάρχει μεγάλη διαφορά» απάντησε το κορίτσι.

«Εάν εγώ κρατώ το χέρι σου και συμβεί κάτι σε μένα, οι πιθανότητες να αφήσω το χέρι σου είναι μεγάλες. Εάν όμως κρατάς εσύ το χέρι μου, ξέρω σίγουρα, πως, ό,τι και να συμβεί, δεν θα αφήσεις ποτέ το χέρι μου, αλλά θα το κρατάς σταθερά. Έτσι, θα κρατιέμαι πάντα από σένα, κάθε φορά που θα σε χρειάζομαι, όχι μόνο τώρα που είμαι μικρή αλλά και όταν μεγαλώσω.

Εάν εσύ μου κρατάς σταθερά το χέρι τώρα που είμαι παιδί, όταν μεγαλώσω, θα σε έχω νοητά μαζί μου κάθε φορά που θα γεφυρώνω τα αντίθετα μέσα μου στις αλλαγές της ζωής μου, χωρίς να φοβάμαι τα ύψη των στόχων μου. Θα προχωρώ θαρρετά με τόλμη και αποφασιστικότητα, έχοντας το συναισθηματικό σου κράτημα σαν οδηγό, που θα με κατευθύνει σε εκείνο που κάνει καλύτερη και σταθερότερη την αγάπη μέσα μου, είτε άνθρωπος είναι αυτό είτε δημιουργικότητα».

Μετάφραση, Διασκευή: Αγγελική Μπολουδάκη

enallaktikidrasi

A little girl and her father were crossing a bridge.
The father was kind of scared so he asked his little daughter:
"Sweetheart, please hold my hand so that you don't fall into the river." 

The little girl said:
"No, Dad. You hold my hand."
"What's the difference?" Asked the puzzled father.

"There's a big difference," replied the little girl. 

"If I hold your hand and something happens to me, chances are that I may let your hand go. But if you hold my hand, I know for sure that no matter what happens, you will never let my hand go."

In any relationship, the essence of trust is not in its bind, but in its bond. So hold the hand of the person whom you love rather than expecting them to hold yours...

boardofwisdom

«Πατέρας» - "Father"

Ένα πολύ γλυκό βίντεο κινουμένων σχεδίων, αφιερωμένο σε όλους τους μπαμπάδες.

Στα μάτια των παιδιών τους φαντάζουν δυνατοί, με άτρωτο χαρακτήρα, είναι οι ήρωές τους και είναι πάντα εκεί, δίπλα τους, για να καθησυχάζουν την οικογένειά τους στα δύσκολα και να την προστατεύουν!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Ένα πολύ τρυφερό Video: «Στο σπίτι με τον μπαμπάκα» Emio Tomoeni Home with dada

Ο Emio Tomoeni θέλησε να φτιάξει ένα video για την γυναίκα του προκειμένου να της δείξει πως περνάει με τον γιο τους, όταν εκείνη λείπει από το σπίτι για δουλειές.
Στην προσπάθειά του να της δείξει πόσο πολύ την αγαπάει και πόσο ωραία περνάει με το παιδί, κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον εκατομμύρια χρηστών του YouTube αφού από την ημέρα που ανέβασε το video στο διαδίκτυο το 2012 μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει πάνω από 2 εκατομμύρια views ενώ προβλήθηκε και στην αμερικανική εκπομπή Today Show.

Ο Emio που δηλώνει «χαζομπαμπάς» στα ελληνικά στην περιγραφή του βίντεο δείχνοντας ότι έχει σχέσεις με την χώρα μας, μπορεί να πέρασε μόνο λίγες ώρες παίζοντας με τον γιο του, όμως κατάφερε να συγκινήσει με το τρυφερό βίντεο. Αντί να ανοίξει την τηλεόραση ή να ασχοληθεί με τον υπολογιστή του, θέλησε να φροντίσει το παιδί του παίζοντας, αλλάζοντας την πάνα του, ταΐζοντας το αλλά και τακτοποιώντας το σαλόνι έτσι ώστε όταν επιστρέψει η μαμά να τα βρει όλα στη θέση τους!

kathimerini

Συμβουλές που δίνω στα παιδιά μου, αλλά εγώ δεν τηρώ!

Ένας νέος μπαμπάς έχει ανησυχίες! Φοβάται ότι η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις του είναι μεγάλη…
Σ’ ένα τρυφερό κείμενο ένας πατέρας γράφει για όλα όσα θέλει να μάθει στα παιδιά του, αλλά συνειδητοποιεί ότι ακόμη κι ο ίδιος δυσκολεύεται να εφαρμόσει.

