Η μεγάλη τύχη για ένα παιδί να έχει τους παππούδες και τις γιαγιάδες στη ζωή του - Grandparents contribute to children's wellbeing

Όσοι είχαμε την τύχη να έχουμε κοντά μας τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας ξέρουμε τι ευλογία ήταν αυτή για εμάς. 

Ο δεσμός αυτός είναι μοναδικός, γιατί ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αγαπούν το παιδί διαφορετικά. 

Με μια αγάπη απαλλαγμένη από προσδοκίες και το αυστηρό μάτι του γονέα. Είναι μια αγάπη αλλιώτικη, που περικλείει και σένα μέσα. Σε αγαπάνε μέσα από το παιδί σου, και το αγαπάνε γιατί είναι η συνέχειά σου.

Grandparents contribute to children's wellbeing

Αυτή η μεγάλη αγκαλιά των παππούδων δεν κάνει το παιδί μαλθακό και κακομαθημένο, το κάνει δυνατό, του παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και πληρότητα. 

Και δεν το λέμε εμείς αλλά και οι έρευνες. 

Ας πάμε να δούμε και μερικά στοιχεία που ίσως δεν γνωρίζαμε.

Τα παιδιά που έχουν κοντά τους και γιαγιάδες και παππούδες…
1. Θωρακίζονται συναισθηματικά
Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης τα παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στους παππούδες τους είναι πιο υγιή συναισθηματικά και παρουσιάζουν μικρότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ενώ μπορούν να αντιμετωπίσουν σθεναρά τις δυσκολίες της ζωή τους. 

Με λίγα λόγια, οι παππούδες και γιαγιάδες παρέχουν στα εγγόνια τους μια αίσθηση ασφάλειας και υποστήριξης που τα βοηθά τα παιδιά να διαχειρίζονται καλύτερα τις αντιξοότητες.

2. Διαχειρίζονται καλύτερα το άγχος
Σύμφωνα με έρευνα τα παιδιά γνωρίζουν την «ιστορία» της οικογένειας τους και που είναι σε θέση αν την βιώνουν μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων τους είναι πιο ανθεκτικά συναισθηματικά, έχουν καλύτερο έλεγχο της ζωής τους ακόμα και όταν ο «έξω» κόσμος δείχνει να καταρρέει.
Για του λόγου το αληθές, μια ομάδα ερευνητών μελέτησε την ψυχολογία των παιδιών μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, για να διαπιστώσει ότι τα παιδιά που γνώριζαν πολλά για τις οικογενειακές ρίζες τους, ήταν σε θέση να διαχειριστούν καλύτερα το άγχος. 

Πως λειτουργεί αυτό; 

Όταν ένα παιδί μαθαίνει για τα δύσκολα χρόνια των παππούδων του, για τις ζωές τους, για το πώς επιβίωσαν και πώς τελικά τα κατάφεραν στα δύσκολα χρόνια, το βοηθά να κατανοήσει ότι είναι μέρος αλλά και συνέχεια μιας όμορφης ιστορίας, που δεν αφορά μόνο αυτά. 

Του δημιουργεί το αίσθημα του «ανήκω», του προσφέρει ασφάλεια και τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται ψύχραιμα στις στρεσογένες καταστάσεις.

3. Μαθαίνουν να σέβονται τους ηλικωμένους
Η επαφή με τον παππού και τη γιαγιά, δημιουργεί σεβασμό και αγάπη για τους ηλικιωμένους, γεγονός πάρα πολύ σημαντικό, ειδικά για την εποχή μας που η προχωρημένη ηλικία απαξιώνεται όλο και περισσότερο. 

Σε αυτό συνηγορεί και ανάλογη μελέτη από το Βέλγιο σύμφωνα με την οποία τα παιδιά που μεγάλωσαν κοντά στους παππούδες τους ήταν λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν προκαταλήψεις έναντι των ηλικιωμένων.

4. Η σχέση παππούδων και εγγονιών θωρακίζει την ψυχική υγεία και των δύο
Μια μελέτη του Boston College το 2014 συνέδεσε τις ζεστές συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ παππούδων και ενήλικων εγγονιών με χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και για τις δυο πλευρές.
Όσον αφορά τους παππούδες και τις γιαγιάδες η επαφή τους με νέα ερεθίσματα και καινούριες ιδέες τους «ανανέωνει» ενώ όσον αφορά τα εγγόνια, επωφελούνται από την εμπειρία ζωής και τις συμβουλές που μοιράζονται με τους παππούδες τους.

5. Τα εγγόνια χαρίζουν περισσότερα χρόνια ζωής στους παππούδες τους
Η επιστήμη είναι σαφής. 

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες που είναι ενεργοί στο μεγάλωμα των εγγονιών τους κερδίζουν κατά μέσο όρο πέντε επιπλέον χρόνια ζωής!

Απόδοση από mother.ly, Έλενα Θάνου

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

1η Οκτώβρη — Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας (Ποιήματα)

 που έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας!

Θέλω τον παππού και τη γιαγιά κοντούς

Θεέ μου, σε παρακαλώ
τον παππού μου να κοντύνεις,
και γιαγιά πολύ ψηλή
στα παιδιά μη δίνεις.

Εύκολα θέλω να φτάνω
τον παππού και τη γιαγιά,
να μπορώ να τους χαϊδεύω
τ΄ άσπρα, κάτασπρα μαλλιά.

Ο παππούλης κι η γιαγιούλα
θέλω να ΄ναι πιο κοντά.
Όχι να ΄ναι αυτοί στα ύψη
κι εγώ τόσο χαμηλά.

Θέλω να μαστε ίσια, ίσια
και να παίζουμε μαζί.
Έτσι πιο όμορφη θα νιώθω
τη ζωή.

Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,
κάνε τους και τους δυο κοντούς.
Αυτό πάει να πει γιαγιούλα
και γλυκός γλυκός παππούς.

Ρένα Καρθαίου

Λούνα παρκ, παππούλη μου

Έχω μαγικό παππούλη
που ’ναι λούνα παρκ τρελό
έχει γόνατα αλογάκια
δίνω μια και καβαλώ

κάνω κούνια σε δυο χέρια
και τσουλήθρα σ’ αγκαλιά
παίζω ένα βουβό ταμπούρλο
τη μεγάλη του κοιλιά

φέγγουν πάνω του λαμπιόνια
μάτια πίσω από γυαλιά
τραγουδάει βραχνή κασέτα
και λαλεί σοφή μιλιά

έχει τσέπες μαγαζάκια
νύχτα μέρα ανοιχτά
παίρνω τσίκλες σοκολάτες
κι ό,τι θες χωρίς λεφτά

μα πληρώνω εισιτήριο
κι είναι ακριβό πολύ
για να μπω στο λούνα παρκ μου
δίνω σφυριχτό φιλί.

Θέτη Χορτιάτη

Ο παππούς (Παιδικό τραγούδι)

Στην καρέκλα την παλιά,
με τα κάτασπρα μαλλιά
Ο γερό-παππούς κοιμάται,
μη μιλάτε, μη μιλάτε.

Μουρμουρίζει σιγανά,
μες τον ύπνο και γελά,
μη μιλάτε και ξυπνήσει
γιατί το όνειρο θα σβήσει.

Και είναι το όνειρο γλυκό,
και είναι τόσο μαγικό.
Ο παππούς βλέπει λιγάκι,
πώς ξανάγινε παιδάκι.

Τι χαρά του πού και πού,
βλέπει ακόμη έναν παππού
Που τον κρατά στα στήθια
και του λέει παραμύθια.

Στην καρέκλα την παλιά
με τα κάτασπρα μαλλιά,
ο γερό-παππούς κοιμάται
μη μιλάτε, μη μιλάτε.

Το νανούρισμα της γιαγιάς (τραγούδι)

Τι να κάνω δεν κατέχω
να σου τραγουδήσω θέλω
και καλή φωνή δεν έχω

Τρέχω στο ποτάμι, τρέχω
τ’ αηδονάκι να σου φέρω
κι αν δεν το βρω κι αν μου φύγει
τρέχω για να παραγγείλω
στο τζιτζίκι και στο γρύλο

Τρέχω στο λιβάδι πέρα
στην αυλή μας να σου φέρω
το βοσκό με τη φλογέρα

Τι να κάνω δεν κατέχω
θέλω να σε νανουρίσω
και γλυκά να σε κοιμίσω
και καλή φωνή δεν έχω.

neraidokiklos.gr

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε...

