Όταν πιάνεις πάτο...

«και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα, -

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»

Κωστής Παλαμάς - Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου

... μπορείς να γίνεις μόνο η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου!

Ο καθένας από εμάς περνάει διάφορες φάσεις της ζωής του, κάποιες πιο δύσκολες και κάποιες πιο εύκολες. Μια καλή περίοδος της ζωής σου μπορεί να σε γεμίσει ενέργεια, χαρά, όμορφες στιγμές. Μια δύσκολη περίοδος μπορεί να περιέχει πόνο, στεναχώρια, κλάμα και λίγο κατάθλιψη. 

Όμως στα δύσκολα μαθαίνεις τον εαυτό σου.

Βλέπεις τα όριά σου, τις δυνάμεις σου και φυσικά τους ανθρώπους που είναι κοντά σου. 

Σκέφτεσαι τα λάθη σου και παίρνεις μαθήματα που θα σε βοηθήσουν στο επόμενο βήμα σου. Από τα λάθη μας και τις εμπειρίες μαθαίνουμε τι είναι η ζωή και τι θέλουμε να αλλάξουμε ώστε να την κάνουμε καλύτερη. Ο πάτος για τον καθέναν μας είναι διαφορετικός. Πάτο πιάνεις όταν βλέπεις τον εαυτό σου σε κατάσταση που δεν τον έχεις ξαναδεί.

Το βλέπεις σε εκείνα τα πρωινά που ξυπνάς και ίσα που μπορείς να βγάλεις φωνή. Ή κάποιες στιγμές που θες να φωνάξεις. 

Ο καθρέφτης σου φανερώνει κάποιον ξένο. Άλλη μια μέρα ν’ αντικρίζεις το είδωλo που δε θυμίζει καθόλου εσένα. Και να ντυθείς μ’ εκείνο το ουτοπικό χαμόγελο που χθες πέταξες κάπου μέσα στο σπίτι. Εκείνο το χαμόγελο που σου στερούσε οξυγόνο. Που πέταξες για ν’ ανασάνεις όταν δε σε έβλεπε κανείς.

Ο πάτος κάνει πάντα θόρυβο. Κάθε πόνος μπορεί να σε σύρει στα χαμηλά. Και ο πόνος προκαλεί θρήνο για ό,τι η ψυχή σου αντιλαμβάνεται σαν απώλεια. Θρηνείς για τις χαμένες σου ευκαιρίες, για τον εραστή σου, για τη ανεργία σου, την αφραγκία σου, το θάνατο, την αγάπη, την υγεία. Κι η λίστα δεν έχει σταματημό.

Δε γίνεται να αποφύγεις τη στιγμή της διάλυσης. Πάντα έρχεται αυτή η περίοδος που έχεις πιστέψει πως όλα έχουν χαθεί, Το αίσθημα της καταστροφής σε καταδιώκει. Όλα καταστρέφονται γύρω σου. Φαίνονται όλα τόσο ανεξέλεγκτα που στο τέλος μεταμφιέζεσαι σε ό,τι σιχαινόσουν.

Και μαθαίνεις πως οι καταστροφές γεννάνε λύκους που ουρλιάζουν σε κάθε σου βήμα. Μεταμορφώνεσαι σε αγρίμι. Μα όταν ξεφεύγεις από τον πάτο και επιτέλους ξανασυστήνεσαι, είσαι άνθρωπος με μορφή πιο προσιτή στην κοσμοθεωρία σου, στο μυαλό σου. Ένας ψυχισμός σοφότερος και με περίσσια τόλμη πια. Χάνεις την ηθική σου για λίγο, μα επισκευάζονται όσα έμπαζαν στην παλιά εκδοχή σου!

Ξεφορτώνεσαι όλα τα περιττά που είχες μαζέψει τόσα χρόνια. Γιατί μπορεί όταν πέφτεις να γνωρίζεις για πρώτη φορά το δαίμονά σου, αλλά οραματίζεσαι πεντακάθαρα πια τη ζωή που αξίζεις. Κάνεις ξεσκαρτάρισμα σε στόχους, αξίες και ανθρώπους. Κυνηγάς τις στιγμές γιατί περνάνε αστραπιαία. Σε μισείς. Αλλάζεις. Μα ύστερα σ’ αγαπάς. Και τότε μετατρέπεσαι σε ήρεμη δύναμη!

Κι αν το δεις λίγο διαφορετικά, στο τέλος δε θα μείνει η πτώση κι η υποτίμηση της αξιοπρέπειάς σου, αλλά ήταν η μεγαλύτερη ώθηση για να φτάσεις ψηλότερα από εκεί που ήσουν πριν. Κι όλα αυτά μέχρι τον επόμενο πάτο. Γιατί θα ξανάρθει. Αλλά εσύ θα έχεις μεγαλύτερη αυτογνωσία και πυγμή αυτή τη φορά.

