Showing posts with label Αγαπώ τη γιαγιά μου. Show all posts
Showing posts with label Αγαπώ τη γιαγιά μου. Show all posts

Friday, 10 February 2023

Γιατί τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τη γιαγιά;

από Φοίβη Γλύστρα

Τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τη γιαγιά τους, γιατί…

* Φτιάχνει τις πιο νόστιμες πίτες, τα πιο αφράτα κέικ και τα πιο ζεστά και μαλακά κουλουράκια.

* Αφήνει τα εγγόνια της να παίξουν με το ζυμάρι κι ας κάνουν χάλια την κουζίνα κι ακόμα πιο χάλια τα κουλουράκια.
* Ακόμα κι αν οι λιχουδιές είναι απαγορευμένες, πάντα παίρνει μια μικρή εκπληξούλα απ’ το περίπτερο ή το super market για τα παιδιά.

* Το σπίτι της είναι μια ατελείωτη παιδική χαρά, ένα ασφαλές καταφύγιο και μια φωλίτσα για αγκαλιές.
* Τα ρούχα της μυρίζουν μαλακτικό και το σπίτι της φρεσκοψημένα μπισκότα.
* Όταν το εγγονάκι της λέει «Βαριέμαι» εκείνη ακούει «Διασκέδασέ με, με τον καλύτερό σου τρόπο».
* Στο σπίτι της γιαγιάς, επιτρέπεται να δεις κι άλλο επεισόδιο, κι ας πήγε 10.
* Η γιαγιά είναι ένα ζωντανό Google, με απαντήσεις στις περισσότερες απορίες σου.
* Θα σου πει τις πιο απίστευτες ιστορίες που θα σ’ αφήσουν με το στόμα ανοιχτό κι αργότερα θα τις αναγνωρίσεις σε κάποιο βιβλίο ιστορίας.
* Η υπομονή της δεν τελειώνει ποτέ και δεν πειράζει που έκανες το σπίτι άνω-κάτω, ούτε που γέμισες ψιχουλάκια το κρεβάτι της.
* Έχει αρκετό χρόνο στη διάθεσή της κι αυτό της επιτρέπει να λέει «ναι» εκεί που η μαμά θα έλεγε «όχι». Έτσι, θα πάει τα παιδιά στις κούνιες και δεν θα την πειράξει καθόλου αν στο δρόμο, αποφασίσουν να κάτσουν σε ένα παγκάκι για να φάνε ένα παγωτό.
* Τα μάτια της ακτινοβολούν αγάπη.
* Δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να συγχωρέσει ό,τι κι αν κάνουν τα εγγόνια της.
* Ακόμα κι όταν τα παιδιά βγαίνουν εκτός εαυτού και βγάζουν τον χειρότερό τους εαυτό, η γιαγιά είναι εκεί για να πει το αιώνιο «δεν πειράζει, παιδί είναι».
* Στ’ αυτιά της το «πεινάω» είναι άνετα χειρότερο απ’ το «μου μένουν 2 μήνες ζωής» και είναι πάντα πρόθυμη να σε μπουκώσει.
* Το ίδιο έτοιμη είναι και να σε χαρτζιλικώσει.
* Αν η μαμά είναι ο «κακός αστυνομικός» τότε σίγουρα η γιαγιά είναι ο «καλός».
* Έχει υπερδυνάμεις που συνήθως η μαμά δεν έχει. Ξέρει, ας πούμε, να φυτεύει και να μεγαλώνει λουλουδάκια ή ντομάτες ή να φτιάχνει ρούχα μόνη της.
* Χαμογελάει με τα χείλη και με τα μάτια.
* Είναι σοφή, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο μορφωμένη.
* Έχει πολύ πλάκα καμιά φορά να την πειράζεις για να δεις τις αντιδράσεις της.
* Ειλικρινά πιστεύει ότι τα εγγόνια της είναι τα ομορφότερα, τα εξυπνότερα, τα χαρισματικότερα, τα σπανιότερα πλάσματα που περπάτησαν στη γη και ότι δεν τους αξίζει τίποτα λιγότερο απ’ την απόλυτη ευτυχία, αμύθητα πλούτη, φήμη, δόξα κι ένας πρίγκιπας ή μια πριγκίπισσα αντιστοίχως για σύντροφο ζωής.