Το μεγάλωμα ενός παιδιού σε κάνει να αναθεωρείς το σύστημα αξιών σου ή και να αναρωτιέσαι αν στην πραγματικότητα είχες αξίες πριν κάνεις παιδί. Είναι τόσο δύσκολο και, ταυτόχρονα, τόσο αναγκαίο να είσαι το καλό παράδειγμα.

 

Ως νέος πατέρας έχω καταλάβει το εξής: Δεν τηρώ σχεδόν κανένα από τα πράγματα που θέλω να εμφυσήσω στα παιδιά μου. Ξέρω να ξεχωρίζω το σωστό από το λάθος φυσικά, αλλά… δεν είναι πάντα εύκολο να κάνεις αυτό που πρέπει! Κάθε φορά που τους δίνω μια συμβουλή, συνειδητοποιώ ότι εγώ ο ίδιος δεν την εφαρμόζω.

Συγκέντρωσα λοιπόν μερικά από τα μαθήματα ζωής που προσπαθώ να δίνω στα παιδιά μου, αλλά – μυστηριωδώς – είμαι εγώ ο πρώτος που ξεχνάει να εφαρμόσει:

 

Δεν χρειάζεται να αρέσεις σε όλους

Πες τη γνώμη σου αν πιστεύεις ότι έχεις δίκιο. Πες στους φίλους σου την αλήθεια ακόμη κι αν δεν θέλουν να την ακούσουν. Να είσαι ειλικρινής. Μη γελάς με αστεία που δεν σου αρέσουν, μη σιωπάς αν το δίκιο είναι με το μέρος σου, μη φοβάσαι την αλήθεια. Εγώ, ακόμα, τη φοβάμαι…

 

Μην χαραμίσεις τα ταλέντα σου

Προσπάθησε να ολοκληρώνεις αυτό που αρχίζεις! Αν έχεις ταλέντο σε κάτι, δούλεψε και γίνε πολύ καλός σ’ αυτό. Μην αρκεστείς στην μετριότητα! Εγώ ήμουν απλά καλός και ποτέ «πολύ καλός» με ό,τι ασχολούμουν – κιθάρα, φωτογραφία, ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Γι΄ αυτό μάλλον τα παράτησα όλα.

Διάβασε για το σχολείο

Διάβασε πολύ και κόπιασε για το σχολείο σου. Όχι για να βγάλεις λεφτά ή να πάρεις επαίνους. Μόνο για να μπορέσεις μια μέρα να κοιτάξεις πίσω και να αισθανθείς περήφανος για τον εαυτό σου.

 

Καθάρισε το δωμάτιό σου

Βλέπεις αυτή τη τεράστια στοίβα από ρούχα δίπλα στο κρεβάτι σου; Μου χαλάει τη διάθεση κάθε φορά που την βλέπω. Κράτα τον χώρο σου καθαρό και τακτοποιημένο – δεν φαντάζεσαι πόσο όμορφα θα σε κάνει να νιώσεις.

 

Φρόντισε το σώμα σου

Είναι το σπίτι σου και είναι μοναδικό – φρόντισέ το. Κάνε γυμναστική και πρόσεξε την διατροφή σου. Και μην πίνεις πολλά αναψυκτικά (όπως εγώ) – δεν θα σ’ αρέσουν τα συνεπακόλουθα σφραγίσματα (κοίτα τα δικά μου!).

 

Πείσε τον εαυτό σου να ζήσει νέες εμπειρίες

Δε θέλω να γίνω ο γονιός που πιέζει το παιδί του να κάνει όσα αυτός δεν μπόρεσε, αλλά πραγματικά οι εμπειρίες είναι το παν! Ίσως το ενδεχόμενο να ταξιδέψεις ή να μείνεις στο εξωτερικό σε τρομάζει. Πρέπει όμως να δοκιμάσεις καινούριες γεύσεις, καινούρια μέρη, καινούρια έθιμα, γλώσσες και συνήθειες.

Ενδιαφέρσου για την πολιτική

Προσπάθησε να παρακολουθείς τις πολιτικές εξελίξεις. Μην ξοδεύεις όλο σου τον χρόνο στα social media και στην τηλεόραση. Δώσε την απαραίτητη προσοχή σ’ αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά – αυτά που θα σου αλλάξουν τη ζωή. Διάβασε, κουβέντιασε, προβληματίσου.

 

Να οδηγείς προσεκτικά

Μην απαντάς σε κλήσεις ή μηνύματα όσο οδηγείς. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να περιμένει! Μην πίνεις πριν οδηγήσεις και μην έχεις υπερβολική αυτοπεποίθηση ως προς τις ικανότητές σου ως οδηγός. Πρέπει να νοιάζεσαι για την ασφάλειά σου!