Για να μπορέσεις να προχωρήσεις όμως θα πρέπει πρώτα να αναγνωρίσεις την κατάστασή σου και να την αποδεχτείς. Είναι πάντα δελεαστικό να προσπαθήσεις να ρίξεις όλο το φταίξιμο σε άλλους ανθρώπους ή εξωτερικές συνθήκες για το που βρίσκεσαι τώρα. 

Είναι ο πιο απλός τρόπος για να βραχυκυκλώσεις τη νέα ζωή που πας να φτιάξεις. Το πρώτο βήμα λοιπόν πρέπει να είναι να αποδεχτείς την κατάσταση. Το ζητούμενο δεν είναι να οικτίρεις τον εαυτό σου για τα λάθη σου, αλλά να καταλάβεις τι πρέπει να αλλάξεις στη ζωή σου αλλά και τι είναι στη δύναμή σου να αλλάξεις.

Όμως δεν είναι τυχαίο που πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι που άλλαξαν ριζικά τη ζωή τους έχουν συχνά ένα κοινό: 

Είχαν πιάσει πάτο με κάθε πιθανή έννοια. Το να πιάνεις πάτο είναι σκληρό και άσχημο, αλλά το καλό είναι πως αν το προσεγγίσεις σωστά, μπορεί να αποτελέσει το ξεκίνημα της νέας σου ζωής. της ζωής που πάντα ήθελες να κάνεις. Στην πραγματικότητα μπορεί να γίνει μία από τις πιο δυνατές εμπειρίες που κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει.

Όταν πιάνεις πάτο είναι η ευκαιρία σου! Συστήνεσαι με τον εαυτό σου, μαθαίνεις τα όριά σου τα ξεπερνάς γίνεσαι δυνατότερος πιο ανθεκτικός κι αυθεντικός, χτίζεις γερές βάσεις για τον εαυτό σου. Συγχαρητήρια! Είσαι πλέον η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου!

Και τώρα βρες μου ένα λόγο να φοβηθείς την κατρακύλα!

Δανάη Λιβανού

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν, όσο και όπως πρέπει...

... να μιλάς 

Αυτοί που σωπαίνουν λένε πολύ περισσότερα 

απ’ αυτούς που μιλάνε όλη την ώρα.

Να μιλάς όταν πρέπει. 

Είναι φορές, που η σιωπή, έχει μεγαλύτερη αξία, από ό,τι και αν ήθελες να πεις. 

Είναι φορές, που αν ανοίξεις το στόμα σου, μόνο κακό θα καταλήξεις να κάνεις και ας είναι οι προθέσεις σου καλές.

Να μιλάς όσο πρέπει. 

Να ξέρεις πότε να σταματάς. Να ξέρεις πότε να κάνεις πίσω. 

Τη φλυαρία, κανείς δεν την αντέχει. Συγκεκριμένα πράγματα. Στοχευμένα. 

Όταν δεν υπάρχει μέτρο, τα πράγματα συνήθως, ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο.

Τέλος, να μιλάς όπως πρέπει. 

Να είσαι ευγενικός. Μαλακός. Να μην προσβάλεις. 

Να είσαι χαρούμενος. Χαμογελαστός. 

Να κάνεις τον άλλον άνθρωπο, να αναπαύεται κοντά σου. 

Να νιώθει ελεύθερος όταν μιλά μαζί σου. 

Να μπορεί να είναι ο εαυτός του. 

Να μιλάς και να μοιράζεις καλοσύνη. Παρηγοριά. Ελπίδα. 

Δεν σου κοστίζει τίποτα.

Να μιλάς όταν πρέπει, όσο πρέπει και όπως πρέπει. Δοκίμασέ το… Δεν θα βγεις χαμένος.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ζεις μέσα από τη ζωή των άλλων…

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να παρακολουθεί στενά τη ζωή των άλλων; 

Έχεις αναρωτηθεί άραγε ποτέ γιατί συμβαίνει αυτό ή απλά έχεις εθιστεί σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση και δεν θες να προβληματιστείς, ούτε επιθυμείς να αποτοξινωθείς από αυτή την κακιά συνήθεια; 

Το σίγουρο είναι πως δεν εκδηλώνεις τη συγκεκριμένη συμπεριφορά από αγάπη και γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους.