Αληθινές Ιστορίες, Γηροκομείο, Παππούς

Κάθε Σάββατο, ο παππούς μου και εγώ πηγαίνουμε με τα πόδια στο γηροκομείο που βρίσκεται λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι μας. Αυτό της μαμάς δεν της αρέσει πολύ, γιατί αντί να είμαι με τον παππού θα μπορούσα να παίζω με τους φίλους μου.

Στο γηροκομείο πηγαίνουμε για να επισκεφθούμε τους ηλικιωμένους και άρρωστους ανθρώπους που ζουν εκεί γιατί δεν μπορούν πια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

«Όποιος επισκέπτεται τους αρρώστους, τους δίνει ζωή», 

μου λέει πάντα ο παππούς μου.

Πρώτα θα επισκεφθούμε την κυρία Μαρία. Την αποκαλώ «Η μαγείρισσα». Της αρέσει να μιλάει για την εποχή εκείνη που ήταν διάσημη μαγείρισσα στην Αθήνα. Όπου δούλευε, έρχονταν άνθρωποι από όλη τη χώρα για να δοκιμάσουν την περίφημη κοτόσουπα της.

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε... 

Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε τον κύριο Πέτρο. Τον αποκαλώ ο «αστείος άνθρωπος». Καθόμαστε γύρω από το τραπέζι που πίνουν τον καφέ τους και μας λέει αστεία. Μερικά είναι πολύ αστεία, μερικά δεν είναι. Κάποια πάλι δεν τα καταλαβαίνω. Εκείνος γελάει με τα δικά του αστεία και κουνάει πάνω κάτω το κατακόκκινο πρόσωπο του. Ο παππούς και εγώ δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά και γελάμε μαζί του. Ακόμη και όταν τα αστεία του δεν είναι πολύ αστεία.

Δίπλα είναι ο κύριος Δημήτρης. Τον αποκαλώ «Ο Τραγουδιστής» επειδή του αρέσει να μας τραγουδά. Κάθε φορά που το κάνει, η όμορφη φωνή του γεμίζει τον αέρα, μας συνεπαίρνει και αρχίζουμε και εμείς να τραγουδάμε μαζί του.

Μετά επισκεπτόμαστε την κυρία Μερόπη, τη «Γιαγιά», που μας δείχνει συνέχεια φωτογραφίες από τα εγγόνια της. Υπάρχουν παντού σε όλο το δωμάτιο της, σε κορνίζες, σε άλμπουμ, ακόμα και στους τοίχους.

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε... 
Το δωμάτιο της κυρίας Άννας είναι γεμάτο με αναμνήσεις. Αναμνήσεις που ζωντανεύουν όταν μας διηγείται ιστορίες από τα παλιά. Την αποκαλώ «η κυρία με τις αναμνήσεις».

Στη συνέχεια βλέπουμε τον κύριο Παναγιώτη. «Ο ήσυχος άνθρωπος». Δεν έχει πάρα πολλά να μας πει όταν μας βλέπει. Όταν φεύγουμε όμως μας γνέφει και μας χαμογελά. Τότε μόνο μας μιλάει και μας λέει να ξανάρθουμε την άλλη εβδομάδα.

Αυτό μας το λένε όλοι όταν φεύγουμε. Ακόμη και η νεαρή κυρία που κάθεται πίσω από το γραφείο.

Κάθε εβδομάδα κάνουμε πάντα την ίδια διαδρομή μέχρι το γηροκομείο για να δούμε τους φίλους μας. Ακόμη και όταν κάνει κρύο ή βρέχει, εμείς θα πάμε να δούμε την μαγείρισσα, τον αστείο άνθρωπο, τον τραγουδιστή, τη γιαγιά, την κυρία με τις αναμνήσεις και τον ήσυχο άνθρωπο.

Μια μέρα ο παππούς αρρώστησε βαριά και πήγε στο νοσοκομείο. 
Οι γιατροί μας είπαν ότι δεν πιστεύουν ότι θα γίνει καλά.

Το Σάββατο ήρθε. Ήταν ώρα να επισκεφτούμε το γηροκομείο. Αλλά ο παππούς έλειπε. Πώς θα μπορούσα να πάω επίσκεψη χωρίς τον παππού; Τότε θυμήθηκα τι μου είπε ο παππούς μου κάποτε: 

«Τίποτα δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στον δρόμο σου όταν θέλεις να κάνεις μια καλή πράξη».

Έτσι πήγα μόνη μου.

Όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι που με είδαν αλλά απόρησαν που δεν ήταν μαζί μου ο παππούς. Όταν τους είπα ότι ήταν άρρωστος και στο νοσοκομείο, στεναχωρήθηκαν πάρα πολύ.

«Δεν μπορείς να κάνεις κάτι εσύ», μου είπαν. «Να είσαι δίπλα του όσο γίνεται και άσε τους γιατρούς να κάνουν τα υπόλοιπα».

Στη συνέχεια η μαγείρισσα μου αποκάλυψε μερικά από τα μυστικά συστατικά της. 

Ο αστείος άνθρωπος μου είπε τα τελευταία αστεία του. 

Ο τραγουδιστής μου τραγούδησε ένα τραγούδι ειδικά για μένα. 

Η γιαγιά μου έδειξε περισσότερες φωτογραφίες. 

Η κυρία με τις αναμνήσεις θυμήθηκε περισσότερες ιστορίες. 

Όταν επισκέφθηκα τον ήσυχο άνθρωπο, του έκανα πολλές ερωτήσεις. Όταν ξέμεινα από ερωτήσεις, του είπα όσα έμαθα στο σχολείο.

Μετά από λίγο είπα αντίο σε όλους, ακόμα και στη γυναίκα πίσω από το γραφείο.

«Σε ευχαριστώ που ήρθες» μου είπε. «Ελπίζω ο παππούς σου να γίνει σύντομα τελείως καλά».

Λίγες μέρες αργότερα, ο παππούς μου ήταν ακόμα στο νοσοκομείο. Δεν έτρωγε, δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι και με δυσκολία μιλούσε. Πήγα στην γωνία του δωματίου, για να μην με δει που κλαίω. Η μητέρα μου πήρε τη θέση μου στο κρεβάτι και κράτησε το χέρι του παππού. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό και πολύ ήσυχο.

Ξαφνικά η νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο και είπε, «Έχετε επισκέπτες».

«Ήρθαμε στο σωστό μέρος; Εδώ δεν γίνεται το πάρτι;» άκουσα μια γνώριμη φωνή στη πόρτα.

Κοίταξα και τους είδα. Ήταν όλοι εκεί: 
Ο αστείος άνθρωπος, η μαγείρισσα, ο τραγουδιστής, η γιαγιά, η κυρία με τις αναμνήσεις. Ακόμα και η γυναίκα πίσω από το γραφείο.

Η μαγείρισσα είπε στον παππού όλα όσα θα του μαγειρέψει όταν γίνει εντελώς καλά. Του είχε φέρει και λίγη από τη διάσημη σπιτική της κοτόσουπα.

«Κοτόσουπα; Τι να του κάνει; Αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται σουβλάκια και πίτσα», 

φώναξε γελώντας ο αστείος άνθρωπος.

Όλοι γέλασαν μαζί του. Στη συνέχεια, μας είπε μερικά καινούργια αστεία. Όταν τελείωσε όλοι κρατούσαν μαντίλια για να σκουπίζουν τα δάκρυα από τα γέλια.

Στη συνέχεια, η γιαγιά έδειξε στον παππού μια κάρτα που έφτιαξαν τα εγγόνια της για εκείνον. Στο μπροστινό μέρος της κάρτας υπήρχε μια εικόνα ενός κλόουν που κρατούσε μπαλόνια. Στο πίσω μέρος έγραφε με μεγάλα κόκκινα γράμματα: 

«Ταχεία ανάρρωση!»

Ο τραγουδιστής ξεκίνησε να τραγουδάει, και όλοι τραγουδούσαν μαζί του. Η κυρία με τις αναμνήσεις μας είπε ότι μια φορά ο παππούς πήγε να την επισκεφτεί ενώ είχε χιονοθύελλα, απλά για να της πάει τριαντάφυλλα για τα γενέθλιά της.

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε... 

Πριν το καταλάβω η ώρα του επισκεπτηρίου πέρασε. Όλοι χαιρέτησαν τον παππού, του ευχήθηκαν να γίνει σύντομα καλά και του είπαν ότι πολύ σύντομα θα έρθουν και πάλι.

Εκείνο το βράδυ, ο παππούς κάλεσε τη νοσοκόμα και της είπε ότι πεινούσε πολύ. Σύντομα ανασηκώθηκε. Την επόμενη μέρα έκανε προσπάθεια να σηκωθεί όρθιος. 

Κάθε μέρα που περνούσε αισθάνονταν όλο και καλύτερα. Όλο και πιο δυνατός. Μια εβδομάδα μετά ήταν σε θέση να πάει ξανά στο σπίτι.

Οι γιατροί σοκαρίστηκαν. Είπαν ότι η γρήγορη ανάρρωση του, ήταν ένα ιατρικό θαύμα. Αλλά εγώ ήξερα την αλήθεια: Η επίσκεψη των φίλων του, τον είχε κάνει καλά.

Ο παππούς είναι καλύτερα τώρα. 

Κάθε Σάββατο, χωρίς εξαιρέσεις, περπατάμε μαζί για να επισκεφθούμε τους φίλους μας: 

Την μαγείρισσα, τον αστείο άνθρωπο, τον τραγουδιστή, τη γιαγιά, τη κυρία με τις αναμνήσεις, τον ήσυχο άνθρωπο… και την νεαρή κυρία πίσω από το γραφείο.

netakias

Για τη γιαγιά μου, με αγάπη….

Γιαγιάκα μου καλή,
Σε αγαπώ πολύ!
Και θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Νικόλαος Γύζης ''Η γιαγιά με τα εγγόνια ''

Γιατί μεγάλωσα στα χέρια σου με ατελείωτη αγάπη και πολλές θυσίες.
Γιατί στερήθηκες πολλά για μένα και ποτέ δεν παραπονέθηκες.
Γιατί μου απλώνεις το χέρι σου κάθε φορά.
Γιατί μου φωτίζεις το νου, παρότι δεν πήγες σχολείο κι όμως έχεις τη μεγαλύτερη σοφία, αυτή της ίδιας της ζωής.
Γιατί μου λες όλες αυτές τις υπέροχες ιστορίες και ξαναγίνομαι παιδί.
Γιατί ονειρεύεσαι μαζί μου και κάνεις τις έγνοιες μου δικές σου.
Γιατί γελάς μαζί μου, όταν γελώ και κλαις, όταν κλαίω.
Γιατί είσαι αυθόρμητη και μου λες πάντα την αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή πονάει.
Γιατί μαγειρεύεις τα πιο ωραία φαγητά.
Γιατί τα ζωηρά, πράσινα μάτια σου αντικατοπτρίζουν την τεράστια καρδιά σου.
Γιατί αυτή η καρδιά ανοίγει διάπλατα προς όλους κάθε στιγμή.
Γιατί με έμαθες να είμαι άνθρωπος.
Γιατί είμαι η κόρη σου κι ας μη με γέννησες.
Είσαι ένας θησαυρός γιαγιάκα μου γλυκιά,
γι’ αυτό κι εγώ σου στέλνω τα πιο γλυκά φιλιά!

Αυτό το αφιερώνω στη γιαγιά μου, τη Βασιλική που μας μεγάλωσε με ατελείωτη αγάπη και βρίσκεται πάντα στο πλευρό μας. 

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή ενός παιδιού. Μπορούν να του μάθουν πολλά πράγματα για τη ζωή καλύτερα κι από τους ίδιους τους γονείς. 

Είναι τεράστια τα οφέλη αυτής της σχέσης για τη ζωή των παιδιών.

....................

η συνέχεια εδώ: polispost

Γονείς, πείτε ευχαριστώ στους δικούς σας γονείς και αφήστε τους να "κακομάθουν" τα παιδιά σας!

Μια μεγάλη σχέση αλλά και τρυφερή είναι, εκτός των γονιών, και αυτή των παππούδων με τα εγγόνια τους. Οι παππούδες είναι πάντα αυτοί που δεν θα χαλάσουν χατίρι στα παιδιά και έτσι κατά κάποιο τρόπο τα "κακομαθαίνουν". 

Οι γονείς πολλές φορές έρχονται σε ρήξη με τους παππούδες για το πως μεγαλώνουν αυτοί τα εγγόνια τους. Σκεφτείτε όμως ότι και αυτοί μεγάλωσαν παιδιά και μάλλον έκαναν πολύ καλή δουλειά.

Έτσι πείτε ευχαριστώ στους γονείς σας και παππούδες των παιδιών σας. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάνε τα παιδιά σας όσο και εσείς. Είναι στην ουσία και δικά τους παιδιά. Πολύ γνωστή η σχετική παροιμία....

Αν κάτι δεν σας αρέσει μπορείτε να το συζητήσετε και να βρείτε τρόπους, όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών σας.

Οι παππούδες θα είναι πάντα εκεί να στηρίξουν εσάς και τα μωρά σας σε ό,τι και αν χρειαστείτε. Μπορεί οι τρόποι τους να είναι διαφορετικοί από τους δικούς σας αλλά σκεφτείτε πως υπάρχει διαφορά ηλικίας. 

Οι καιροί έχουν αλλάξει και αυτοί συνήθισαν σε μια άλλη εποχή. Δεν γνωρίζουν παιδοψυχολογία (όπως εξάλλου και πολλοί γονείς), γνωρίζουν όμως πως να μεγαλώσουν ένα παιδί με πολλή αγάπη.

altsantiri

1η Οκτωβρίου: Παγκόσμια ημέρα Τρίτης Ηλικίας

1η ΟΚΤΩΒΡΗ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ;
ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ;
ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ;;

ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΠΩΣ Η ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ, ΕΧΕΙ ΜΠΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ. ΑΠ' ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΜΩΣ, ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΑΡΑΓΚΩΝΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΥΛΑ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ.

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΠΩΣ ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

ΤΟ ΓΗΡΑΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΚΑΛΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ, ΔΕ ΘΥΜΙΖΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΛΙΚΩΝ ΚΑΤΕΧΕΙ ΥΨΗΛΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΛΙΚΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΑΥΞΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΕΙ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ.

ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ. ΤΙ ΠΡΟΝΟΙΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ;

ΣΙΓΟΥΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΤΕΓΑΖΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΙΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΑ 85 ΕΤΗ.

«Ευτυχισμένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν ένα άστρο σαν τη μόνη ανταπόδοση.»

Λειβαδίτης

ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΥΝΟΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΥΝΤΑΞΗ.ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥΣ.

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΡΙΓΥΡΟ.

ΑΣ ΑΠΛΩΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ, ΣΤΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΤΗ ΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ,ΟΠΩΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΑ. ΟΛΟΙ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ. ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ.

ΤΩΡΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.

ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ.ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ. ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΣΕ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΕΝΕΡΓΑ ΜΕΛΗ.

Η ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΧΡΗΣΙΜΗ,ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΤΗΣ.

ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ, ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.

ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΛΟΙΠΟΝ ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ,ΕΝΩ ΖΗΤΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. 

ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ.

ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΑ;

ΕΣΕΙΣ ΟΛΟΙ ΤΙ ΛΕΤΕ; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΝΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ; ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΥΤΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑΜΕ; ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΞΕΝΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΚΡΙΝΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΓΕΜΑΤΟΙ ΟΝΕΙΡΑ.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.
ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΖΩΗΣ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΔΙΣ.

ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΑΓΑΠΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!!

View article...