 

Η οικογένειά σου είναι πάνω απ’ όλα

Πάνω και πρώτα απ΄ όλα βρίσκεται η οικογένειά σου. Να είσαι εκεί όταν σε χρειάζονται. Μη ρωτάς, μην ζητάς εξηγήσεις για όλα. Μην αφήσεις ποτέ τη δουλειά σου να γίνει πρώτη σου προτεραιότητα. Η οικογένειά σου, είναι ό, τι σημαντικότερο έχεις.

Αυτή η τελευταία συμβουλή είναι μάλλον η μόνη που τηρώ ευλαβικά…

 

Μπορεί να μην είμαστε τέλειοι, αλλά ένα είναι σίγουρο: μεγαλώνοντας παιδιά, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Πηγή: mama365.com

superdad

Ο πατέρας συμβάλλει με μοναδικό τρόπο στην ανάπτυξη του παιδιού

Οι μπαμπάδες είναι εξίσου απαραίτητοι για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού όσο και οι μητέρες.

 

O Dr. Erik Erikson, πρωτοπόρος στον τομέα της παιδοψυχολογίας, εξηγεί στο επιστημονικό περιοδικό Psychology Today γιατί η πατρότητα είναι μια περίπλοκη και μοναδική διαδικασία και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Σύμφωνα με τον Erikson, η αγάπη του πατέρα διαφέρει από αυτήν της μητέρας «ποιοτικά». Δηλαδή, οι μπαμπάδες «αγαπούν πιο επικίνδυνα», γιατί η αγάπη τους είναι περισσότερο «αναμενόμενη, πιο οργανική» από αυτήν της μητέρας. Ο πατέρας συμβάλλει με μοναδικό τρόπο στην ανάπτυξη του παιδιού, με τρόπο που κανείς άλλος δε μπορεί να αναπληρώσει. Πιο συγκεκριμένα:

Οι μπαμπάδες είναι διαφορετικοί ως γονείς

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι μπαμπάδες έχουν ιδιαίτερο στιλ επικοινωνίας και διαδραστικότητας με τα παιδιά. Ήδη στις 8 πρώτες του εβδομάδες, το έμβρυο μπορεί να διακρίνει αν αλληλεπιδρά μαζί του ο μπαμπάς ή η μαμά.

Αυτή η διαφοροποίηση παρέχει στα παιδιά ευρύτερη εμπειρία στην αλληλεπίδρασή τους με τους άλλους και στην δημιουργία διαφορετικών σχέσεων. Είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, τα παιδιά μαθαίνουν, εντελώς εμπειρικά, ότι οι άνδρες είναι διαφορετικοί από τις γυναίκες και όχι ξεχωριστό τρόπο να λειτουργούν στην ζωή τους, από άλλους ενήλικες και παιδιά. Η κατανόηση αυτή είναι σημαντική στην ανάπτυξή τους.

Οι μπαμπάδες παίζουν διαφορετικά

Οι μπαμπάδες γαργαλούν περισσότερο, «παλεύουν» με τα παιδιά, τα πετούν στον αέρα (την στιγμή που οι μαμάδες φωνάζουν «όχι τόσο ψηλά!»), τα κυνηγούν υποδυόμενοι τα «τέρατα». Επίσης, είναι αυτοί που μπορούν να μάθουν στα παιδιά ότι, παρά τα ‘άγρια’ παιχνίδια, απαγορεύονται το δάγκωμα, οι κλοτσιές ή άλλες μορφές φυσικής βίας. Αντίθετα, θα θέσουν τα όρια και θα διδάξουν στα παιδιά την υγιή ισορροπία ανάμεσα στην δειλία και την επιθετικότητα.

Οι μπαμπάδες χτίζουν εμπιστοσύνη

Πηγαίντε σε έναν παιδότοπο και ακούστε τους γονείς: Ποιος είναι αυτός που προτρέπει το παιδί να σκαρφαλώσει ή να πηδήξει από λίγο πιο ψηλά; Να τρέξει λίγο πιο γρήγορα ή να πετάξει κάτι πιο μακριά; Αντίθετα, ποιος είναι αυτός που λέει στα παιδιά να προσέχουν; Εκ φύσεως, οι μαμάδες προστατεύουν και οι μπαμπάδες σπρώχνουν τα παιδιά στα όριά τους. Ένα μόνο από τα δύο αυτά γονικά πρότυπα μπορεί να αποβεί επικίνδυνο, γιατί ο ένας γονιός θα παροτρύνει το παιδί να αναλάβει ρίσκα χωρίς συχνά να υπολογίσει τις συνέπειες, ενώ ο άλλος θα τα αποφύγει, χωρίς αυτό να βοηθά το παιδί να χτίσει αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Μαζί, οι δύο γονείς, το βοηθούν να παραμένει ασφαλές, ενώ επεκτείνει τις εμπειρίες του και αυξάνει την αυτοπεποίθησή του.

