Μέσα σε όλον τούτο τον χαμό, μην ξεχάσεις ποιος είσαι

Φάε. Πιες. Κοιμήσου. Δούλεψε μπροστά από μια οθόνη. Και επανάλαβε κάθε μέρα το ίδιο πάλι απ’ την αρχή.

Δεν γίνεται έτσι όμως. 

Δεν είσαι μηχανή. 

Έχεις και μια ψυχή. Μια ψυχή που πρέπει να προσέξεις.
Πρόσεξε άνθρωπε.

Πρόσεξε μην κτηνοποιηθείς. 

Πρόσεξε μην ξεχάσεις το ποιος είσαι.

Μέσα σε όλον τούτο τον χαμό, βρες τρόπο να επικοινωνήσεις. 

Να μιλήσεις με ανθρώπους. 

Να έρθεις σε επαφή. 

Βρες χρόνο να ακούσεις μουσική. 

Βρες χρόνο να διαβάσεις. 

Βρες χρόνο και τρόπο να εκφραστείς. 

Βρες χρόνο να γυμναστείς. 

Να γελάσεις. Να κλάψεις. Να ονειρευτείς. 

Βρες χρόνο να ησυχάσεις. 

Βρες χρόνο να προσευχηθείς…

"…καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις…" (Ψαλμ.48.13)

Μην ξεχάσεις ποιος είσαι Άνθρωπε. 

Μην ξεχάσεις ποιος είσαι.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να μην ξεχνάμε το παιδί που έχουμε μέσα μας!

Ποιός από εμάς δεν έχει βρεθεί στη θέση να αναπολεί αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, εκεί όπου όλα έμοιαζαν τόσο ανέμελα και αθώα; Ποιός από εμάς δεν έχει σκεφτεί πόσο καλύτερα θα ήταν να ζούσε πάλι εκείνες τις ξεγνοιαστές στιγμές; Ξέρω ότι κι εσύ το έχεις σκεφτεί! Ξέρω ότι κι εσύ κάποτε θέλησες να γυρίσεις πίσω τον χρόνο, να ζήσεις σαν παιδί, όπως συνήθιζες τότε. Θέλεις να τρέξεις γελώντας στους δρόμους, να φας το παγωτό του καλοκαιριού με τόση λαχτάρα, να τραγουδήσεις στη μέση της πλατείας, χωρίς να σκέφτεσαι την γνώμη των άλλων. Γιατί κανείς δεν πρόκειται να σε παρεξηγήσει,κανείς δεν πρόκειται να σε κρίνει, αφού εισαι απλά ένα παιδί.

Τώρα όμως που μεγάλωσες γιατί αρνείσαι πεισματικά να κάνεις, όσα λαχταράει το παιδί μέσα σου; Ξέρω κι εδώ την απάντηση. Είσαι απορροφημένος στην δουλειά σου, στις δυσκολίες της καθημερινότητας, στο άγχος των υποχρεώσεών σου, σε όλα εκείνα που “πρέπει” να κάνεις, και ας μην θες. Και κάθε μέρα το ίδιο πράγμα, η ίδια ρουτίνα. Ξυπνάς κακόκεφος, παίρνεις τον καφέ σου και τρέχεις να προλάβεις την δουλειά γιατί πάλι άργησες να σηκωθείς, επειδή μάλλον καταβάθος δεν ήθελες και πολύ. Βρίζεις στο δρόμο κάποιον που μπήκε σφήνα μπροστά σου στο φανάρι και κορνάρεις δίχως αύριο, γεμάτος θυμό, λες και θα αλλάξεις την κατάσταση. Φτάνεις στη δουλειά μες στα νεύρα, όπως και κάθε μέρα βέβαια, κάνεις όσα έχεις να κάνεις μηχανικά και βαρετά, κι επιτέλους για σένα, ήρθε η ώρα να γυρίσεις σπίτι. Τί νόμιζες όμως; Ότι η επιστροφή θα ήταν διαφορετική από την πρωινή οδήγηση; Μα και βέβαια όχι! Πάλι νευριασμένος είσαι και τσακώνεσαι με όλον τον κόσμο.

Όπα όπα γιατί κάπου το έχασες εδώ. Το παιδί που ήσουν κάποτε, θα συμπεριφερόταν έτσι; Θα χαιρόταν να τσακώνεται με όλους, να προβληματίζεται συνεχώς και να μην ζει τη ζωή του με νόημα; Ξέρεις και ξέρω την απάντηση.

Και θα μου πεις εδώ “πώς μπορώ να είμαι χαρούμενος όταν τα χρέη και οι υποχρεώσεις τρέχουν; Πώς να ζήσω τη ζωή μου όπως τη θέλω, αφού ειμαι εγκλωβισμένος στην καθημερινότητα μου;” Έχω ένα μυστικό να σου πω σε αυτο το σημείο. Το παιδί μέσα σου μπορεί να σε βοηθήσει! Πώς; Θα σου εξηγήσω αμέσως. Το παιδί μέσα σου έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα παρά το μικρό της ηλικίας του. Ξέρει να αγαπά, να συγχωρεί, να βλέπει τα πράγματα καθαρά και ατόφια. Ξέρει να δένεται, να εξερευνεί και πότε πότε αυθόρμητο και ίσως λίγο ανώριμο, να γίνεται πολύ δημιουργικό. Το παιδί μέσα σου έχει μάθει να χαμογελά στις δυσκολίες, να μην το βάζει κάτω και να εφευρίσκει κάθε πιθανό τρόπο να φτάσει το κουτί με τα μπισκότα, χωρίς να κάνει ζημιά στο σπίτι. Το παιδί μέσα σου είναι αθώο, αλλά πολύ αληθινό και πίστεψέ με θα σε βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές και στα αδιέξοδα σου. Χρειάζεσαι την ανεμελιά και την παιδικότητά του. Χρειάζεσαι να σε πάρει από το χέρι και να σε οδηγήσει αυτό καμιά φορά. Έτσι, απλά και μόνο για να νιώσεις πιο ανάλαφρα, μοναδικά και για λίγο ελεύθερος.

Οι περισσότεροι φοβόμαστε να αφήσουμε να βγει στην επιφάνεια αυτό το παιδί, φοβόμαστε ότι θα μας κάνει αδύναμους και πρέπει να το απωθήσουμε, όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα μας. Ίσως, πρέπει να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να επιτρέψουμε σε αυτό το παιδί να μας γιατρέψει όλες τις πληγές. Να μας κάνει πιο σοφούς, μέσα από την δική του σοφία και οπτική των πραγμάτων. Να μας υπενθυμίσει πως συναισθήματα όπως η αγάπη, η τρυφερότητα ακόμη και ο θυμός, είναι απόλυτα αποδεκτά και έχουμε το δικαίωμα να τα αισθανθούμε και να τα αποδεχτούμε. Για το εσωτερικευμένο μας παιδί, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει μόνο εκείνο το γλυκό που θέλει να αποκτήσει για να νιώσει ευτυχισμένο, απλά και μόνο με εκείνο. Στοιχιματίζω ότι κι εσύ το ίδιο χρειάζεσαι! Εμπιστεύσου με, το παιδί μέσα σου μπορεί να στο δώσει…

by  Βάνα Θεοδωροπούλου

psychoedu.gr 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπαμπά μου, όταν βρίσκομαι μέσα στην αγκαλιά σου...

... νιώθω πόσο πολύ με αγαπάς

Mπαμπά μου…
Ίσως δεν ξέρεις πόσο σημαντικός είσαι στις ζωές μας. Και στην δική μου και στης μαμάς. Γι’αυτό αποφάσισα να σου πω εγώ πόσο απαραίτητος είσαι αυτές τις πρώτες μέρες της ζωής μου κι όχι μόνο..!