Πώς να μην αγαπάς τη δεύτερη μαμά σου;

Tuesday, 22 August 2017

Η «Ψυχομάνα» του Νικολάου Γύζη… και η δική μου γιαγιά

Γύζης - Ψυχομάνα
Το παιδάκι της Ψυχομάνας, ένα κοριτσάκι, προσπαθεί να προσεγγίσει
την μητέρα του και να βρεθεί στην αγκαλιά της,
που προσωρινά την έχει γεμίσει το άτυχο μωράκι…
Σαν σήμερα ήταν που έφυγε η αγαπημένη μου γιαγιά από τον κόσμο αυτό… 
Μου λείπει πολύ, παρ΄ όλο που πέρασαν πολλά χρόνια.
Και νιώθω πως στην επέτειο της μνήμης της οφείλω να γράψω για την επιλογή μου αυτή, που ως «διαδικτυακή φωτογραφία ταυτότητας» με σηματοδοτεί ως ιστολόγιο.
Πρόκειται για τον πίνακα
«η Ψυχομάνα ή Καλομάνα», που είναι από τους αγαπημένους μου… 

Και μόνο το κεντρικό θέμα του, ο μητρικός θηλασμός, είναι κάτι που αγαπώ πολύ, με εκφράζει ως μητέρα και το ζω με χαρά και ευγνωμοσύνη τα τελευταία χρόνια, από τότε που πρωτοέγινα μάνα.

Όμως ο πίνακας αυτός, συνειρμικά, μου θυμίζει και την αγαπημένη μου γιαγιά. 
Στο πρόσωπο του μαυροφορεμένου βρέφους που θηλάζει, βλέπω την ίδια… θα εξηγήσω στην συνέχεια γιατί.

Ο πίνακας αυτός απεικονίζει μια νεαρή μητέρα να θηλάζει ένα μαυροντυμένο βρέφος (πόσο βαριά τα μαύρα για ένα τόσο τρυφερό πλάσμα!…). 

Της το έχει φέρει για να το ταΐσει η νεαρή αδελφή της θανούσας μητέρας, και περιμένει θλιμμένη να ολοκληρώσει το θηλασμό του το μικρό ορφανό… 
Το παιδάκι της Ψυχομάνας, ένα κοριτσάκι, προσπαθεί να προσεγγίσει την μητέρα του και να βρεθεί στην αγκαλιά της, που προσωρινά την έχει γεμίσει το άτυχο μωράκι…

Έτσι γινόταν τα παλιότερα χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν βρεφικά γάλατα και η επιβίωση των μωρών στηρίζονταν στο μητρικό γάλα. 
Πολλές ήταν οι γυναίκες που έχανα την ζωή τους κατά τον τοκετό ή στη λοχεία, και τα ορφανά που απέμεναν αναλάμβαναν να τα θηλάσουν άλλες μητέρες, οι λεγόμενες Ψυχομάνες ή Καλομάνες, που έχαιραν ιδιαίτερης εκτιμήσεως από την τοπική κοινωνία, λόγω της μεγάλης προσφοράς της. 
Αναλάμβαναν ακόμα να θρέψουν και μωράκια, όταν μια μάνα αρρώσταινε και δυσκολευόταν να θρέψει το παιδί της μόνο με το δικό της γάλα.*
Έτσι έγινε και με τη δική μου τη γιαγιά: η μανούλα της αρρώστησε βαριά και πέθανε… και την άφησε έξι μηνών ορφανή…

Και μας έλεγε η γιαγιά, όταν ακούραστη μας διηγιούνταν ιστορίες από την πολυκύμαντη ζωή της- ακόμα ηχούν τα λόγια της στα αυτιά μου, που τα επαναλάμβανε πάντα με τις ίδιες ακριβώς λέξεις, καθώς ήταν τόσο καθοριστικά για εκείνη:

«Εγώ ορφανό μεγάλωσα… με πήγαιναν σε άλλη μάνα για να θηλάσω».
Με πολύ πόνο το έλεγε η γιαγιά, γιατί είναι τόσο βαριά η ορφάνια για την παιδική ψυχή… αλλά και με ευγνωμοσύνη για τη γυναίκα εκείνη που με το γάλα της την κράτησε στη ζωή.
Όποτε θυμάμαι και αναλογίζομαι τα λόγια αυτά της γιαγιάς μου, καθώς και τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσε, συγκινούμαι… όπως και τώρα που τα γράφω.
Και νομίζω πως έχουν «μπολιαστεί» μέσα μου και έχουν συμβάλει στο να αναπτυχθεί η μεγάλη αγάπη και η εκτίμηση που έχω για το μητρικό θηλασμό.