Οι μπαμπάδες επικοινωνούν διαφορετικά

Πρόσφατη, εκτενής έρευνα έδειξε πως όταν μιλούν στα παιδιά, οι μπαμπάδες και οι μαμάδες διαφέρουν. Οι μαμάδες θα απλοποιήσουν τις λέξεις που χρησιμοποιούν και θα μιλήσουν στο επίπεδο του παιδιού. Οι μπαμπάδες δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν τέτοιες «παραχωρήσεις». Ο τρόπος που χρησιμοποιεί η μαμά εξυπηρετεί την άμεση επικοινωνία. Ο τρόπος του μπαμπά προκαλεί το παιδί να επεκτείνει το λεξιλόγιό του και τα γλωσσολογικά του ταλέντα.

Οι μπαμπάδες συμμορφώνουν διαφορετικά

Σύμφωνα με τον Dr. Erikson, οι μπαμπάδες δίνουν έμφαση στη δικαιοσύνη και τα καθήκοντα (που βασίζονται σε κανόνες), ενώ οι μαμάδες δίνουν έμφαση στην κατανόηση, την φροντίδα και την βοήθεια (που βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις). Οι μπαμπάδες τείνουν να παρακολουθούν και να επιβάλουν συστηματικά και αυστηρά κανόνες, διδάσκοντας τα παιδιά τις συνέπειες του σωστού και του λάθους. Οι μαμάδες τείνουν να διδάσκουν την καλοσύνη και την κατανόηση, να δημιουργούν αίσθηση ελπίδας. Και σε αυτή την περίπτωση, το υγιές είναι να μεγαλώνει το παιδί και με τις δύο αυτές προσεγγίσεις.

Οι μπαμπάδες προετοιμάζουν τα παιδιά για τον πραγματικό κόσμο

Οι μπαμπάδες που ασχολούνται με τα παιδιά τους τα βοηθούν να καταλάβουν ότι η κάθε στάση και συμπεριφορά έχει επιπτώσεις. Για παράδειγμα, είναι πιθανότερο να πει ένας μπαμπάς στο παιδί ότι αν δεν φέρεται καλά στους συμμαθητές του εκείνοι δεν θα θέλουν να παίξουν μαζί του, παρά μία μαμά. Ή ότι αν δεν τα πάει καλά στο σχολείο, δεν θα καταφέρει να περάσει στο Πανεπιστήμιο ή να βρει την δουλειά που ονειρεύεται.

Οι μπαμπάδες αποτελούν παράθυρο στον κόσμο των ανδρών

Οι άνδρες και οι γυναίκες είναι διαφορετικοί. Τρώνε διαφορετικά, ντύνονται διαφορετικά, λειτουργούν στη ζωή διαφορετικά. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν πατέρα εξοικειώνονται με τον κόσμο των ανδρών. Τα κορίτσια που έχουν μπαμπάδες που συμμετέχουν στην οικογενειακή ζωή και έχουν καλή σχέση με την γυναίκα τους, αποκτούν υγιέστερες σχέσεις με το αντίθετο φύλο μεγαλώνοντας, γιατί έχουν μάθει από τους μπαμπάδες τους πώς φέρονται οι «σωστοί» άνδρες στις γυναίκες και ποιες συμπεριφορές είναι ανάρμοστες.

Αντίστοιχα, τα αγόρια που μεγαλώνουν με μπαμπάδες έχουν λιγότερες πιθανότητες να γίνουν βίαια, ενώ μαθαίνουν πώς να διοχετεύουν τον ανδρισμό και την δύναμή τους με θετικούς τρόπους. Οι μπαμπάδες βοηθούν τα αγόρια να κατανοήσουν πλήρως την σεξουαλικότητά τους, τους κανόνες υγιεινής και το «πώς φέρονται οι άνδρες» ανάλογα με την ηλικία τους.

superdad

Μπαμπάς-παιδί. Μία σχέση μοναδική μέσα από ένα καταπληκτικό video!

Μπορεί η σχέση μητέρας-παιδιού να είναι πολύ ισχυρή, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί μεγαλώνοντας δεν έχει πολύ καλή σχέση και με τον μπαμπά του.

Αν και οι άντρες, στην πλειοψηφία τους, αργούν να μπουν στο ρόλο του πατέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν όλα εκείνα που χρειάζεται ένα παιδί για να νιώσει αγάπη μαζί τους.
Ένα βίντεο, με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, κάνει τις τελευταίες μέρες το γύρο του κόσμου, κι έχει αποσπάσει εκατοντάδες like στα social media.
Το συγκεκριμένο βίντεο είναι διαφημιστικό, και αποδίδει φόρο τιμής στους μπαμπάδες για την αφοσοίωσή τους και την υποστήριξη.
Δείτε το:

mothersblog

«Πατρότητα», όπως λέμε «Μητρότητα»…

Εξίσου σημαντικός ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική υγεία του παιδιού.
Στα βρέφη που έχουν στερηθεί τη στοργή και την προστασία που πηγάζει και από τους δύο γονείς, το πρώτο χαμόγελο αργεί να φανεί…

Fatherhood ought to be emphasized as much as motherhood.

Συνήθως ο πατέρας είναι αυτός ο οποίος εδραιώνει στην ψυχή του παιδιού το συναίσθημα της ασφάλειας. Θεωρείται ο προστάτης και ο υπερασπιστής της οικογένειας. Για πολύ καιρό οι θεωρητικοί της ψυχολογίας αγνόησαν τον ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού. Ίσως γιατί πίστευαν ότι η επίδρασή του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.

Σήμερα η επιστήμη της ψυχολογίας έγκυρα μας λέει ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού. Το 50% των χωρισμένων πατεράδων καταλήγουν να έχουν χάσει την ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους. Κάποιοι διακόπτουν κάθε επικοινωνία, άλλοι διατηρούν μια εθιμοτυπική σχέση, ίσως αυτή που έχει επιβάλει το Δικαστήριο. Με τον τρόπο αυτό το μήνυμα που στέλνει στο παιδί είναι ότι δεν αξίζει τον χρόνο του και την προσοχή του. Ένα μήνυμα που με επιείκια θα χαρακτηρίζαμε "τραυματικό" και όταν το παιδί είναι αγόρι, η κατάσταση επηρεάζει αποφασιστικά την ψυχή του. Αρχικά όλοι ως βρέφη βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες μας πρόθυμα και με ευαισθησία. Ψυχολογικά το διάστημα αυτό δεν είναι ένα νεκρό διάστημα, όπου το νεογέννητο δεν αντιλαμβάνεται τίποτα.

Από τη σχέση ανάμεσα στους γονείς και το βρέφος πηγάζουν πολλά γεγονότα, σιωπηλά, αόρατα και μυστηριώδη, που εμφανίζονται στο τέλος του δεύτερου μήνα.
Το χαμόγελο στην εμφάνιση ενός προσώπου είναι αποτέλεσμα της σωστής συμπεριφοράς και των δύο γονέων. Στα μωρά που έχουν στερηθεί τη στοργή και την προστασία, που πηγάζει και από τους δύο γονείς, το πρώτο χαμόγελο αργεί να φανεί.

Η μητέρα στους πρώτους αυτούς μήνες είναι σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Το βρέφος χρειάζεται να νιώθει την αγάπη μέσα στα μάτια της μητέρας, αυτήν αναζητά επίμονα γιατί του είναι απαραίτητη. Αυτήν τη χρονική περίοδο δημιουργείται και ενισχύεται η παρουσία ή μη του συναισθήματος της αγάπης, μεταφέρεται στο βρέφος όπου σιγά-σιγά δυναμώνει, παγιώνεται και γίνεται αιώνια. Εδώ ο πατέρας πρέπει να προστατεύσει και να αποδεχτεί αυτήν τη σχέση και έτσι σιγά-σιγά με τη δική του παρουσία στο πλάι της γυναίκας του πλέον να αρχίσουν οι πρώτες ανεξαρτητοποιήσεις του βρέφους από την τόσο απαραίτητη προσκολλητική σχέση με τη μητέρα, ώστε αυτή η σχέση να μη φτάσει στο όριο της παθολογίας και έτσι να δημιουργηθούν ψυχολογικά προβλήματα και να εκδηλωθούν στο άτομο όταν ενηλικιωθεί πλέον.

Οτιδήποτε αποκτηθεί στην ηλικία αυτή, καλό ή κακό, παραμένει κτήμα του για όλη τη ζωή και επηρεάζει αποφασιστικά την ψυχή του παιδιού. Η πατρότητα είναι το ίδιο ευχάριστη και απαραίτητη στο παιδί με τη μητρότητα. Το ίδιο το παιδί αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δέχεται τις φροντίδες του πατέρα του. Πολλοί πατέρες βρίσκουν τη συγκίνηση που δοκιμάζουν από τις αντιδράσεις, όταν περιποιούνται τα παιδιά τους, σαν ένα από τα πιο μεγάλα πλεονεκτήματα τού να είναι κανείς πατέρας. Αυτό συμβαίνει γιατί οι φροντίδες είναι αυτές που μας κάνουν να νιώθουμε το παιδί σαν τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η ασχολία του πατέρα με το παιδί τού δίνει την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσει ο ίδιος κάποιες χαρές από τη δική του παιδική ζωή: Τη χαρά του παιχνιδιού, μια δυσκολία που ξεπεράστηκε σωστά, μια επιτυχία ή αποτυχία.
Ο πατέρας που συμπεριφέρεται απέναντι στο παιδί του όχι μόνο σαν δυνατός αλλά και με στοργή κρατάει στα χέρια του το κλειδί της ευτυχίας και της ψυχικής ισορροπίας του παιδιού του. Η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού εξαρτάται σ' ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του πατέρα. Όταν ο πατέρας απουσιάζει, το πρότυπό του μένει κενό και αφήνεται στο παιδί ν' ανακαλύψει στα τυφλά την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα αγόρια να γίνονται ευάλωτα στη μίμηση στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται από τη νοοτροπία της κοινωνίας (σκληρές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές) κρατώντας ουσιαστικά μια ψυχική απόσταση από τους άλλους, η οποία θα στέκεται εμπόδιο στη σχέση τους με τους άλλους. Σε ακραίες περιπτώσεις μέσα από την απελπισμένη ανάγκη τους για μια ανδρική ταυτότητα, υιοθετούν συμπεριφορές που φτάνουν μέχρι την παραβατικότητα. Ένας πατέρας που συμμετέχει πολύ λίγο στη ζωή του παιδιού του και αυτό το πολύ λίγο το περνά αποδοκιμάζοντάς το, μαλώνοντάς το, μεταβάλλεται στη φαντασία του σαν ο χωροφύλακας του σπιτιού.
Πρώτος και καλύτερος φίλος του παιδιού...
ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ τόσο της άσχημης και ανώριμης συμπεριφοράς της άσκησης των πατρικών καθηκόντων, όσο και της υπερβολικής χρήσης της πατρικής εξουσίας καταλήγουν σχεδόν στο ίδιο σημείο. Επαναστατική, παραβατική, βίαιη αντίδραση από μέρους του παιδιού ή ολοκληρωτική υποταγή, και τα δύο το ίδιο καταστροφικά για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Η επιρροή του πατέρα πάνω στο παιδί θα ήταν πιο μεγάλη αν τις λίγες ώρες που περνούν μαζί τις διέθετε να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Ο πατέρας πρέπει να είναι ο πρώτος και ο καλύτερος φίλος του παιδιού από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας του. Για να γίνει αυτό δεν πρέπει το παιδί να τον φοβάται, αλλά να τον σέβεται και να τον αγαπά. Η μητέρα πρέπει να βλέπει με καλό μάτι τις σχέσεις του παιδιού της με τον πατέρα, να τις βοηθά και όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτές. Γύρω στα πέντε το παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πατέρα του. Είναι μια φυσιολογική εκδήλωση που πρέπει να ενισχυθεί και από τους δύο γονείς και όχι να την βλέπει η μητέρα σαν ταπείνωση ή παραμερισμό της. Τα παιχνίδια και οι χαρές μαζί με τον πατέρα αποκτούν μια σπουδαιότητα που απλώνεται πέρα από την πραγματική σημασία του ρόλου του πατέρα. Είναι η εικόνα του "άνδρα" μέσα στο σπίτι.

Ο πρώτος σύντροφος των αγοριών, ο πρώτος φίλος των κοριτσιών. Ο γιος διδάσκεται πώς να γίνει πατέρας από τον ίδιο του τον πατέρα. Γνωρίζει τις σχέσεις του πατέρα του με τα άλλα αδέρφια του και παρακολουθεί προσεκτικά τον τρόπο που αντιδρά ο πατέρας απέναντι στον ίδιο. Το κορίτσι μαθαίνει πώς είναι ο άνδρας και πώς συμπεριφέρεται ο πατέρας. Οι σχέσεις του πατέρα με τη μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους ως συζύγων. Ειδικά για το αγόρι ο πατέρας αποτελεί το πρότυπο που σαν μικρός το μιμείται και σαν μεγάλος θέλει να ταυτιστεί μαζί του. Είναι φανερό πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.
ΙΟΥΛΙΑ ΣΟΥΛΑΝΔΡΟΥ
Ψυχολόγος
sigmalive

«Η άδεια καθημερινότητα ενός μόνου μπαμπά» (χωρίς το παιδί του)

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ψυχοφθόρο, από το να ξέρεις ότι κάπου, κάπως,
ο άλλος γονιός γεμίζει κάθε μέρα του, με αυτό που λείπει συνέχεια απ' τη δική σου!

Αν και οι άντρες έχουν πολλές εύνοιες, οι γυναίκες έχουν την σημαντικότερη.
Αν χωρίσουν, παίρνουν αυτές το παιδί.

Είτε αυτό είναι με δικαστική απόφαση είτε από επιλογή, η γυναίκα σχεδόν πάντα ευνοείται όσον αφορά την επιμέλεια του παιδιού.

Για αυτό παλεύουν πολλοί άντρες και έχουν δημιουργηθεί οργανισμοί ώστε να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα γιατί όσο ικανή είναι μια μάνα να μεγαλώσει ένα παιδί, άλλο τόσο είναι και ο πατέρας.
Ενας πατέρας περιγράφει στο singleparents.gr την μουντή καθημερινότητά του από τότε που χώρισε με την σύζυγό του η οποία πήρε και την επιμέλεια του παιδιού τους.

Διαβάστε και εσείς το γράμμα που μας ράγισε την καρδιά.

«Ξυπνάω το πρωί... μόνος. Σηκώνομαι, βάζω καφέ στη καφετιέρα και ο γιός μου δεν είναι εκεί να πατήσει το κουμπί και να φωνάξει "Μπαμπά κοίτα, βγάζει καφέ".
Μπαίνω στο μπάνιο, πλένω το πρόσωπό μου και βάζω αφρό ξυρίσματος. Δεν υπάρχει καμία φωνή να μου πεί "Ωχ πώς είσαι έτσι μπαμπά; Χαχα!". Τίποτα, σιωπή.
Η τηλεόραση δεν παίζει παιδικά, παίζει ειδήσεις. Πίνω καφέ βιαστικά, ντύνομαι και βγαίνω κρατώντας τον χαρτοφύλακα στο ένα χέρι. Το άλλο χέρι δεν κρατάει τη τσάντα του παιδικού σταθμού, είναι άδειο.
Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Το καθισματάκι αυτοκινήτου άδειο κι αυτό, υπάρχει για να μου θυμίζει ότι είμαι μπαμπάς. Κολλάω στη Κηφισίας, μια κυρία στο διπλανό αυτοκίνητο μιλάει στη κόρη της από τον καθρέφτη, κάτι λένε και γελάνε. Το κοριτσάκι με κοιτάει και μου χαμογελάει. "Έχω κι εγώ ένα αγοράκι, 4 είναι", θέλω να της πω αλλά δεν ακούγομαι. Χάθηκα στο πλήθος, είμαι ακόμη ένας μπαμπάς που χώρισε από το παιδί του.
Πηγαίνω στο γραφείο. Μήτινγκ, παρα-μήτινγκ, προθεσμίες, χαζολογήματα, τηλέφωνα που βαράνε, πελάτες που παραπονιούνται, καφέδες που γεμίζουν ο ένας μετά τον άλλον, γκρίνιες και πίεση.
Έχει μεσημεριάσει, παίρνω τηλέφωνο τον γιό μου, βγαίνει η μαμά του. Ο μικρός δεν μπορεί να μου μιλήσει, κοιμάται λέει. Αλήθεια, ψέματα, ποιος ξέρει; Πάει απόγευμα, παίρνω ξανά τηλέφωνο. "Έλα μπαμπά τι κάνεις;" με ρωτάει. "Τι έκανες σήμερα;" του λέω. "Σήμερα πήγαμε με τη μαμά στα μπαλάκια (στον παιδότοπο εννοεί)". "Ωωω τι ωραία! Και για πες, σου άρεσε;" "Ναι μπαμπά ωραία ήταν. Εσύ μπαμπά θα έρθεις;" "Θα έρθω... το άλλο Σαββατοκύριακο" του λέω. "Τώρα να έρθεις, τώρα", λέει και κλαίει. Με κάνει κομμάτια και κλείνω βιαστικά. Δεν μπορώ να δουλέψω. Μόλις σχόλασα. Σαν υπάλληλος, σαν πατέρας, σαν άνθρωπος.
Γυρίζω σπίτι. Τα αμαξάκια του γιού μου είναι στη θέση τους, το ίδιο κι οι ζωγραφιές του. Βάζω τη κατσαρόλα στο μάτι αλλά θυμάμαι ότι δεν θα πάρω τον μικρό σήμερα και δεν έχει νόημα να μαγειρέψω. Σβήνω το μάτι και παραγγέλνω σουβλάκια.
Ανοίγω τη τηλεόραση και αλλάζω κανάλια. Βάζω Nickelodeon να παίζει κινούμενα σχέδια. Δεν θέλω να δω ειδήσεις, τσακωμούς, Champions League, θέλω να δω κινούμενα σχέδια όπως κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Έρχονται τα σουβλάκια, τρώω και κοιτάω τον τοίχο. Με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.
Πετάγομαι στις έντεκα το βράδυ, η τηλεόραση παίζει ακόμη. "Γάλα μπαμπά, νυστάζω", θα μου έλεγε. Αλλά δεν μου λέει, μάλλον κοιμάται τώρα. Να πάρω τηλέφωνο άραγε ή θα ενοχληθεί η μαμά του; Παίρνω τηλέφωνο, το κινητό της είναι κλειστό.

Ανυπομονώ να μεγαλώσει, να έχει δικό του τηλέφωνο για να τον βρίσκω όποτε θέλω, να του μιλάω όποτε θέλω, να του λέω όποτε θέλω πόσο τον αγαπώ και πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ. Μέχρι τότε αποφασίζει άλλος για μένα κι εγώ απλά ακολουθώ γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, παρά μόνο να μου λείπει. Σέρνομαι μέχρι τη κρεβατοκάμαρα, μια ίδια μέρα με περιμένει αύριο και μεθαύριο ώσπου να έρθει το άλλο Σαββατοκύριακο και να αλλάξει πάλι η ζωή μου. Έστω και για λίγο».

Αφιερωμένο στις μόνες μαμάδες που γκρινιάζουν ότι τρέχουν απ' το πρωί ως το βράδυ και δεν τα προλαβαίνουν όλα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από το να ξυπνάς κάθε μέρα και να κάνεις πράγματα μόνο για σένα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ψυχοφθόρο, από το να ξέρεις ότι κάπου, κάπως, ο άλλος γονιός γεμίζει κάθε μέρα του, με αυτό που λείπει συνέχεια απ' τη δική σου!

Πηγή: mothersblog

Πατέρας κουβαλάει στην πλάτη το παιδί του για 30 χιλιόμετρα κάθε μέρα και το πηγαίνει στο σχολείο!!

Yu Xukang Dad of the Year

περισσότερες φωτογραφίες στην πηγή: zougla

 

Πραγματικά συγκλονιστική είναι η ιστορία του Yu Xukang, ο οποίος μεταφέρει τον γιο του στο σχολείο κάθε μέρα, μέσα σε ένα καλάθι που τοποθετεί στην πλάτη του. 

Ο άντρας διανύει περίπου 30 χιλιόμετρα την ημέρα και ανεβοκατεβαίνει λόφους, έτσι ώστε το παιδί του, το οποίο έχει κινητικές δυσκολίες, να έχει τη δυνατότητα να μορφωθεί.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο ίδιος χώρισε με τη σύζυγο και μητέρα του μικρού και αποφάσισε να τον μεγαλώσει μόνος του.

Από τότε ξυπνάει κάθε πρωί στις πέντε η ώρα, ετοιμάζει το φαγητό του γιου του και στη συνέχεια τον μεταφέρει στο σχολείο του, από όπου τον παραλαμβάνει, μόλις ολοκληρωθεί το μάθημα. Ενδιάμεσα μάλιστα εργάζεται, έτσι ώστε να εξασφαλίζει τα απαραίτητα χρήματα για την ανατροφή του παιδιού.

Ο Yu Xukang μπορεί να υποφέρει σωματικά, ωστόσο δηλώνει πως παρά το γεγονός ότι το παιδί έχει κινητικά προβλήματα, το μυαλό του λειτουργεί κανονικά και αφού το μοναδικό σχολείο που τον δέχτηκε ήταν αυτό που απείχε κατά πολύ από το σπίτι τους, είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να τον πηγαίνει σε αυτό.
Την ίδια στιγμή τονίζει πως είναι περήφανος για το παιδί του, καθώς αυτό είναι από τους πρώτους μαθητές της τάξης του και πως ονειρεύεται να το δει να πηγαίνει στο πανεπιστήμιο.

Μετά τη δημοσιοποίηση της απίστευτης αυτής ιστορίας πατέρας και γιος θα λάβουν κρατική βοήθεια, έτσι ώστε και το παιδί να συνεχίσει το σχολείο του και ο πατέρας να μην χρειάζεται να ανεβαίνει κάθε μέρα αυτόν τον Γολγοθά.

«Πατέρας και κόρη» (Όσκαρ του 2000) Father and Daughter - Short Film Oscar Winner

«Πατέρας και κόρη» - μια βραβευμένη με όσκαρ μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων

Μια από τις πιο όμορφες ταινίες μικρού μήκους που έχετε δει.
Μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σ' ένα κορίτσι και τον πατέρα της.

Η ιστορία είναι συγκινητική, και η μουσική καταπληκτική.

Για να μην αναφέρουμε την κίνηση, η οποία είναι τόσο όμορφη.
 

Αυτή η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων ήταν η νικήτρια των Όσκαρ του 2000 .

Κέρδισε επίσης πάνω από 20 βραβεία και θεωρείται η πιο επιτυχημένη από την σειρά των έργων του σκηνοθέτη Michael Dudok De Wit.
Ένας πατέρας αποχαιρετά τη μικρή του κόρη και φεύγει. Καθώς τα ολλανδικά τοπία ζουν μέσα στις εποχές τους, παρατηρούμε το κορίτσι να ζει μέσα σ αυτά.
Μεγαλώνει, γίνεται μια νεαρή γυναίκα, αποκτά μια οικογένεια και τα χρόνια περνούν, αλλά πάντα μέσα της υπάρχει μια βαθιά λαχτάρα για τον πατέρα της.
 

antikleidi