Οι πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη φαίνεται να επηρεάζουν τον εγκέφαλο των παιδιών

Χειρότερες επιδόσεις στη γλώσσα έχουν τα παιδιά με tablet

Ερευνητές εντόπισαν "διαφορετικά μοτίβα" σε εγκεφαλογραφήματα που πραγματοποιήθηκαν σε παιδιά και τα οποία καταγράφουν έντονη χρήση έξυπνων συσκευών, tablets και video games, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία μιας ευρείας συνεχιζόμενης έρευνας στις ΗΠΑ.

Οι πρώτες πληροφορίες από την έρευνα του Εθνικού Ινστιστούτου Υγείας (NIH), η οποία κοστίζει 300 εκατομμύρια δολάρια, αποκαλύπτει ότι τα παιδιά εννέα και δέκα ετών που περνούν περισσότερες από επτά ώρες ημερησίως χρησιμοποιώντας τέτοιες συσκευές εμφανίζουν σημάδια πρόωρης αραίωσης του εγκεφαλικού φλοιού, δηλαδή της εξωτερικής εκείνης στιβάδας του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για την επεξεργασία των αισθητηριακών πληροφοριών.

"Δεν γνωρίζουμε αν προκαλείται από τον χρόνο παρακολούθησης. Ακόμη δεν γνωρίζουμε αν είναι κάτι κακό", ειπε η Γκάγια Ντάουλινγκ, μια γιατρός του NIH που συμμετέχει στην έρευνα αναλύοντας τα πρώτα συμπεράσματα σε συνέντευξή της στην εκπομπή του CBS "60 Minutes".

"Αυτό που μπορούμε να πούμε ότι αυτή είναι η εικόνα των εγκεφάλων παιδιών που περνούν πολλή ώρα μπροστά από τις οθόνες. Και δεν είναι ένα μόνο μοτίβο", είπε η Ντάουλινγκ.

Τα στοιχεία του NIH που παρουσιάστηκαν από το CBS έδειξαν ακόμη ότι τα παιδιά που περνούν περισσότερες από δύο ώρες την ημέρα μπροστά σε οθόνες είχαν χειρότερες επιδόσεις στις γλώσσες και σε νοητικές ασκήσεις.

Η έρευνα, στο πλαίσιο της οποίας υποβλήθηκαν σε εγκεφαλογράφημα 4.500 παιδιά, έχει απώτερο στόχο να δείξει αν προκαλεί εθισμό η οθόνη όταν τα παιδιά περνούν πολλές ώρες μπροστά από αυτήν. Ωστόσο οι ερευνητές τόνισαν ότι απαιτούνται πολλά χρόνια για την κατανόηση τόσο μακροπρόθεσμων επιπτώσεων.

"Με πολλούς τρόπους η ανησυχία των ερευνητών, στους οποίους συμπεριλαμβάνομαι, είναι ότι βρισκόμαστε εν μέσω ενός φυσικού είδους ανεξέλεγκτου πειράματος με αντικείμενο την επόμενη γενιά παιδιών", δήλωσε στην εκπομπή ο ελληνικής καταγωγής παιδίατρος Δημήτρης Χρηστάκης, ένας από τους επικεφαλής της πρόσφατης οδηγίας που εξέδωσε η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής.

Τα πρώτα στοιχεία της έρευνας θα αρχίσουν να δίνονται στη δημοσιότητα στις αρχές του 2019.

Σήμερα η Ακαδημία συστήνει στους γονείς να "αποφεύγουν την χρήση ψηφιακών μέσων --πέραν του video chatting -- σε παιδιά μικρότερα των 18 με 24 μηνών".

neakritiΑΠΕ - ΜΠΕ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συνήθειες που βοηθούν την Εγκεφαλική Ανάπτυξη των Παιδιών

«Ανησυχούμε τόσο για το τι θα γίνει αύριο ένα παιδί, κι όμως ξεχνάμε ότι είναι ήδη κάποιος σήμερα» 

"We worry about what a child will be tomorrow, 
yet we forget that he is someone today."

Stacia Tauscher

Αν είστε γονείς ή κηδεμόνες, θα γνωρίζετε πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού. 

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων έχουμε την ευκαιρία να επιδράσουμε στη ζωή τους θετικά – ακόμα και μόνιμα. 

Μα κυρίως, μπορούμε να επηρεάσουμε την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.

Υπάρχουν πολλοί κρίσιμοι παράγοντες όσον αφορά στην εγκεφαλική λειτουργία ενός παιδιού. Και ορισμένες συνήθειες βοηθούν ακριβώς στο να βελτιώνουν την ποιότητα αυτών των παραγόντων.

Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Lancet είχε στόχο να εξερευνήσει πώς τρεις σημαντικές συνήθειες επηρεάζουν τη γνωστική ανάπτυξη στα παιδιά ηλικίας 8 – 11 ετών: 

ύπνος, 

άσκηση και 

χρόνος μπροστά από οθόνες. 

Ως σημείο αναφοράς, χρησιμοποιήθηκαν οι Καναδικές Κατευθυντήριες Οδηγίες 24ωρης Κίνησης για Παιδιά και Νέους. 

Οι οδηγίες για κάθε μία από αυτές τις δραστηριότητες είναι:

– Ύπνος: 9 – 11 ώρες
– Άσκηση: 60 λεπτά ήπιας σωματικής άσκησης
– Χρόνος μπροστά στην οθόνη: δύο ώρες ψυχαγωγικής απασχόλησης

Περισσότεροι από 550 συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν σε σχέση με τη γλώσσα, τη μνήμη, την ταχύτητα και άλλους γνωστικούς παράγοντες χρησιμοποιώντας μια σειρά ασκήσεων. 

Παραδόξως, η έρευνα συμπέρανε πως μόνο το 5% των συμμετεχόντων εκπλήρωνε και τις τρεις παραπάνω οδηγίες και το 29% δεν εκπλήρωνε ούτε μία.

Γενικά, οι ερευνητές παρατήρησαν πως η επίτευξη των επίσημων οδηγιών προκάλεσε αύξηση στην επίδοση, με τα παιδιά που εκπλήρωναν και τις τρεις να έχουν καλύτερη επίδοση από όλους τους άλλους συμμετέχοντες. 

Εντούτοις, δεν υπήρχε διαφορά επίδοσης στα παιδιά που παρουσίαζαν έλλειψη ύπνου ή άσκησης, υποδεικνύοντας πως ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι που οδηγεί κυρίως σε προβλήματα. 

Το πιο αξιοσημείωτο όμως απ’ όλα είναι πως τα παιδιά που κάθονταν πάνω από δύο ώρες μπροστά από μια οθόνη σε καθημερινή βάση είχαν χειρότερη επίδοση από εκείνα που έμεναν στα προτεινόμενα όρια.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την εγκεφαλική ανάπτυξη των παιδιών
Με αυτή τη γνώση κατά νου, εύλογα δημιουργείται η ακόλουθη ερώτηση: πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά τα ευρήματα για να βοηθήσω το παιδί μου; 

Οι τρεις συνήθειες είναι παραπλανητικά απλές και μπορεί να σκεφτείτε «μα ήδη το έχω καταφέρει αυτό». Αλλά τα πράγματα μάλλον δεν είναι έτσι.

Ο ύπνος δεν είναι μόνο οι ώρες που κοιμούνται, 

αλλά η αναγνώριση των ιδιαίτερων μοτίβων ύπνου κάθε παιδιού και οι συνήθειες που μπορεί να δυσκολεύουν το συνεχόμενο 9ωρο ύπνο τους. 

Η σωματική άσκηση 

είναι κάτι περισσότερο από το να τα πηγαίνουμε απλά στην παιδική χαρά. Εδώ χρειάζεται να εντοπίσουμε ποιο είδος άσκησης ενθουσιάζει το παιδί μας ώστε να το θέσουμε ως προτεραιότητα.

Και όσο για το χρόνο μπροστά στην οθόνη: 

Χρειάζεται να μετατρέψουμε τον διασκεδαστικό χρόνο σε χρόνο εκμάθησης: ντοκιμαντέρ για τα ζώα, το ηλιακό σύστημα και άλλα διασκεδαστικά θέματα, αντί μόνο για επιφανειακά παιδικά σήριαλ και προγράμματα. 

Ο διασκεδαστικός χρόνος μπορεί εύκολα να συνδυαστεί με τον ψυχαγωγικό – εκπαιδευτικό. 

Αφιερώνοντας χρόνο για να σκεφτείτε κάθε μία από αυτές τις συνήθειες και να τις προσαρμόσετε προς όφελος των παιδιών, μπορείτε να κάνετε τη διαφορά στην ανάπτυξή τους.

Πηγές
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όσα εκπληκτικά συμβαίνουν στον εγκέφαλο των νηπίων ...

... τα αποκαλύπτει ένας νευροεπιστήμονας και πατέρας δύο μικρών παιδιών.

«Μα τι σκέφτεται;»: Αυτό αναρωτιέμαι πολλές φορές μέσα στην ημέρα ενώ ο 2χρονος γιος μου προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το καλαμάκι από το γάλα του σαν εργαλείο για μαστορέματα στο σπίτι ή την ώρα που χτυπιέται στο πάτωμα γιατί του φόρεσα τα μπλε και όχι τα καφέ παπούτσια.

Καθώς, όπως υποψιάζομαι, δεν είμαι η μοναδική μητέρα με αυτή την απορία, ένας νευροεπιστήμονας, ο Dr. Dean Burnett, στο βιβλίο του «The Idiot Brain» γράφει για την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου σε κάθε φάση της ζωής μας. 

Ως πατέρας, μάλιστα, ενός αγοριού 4 ετών και ενός κοριτσιού 1 ετών, βλέπει τις θεωρίες της νευροεπιστήμης να εφαρμόζονται στην καθημερινότητά του. Τι γράφει λοιπόν για το νηπιακό εγκέφαλο;

Τα νήπια έχουν μνήμη χρυσόψαρου: 

Ο τρόπος σκέψης ενός ενήλικα βασίζεται στην εμπειρία και τη μνήμη. Για τα νήπια όμως, «τα πάντα είναι καινούρια και συναρπαστικά: δεν έχουν έναν πλούτο εμπειριών για να τους βοηθήσει να κρίνουν μια κατάσταση», σχολιάζει ο νευροεπιστήμονας. Επιπλέον, τα παιδιά κάτω των 7 ετών είναι «προγραμματισμένα» έτσι ώστε να μην αποθηκεύουν πολλές αναμνήσεις στον εγκέφαλό τους.

Οι αλλαγές τα αναστατώνουν: 

Τα νήπια μαθαίνουν με την επανάληψη, χωρίς όμως να είναι ακόμα σε θέση να καταλάβουν το γιατί πίσω από μία πράξη. 

Μπορεί, έτσι, ένα νήπιο να μάθει να φοράει τα παπούτσια του προτού βγει από το σπίτι, αλλά δεν θα κατανοεί πλήρως το λόγο για τον οποίο δεν πρέπει να κυκλοφορεί στους δρόμους ξυπόλυτο. 

Έτσι, κάθε αλλαγή στρεσάρει το νήπιο, το οποίο δεν ξέρει πώς να τη διαχειριστεί. «Όταν οι προσδοκίες τους δεν εκπληρώνονται, χάνουν τον έλεγχο. Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, με αποτέλεσμα να στρεσάρονται και να μπαίνουν σε κατάσταση συναγερμού επειδή τους δώσαμε, π.χ., το κόκκινο και όχι το πράσινο κυπελάκι».

Ο εγκέφαλός τους δουλεύει πιο σκληρά από το δικό μας: 

«Μόλις στην εφηβεία, που ξεκινάει η διαδικασία της ωρίμανσής του, ο εγκέφαλος αρχίζει να κάνει στην άκρη πληροφορίες που δεν θεωρούνται λειτουργικές», σχολιάζει ο ειδικός. 

Έτσι ένα νήπιο, καθώς δεν μπορεί ακόμα να κάνει το φιλτράρισμα, επεξεργάζεται με το μυαλουδάκι του πάρα πολλές πληροφορίες, όχι πάρα πολύ λίγες όπως ίσως νομίζουμε.

Οτιδήποτε ανοίκειο, τα βάζει σε κατάσταση συναγερμού: 

Όταν ο δικός μας εγκέφαλος εντοπίζει κάποια απειλή, για παράδειγμα ένα φίδι, τα επίπεδα στρες ανεβαίνουν και μπαίνει σε διαδικασία «πάλης ή φυγής» (fight or flight). Όμως ο εγκέφαλος ενός μικρού παιδιού δεν είναι ακόμα σε θέση να ξεχωρίσει τις αληθινές απειλές από ακίνδυνα νέα ερεθίσματα, με αποτέλεσμα να στρεσάρεται από οτιδήποτε δεν του είναι οικείο. 

Γι’ αυτό μπορεί να τρομοκρατηθεί αντικρίζοντας π.χ. ένα μεγάλο αλλά φιλικό σκύλο ή ένα παιχνίδι που παίζει δυνατή μουσική.

Τα ξεσπάσματα συμβάλλουν στην επιβίωσή τους: 

Σύμφωνα με τον Dr. Burnett, οι εκρήξεις του νηπίου είναι το μυστικό της επιβίωσής του από αρχαιοτάτων χρόνων. «Από εξελικτική άποψη, ένας λόγος που ένα παιδί κλαίει και ξεσπάει είναι για να τραβήξει όσο το δυνατόν περισσότερη προσοχή από έναν ενήλικα στο πλαίσιο μιας ομάδας ή μιας κοινότητας». Ταυτόχρονα, με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποθαρρύνει μια απειλή (π.χ. ένα ζώο-θηρευτή, στο μακρινό παρελθόν) από το να το πλησιάσει.

Το μπρόκολο έχει διαφορετική γεύση για τα νήπια: 

Αν σας λένε ότι τα γλυκά είναι πιο νόστιμα από τα λαχανικά, είναι (και) στο μυαλό τους! «Τα νήπια αντιλαμβάνονται διαφορετικά τις γεύσεις, που μπορεί να είναι πιο έντονες για αυτά. 

Έτσι, για παράδειγμα το σπανάκι και το μπρόκολο μπορεί να τους φαίνονται πιο πικρά από ό,τι σε εμάς. Αντιθέτως ο νηπιακός εγκέφαλος επιζητάει το παγωτό, που είναι γεμάτο ζάχαρη και άρα πηγή ενέργειας».

Όσο μεγαλώνουν, τα ξεσπάσματά τους γίνονται πιο δύσκολα: 

Καθώς πλησιάζουν προς τη σχολική ηλικία, τα ξεσπάσματα λιγοστεύουν αλλά οι γονείς δυσκολευόμαστε περισσότερο να τα διαχειριστούμε. 

Ένα 2χρονο παιδί σε έκρηξη θυμού μπορούμε να το κάνουμε να ξεχαστεί στο λεπτό δίνοντάς του ένα παιχνιδάκι ή ένα σνακ, 

αλλά ένα 5χρονο συμπεριφέρεται σαν να καταρρέει το σύμπαν αν δεν πάρει αυτό που θέλει. 

Ο λόγος; «Στα 5 χρόνια, τα παιδιά έχουν ένα βασικό επίπεδο κατανόησης, πράγμα που κάνει τα ξεσπάσματά τους χειρότερα γιατί έχουν μια αίσθηση του πώς θα έπρεπε να εξελιχθεί η κατάσταση», σχολιάζει ο ειδικός.

Δεν φταίνε που είναι… άβυσσος η ψυχή τους: 

Ακόμα και εμείς, με τριάντα ή σαράντα χρόνια εμπειρίας, δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τον τρόπο σκέψης μας, πόσο μάλλον ένα νήπιο. 

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δείξουμε κατανόηση για την τουλάχιστον αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά που έχουν τα μικρά μας «τερατάκια». «Δεν το εννοούν», καταλήγει ο Dr. Burnett. «Δεν το θέλουν να σας κρατούν ξύπνιους όλη νύχτα, να καταστρέφουν τα σχέδιά σας και να δυσκολεύουν τη ζωή σας».

childit

Το Χαμομηλάκι