Κι όταν χρειάστηκε να επιλέξω το «στίγμα» μου για την κοινωνία του διαδικτύου, την μορφή της Ψυχομάνας επέλεξα.
Η Ψυχομάνα συμβολίζει την μάνα και τον άνθρωπο γενικότερα που την αγάπη της δεν την κρατά μόνο για τον εαυτό της, τους δικούς της και την οικογένειά της αλλά το περίσσευμά της το σκορπίζει και γύρω της, μαζί με τα πιο ακριβά και πολύτιμα αισθήματα της καρδιάς της.
Κίνητρο και έμπνευση ο συμβολισμός της εικόνας και της μορφής αυτής… και πώς να «φτάσω» το μεγαλείο της;… αισθάνομαι πολύ «μικρή» μπροστά της.
***
Η γιαγιά μου, αν και μεγάλωσε ορφανή και δεν γεύτηκε την μητρική στοργή και φροντίδα, είχε μέσα της τεράστια αποθέματα αγάπης, δύναμης και θυσιαστικής προσφοράς που, όσο τα αναλογίζομαι, πιστεύω πως της τα έστελνε η μανούλα της από Ψηλά… Ήταν μοναδικός άνθρωπος «θυσίας» η γιαγιά…

Γιαγιά μου, δείξε μου να αγαπώ όπως εσύ αγαπούσες, να γίνομαι θυσία και προσφορά ολόκαρδη , όπως εσύ ήσουν για όλους. Να βάζω στην άκρη το «εγώ» μου και να χορταίνω την ψυχή μου με το ολοπρόθυμο και ανιδιοτελές «δόσιμο»…
Καλή αντάμωση, αγαπημένη μου γιαγιά! Μου λείπεις, αλλά θα ξαναβρεθούμε. Καλό παράδεισο να έχουμε…

Με την αγάπη μου
Αλεξία

* έλεγε ο όσιος Παΐσιος: «Παλιά μια μητέρα μπορεί να θήλαζε και το παιδί της γειτόνισσας, αν δεν είχε γάλα. Τώρα πολλές μητέρες βαριούνται να θηλάσουν ακόμη και τα δικά τους παιδιά» περισσότερα ΕΔΩ

Tuesday, 14 March 2017

4χρονη Σαγκλάνα: Η "Κοκκινοσκουφίτσα της Σιβηρίας"
Saglana (javkhlan): "Siberian Red Riding Hood"

Τετράχρονο παιδί διένυσε 8 χλμ. σε δάσος για να βοηθήσει την άρρωστη γιαγιά του!

Το περιστατικό συνέβη στη Ρωσική Δημοκρατία της Τούβα, στη νότια Σιβηρία. 
Η μικρή Σαγκλάνα ζούσε με την γιαγιά και τον παππού της σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Ο παππούς της, σύμφωνα με πληροφορίες είναι εδώ και πολλά χρόνια τυφλός ενώ η 31χρονη μητέρα της ζει σε άλλο μέρος. 
Ένα πρωινό το κοριτσάκι ξύπνησε και είδε τη γιαγιά του να μην αντιδρά. Αποφάσισε να πάει και να ζητήσει βοήθεια στην πιο κοντινή πόλη, που ήταν 8 χιλιόμετρα μακριά.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι έπρεπε να διασχίσει την χιονισμένη και επικίνδυνη λόγω παρουσίας αρκούδων και λύκων, τάιγκα, του μεγαλύτερου δάσους του πλανήτη. 
Μετά από λίγες ώρες, η θαρραλέα Σαγκλάνα κατάφερε να φτάσει σώα στον προορισμό της ενώ οι γιατροί που την εξέτασαν διαπίστωσαν ότι είχε υποστεί υποθερμία, χωρίς να κινδυνεύει η ζωή της. 
Όσον αφορά τη γιαγιά της, είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή και όταν έφτασαν εκεί οι γιατροί ήταν ήδη πολύ αργά.

Όπως ανακοινώθηκε, οι αρχές διενεργούν έρευνα για ευθύνες της μητέρας, η οποία κινδυνεύει να κατηγορηθεί για αμέλεια. "Γνώριζε ότι τα ηλικιωμένα άτομα δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του παιδιού", αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Tuesday, 7 March 2017

Τη γιαγιά μου τη λένε Ανθή...

«Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, γιατί όλα τα παιδιά αγαπάμε τις γιαγιάδες μας;
Θα σας πω εγώ γιατί! Μας κάνουν όλα τα χατίρια, ασχολούνται πολύ μαζί μας και δεν έχουν σκοτούρες στο κεφάλι τους.
Grandmother with her granddaughter working in the garden
Ενώ οι γονείς μας, από τη μία πρέπει να δουλέψουν από την άλλη πρέπει να μετρήσουν τους λογαριασμούς, και έτσι δεν υπάρχει χρόνος για διασκέδαση και παιχνίδια μαζί τους.

Τη γιαγιά μου τη λένε Ανθή, και νομίζω ότι της ταιριάζει πολύ αυτό το όνομα, γιατί το σπίτι της είναι το μόνο που ξεχωρίζει σε όλες τις Σέρρες. Ένα σωρό τριαντάφυλλα, τουλίπες, χρυσάνθεμα, μαργαρίτες και γαρδένιες μπουκώνουν το πολύχρωμο σπίτι της και οι γείτονες την ρωτούν:
- Κυρά-νεράιδα, πως στέκεις όρθια τόσα λουλούδια; Τι μαγικό φίλτρο χρησιμοποιείς; Κανείς δεν έχει κρατήσει σωστό χρυσάνθεμο σε όλες τις Σέρρες.
- Τα αγαπώ, για αυτό, λέει η γιαγιά μου, αλλά δεν φαίνονται να τη πιστεύουν οι γείτονες.