Κοιτάς τον διπλανό σου εξονυχιστικά και ασχολείσαι με οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή του, παρατηρείς προσεκτικά ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια και στήνεις αυτί για να ακούσεις τι γίνεται στο σπίτι του γείτονα. Δεν αντέχεις άλλωστε να σου ξεφύγει τίποτα. 

Καθημερινά ενημερώνεσαι για το πού πάει, τι ώρα βγαίνει από το σπίτι του, πότε επιστρέφει, πώς είναι η εξωτερική του εμφάνιση και τι ακριβώς φοράει, με ποιον μιλά στο τηλέφωνο, αν έχει κάποια ερωτική σχέση, γιατί χώρισε, αν πάει καλά η δουλειά του, πώς είναι η επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειάς του, με τι αυτοκίνητο κυκλοφορεί, με ποιους ανθρώπους συναναστρέφεται, πότε πάει διακοπές, πόσα χρήματα ξοδεύει κλπ.

Και πάντα για όλα κάτι έχεις να του προσάψεις, πολλά από αυτά που βλέπεις δεν σου αρέσουν, δεν τα εγκρίνεις και του ασκείς με μεγάλη ευκολία άγονη και καυστική κριτική. 

Και έπειτα αρχίζεις να διαιωνίζεις την εμμονή σου με τις ξένες ζωές με το να μεταδίδεις ψευδείς και ανυπόστατες φήμες, να κατηγορείς τους γύρω σου και να προσπαθείς με κάθε μέσο, να τους μειώσεις, να τους υποβιβάσεις και να τους καταστήσεις όσο το δυνατόν λιγότερο συμπαθείς σε ανθρώπους που ούτε καν τους γνωρίζουν, ούτε δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον να μάθουν οτιδήποτε αφορά ξένες ζωές.

Στην πραγματικότητα ούτε και εσύ ξέρεις καλά ποιοι ακριβώς είναι οι άνθρωποι, μέσα από τους οποίους «λαμβάνεις τροφή» και ταυτίζεσαι παθολογικά και τι καταστάσεις αντιμετωπίζουν. 

Εσύ απλά μπαίνεις στη διαδικασία να παρεμβαίνεις, να εισέρχεσαι σαν παράσιτο στην προσωπική ζωή τους χωρίς να έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και χωρίς οι ίδιοι πολλές φορές να το αντιλαμβάνονται και να προσπαθούν να σε οριοθετήσουν.

Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί η δική σου ζωή είναι άδεια, μίζερη και η ψυχή σου μόνη και παγωμένη. Γιατί δεν έχεις κατορθώσει να γνωρίσεις, να πλησιάσεις, να αφουγκραστείς, να κατανοήσεις, να αγαπήσεις και να πιστέψεις τον εαυτό σου.

Ίσως να έμαθες από μικρή ηλικία να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα τι κάνουν οι άλλοι. Ίσως κανείς να μην σου δίδαξε την έννοια του σεβασμού, της διακριτικότητας και πόσο σημαντικά είναι για κάποιον τα προσωπικά του δεδομένα. Ίσως πάλι να μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον, όπου η λέξη όρια να ήταν άγνωστη.

Μήπως ήρθε ο καιρός να νοηματοδοτήσεις την ύπαρξή σου; Να ανακαλύψεις ποια είναι τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ του ψυχικού σου κόσμου, για να μπορέσει να νιώσει πληρότητα και να αντλήσει ικανοποίηση, μέσα από μια ζωή βασισμένη στις πραγματικές σου ανάγκες και επιθυμίες;

Και μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας σου, θα κατανοήσεις σταδιακά πως είναι χαμένος χρόνος, δίχως κανένα σκοπό να αναλώνεις χρόνο και ενέργεια για να ασχολείσαι με το πώς κυλά η ζωή των γύρω σου και να αναρωτιέσαι αν είναι ευτυχισμένοι.

Δούλεψε με τον εαυτό σου, για να χτίσεις τη δική σου ευτυχία, να θέσεις τους προσωπικούς σου στόχους και να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. 

Και τότε η ζωή των γύρω σου θα περνά απαρατήρητη, αδιάφορη μπροστά σου, αφού το μόνο που θα σε ενδιαφέρει θα είναι πώς θα βελτιώσεις τη δική σου καθημερινότητα και πώς θα εξελίξεις τον εαυτό σου και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις. Και η ψυχή σου θα είναι πιο υγιής και πιο ισορροπημένη, προσανατολισμένη στη σωστή κατεύθυνση.

Μαρίνα Κόντζηλα, Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Εκπαιδεύτρια Ομάδων Γονέων 

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν μίλησα στο παιδί μου για τη μέρα που δικάστηκε η Χρυσή Αυγή

«Όμως να ξέρεις, οι αδικημένοι τελικά είναι πιο δυνατοί από τους άδικους. Γιατί ξεσηκώνουν όλους εμάς.»

Τις προάλλες, τη μέρα της ιστορικής απόφασης για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, σκέφτηκα –όπως φαντάζομαι και πάρα πολλοί άλλοι- ότι πρέπει να μιλήσω στην 9χρονη κόρη μου, Άσπα, για τα γεγονότα της μέρας αυτής. Οι σκέψεις για το πώς θα εξηγήσω βια, ακρότητες και πολιτική σε ένα μικρό παιδί έμοιαζαν να με οδηγούν στο απόλυτο αδιέξοδο, όμως τελικά ήταν ευκολότερο από ότι φοβόμουν:

Λ.: Άσπα, σήμερα το δικαστήριο αποφάσισε ότι οι ναζί θα πάνε στη φυλακή και γι’ αυτό σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα.

Α.: Γιατί θα πάνε στη φυλακή;

Λ.: Γιατί κάνουν κακό σε αθώους ανθρώπους, πιο αδύναμους από εκείνους. Και αυτό είναι άδικο και δεν πρέπει να το αφήνουμε να συμβαίνει.

Α: Εντάξει, αφού τους βάλαμε φυλακή-τώρα τελειώσαμε μ’ αυτούς ε; Δε θα γίνουν άλλοι άδικοι σκοτωμοί.

Λ: Δεν είναι μόνο οι σκοτωμοί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κακοί, επειδή δεν πιστεύουν ότι όλοι είμαστε ίσοι και εξίσου ελεύθεροι. Πιστεύουν ότι υπάρχουν άνθρωποι και λαοί, που είναι ανώτεροι. Θέλουν να έχουν δύναμη για να προκαλούν φόβο. Φέρονται άσχημα σε όσους θεωρούν κατώτερους. Είναι αγενείς και κακότροποι. Φωνάζουν. Βρίζουν. Δεν έχουν επιχειρήματα όταν κουβεντιάζουν. Χτυπάνε, όταν μπορούνε. Πονάνε.

Αν το δεις από λίγο πιο μακριά, η αδικία έχει πολλά πρόσωπα. Κάτι παρόμοιο είναι το bullying, γιατί ο συμμαθητής σου που θα σε κοροϊδέψει δεν σέβεται την ελευθερία σου να είσαι ο εαυτός σου. Τα πολύ βαρβάτα αγόρια, που κολλάνε με το ζόρι σε κορίτσια, επειδή έτσι θέλουν, δε δέχονται το «όχι» και το δικαίωμά σου να διαλέγεις εσύ ποιο αγόρι θα «αγαπάς» και ποιο όχι. Και οι γείτονες που παραπονιούνται για την πακιστανική οικογένεια στη δίπλα πολυκατοικία «γιατί τα φαγητά τους βρωμάνε», τι είναι νομίζεις; Δεν είναι άδικοι; Ή εκείνοι που κοροϊδεύουν κάποιον ή κάποια που αισθάνεται πιο πολύ αγόρι (αν και είναι κορίτσι) ή πιο πολύ κορίτσι (αν και είναι αγόρι); Τι λόγος τους πέφτει για να κρίνουν τα δικαιώματα και να ροκανίζουν τις ελευθερίες των άλλων; Όσοι καταπατάνε ελευθερίες με το έτσι θέλω, είναι άδικοι και με αυτούς δεν τελειώνουμε τόσο εύκολα.

Α: Μπερδεύτηκα. Δηλαδή μου λες ότι τους βάλαμε φυλακή αλλά συνεχίζουμε να φοβόμαστε.

Λ.: Όχι Άσπα. Σιγά μην φοβηθούμε. Όλους αυτούς που είναι άδικοι, άγριοι και βίαιοι, απόλυτοι και κολλημένοι σε στερεότυπα, πρώτα δοκιμάζουμε να τους εξηγήσουμε τη βλακεία τους. Αν δεν τα καταφέρουμε, τους κάνουμε βούκινο. Δεν κρύβουμε αδικίες. Δεν τις κουκουλώνουμε και δεν συμφιλιωνόμαστε με αυτές. Ψάχνουμε δικαιοσύνη. Παύλος, Λουκμάν, Ζακ, Γιακουμάκης, Τοπαλούδη, και πόσοι άλλοι, όλοι φύγαν εξαιτίας βαρβάτων νταήδων. Όλοι άδικα. Όμως να ξέρεις, οι αδικημένοι τελικά είναι πιο δυνατοί από τους άδικους. Γιατί ξεσηκώνουν όλους εμάς. Δημιουργούν κινήματα. Ενώνουν φωνές. Κάνουν θαύματα.

huffingtonpost.gr

Παιδική Κατάθλιψη: «Ν' ακούμε το παιδί ακόμη κι όταν δεν μιλάει»

Η παιδική ηλικία χαρακτηρίζεται από την αθωότητα, την ανεμελιά και τις αλεπάλληλες φυσιολογικές αλλαγές και γι’ αυτό μας είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα παιδί που πάσχει από κατάθλιψη με τον τρόπο που θα έπασχε ένας ενήλικος. 

• Κι όμως, υπάρχουν πολλά αίτια (π.χ. bullying, κληρονομικότητα) που μπορούν να οδηγήσουν ένα παιδί στην κατάθλιψη και σταδιακά σε πιο επικίνδυνα μονοπάτια, όπως το να θέλει να βλάψει τον εαυτό του. 

Signs of depression in children
Learn how to tell if your child is depressed and the best ways to help

Ο μόνος τρόπος να το αποτρέψουμε είναι να είμαστε πάντα δίπλα στο παιδί μας – να το «ακούμε» ακόμη κι όταν δεν μιλάει...

Καλλιεργούμε μια σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί από νωρίς

Η πρόληψη κάθε είδους κινδύνου για την ψυχική υγεία του παιδιού είναι ο πιο σημαντικός λόγος που οφείλουμε να καλλιεργήσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί του απ’ τη στιγμή κιόλας που αρχίζουμε να επικοινωνούμε. 

• Να το ενθαρρύνουμε να μας μιλάει για όσα σκέφτεται και αισθάνεται χωρίς να φοβάται μην το μαλώσουμε ή το κρίνουμε αυστηρά. 

Πρέπει, δηλαδή, να έχουμε μια «ανοιχτή» κουλτούρα επικοινωνίας στην οικογένεια και ένα σπίτι που αποτελεί ασφαλές περιβάλλον για το παιδί, ένα καταφύγιο που θα βρίσκει πάντα ανοιχτό.

Υπάρχουν περιπτώσεις που μας κάνουν πιο προσεκτικούς με το παιδί (π.χ. αν υπήρξε μια απώλεια στην οικογένεια, αν έχουμε πάρει διαζύγιο κλπ.), αλλά όταν τα πράγματα είναι φαινομενικά καλά τείνουμε να εφυσησυχάζουμε και ο μόνος τρόπος να ξέρουμε ότι συμβαίνει κάτι είναι να μας το πει το παιδί.

Αυξάνουμε την προσοχή μας σε «επικίνδυνες» περιόδους

Κάποιες απ’ τις πιο δύσκολες περιόδους στη ζωή ενός παιδιού είναι όταν αναγκάζεται να αλλάξει περιβάλλον και κοινωνικό περίγυρο (π.χ. αλλαγή σχολείου, τάξης, γειτονιάς κλπ.). 

• Είναι, λοιπόν, πολύ πιθανό η συμπεριφορά του να οφείλεται σε κάτι που του συμβαίνει εξαιτίας αυτής της αλλαγής (π.χ. αδυναμία να κάνει φίλους, αίσθημα μοναξιάς, bullying κλπ.).

Γι’ αυτό, οφείλουμε να σκύβουμε πάνω απ’ το παιδί με περισσότερη προσοχή κατά τη διάρκεια τέτοιων αλλαγών ή περιόδων που αντιμετωπίζει έντονο άγχος (π.χ. εξετάσεις, συμμετοχή σε κάποια ανταγωνιστική δραστηριότητα κλπ.), να το ενθαρρύνουμε να μας ανοίγει την ψυχή του και να του δίνουμε διεξόδους για αποσυμπίεση και ανακούφιση.

Παρατηρούμε κάθε δραστική αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού

Κανένα παιδί δεν είναι πάντα χαρούμενο και χωρίς έγνοια στη ζωή, οπότε δεν ωφελεί να ανησυχούμε κάθε φορά που βλέπουμε το δικό μας να είναι μουτρωμένο, νευρικό, προβληματισμένο, βαριεστημένο, ακόμη και θλιμμένο. 

• Πρέπει όμως να μένουμε σε εγρήγορση για τις περιπτώσεις που αυτές οι συμπεριφορές επανέρχονται συχνά και διαρκούν πολύ.

Πρέπει, επίσης, να αναζητούμε τους λόγους που το παιδί παρουσιάζει ξαφνικά αϋπνίες ή έντονη υπνηλία, έλλειψη συγκέντρωσης, χαμηλή αυτοπεποίθηση, απώλεια όρεξης ή βουλιμία, ραγδαία απώλεια ή αύξηση βάρους και άλλες δραστικές αλλαγές σε σχέση με πριν όπως συναισθηματική αποστασιοποίηση, απροθυμία να κοινωνικοποιηθεί κλπ.

• Επιπλέον, δεν πρέπει να υποτιμούμε ποτέ κουβέντες ή πράξεις που υποδηλώνουν ότι το παιδί κάνει σκοτεινές σκέψεις ή νιώθει την ανάγκη να βλάψει τον εαυτό του. 

Τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν ισχυρά σήματα συναγερμού πως είναι ώρα να αντιμετωπίσουμε τη κατάσταση πιο δραστικά ζητώντας τη βοήθεια κάποιου ειδικού.

Ζητάμε τη βοήθεια κάποιου ειδικού

Όταν φτάσουμε στο σημείο να νιώθουμε πως οι παρεμβάσεις και η στήριξή μας δεν έχουν αποτέλεσμα ή αντιληφθούμε πως η κατάσταση του παιδιού επιδεινώνεται ραγδαία, οφείλουμε να ζητήσουμε άμεσα τη συνδρομή ενός ειδικού. 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην ψυχή του παιδιού και πως μπορούμε να το βοηθήσουμε ουσιαστικά να το ξεπεράσει ή να μάθει να το αντιμετωπίζει ενεργητικά για να μην κυριεύεται από αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να κωλυσιεργούμε και να αφήνουμε την κατάαταση να λιμνάζει γιατί κάθε λεπτό που περνάει ίσως έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία και την ισορροπία του παιδιού. Όπως σε κάθε σοβαρό ζήτημα υγείας, έτσι και στην κατάθλιψη, η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία.

euro2day

Όταν οι μαθητές επέστρεψαν στα σχολεία εν μέσω πανδημίας το 1918 ... / Here's what happened when students went to school during the 1918 pandemic

«Το ποσοστό απουσίας ήταν τόσο μεγάλο, δεν είχε σημασία ότι τα σχολεία ήταν ανοιχτά»

Don Hoover and Joe Sistrunk of Starke, Florida, are ready for school during the 1918 flu outbreak.

Here's what happened when students went to school during the 1918 pandemic

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ηγέτες δυσκολεύονται να αποφασίσουν εάν τα σχολεία θα παραμείνουν ανοιχτά εν μέσω πανδημίας.

Κατά τη διάρκεια της ισπανικής γρίπης το 1918, παρόλο που ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός, η συζήτηση ήταν εξίσου έντονη.

Εκείνη η πανδημία σκότωσε περίπου 50 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ .

Ενώ η συντριπτική πλειονότητα των πόλεων στις ΗΠΑ έκλεισαν τα σχολεία τους, τρεις επέλεξαν να τα διατηρήσουν ανοιχτά - η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Νιου Χέβεν, σύμφωνα με τους ιστορικούς.

Οι αποφάσεις των αξιωματούχων σε αυτές τις πόλεις βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στην υπόθεση των υπαλλήλων δημόσιας υγείας ότι οι μαθητές ήταν ασφαλέστεροι στο σχολείο. 

Τότε εξάλλου, ήταν στο απόγειό της η λεγόμενη Προοδευτική Εποχή, με έμφαση στην υγιεινή στα σχολεία και περισσότερες νοσοκόμες για κάθε μαθητή από ό,τι τώρα.

Η Νέα Υόρκη είχε περίπου 1 εκατομμύριο παιδιά σχολικής ηλικίας το 1918 και περίπου το 75% από αυτά ζούσαν στριμωγμένα σε συνωστισμένες κατοικίες, συχνά κάτω από ανθυγιεινές συνθήκες, σύμφωνα με ένα άρθρο του 2010 στο Public Health Reports, το επίσημο περιοδικό της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ.

«Για μαθητές από τις περιοχές των κατοικιών αυτών, το σχολείο προσέφερε ένα καθαρό, καλά αεριζόμενο περιβάλλον, όπου οι εκπαιδευτικοί, οι νοσοκόμες και οι γιατροί είχαν ήδη ασκήσει λεπτομερείς ιατρικές εξετάσεις και ελέγχους», σύμφωνα με το άρθρο.

Η πόλη ήταν μια από τις πιο σκληρά χτυπημένες από τη γρίπη, δήλωσε ο Δρ. Χάουαρντ Μάρκελ, ιστορικός και διευθυντής του Κέντρου Ιστορίας της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ηταν ένας εκ των συγγραφέων του επίμαχου άρθρου.

Στους μαθητές δεν επιτρεπόταν να συγκεντρώνονται έξω από το σχολείο και έπρεπε να αναφέρουν στον δάσκαλό τους αμέσως τέτοια φαινόμενα.

Οι εκπαιδευτικοί έλεγχαν τους μαθητές για τυχόν συμπτώματα της γρίπης και απομόνωναν μαθητές που ήταν ύποπτα κρούσματα. 

Εάν οι μαθητές είχαν πυρετό, κάποιος από το τμήμα υγείας τους πήγαινε σπίτι και ο υπάλληλος υγείας έκρινε εάν οι συνθήκες ήταν κατάλληλες για «απομόνωση και φροντίδα», σύμφωνα με τις εκθέσεις δημόσιας υγείας. Εάν όχι, τον έστελναν σε νοσοκομείο.

Το τμήμα υγείας απαιτούσε από τις οικογένειες των παιδιών που ανάρρωναν στο σπίτι είτε να έχουν οικογενειακό ιατρό είτε να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ενός γιατρού δημόσιας υγείας χωρίς χρέωση.

Το επιχείρημα του Σικάγο για να αφήσει τα σχολεία ανοιχτά για τους 500.000 μαθητές του ήταν το ίδιο: το να παρέμεναν ανοιχτά τα σχολεία θα κρατούσε τα παιδιά μακριά από τους δρόμους και μακριά από μολυσμένους ενήλικες.

Εάν η κοινωνική αποστασιοποίηση ήταν χρήσιμη τότε, θα ήταν ευκολότερο από το γεγονός ότι η απουσία στα σχολεία αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ίσως λόγω αυτού που ένας αξιωματούχος δημόσιας υγείας του Σικάγου ονόμασε «φλουφοβία» μεταξύ των γονέων.

«Το ποσοστό απουσίας ήταν τόσο μεγάλο, δεν είχε σημασία ότι τα σχολεία ήταν ανοιχτά», είπε ο Μάρκελ.

Μέρος της στρατηγικής του Σικάγο ήταν να εξασφαλίσει ότι θα ανακυκλωνόταν ο καθαρός αέρας. Οι σχολικές αίθουσες υπερθερμαίνονταν κατά τη διάρκεια του χειμώνα, έτσι ώστε τα παράθυρα να παραμένουν συνεχώς, σύμφωνα με ένα έγγραφο του 1918 από το Τμήμα Υγείας του Σικάγο.

Το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μια ανάλυση δεδομένων έδειξε ότι «η απόφαση να διατηρηθούν τα σχολεία αυτής της πόλης ανοιχτά κατά την πρόσφατη επιδημία της γρίπης ήταν δικαιολογημένη».

Και στη Νέα Υόρκη, ο τότε Επίτροπος Υγείας είχε πει στους New York Times: «Πόσο καλύτερα ήταν να έχουν τα παιδιά υπό τη συνεχή παρακολούθηση των ειδικών από το να είναι τα σχολεία κλειστά».

Ο Μάρκελ, ο οποίος μαζί με άλλους ερευνητές εξέτασε δεδομένα και ιστορικά αρχεία από την απόκριση 43 πόλεων στην πανδημία του 1918, δεν είναι τόσο πεπεισμένος.

Η Νέα Υόρκη «δεν βίωσε τα χειρότερα, αλλά δεν πέτυχε και τα καλύτερα», δήλωσε ο Μάρκελ, προσθέτοντας ότι στο Σικάγο τα πράγματα ήταν ελαφρώς καλύτερα.

Η έρευνα έδειξε ότι οι πόλεις που εφάρμοσαν την καραντίνα και την απομόνωση, το κλείσιμο των σχολείων και τις απαγορεύσεις σε δημόσιες συγκεντρώσεις είχαν καλύτερα αποτελέσματα.

«Οι πόλεις που πήραν περισσότερα από ένα από αυτά τα μέτρα τα πήγαν καλύτερα. Το κλείσιμο του σχολείου ήταν μέρος αυτής της συμβολής», εξήγησε ο Μάρκελ.

Οι ειδικοί της δημόσιας υγείας, συμπεριλαμβανομένου του Μάρκελ, επισημαίνουν γρήγορα ότι ο κορωνοϊός δεν είναι όπως η ισπανική γρίπη, για την οποία ήταν ήδη πολλά γνωστά το 1918. Υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε για το νέο κορωνοϊό και την ασθένεια που προκαλεί, την Covid-19.

Η σωστή απόφαση σήμερα, κατά τον Μάρκελ, είναι το κλείσιμο των σχολείων.
«Είναι καλύτερο», είπε, «να είσαι ασφαλής παρά δυσαρεστημένος».

(με πληροφορίες από CNN)

huffingtonpost
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν οι γονείς τσακώνονται...

... πώς βιώνει την όλη κατάσταση το παιδί;

Και έρχεται αυτή η στιγμή. 

Η στιγμή που εσύ και ο σύζυγος έχετε μία έντονη διαφωνία πάνω σε ένα καίριο θέμα. 

Ο τόνος της φωνής ανεβαίνει, τα στόματα ξεστομίζουν λέξεις που σίγουρα αργότερα θα μετανιώσετε και οι δυο. 

Αν είναι βράδυ, ξέρεις την ενδεχόμενη συνέχεια: απόψε, θα κοιμηθείτε χωριστά. 

Εσύ στο κρεβάτι και ο άντρας σου στον καναπέ. 

Πώς βιώνει την όλη κατάσταση το παιδί; 

Γιατί, πλέον δεν είστε απλά ένα ζευγάρι. Εσύ είσαι η μαμά και ο σύντροφος σου είναι ο μπαμπάς ενός παιδιού που απλά περιμένει η άτυχη στιγμή να τελειώσει. 

Πώς επηρεάζεται η ψυχολογία του;
Η ψυχολόγος Νίκη Ζαρκάδα αποκωδικοποιεί την ψυχοσύνθεση του:

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς επηρεάζουν σαφώς την ψυχολογία του παιδιού. 

Όταν οι γονείς απομακρύνονται και υπάρχει μεταξύ τους ψυχρότητα, το παιδί νιώθει ανασφάλεια για την ύπαρξη του αλλά και για τη γονεϊκή σχέση.

Ένας γονιός που αποφασίζει να απομακρυνθεί από το συζυγικό κρεβάτι (μιας και πρόκειται για την πιο συνηθισμένη αντίδραση και προσωρινή λύση ηρεμίας) δημιουργεί ερωτηματικά στο παιδί, καθώς πρόκειται για μια μια εικόνα που στο παιδικό μυαλό ισοδυναμεί με διατάραξη της οικογενειακής ισορροπίας. 

Το παιδί ανεξάρτητα από την ηλικία του διαισθάνεται την απειλή στη σχέση των γονιών του. 

Οι γονείς οφείλουν να προστατεύουν τα παιδιά από τέτοιου είδους σκηνές, αλλά και από μεγάλες διαφωνίες και τσακωμούς. 

Για αυτό, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η διαφωνία να βρίσκεται σε υψηλή ένταση, όσο το παιδί είναι μπροστά. 

Εδώ μπορείτε να δείτε και τους λόγους.

Το κλίμα έντασης και η κακή γονεϊκή σχέση τραυματίζει τη συναισθηματική ισορροπία του παιδιού και ενδέχεται να επηρεάσει τη μελλοντική ψυχοσεξουαλική του εξέλιξη. 

Αγχώδεις ή καταθλιπτικές διαταραχές είναι πιθανόν να έχουν αφετηρία σε τέτοιου είδους εμπειρίες που μπορεί να βίωσε το παιδί ακόμη και σε πολύ μικρή ηλικία.

Επιπλέον, ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί να εμφανίσει αντιδραστική ή αντικοινωνική συμπεριφορά και να δυσκολευτεί να έχει μια υγιή κοινωνική ζωή. 

Ίσως αυτός είναι ένας τρόπος που το παιδί βρίσκει για να τραβήξει την προσοχή των γονιών του, ώστε να ασχολούνται μαζί του και να μην τσακώνονται. 

Δεν είναι σπάνιο, το παιδί να αισθάνεται πως το ίδιο έχει την ευθύνη για την κατάσταση αυτή. 

Συχνά, αναρωτιέται και τείνει να πιστεύει πως αυτό «φταίει» που οι γονείς του μαλώνουν. Έτσι, αισθάνεται ενοχές για την υποτιθέμενη «άσχημη συμπεριφορά» του.

Ακόμα κι αν το παιδί δεν γίνεται μάρτυρας τέτοιων σκηνών, πάλι μπορεί να αντιληφθεί αν κάτι δεν πάει καλά, καθώς αν και από πολύ μικρό, είναι ικανό να αντιλαμβάνεται τη συναισθηματική ένταση, τις διαφορές στη συμπεριφορά των γονιών και τη διαφορετικότητα στον τρόπο που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Οι γονείς σε κάθε περίπτωση οφείλουν να διαχειριστούν με ψυχραιμία και ωριμότητα οποιαδήποτε ένταση και να διασφαλίσουν ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον για το παιδί τους. Αυτός πρέπει και είναι ο στόχος τους.
freegossip