Εσύ είσαι ο πατέρας, η συναισθηματική ισορροπία της οικογένειας μας. Η παρουσία σου μας προσφέρει όλη την ασφάλεια που τώρα έχουμε πολύ ανάγκη.

Είσαι τα γερά θεμέλια μας αυτήν την περίοδο της ευαλωτότητας, τις πρώτες μέρες μετά την γέννηση μου..

Της μαμάς τώρα λειτουργούν οι ορμόνες της. Ανησυχεί για διάφορα πράγματα. Μεταξύ αυτών για το αν θα καταφέρει να με θηλάσει. Συχνά κλαίει για το τίποτα ή και για τα πάντα μαζί. 

Είναι φορτισμένη εξαιτίας όλων των μεγάλων αλλαγών. 

Η καρδιά της έχει γίνει άνω κάτω, φοβάται, χαίρεται, αμφιβάλει.... 

Όλα αυτά μαζί μπαμπά. Η μαμά είναι κουρασμένη και δεν κοιμήθηκε το βράδυ... .

Πόσο θα χαρώ να με κρατήσεις μπαμπά. Νιώθω τόσο άνετα όταν βρίσκομαι μέσα στην αγκαλιά σου.... Νιώθω πόσο πολύ με αγαπάς!

Το λατρεύω να μου αλλάζεις πάνα και να μου μιλάς γλυκά ταυτόχρονα. Ίσως δεν το έχεις καταλάβει αλλά τον λατρεύω τον ήχο της φωνής σου! Είναι η φωνή αυτή που ηρεμούσε τη μαμά όσο ήμουν στην κοιλιά της κι ηρεμεί τώρα κι εμένα…

Τραγούδησε μου νανουρίσματα μπαμπά μου…. 

Λατρεύω να αποκοιμιέμαι μέσα στα δυο σου χέρια. Θα μάθω σύντομα πολλά από εσένα μπαμπά μου και θα μάθεις κι εσύ από εμένα!✨

Πρωτότυπο: @gravidagram

infokids

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ζεις μέσα από τη ζωή των άλλων…

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να παρακολουθεί στενά τη ζωή των άλλων; 

Έχεις αναρωτηθεί άραγε ποτέ γιατί συμβαίνει αυτό ή απλά έχεις εθιστεί σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση και δεν θες να προβληματιστείς, ούτε επιθυμείς να αποτοξινωθείς από αυτή την κακιά συνήθεια; 

Το σίγουρο είναι πως δεν εκδηλώνεις τη συγκεκριμένη συμπεριφορά από αγάπη και γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους.

Κοιτάς τον διπλανό σου εξονυχιστικά και ασχολείσαι με οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή του, παρατηρείς προσεκτικά ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια και στήνεις αυτί για να ακούσεις τι γίνεται στο σπίτι του γείτονα. Δεν αντέχεις άλλωστε να σου ξεφύγει τίποτα. 

Καθημερινά ενημερώνεσαι για το πού πάει, τι ώρα βγαίνει από το σπίτι του, πότε επιστρέφει, πώς είναι η εξωτερική του εμφάνιση και τι ακριβώς φοράει, με ποιον μιλά στο τηλέφωνο, αν έχει κάποια ερωτική σχέση, γιατί χώρισε, αν πάει καλά η δουλειά του, πώς είναι η επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειάς του, με τι αυτοκίνητο κυκλοφορεί, με ποιους ανθρώπους συναναστρέφεται, πότε πάει διακοπές, πόσα χρήματα ξοδεύει κλπ.

Και πάντα για όλα κάτι έχεις να του προσάψεις, πολλά από αυτά που βλέπεις δεν σου αρέσουν, δεν τα εγκρίνεις και του ασκείς με μεγάλη ευκολία άγονη και καυστική κριτική. 

Και έπειτα αρχίζεις να διαιωνίζεις την εμμονή σου με τις ξένες ζωές με το να μεταδίδεις ψευδείς και ανυπόστατες φήμες, να κατηγορείς τους γύρω σου και να προσπαθείς με κάθε μέσο, να τους μειώσεις, να τους υποβιβάσεις και να τους καταστήσεις όσο το δυνατόν λιγότερο συμπαθείς σε ανθρώπους που ούτε καν τους γνωρίζουν, ούτε δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον να μάθουν οτιδήποτε αφορά ξένες ζωές.

Στην πραγματικότητα ούτε και εσύ ξέρεις καλά ποιοι ακριβώς είναι οι άνθρωποι, μέσα από τους οποίους «λαμβάνεις τροφή» και ταυτίζεσαι παθολογικά και τι καταστάσεις αντιμετωπίζουν. 

Εσύ απλά μπαίνεις στη διαδικασία να παρεμβαίνεις, να εισέρχεσαι σαν παράσιτο στην προσωπική ζωή τους χωρίς να έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και χωρίς οι ίδιοι πολλές φορές να το αντιλαμβάνονται και να προσπαθούν να σε οριοθετήσουν.

Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί η δική σου ζωή είναι άδεια, μίζερη και η ψυχή σου μόνη και παγωμένη. Γιατί δεν έχεις κατορθώσει να γνωρίσεις, να πλησιάσεις, να αφουγκραστείς, να κατανοήσεις, να αγαπήσεις και να πιστέψεις τον εαυτό σου.

Ίσως να έμαθες από μικρή ηλικία να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα τι κάνουν οι άλλοι. Ίσως κανείς να μην σου δίδαξε την έννοια του σεβασμού, της διακριτικότητας και πόσο σημαντικά είναι για κάποιον τα προσωπικά του δεδομένα. Ίσως πάλι να μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον, όπου η λέξη όρια να ήταν άγνωστη.

Μήπως ήρθε ο καιρός να νοηματοδοτήσεις την ύπαρξή σου; Να ανακαλύψεις ποια είναι τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ του ψυχικού σου κόσμου, για να μπορέσει να νιώσει πληρότητα και να αντλήσει ικανοποίηση, μέσα από μια ζωή βασισμένη στις πραγματικές σου ανάγκες και επιθυμίες;

Και μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας σου, θα κατανοήσεις σταδιακά πως είναι χαμένος χρόνος, δίχως κανένα σκοπό να αναλώνεις χρόνο και ενέργεια για να ασχολείσαι με το πώς κυλά η ζωή των γύρω σου και να αναρωτιέσαι αν είναι ευτυχισμένοι.

Δούλεψε με τον εαυτό σου, για να χτίσεις τη δική σου ευτυχία, να θέσεις τους προσωπικούς σου στόχους και να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. 

Και τότε η ζωή των γύρω σου θα περνά απαρατήρητη, αδιάφορη μπροστά σου, αφού το μόνο που θα σε ενδιαφέρει θα είναι πώς θα βελτιώσεις τη δική σου καθημερινότητα και πώς θα εξελίξεις τον εαυτό σου και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις. Και η ψυχή σου θα είναι πιο υγιής και πιο ισορροπημένη, προσανατολισμένη στη σωστή κατεύθυνση.

Μαρίνα Κόντζηλα, Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Εκπαιδεύτρια Ομάδων Γονέων 

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού ο κόσμος μοιάζει με ανεξερεύνητη γη

Ξέρω πόσο χαρούμενο σε κάνω όταν κάθεσαι και με κοιτάς με τις ώρες ενώ εγώ κοιμάμαι, ξέρω πόσο αγχώνεσαι όταν εγώ αρνούμαι πεισματικά να δεχτώ οποιοδήποτε φαγητό, εκτός από τα αγαπημένα μου ζελεδάκια. Επίσης καταλαβαίνω πως με νοιάζεσαι όταν είμαι άρρωστο και με φροντίζεις τρυφερά.

Από τη στιγμή που ήρθα στη ζωή σου, γνωρίζω πολύ καλά πως εσύ είσαι ο άνθρωπος που θα με κάνει να νιώσω, να μάθω, να δημιουργήσω. Είσαι ο άνθρωπος που θα μου αφήσεις τα ίχνη σου για να τα ακολουθήσω, και ύστερα δειλά καθώς θα χάνονται από μπροστά μου, θα κάνω τα δικά μου σταθερά βήματα. Είσαι εκείνος ο μοναδικός για μένα, είσαι το είδωλό μου κι εγώ ο καθρέφτης σου.
Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να πεις, ακόμα και τον τρόπο που βρίσκεις για να επικοινωνείς, εγώ τον καταγράφω σε μια ταινία που έχω μέσα μου για να μη χάσω στιγμή, και τα βράδια που κοιμάμαι και το μυαλό μου ηρεμεί, την βάζω να παίζει, για να μπορέσω σιγά σιγά να καταφέρω να γίνω το αντίγραφό σου. Νιώθω πως με αγαπάς περισσότερο και από τον ίδιο σου τον εαυτό και γνωρίζω πως κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να είμαι ευτυχισμένο.

Υπάρχουν όμως μερικές φορές που με μπερδεύεις και θέλω πολύ να στις μοιραστώ. Όταν εγώ γκρινιάζω και απαιτώ, θέλω να προσπαθείς να με ηρεμείς με τον δικό σου ξεχωριστό τρόπο που μόνο εσύ μπορείς και όχι να μου ενισχύεις αυτή τη συμπεριφορά μου, αφήνοντάς με να κλαίω ή δίνοντάς μου τελικά αυτό που ζητώ, σου λέω θα το ξανακάνω.

Όταν δεν ακούω αυτό που θες να μου πεις, μην νομίζεις ότι θα το καταλάβω αν το πεις πιο δυνατά, αυτό που αντιλαμβάνομαι τελικά είναι ένα θυμωμένο πρόσωπο και μια έντονη βαβούρα γύρω του, που εκτός ότι δεν ακούω λέξη, μου δημιουργεί θλίψη. Μπορείς να πάρεις ένα διάλειμμα από αυτή την συμπλοκή και να επιστρέψεις να μου το εξηγήσεις, αν πάλι δεν το αντιληφθώ μάλλον στην ταινία μου έχει καταγραφεί κάτι που έχω δει και πρέπει να το διορθώσεις.
Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος και θέλω να τον περνώ όσο πιο ουσιαστικά γίνεται. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να βομβαρδίζομαι από καθημερινές δραστηριότητες με άλλους ανθρώπους για να γίνω πιο έξυπνος. Έξυπνο θα με κάνεις εσύ διαβάζοντάς μου πολλά παραμύθια, κάνοντάς μου πολλές αγκαλιές, παίζοντας εσύ μαζί μου, και αφήνοντας εμένα να παίζω μόνο μου καθώς η συντροφιά σου θα υπάρχει στο χώρο μας.

Αν με αφήσεις να παίζω με τις ώρες και ύστερα κουρασμένο να κοιτάζω το ταβάνι νομίζοντας εσύ πως εγώ βαριέμαι, στο επόμενο λεπτό θα είναι το κίνητρο μου να ανακαλύψω ένα καινούριο παιχνίδι και να απορροφηθώ. Για σένα θα είναι μια παιγνιώδης διάθεση, για μένα θα είναι ένα βήμα για να ανακαλύψω τον κόσμο. Είμαι ένα παιδί, και όλα γύρω μου μπορώ να τα αντιληφθώ μόνο μέσω του παιχνιδιού όπως έκανες και εσύ όταν ήσουν παιδί. Είμαι ένα παιδί, ένα ευτυχισμένο παιδί, είμαι ένα παιδί, το δικό σου παιδί.

Νατάσσα Σκούρου
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γέλα! Το παιδί μέσα σου θέλει χαμόγελο για να ζήσει!

Κάποτε ήσουν παιδί. Γελούσες συχνά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο. 

Οι μεγάλοι σε έβλεπαν και απορούσαν. 

Άλλοτε γελούσαν μαζί σου, άλλοτε προσπαθούσαν να σε σταματήσουν επειδή δεν έβλεπαν πού είναι το αστείο. 

Για εκείνους έκανες απλά «χαζομάρες».

Εσύ όμως γελούσες ξανά με την πρώτη ευκαιρία. 

Σιγά σιγά ο κόσμος των μεγάλων άρχισε να σε γοητεύει και θέλησες να σοβαρευτείς. 

Να σταματήσεις τα «παιδιαρίσματα». Έβαλες το γέλιο σε νόρμες και γελάς πια μόνο με πολύ δικούς σου ανθρώπους. Στους άλλους χαμογελάς τυπικά κι αυτό αν χρειαστεί.

Μα δεν γελάς πια με την ψυχή σου. Λες και ντρέπεσαι γι’ αυτήν. Ντρέπεσαι για το παιδί μέσα σου. Δεν το ακούς που σου φωνάζει να ζήσεις, να χαρείς. Κάποιες φορές σε σκουντάει, σαν να σε τραβάει από το χέρι, μα εσύ κολλημένος στις υποχρεώσεις, στη δουλειά, στο κινητό είσαι πολύ απασχολημένος για να του δώσεις σημασία.

Αν ήταν αληθινό παιδί, θα ήταν δυσκολότερο να το αγνοήσεις, γιατί θα άρχιζε να κλαίει δυνατά για να το προσέξεις. Όμως το παιδί μέσα σου κλαίει σιωπηλά. 

Όσο μεγαλώνεις, όσο απομακρύνεσαι, όσο το ξεχνάς, τόσο σωπαίνει. Και μαζί του και το γέλιο σου. Μα στάσου μια στιγμή. 

Θυμήσου. Δεν ήταν ωραία να γελάς χωρίς έγνοιες;

Πέρασαν αυτές οι εποχές, θα πεις. Τώρα οι καιροί είναι δύσκολοι. Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο και πιο θλιβερό από έναν άνθρωπο που έχασε το γέλιο του και στη θέση του έβαλε το άγχος. 

Και ξέρεις γιατί μικρός έκανες «χαζομάρες»; 

Γιατί δε σε ένοιαζε τίποτα. Δεν ήξερες τι θα πει άγχος. Και αντιδρούσες όποτε οι μεγάλοι πήγαιναν να σου επιβάλλουν το άγχος τους με «μη», «πρέπει» και «γρήγορα».

Τώρα τα επιβάλεις εσύ στον εαυτό σου ως μεγάλος. 

«Μη γελάς, πρέπει να είσαι σοβαρός, γρήγορα, δεν έχεις χρόνο για χάσιμο». 

Μα δεν καταλαβαίνεις ότι έτσι ακριβώς χάνεις το χρόνο σου! Χάνεις τη ζωή σου μέσα από τα χέρια σου.

Γέλα. Με ό,τι σου φανεί αστείο. Χαμόγελα πιο συχνά με ό,τι σου φαίνεται όμορφο. Σταμάτα να σπαταλάς τον χρόνο σου στο άγχος και ζήσε. 

Πάρε μια βαθιά ανάσα και πέτα το βάρος της σοβαροφάνειας από την πλάτη σου. Τα προβλήματα λύνονται πιο εύκολα αν δεν τα παίρνεις τόσο στα σοβαρά, αλλά με χαμόγελο.

Αρκετά κουράστηκες με το να είσαι μεγάλος. Άσε το παιδί μέσα σου να σε ξεκουράζει που και που. Μην νιώθεις τύψεις για τη χαρά σου. Το παιδί μέσα σου ξέρει να ζήσει. Κι ο άνθρωπος που έχει επιτρέψει στο παιδί μέσα του να επιβιώσει παρά τα όσα εμπόδια, έχει ελπίδα. Έχει ζωή.

Γεωργία Λαμπάρα Τριανταφύλλου
mpetskas.com