Όποτε πηγαίνουμε στο σπίτι της, το ζεστό και συμπαθητικό χαμόγελο της που φτάνει μέχρι τα αυτιά της και με σέρνει ως τον κήπο για να ποτίσουμε και να κλαδέψουμε τα όμορφα και μοσχομυριστά λουλούδια της.
Τα μαλλιά της είναι κατάλευκα σαν τα χιονισμένα βουνά, αλλά τα βάφει ξανθά για να δείχνει πιο νέα.
Τότε τα μαλλιά της μεταμορφώνονται και γίνονται χρυσαφένια σαν την άμμο.

Ο ήλιος όποτε βλέπει τα μεγάλα, πράσινα, γελαστά και πολύ γλυκά της μάτια, έρχεται πιο κοντά για να την δει καλύτερα.
Της χαϊδεύει τα μαλλιά και τη βοηθάει να φροντίσει τα λουλούδια της,
Το δέρμα της είναι λευκό σαν παγωτό βανίλια και δεν καταλαβαίνεις την ηλικία της.

Έχει χρυσή και ευαίσθητη καρδιά, πάντα με τον καλό λόγο στο στόμα και από ότι φαίνεται ζει πολλούς αιώνες, γιατί ξέρει τόσες πολλές ιστορίες που θα μπορούσε να γράψει βιβλία. Τις βάζει κάτω, τις ξεδιαλέγει και μου τις λέει μία-μία.

Αγαπώ πολύ τη γιαγιά μου και θέλω να ζήσει πολλά χρόνια ακόμα.
Γιατί ξέρω πως χωρίς τη γιαγιά μου, η ζωή μου θα ήταν άχρωμη. Θα είχε μόνο γκρι και μαύρο.
Και θα μετρούσα και εγώ λογαριασμούς …»

Παζιώνη Σοφία
Μαθήτρια Ε’ Δημοτικού

(Το συγκεκριμένο κείμενο έπεσε στα χέρια μου τυχαία. Με άγγιξε. Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας των γονιών της Σοφίας. Καμία αλλαγή η προσθήκη δεν έχει πραγματοποιηθεί.

Monday, 12 September 2016

Για τη γιαγιά μου, με αγάπη….

Γιαγιάκα μου καλή,
Σε αγαπώ πολύ!
Και θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Νικόλαος Γύζης ''Η γιαγιά με τα εγγόνια ''
Γιατί μεγάλωσα στα χέρια σου με ατελείωτη αγάπη και πολλές θυσίες.
Γιατί στερήθηκες πολλά για μένα και ποτέ δεν παραπονέθηκες.
Γιατί μου απλώνεις το χέρι σου κάθε φορά.
Γιατί μου φωτίζεις το νου, παρότι δεν πήγες σχολείο κι όμως έχεις τη μεγαλύτερη σοφία, αυτή της ίδιας της ζωής.
Γιατί μου λες όλες αυτές τις υπέροχες ιστορίες και ξαναγίνομαι παιδί.
Γιατί ονειρεύεσαι μαζί μου και κάνεις τις έγνοιες μου δικές σου.
Γιατί γελάς μαζί μου, όταν γελώ και κλαις, όταν κλαίω.
Γιατί είσαι αυθόρμητη και μου λες πάντα την αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή πονάει.
Γιατί μαγειρεύεις τα πιο ωραία φαγητά.
Γιατί τα ζωηρά, πράσινα μάτια σου αντικατοπτρίζουν την τεράστια καρδιά σου.
Γιατί αυτή η καρδιά ανοίγει διάπλατα προς όλους κάθε στιγμή.
Γιατί με έμαθες να είμαι άνθρωπος.
Γιατί είμαι η κόρη σου κι ας μη με γέννησες.
Είσαι ένας θησαυρός γιαγιάκα μου γλυκιά,
γι’ αυτό κι εγώ σου στέλνω τα πιο γλυκά φιλιά!


Αυτό το αφιερώνω στη γιαγιά μου, τη Βασιλική που μας μεγάλωσε με ατελείωτη αγάπη και βρίσκεται πάντα στο πλευρό μας. 

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή ενός παιδιού. Μπορούν να του μάθουν πολλά πράγματα για τη ζωή καλύτερα κι από τους ίδιους τους γονείς. 
Είναι τεράστια τα οφέλη αυτής της σχέσης για τη ζωή των παιδιών.
....................

η συνέχεια εδώ: polispost

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki