Ο Γονεϊκός ρόλος στην Ανάπτυξη του Παιδιού - Τύποι γονέων

    Όπως είναι φυσικό,  όλοι οι γονείς δεν έχουν την ίδια στάση προς τα παιδιά τους ούτε έχουν την ίδια αντιμετώπιση στα προβλήματα της αγωγής τους. Αυτή η συμπεριφορά, εξαρτάται από τον τρόπο που έχουν μεγαλώσει οι ίδιοι, τι είδους αγωγή έχουν πάρει από τους δικούς τους γονείς, από το περιβάλλον που έχουν ζήσει και μεγαλώσει και από την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους.

Όσοι κανόνες κι αν υπάρξουν ή γραφούν σε βιβλία για τον τρόπο που πρέπει να διαπαιδαγωγούν οι γονείς τα παιδιά τους, η κάθε μητέρα και ο κάθε πατέρας θα σταθεί με μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο στις διάφορες στιγμές της ανάπτυξης του παιδιού.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν κάποια εσωτερικά χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα του κάθε ατόμου που καθορίζουν την συμπεριφορά των γονιών και διαμορφώνουν τον τύπο τους. Παρακάτω θα εξετάσουμε κάποιους συγκεκριμένους τύπους γονιών, οι οποίοι διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους ανάλογα με τον χαρακτήρα τους.

1. Αυστηροί γονείς

Αυστηροί είναι οι γονείς οι οποίοι δεν είναι ήπιοι στις κρίσεις τους για την συμπεριφορά των άλλων και ιδιαίτερα των παιδιών τους. Χαρακτηρίζονται από υπερβολικό συναίσθημα αγάπης και φροντίδας για τα παιδιά, αλλά και από άγχος για την εικόνα που θέλουν να δείχνει η οικογένειά τους στην κοινωνία. 

Όλα αυτά τα αισθήματα προσπαθούν να τα κρύψουν επιμελώς πίσω από την αυστηρότητά τους.

Αναμένουν πάντα την τέλεια συμπεριφορά και την πρωτιά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής στους οποίους επιδίδονται τα παιδιά.

Για να πετύχουν τους παραπάνω στόχους, είναι πολλές φορές αμείλικτοι στις τιμωρίες, περιορίζοντας τις ελευθερίες των παιδιών, θέλουν να χαράζουν και να διαμορφώνουν την πορεία στις οποιεσδήποτε επιλογές των παιδιών και γενικά, γίνονται απαιτητικοί, υπερβολικοί και ανυποχώρητοι.
Παλιότερα, η αυστηρότητα των γονιών, ήταν συνυφασμένη κυρίως με τη σωματική βία. Τα τελευταία χρόνια, στη νεότερη δηλαδή γενιά, έχει περιοριστεί η σωματική βία αλλά ασκείται κυρίως η ψυχολογική πίεση. 

2. Επιεικείς γονείς
Είναι οι γονείς που είναι ήπιοι και συγκαταβατικοί στις κρίσεις τους. Είναι αντίθετοι των αυστηρών γονιών. Συγχωρούν εύκολα τα παιδιά τους, όταν σφάλλουν και προσπαθούν να τα καταλαβαίνουν και να έχουν καλή επαφή μαζί τους.

Και αυτοί οι γονείς, όπως οι αυστηροί παρακινούνται από την υπερβολική τους αγάπη για τα παιδιά. 

Η διαφορά έγκειται στο ότι οι αυστηροί γονείς προσπαθούν να την κρύψουν όσο πιο καλά μπορούν, ενώ οι επιεικείς γονείς την διαλαλούν με τις πράξεις τους και την προσφέρουν απλόχερα στα παιδιά τους, χωρίς να τα τιμωρούν και να τα πικραίνουν καθόλου. Αυτού του είδους οι γονείς έχουν δώσει την εντύπωση στα παιδιά τους ότι ζουν σε ένα τέλειο και ονειρικό κόσμο, όπου όλα μπορούν να συγχωρεθούν. Γι' αυτό κι έχουν χαρακτηριστεί αρνητικά από τους ψυχολόγους, γιατί παραχαϊδεύοντας τα παιδιά, τα βλάπτουν αντί να τα ωφελούν.
Ένας λόγος που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε για να δικαιολογήσουμε αυτούς τους γονείς, είναι ότι προσπαθούν να τηρήσουν μια διαφορετική στάση, από αυτή που τηρούσαν οι δικοί τους γονείς. Έτσι όμως δεν γίνονται παιδαγωγοί, γιατί καταλήγουν στο αντίθετο άκρο, κάτι που είναι υπερβολικό και ανώφελο.
 
3. Πατρικός Τύπος
Αναφέρεται αποκλειστικά στον πατέρα. Αγαπάει και σέβεται τα παιδιά, προσπαθεί να τα καταλάβει, τα βοηθά όποτε έχουν ανάγκη και τους δίνει τη ευκαιρία και την ελευθερία να εκφραστούν.

Έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το πατρικό αίσθημα, κρατώντας πάντα μια σχετική απόσταση, ώστε τα παιδιά να μην ξεχνούν ότι πάνω απ' όλα είναι ο πατέρας τους.

Είναι ο τύπος που τα παιδιά μπορούν να βασιστούν, να συζητούν τα προβλήματά τους, αλλά του είναι δύσκολο να παίξει μαζί τους, ή να διασκεδάσει γιατί το θεωρεί ως καθήκον της μητέρας.

4. Πατριαρχικός Τύπος
Κι αυτό το χαρακτηριστικό αναφέρεται κυρίως στον πατέρα. Θεωρεί τον εαυτό του ως αρχηγό και εξουσιαστή, έχει δύναμη και εξουσιάζει τα παιδιά να εφαρμόζουν ότι διατάζει αυτός. Πιέζει τα παιδιά, -ακόμα και με σωματική βία- να δεχθούν τις απόψεις του, χωρίς συζητήσεις αλλά γιατί έτσι θέλει και έτσι είναι το σωστό (για τον ίδιο).
Η στάση αυτή έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να φοβούνται τον πατέρα, να μην υπάρχει ουσιαστική επαφή και διάλογος, να μην μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες, να γίνονται υποτελή, εξαρτημένα και να καταπιέζονται. Επίσης δεν μπορούν να αναπτύξουν συζήτηση με ολοκληρωμένα επιχειρήματα, μιας και δεν έχουν το σωστό πρότυπο. 

5. Δημοκρατικοί Γονείς
Είναι αντίθετοι των αυταρχικών γονιών. Προσπαθούν πάντα να αποδίδουν δικαιοσύνη και ισομερή αγάπη προς όλα τα παιδιά τους. 

Είναι δημοκρατικοί και στην μεταξύ τους σχέση ως ανδρόγυνο και έχουν μοιράσει ισότιμα τους ρόλους τους στην οικογένεια. Όταν βλέπουν κάποιο λάθος ή παράπτωμα των παιδιών το συζητάνε μαζί τους και τους δίνουν την ευκαιρία να το επανορθώσουν. 

Πιστεύουν στην θετική επίδραση του διαλόγου και της συζήτησης, γιατί βοηθάει στην διαμόρφωση ισορροπημένων και ολοκληρωμένων χαρακτήρων. Είναι φιλελεύθεροι στις απόψεις τους και με τον ίδιο τρόπο ανατρέφουν τα παιδιά τους.

6. Ιδανικοί Γονείς
Είναι αρκετά δύσκολο και σχετικό να χαρακτηρίσουμε έναν γονιό ως ιδανικό, μιας και οι γονείς είναι και αυτοί άνθρωποι και είναι φυσικό να κάνουν λάθη στην αγωγή των παιδιών. Εξ άλλου η έννοια του ιδανικού δεν είναι σταθερή και απόλυτη, αλλά είναι σχετική και διαφοροποιείται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Παρά ταύτα, υπάρχουν κάποια στοιχεία που ενδεχομένως κάνουν έναν γονιό, «ιδανικό».

Οι γονείς αυτοί πιστεύουν ότι η μητρότητα και η πατρότητα δεν είναι ένα απλό βιολογικό γεγονός αλλά είναι κυρίως κοινωνικό και ψυχολογικό. Δεν θεωρούν τα παιδιά ως κτήμα τους, αλλά σαν ξεχωριστές προσωπικότητες και πιστεύουν ότι μπορούν να διδαχθούν από αυτά.

Ο ιδανικός γονιός είναι ο φίλος για τα παιδιά, το πρότυπο, ο παιδαγωγός, ο προστάτης, ο τροφέας, αλλά κυρίως είναι αυτός που τα παιδιά μπορούν να στηριχτούν πάνω του και να υπολογίζουν στη βοήθειά του.
Αγαπά και καταλαβαίνει, γνωρίζει τις ικανότητες και τις ανάγκες των παιδιών, τα οποία δεν θέλει να τελειοποιήσει αλλά να τα βοηθήσει να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη.
Οι γονείς αυτοί, έχουν ως αρχή τους το εξής γνωμικό : 

«Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από εσάς. Δεν ανήκουν σε σας. Μη γυρεύετε να σας μοιάσουν.»

Βιβλιογραφία Κεφαλαίου στην πηγή: paroutsas

Σεφέρης: Τα παιδιά μας μεγαλώνουν...

"Τα παιδιά μας μεγαλώνουν τόσο γρήγορα, που δεν τα βλέπουμε. Σηκώνεις ξαφνικά τα μάτια και βλέπεις έναν έφηβο ή κάποιον σε ηλικία γάμου. Έχεις χάσει τη χαρά να κοιτάζεις τα πρόσωπά τους, γιατί τρέχεις όλη τη μέρα να τους εξασφαλίσεις διάφορα πράγματα κι έχεις χάσει τη χαρά."

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι δύσκολα τα δίχρονα; Πού να δείτε τα τρίχρονα!!

Πιστεύετε πως όσο μεγαλώνει είναι καλύτερα, ε;
Μία μαμά έχει πολλούς καλούς λόγους για να σας πείσει ότι τα 3χρονα είναι "χειρότερα" από τα 2χρονα –ή τουλάχιστον σε αυτά τα συμπεράσματα κατέληξε η ίδια, έχοντας μεγαλώσει τρία παιδιά, το μικρότερο των οποίων είναι τώρα 6 χρονών.

Γιατί;

1. Στα δύο δεν μιλούν ακόμα πολύ καλά. Στα τρία απλά δεν σταματούν ποτέ να μιλούν.
2. Στα δύο κλαίνε. Στα τρία τα πιάνουν τέτοιες κρίσεις που μερικές φορές νομίζετε ότι δεν είναι το δικό σας παιδί!
3. Στα δύο είναι πρόθυμα να φάνε ό,τι τους προσφέρετε. Στα τρία, τρώνε μόνο τρία φαγητά (συνήθως κάτι αμυλούχο –π.χ. μακαρόνια με τυρί).
4. Στα δύο το μπάνιο διαρκεί περίπου 10 λεπτά και το αποτέλεσμά του είναι ένα καθαρό παιδί. Στα τρία το μπάνιο διαρκεί πάνω από μία ώρα και το αποτέλεσμά του είναι ένα WC πλημμυρισμένο, μια μαμά που στάζει και 16 χρησιμοποιημένες πετσέτες.
5. Στα δύο φορούν πάνες, τις οποίες φροντίζετε να αλλάζετε όποτε το κρίνετε απαραίτητο. Στα τρία μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το γιο-γιό και ο κόσμος όλος περιστρέφεται γύρω από τα τσίσα και τα κακά τους.
6. Στα δύο τα παίρνετε μαζί στο σούπερ μάρκετ και περνούν την ώρα τους απασχολούμενα με ένα κουτί δημητριακών. Στα τρία έχουν άποψη για κάθε τι που θα (ή δεν θα) αγοράσετε!
7. Στα δύο σας αφήνουν να τα ντύσετε και να τους φορέσετε όμορφα ρουχαλάκια που έχετε διαλέξει και που τα κάνουν να δείχνουν τόσο χαριτωμένα και αθώα! Στα τρία, επιμένουν να διαλέξουν μόνα τους τι θα φορέσουν: Ρούχα που κατά κανόνα είναι εντελώς ακατάλληλα για την περίσταση και εντελώς αταίριαστα μεταξύ τους!
8. Στα δύο δεν τους αρέσει να λερώνονται. Στα τρία πασχίζουν με κάθε τρόπο να λερωθούν!
9. Στα δύο κάνετε εσείς πράγματα για εκείνα, γλυτώνοντας έτσι άπειρο χρόνο. Στα τρία πρέπει να κάνουν τα πάντα μόνα τους και κάθε τους προσπάθεια διαρκεί... ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
10. Στα δύο το τελευταίο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι το πώς θα σας χειραγωγήσουν. Στα τρία, τους ανήκετε. Και το ξέρουν!!

Πηγή: ScaryMommy
mama365

Καθιστή θέση W: Είναι επικίνδυνη για το παιδί;

Σε αυτή τη θέση το παιδί κάθεται στο πάτωμα, με τους γλουτούς ανάμεσα στα πόδια, τα γόνατα λυγισμένα και τα πέλματα στραμμένα προς τα έξω. Βλέποντάς το από πάνω, σχηματίζεται το αγγλικό γράμμα W. Γιατί πολλά παιδιά επιλέγουν την καθιστή θέση w; Η θέση αυτή παρουσιάζει μεγάλη βάση στήριξης, με αποτέλεσμα το παιδί να αισθάνεται σταθερότητα, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσει ιδιαίτερα τους μύες του κορμού για τη διατήρηση της ισορροπίας του.

Πόσο επικίνδυνη είναι η θέση W για το παιδί;

1. Παρόλο που η θέση αυτή συνήθως δεν μεταβάλλει την ανατομική δομή των οστών των κάτω άκρων, μπορεί να προκαλέσει σύσπαση σε ορισμένους μύες που εμπλέκονται στην άρθρωση του ισχίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ευνοείται σε αυτά τα παιδιά, είτε η βάδιση με τα πόδια προς τα μέσα, είτε η πλατυποδία.
2. Επίσης, όταν τα παιδιά κάθονται στη θέση w, δεν παρουσιάζουν δραστηριοποίηση των στροφικών κινήσεων του κορμού, κάτι που καθιστά δύσκολο το να φτάσουν τα παιχνίδια που δεν βρίσκονται ακριβώς μπροστά τους. Οι στροφικές κινήσεις του κορμού είναι επίσης πολύ σημαντικές για τη σωστή βάδιση και την ισορροπία, καθώς και για την επίτευξη άλλων εξειδικευμένων κινητικών δεξιοτήτων, όπως πχ η γραφή.

Τι μπορείτε να κάνετε ως γονείς, όταν το παιδί σας κάθεται στη θέση W;

Εάν το παιδί σας κάθεται συχνά στη θέση w, μπορείτε να το ενθαρρύνετε, (χωρίς όμως να το υποχρεώσετε), να κάθεται στο πλάι, μπρούμυτα, οκλαδόν ή με τα πόδια τεντωμένα μπροστά και ανοιχτά. Καλό είναι να γνωρίζετε ότι η κάθε συνήθεια είναι δύσκολο να αλλάξει, διότι ο εγκέφαλος, αλλά και το ίδιο το σώμα, αναπτύσσουν μυϊκή μνήμη γι’ αυτή τη θέση. Με την επανάληψη και με ήπιο τόνο, θα πετύχετε το σκοπό σας!

Αλεξάνδρα Κοσμαρίκου, Παιδίατρος
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά μεγαλώνουν ΠΟΛΥ γρήγορα!

Θα μας λείψει η ανάγκη,
τα στραβά δοντάκια,
ο χρόνος που περάσαμε μαζί,
το να ακούμε “Μαμά κοίτα!” κάθε δύο λεπτά.

Θα μας λείψει αυτό που είμαστε ΤΩΡΑ ως άτομα και ως οικογένεια

«.... Ωστόσο, δεν εκτιμάμε αρκετά την εκάστοτε φάση που βιώνουμε ως γονείς.

Όταν είναι πολύ μικρά ανυπομονούμε να μεγαλώσουν για να έχουμε περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μας, να σταματήσουμε να μαζεύουμε σκόρπια παιχνίδια από το πάτωμα, να μην ξύνουμε κάθε τόσο ξεραμένα κομμάτια φαγητού από τους τοίχους...

Ανυπομονούμε να μεγαλώσουν για να σταματήσουν τα ξαφνικά ξεσπάσματα, οι συνεχείς μάχες, τα ασταμάτητα πλυντήρια, τα κλάματα με το παραμικρό και η εξάντληση που έγινε δεύτερη φύση μας.

Ανυπομονούμε να μεγαλώσουν για να πάρουμε μια ανάσα αλλά, όταν φτάσει αυτή η στιγμή, θα αναπολούμε τότε που ήταν μικρά! Θα μας λείψουν όλα από εκείνη την περίοδο: τα γέλια τους, τα αδιάκοπα φιλιά τους, τα αφράτα χεράκια τους, οι αγκαλιές τους, τα βραδινά παραμύθια μας, τα γλυκά τους χαμόγελα...

Θα μας λείψει το ότι δεν κάναν ρούπι χωρίς τη μαμά τους, ο χρόνος που περνάγαμε μαζί ή το ότι ακούγαμε τη λέξη "μαμά" κάθε 2 λεπτά.

Θα μας λείψει αυτό που είμαστε ΤΩΡΑ ως οικογένεια αφού σύντομα, τα μωρά μας δεν θα είναι πια μωρά. Θα είναι μεγάλα παιδιά που, μέρα με τη μέρα, θα αλλάζουν και θα γίνονται αυτόνομα και ανεξάρτητα.

Όσο κι αν νομίζουμε πως αυτή η περίοδος θα κρατήσει για πάντα, όσο κι αν έχουμε κουραστεί, τα μωρά μας θα μεγαλώσουν πολύ γρήγορα και όλο αυτό που ζούμε σήμερα θα μας λείψει.

Ας απολαύσουμε λοιπόν το παρόν, με τα καλά και τα κακά του, γιατί τα παιδιά μας μεγαλώνουν τόσο γρήγορα...».

περισσότερα στην πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπορεί και μόνο του!!

Πράγματα που όντως μπορεί να κάνει ένα νήπιο

Να φάει μόνο του
Από την ηλικία των 18 μηνών, παρά τα αναπόφευκτα ατυχήματα, ήδη μπορεί να τα καταφέρει αρκετά καλά σε αυτό. 

Δώστε του κουτάλια και πιρούνια κατάλληλα για την ηλικία του, ετοιμάστε του πηχτά γεύματα που θα το βοηθήσουν να γεμίσει το κουτάλι του και να μην το αδειάσει στη διαδρομή και αφήστε το να προπονηθεί.

Να ντυθεί
Ένα νήπιο μπορεί να βγάλει τα ρούχα του ήδη από την ηλικία των 13 με 20 μηνών – λογικά, αυτό το έχετε ήδη μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Από τα δύο περίπου έτη, όμως, μπορεί να κάνει τις πρώτες του προσπάθειες στο να βάλει κάτι πάνω του, ειδικά αν αυτό είναι φαρδύ και ελαστικό. 

Μέχρι τους 30 μήνες της ζωής του θα αρχίσει να τα πηγαίνει καλύτερα, όμως θα πρέπει να είστε πάντα στο πλάι του για να το βοηθήσετε με οδηγίες, αλλά και έμπρακτα.

Να γεμίσει (και να αδειάσει) ένα ποτήρι
Γύρω στα δεύτερα γενέθλιά τους, τα παιδιά έχουν αρχίσει να δείχνουν ιδιαίτερη αγάπη στα παιχνίδια με το νερό. 

Εκμεταλλευτείτε αυτό το γεγονός δίνοντάς του ένα μεγάλο και μερικά μικρότερα δοχεία και μαθαίνοντάς του πώς να μεταφέρει το περιεχόμενο από το ένα στο άλλο. 

Σύντομα θα μπορεί να βάλει μόνο του γάλα στα δημητριακά του! 

Ως τότε, φροντίστε τα παιχνίδια σας να γίνονται σε εξωτερικό χώρο ή πάνω από τον νεροχύτη. Ένα από τα πράγματα που σίγουρα θα λατρέψει, θα είναι να παρακολουθεί το νερό… να ξεχειλίζει.

Να πλύνει τα δόντια του
Στην ίδια ηλικία, σας έχει παρακολουθήσει ήδη πολλές φορές να πλένετε τα δόντια σας αλλά και να βουρτσίζετε τα δικά του. 

Δώστε του την οδοντόβουρτσα και δείξτε του τι κινήσεις πρέπει να κάνει. 

Μέχρι την ηλικία των 6 ετών, καλό είναι να αναλαμβάνετε εσείς τη διαδικασία μετά από λίγο ή να μοιράσετε τα βουρτσίσματα, δίνοντάς του το πρωινό και κρατώντας την ευθύνη του (σημαντικότερου) βραδινού πλυσίματος.

Να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού
Εντάξει, δεν πρόκειται να βάλει πλυντήριο, όμως μπορεί να μαζέψει τα παιχνίδια του και να σας βοηθήσει να κάνετε τις κάλτσες του ζευγάρια. 

Ο στόχος δεν είναι να εκτελέσει τέλεια τις αγγαρείες που θα του αναθέσετε, αλλά να τις αντιμετωπίσει ως αυτονόητο – ή ακόμα και διασκεδαστικό – μέρος της καθημερινότητας. 

Για να το βοηθήσετε, δώστε του αναλυτικές οδηγίες για κάθε εργασία ξεχωριστά. Έτσι δεν θα νιώσει ότι πρέπει να κάνει πολλά πράγματα.

Να χτενιστεί
Αν το κεφαλάκι του στολίζουν πλούσια, μακριά μαλλιά, το χτένισμα ενδέχεται να είναι δυσάρεστη εμπειρία για όλους σας – ακόμη περισσότερο αν πρόκειται για μπουκλάκια. 

Βάλτε το να καθίσει μπροστά στον καθρέφτη και δώστε του μία χτένα με αραιά δόντια και στρογγυλεμένες άκρες. 

Μπορείτε να του περιγράψετε τι πρέπει να κάνει ή να του το εξηγείτε ενώ το χτενίζετε εσείς. 

Όταν μάθει να το κάνει μόνο του, εκείνο θα πονάει λιγότερο και εσείς θα γλιτώσετε από άφθονη γκρίνια.

Να πλύνει τα χέρια του
Όσο νωρίτερα του δείξετε πώς να κρατά τα χεράκια του καθαρά, τόσο το καλύτερο. 

Πάρτε ένα υγρό σαπούνι χεριών με κάποιον από τους αγαπημένους του ήρωες, βάλτε το να πατήσει σε ένα σκαμπό και εξηγήστε του βήμα – βήμα τον σωστό τρόπο να ξεφορτωθεί τα μικρόβια. 

Αν προσθέσετε και ένα ευχάριστο τραγουδάκι, θα καταλήξει να ανυπομονεί για αυτή τη διαδικασία!

περισσότερα εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα τρομερά δίχρονα - Tips for the terrible twos

Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν την έκφραση "terrible twos" για να περιγράψουν το δεύτερο χρόνο της ζωής του παιδιού. 

Αυτή η «τρομερή ηλικία των δύο» είναι η ηλικία της συστηματικής εξερεύνησης και των μεγάλων προκλήσεων, των αντιφάσεων και των αντιθέσεων.

Το παιδάκι σας μεγαλώνει. 

Δεν είναι πια το μωρό που αισθάνεται αναπόσπαστο κομμάτι της μανούλας του. Δεν είναι όμως ακόμη και παιδί που καταλαβαίνει τι του λέτε και έχει ευθύνη των πράξεών του.

Κάπου στο μεταίχμιο μωρού και παιδιού προσπαθεί με κάθε τρόπο να διακηρύξει την ανεξαρτησία του και χρησιμοποιεί συχνά εκφράσεις όπως «Μόνο μου», «Όχι», «Άσε με».  Αρπάζει το κουτάλι για να φάει μόνο του, αλλά συνήθως δεν τα καταφέρνει τόσο καλά και απογοητεύεται. 

First, it is important to understand the nature of two-year-old development. The fact that your daughter is resisting you is a sign that she feels secure enough in her relationship with you to test it. Her job is to see what kind of independence she is capable of at this time.  more...

Κρέμεται λοιπόν πάνω σας, σηκώνει τα χεράκια για να το πάρετε αγκαλιά και απαιτεί με ανοιχτό στόμα να το ταΐσετε. 
Ξέρει ότι πρέπει να γίνει ανεξάρτητη προσωπικότητα, αλλά αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια κάτω από την ομπρέλα της μαμάς του. 

Η ανάγκη για ανεξαρτησία συγκρούεται με τη συναισθηματική ανάγκη για αγάπη και ασφάλεια. Είναι πολύ μπερδεμένο μέσα του και σας χρειάζεται. 

Πρέπει λοιπόν να ανακαλύψετε τη χρυσή τομή στην ανατροφή του παιδιού σας.
Να βρείτε το δρόμο που θα του επιτρέψει την εξερεύνηση και την περιπέτεια, αλλά θα του εξασφαλίσει συγχρόνως την ψυχική και σωματική ασφάλεια που τόσο πολύ χρειάζεται. Το παιδάκι σας αρχίζει να γίνεται κύριος του εαυτού του. 

Μια μέρα θα ωριμάσει και αυτά τα επίπονα, αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα θα αρχίσουν να συνδυάζονται αρμονικά μεταξύ τους σε μια ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. 
Μην του φέρεστε λοιπόν σαν να είναι μικρό. 
Πρέπει να διδαχτεί και να μάθει. Πρέπει να αποκτήσει εμπειρία για να αντιμετωπίσει τη ζωή με τους κινδύνους και τις προκλήσεις της. 

Ο ρόλος σας τώρα είναι να του υπενθυμίζετε, να υποδεικνύετε, να συμβουλεύετε, να εξηγείτε, να μιλάτε, να μιλάτε, να μιλάτε. 
Το παιδάκι σας δεν μπορεί να περιμένει. Τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα. Και συνήθως οι απαιτήσεις του εναλλάσσονται ανάμεσα στο πληκτρολόγιο του κομπιούτερ ή το κινητό τηλέφωνο, την πρίζα και το κοφτερό μαχαίρι της κουζίνας. 

Όταν διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να αποκτήσει το αντικείμενο του πόθου του, καταφεύγει στη μαγική συνταγή: πέφτει κάτω χτυπώντας χέρια πόδια, κλαίει γοερά και ουρλιάζει. 

Οι προσπάθειες για να επιβάλετε πειθαρχία στο ατίθασο διαβολάκι σας είναι βέβαια πολύ πρόωρες και καταδικασμένες να αποτύχουν. Το παιδί σας έχει μικρή μνήμη, ελλιπή κατανόηση και είναι τόσο ευαίσθητο ώστε, αν το μαλώσετε έντονα, αν του βάλετε τις φωνές ή αν το βάλετε τιμωρία μέσα στο δωμάτιο, θα αισθανθεί ότι το απορρίπτετε, θα είναι για εσάς μια πύρρειος νίκη, μέχρι να κάνει την επόμενη σκανδαλιά, μια νίκη που θα έχει όμως μεγάλες απώλειες στη συναισθηματική ισορροπία του παιδιού. 

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να είστε υποχωρητική στις διαολιές του. Τα παιδιά χρειάζονται όρια, γιατί δεν έχουν μάθει να ελέγχουν τις παρορμήσεις τους και τρομοκρατούνται όταν χάσουν τον έλεγχο των πράξεων τους. Όταν ετοιμάζεται να κάνει κάποια σκανδαλιά, θα προειδοποιήσετε το παιδάκι σας ότι αυτό που πάει να κάνει δεν είναι σωστό, θα του εξηγήσετε το γιατί και θα του δώσετε να καταλάβει ότι, αν το κάνει, θα τιμωρηθεί. Η τιμωρία, όποια και αν είναι, πρέπει να επιβάλλεται άμεσα. Αλλιώς το παιδάκι σας θα έχει ξεχάσει τι λάθος έκανε και θα θεωρήσει άδικη την τιμωρία του.

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στο παιδί μας, όταν είναι άτακτο και ανυπάκουο. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να προσελκύσει το ενδιαφέρον της μαμάς. Πρέπει λοιπόν να καταλάβει ότι όταν είναι καλό και υπάκουο θα έχει την ίδια προσοχή. Το μικρό αγγελούδι σας χρειάζεται επιβράβευση για τις καλές πράξεις του και τιμωρία για τις κακές.

Θα του φέρεστε σαν να είναι μεγάλο, θα είστε πάντα ευγενική, θα του εξηγείτε, δεν θα το μειώνετε ποτέ μπροστά σε άλλους, γιατί τα παιδιά νιώθουν έντονα την προσβολή, θα κρατάτε τις υποσχέσεις σας για να του εμπνέετε εμπιστοσύνη. Λάθη όμως κάνουν και οι μεγάλοι. 

Ο μύθος της τέλειας μαμάς καταρρίπτεται καθημερινά από εκατομμύρια μαμάδες σε όλο τον κόσμο. Η μαμά και θυμώνει και φωνάζει και χάνει την υπομονή της. Αρκεί αυτό να συμβαίνει όσο το δυνατόν πιο σπάνια και μετά να ζητά πάντα συγνώμη από το παιδάκι της. Έτσι, δίνει το καλό παράδειγμα για να μάθει και το παιδί να φέρεται σωστά.

Αχ, αυτό το παιδί μου!

Οι τρόποι με τους οποίους επικοινωνεί δεν είναι πάντα αυτοί που θα έκαναν περήφανους τη μαμά του και τον μπαμπά του. Ας δούμε έναν έναν τους πιο συνηθισμένους.

Ο Αρνητισμός

«Όχι», η πιο συνηθισμένη λέξη στο περιορισμένο λεξιλόγιο του παιδιού. Την εκστομίζει με απίστευτη συχνότητα καθημερινά και έχει πια καταντήσει η μοναδική, αυτονόητη απάντηση σε κάθε ερώτηση. Τα περισσότερα παιδάκια περνούν κάποια στιγμή στο δεύτερο χρόνο της ζωής τους μια φάση αρνητισμού. 

Το παιδί θέλει να διακηρύξει την ανεξαρτησία του, προσπαθεί να αποτινάξει την εξουσία των μεγάλων και να γίνει κύριος του εαυτού του. Η φάση του αρνητισμού δεν πρέπει να σας ανησυχεί. Είναι ένα υγιές, φυσιολογικό φαινόμενο. Ένα βήμα μπροστά στο δρόμο της αυτονομίας και ένας πρωτότυπος τρόπος για να κατανοήσει καλύτερα το παιδάκι τη σχέση αιτίου και αποτελέσματος μέσα από τις αντιδράσεις που προκαλεί το «όχι». Ελέγχει λοιπόν τις αντιδράσεις και απολαμβάνει τη σημασία που του δίνουν.
Είναι το επίκεντρο της προσοχής και του αρέσει πολύ.

Η συμπεριφορά αυτή, η οποία διαρκεί γύρω στους έξι μήνες, αρχίζει να υποχωρεί μετά τα δύο χρόνια, όταν το παιδί μαθαίνει να σκέφτεται και να αντιδρά πιο θετικά και συνεργάσιμα. 

Μέχρι τότε όμως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αντιμετωπίσετε τον αρνητισμό του παιδιού σας είναι ο δρόμος της διπλωματίας.  

Κάθε φορά που απευθύνεστε στο αγγελούδι σας, θα διατυπώνετε τις ερωτήσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχει το περιθώριο να σας απαντήσει «όχι». 

Αντί να το ρωτάτε αν πεινάει, για να εισπράξετε τη συνηθισμένη και αναμενόμενη απάντηση, θα του πείτε: «θέλεις να φας μακαρόνια ή κοτόπουλο;» Όταν έλθει η ώρα για να ντυθεί, μην το ρωτήσετε αν θέλει να βάλει τα ρουχαλάκια του. Εκφραστείτε διαφορετικά: «Προτιμάς να φορέσεις το κόκκινο ή το μπλε παντελονάκι;» Μέσα από αυτή την ψεύτικη δύναμη της επιλογής, το παιδάκι σας θα αισθανθεί ότι ελέγχει τη ζωή του. Δοκιμάστε επίσης να περιορίσετε τα δικά σας «όχι». Το μικρούλι σάς μιμείται. Όσο πιο πολλές είναι οι απαγορεύσεις, τόσο πιο έντονος είναι ο αρνητισμός.

Εκρήξεις οργής

Ένα άλλο φαινόμενο που συχνά προβληματίζει τις μητέρες είναι οι εκρήξεις θυμού του παιδιού τους. Το παιδάκι αναζητεί απεγνωσμένα την αυτονομία του. Αισθάνεται όμως εγκλωβισμένο από τους μεγάλους, από τις περιορισμένες του ικανότητες και από το πρόβλημα της επικοινωνίας. 

Έχει ανάγκη να εκφράσει τα συναισθήματα και τις ανάγκες του, αλλά δεν μπορεί να το κάνει με λόγια. 

Μιλά λοιπόν με πράξεις. Χτυπά το κεφάλι του στο πάτωμα, κλωτσά τον τοίχο, φωνάζει, ουρλιάζει. 
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να στείλει το μήνυμα: «Υπάρχω! Δώστε μου σημασία!» Αυτές οι εκρήξεις θυμού είναι ένα φαινόμενο φυσιολογικό, μια συνηθισμένη φάση στην εξέλιξη και την ανάπτυξη του παιδιού, που δεν πρέπει να σας ανησυχεί. 

Το μικρούλι σας αισθάνεται θυμωμένο και το δείχνει. Εξωτερικεύει και αποβάλλει έτσι το συναίσθημα του θυμού. Πώς θα το αντιμετωπίσετε; Η καλύτερη άμυνα είναι η πρόληψη. Ελέγξτε λοιπόν πότε παρατηρούνται, γιατί συμβαίνουν και πόσο διαρκούν αυτές οι εκρήξεις θυμού και προσπαθήστε να περιορίσετε τους παράγοντες που τις προκαλούν. Κάθε φορά που έρχεστε αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση, το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείτε είναι η ασφάλεια του παιδιού.

Προστατεύστε το για να μη χτυπήσει. Απομακρύνετέ το σε ένα μέρος ασφαλές και μιλήστε του καθησυχαστικά για να το ηρεμήσετε. Το παιδάκι σας, που έχει ήδη χάσει τον έλεγχο, χρειάζεται την ήρεμη επιρροή και την επιβεβαίωση της αγάπης σας. 

Πάρτε το αγκαλίτσα και αποσπάστε την προσοχή του με ένα ωραίο βιβλίο ή με ένα εντυπωσιακό παιχνίδι. 
Αν αρχίσετε να φωνάζετε, εκείνο θα φωνάζει πιο δυνατά. Μια άλλη σωστή αντίδραση είναι να το αγνοήσετε. Χωρίς ακροατήριο, ο ηθοποιός δεν δίνει παράσταση. Μια παράσταση η οποία είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν γίνει μπροστά σε πολυπληθές ακροατήριο, ενώ συγχρόνως τα δικά σας περιθώρια αντίδρασης περιορίζονται. 

Τι μπορείτε να κάνετε, λοιπόν, όταν ξαφνικά το μικρούλι σας αρχίζει να χτυπιέται και να φωνάζει μπροστά σε γνωστούς και φίλους; 

Πάρτε προληπτικά μέτρα. Αποφύγετε να το παίρνετε μαζί σας όταν πεινά, διψά ή είναι κουρασμένο. Μετά τα πρώτα αναγνωρίσιμα συμπτώματα, δοκιμάστε να στρέψετε αλλού την προσοχή του, πάρτε το στην αγκαλιά σας και απομονώστε το σε ένα χώρο ήσυχο, όσο πιο γρήγορα γίνεται. 

Ποτέ μην κάνετε πάντως το λάθος να υποκύψετε στις απαιτήσεις του. Αν ενδώσετε μία φορά, θα μάθει να διεκδικεί με αυτό τον τρόπο ό,τι θέλει και τις επόμενες φορές.

Επιθετικότητα

Κάθε φορά που προσκαλείτε στο σπίτι άλλα παιδάκια για να παίξουν μαζί με το δικό σας, το μετανιώνετε. Αρπάζει τα παιχνίδια μέσα από τα χέρια των άλλων παιδιών, τα σπρώχνει, τα κλωτσά, τους τραβά τα μαλλιά.
Το παιδάκι σας δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. 

Ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει αυτό που θέλει είναι η βίαιη αρπαγή, ενώ αδιαφορεί για τα αισθήματα των άλλων και για την αναστάτωση που προκάλεσε. Επιπλέον, δείχνει να αγνοεί τις συνέπειες. 

Μαγική συνταγή για να καταπολεμήσετε την επιθετικότητα του παιδιού σας δεν υπάρχει. Είναι ένα μεταβατικό στάδιο που θα περάσει. 

Κάθε φορά που βρίσκεστε μπροστά σε μια τέτοια ανάρμοστη συμπεριφορά, φροντίστε να απομακρύνετε εγκαίρως το θύμα από το θύτη και, χωρίς να πάρετε το μέρος, κανενός εξηγήστε ήρεμα στο «φιλοπόλεμο» παιδάκι σας ότι δεν πρέπει ποτέ να χτυπά τα άλλα παιδιά. 

 

πηγή

Tα πρώτα πέντε χρόνια του παιδιού

Το να γνωρίζεις τι συμπεριφορά να περιμένεις από το παιδί σου, μπορεί να κάνει τη ζωή σου, ως γονιού, πιο εύκολη. 

Μια νευρική και λίγο επιθετική συμπεριφορά του παιδιού σου, όταν είναι 4 ετών, για παράδειγμα, μπορεί να σε κάνει να πιστεύεις πως έχεις αποτύχει ως γονιός. 

Child development: the first five years

Ποιες είναι οι πιο κρίσιμες περίοδοι στη ζωή του παιδιού;
Είναι σημαντικό να γνωρίζεις ποιες είναι οι πιο κρίσιμες περίοδοι στη ζωή του παιδιού ώστε να ξέρεις και πώς να ανταποκριθείς σε κάθε περίπτωση. Όταν γνωρίζεις από πριν τις συμπεριφορές του παιδιού και ποιες είναι “φυσιολογικές” για την ηλικία του, μπορείς να τις αντιμετωπίσεις καλύτερα.

Οι πιο κρίσιμες περίοδοι στη ζωή του παιδιού

Νεογέννητο μέχρι τριών μηνών

Σε αυτήν την ηλικία, το κλάμα είναι ο βασικός τρόπος για να εκφράσει το παιδί τις ανάγκες του. 

Ως γονιός θα μάθεις να ξεχωρίζεις το πότε το παιδί κλαίει επειδή πεινάει, επειδή είναι κουρασμένο ή επειδή έχει μια ενόχληση.

Ωστόσο, πολλές φορές το παιδί μπορεί να κλαίει χωρίς συγκεκριμένο λόγο και να πρέπει να το ηρεμήσεις με τα λόγια και το άγγιγμα. Πρέπει να νιώθει ασφαλές, να σε εμπιστευτεί και να νιώσει την αγάπη σου.

4-6 μηνών

Το παιδί μπορεί να χαμογελάει, να γελάει και να παίρνει διάφορες εκφράσεις ως απάντηση σε αυτά που του λες ή στα παιχνίδια του. 

Και είναι υπέροχο οι γονείς να το ενθαρρύνουν να γελά κάνοντας αστείες γκριμάτσες για παράδειγμα.

Σε αυτή την ηλικία, τα παιδιά γίνονται πιο ευαισθητοποιημένα γύρω από τους ανθρώπους και εκτός από τη μαμά και τον μπαμπά, και μπορούν να αναγνωρίσουν οικεία πρόσωπα και αντικείμενα.

7-12 μηνών

Σε αυτό το στάδιο, τα παιδιά ξεκινούν να προτιμούν τη μαμά τους περισσότερο από όλους και μπορεί να φοβούνται τους ξένους. 

Ακολουθούν τη μαμά από πίσω και κλαίνε όταν απομακρύνεται και φεύγει από τον χώρο.

Για να το αποφύγεις, μπορείς να φύγεις για μικρό διάστημα ενώ το παιδί σου παίζει και βρίσκεται σε ασφαλές μέρος και μετά να εμφανιστείς για να διαβεβαιωθεί πως ακόμη κι αν φύγεις, πάντα θα επιστρέφεις.

1-2 ετών

Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία έχουν περισσότερες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και εμπειρίες έξω από το σπίτι. 

Ωστόσο, όταν παίζουν μαζί με άλλα παιδιά, δεν αλληλεπιδρούν ακριβώς και δεν αντιλαμβάνονται ακριβώς την ιδέα του να μοιράζονται.

Έτσι, μερικές “κρίσεις” και κλάματα είναι κοινά, και είναι σημαντικό να πειθαρχήσεις το παιδί σου αλλά χωρίς φωνές.

Τριών ετών

Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά ξεκινούν να παίζουν με άλλα παιδιά και να μοιράζονται τα παιχνίδια τους και είναι σημαντικό να τα ενθαρρύνεις να το κάνουν.

Παράλληλα, μπορεί να ξεκινήσουν να φοβούνται συγκεκριμένα πράγματα, όπως για παράδειγμα το σκοτάδι.

Θα πρέπει να τα ενθαρρύνεις να κάνουν όσα περισσότερα πράγματα μπορούν μόνα τους και να τους λες πόσο περήφανη νιώθεις για τη ζωγραφιά που έφτιαξαν ή που μάζεψαν τα παιχνίδια τους ή οτιδήποτε άλλο έκαναν από μόνα τους.

4-5 ετών

Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία μπορούν να ακολουθούν τους κανόνες, αλλά δεν καταλαβαίνουν ακριβώς τι είναι σωστό και τι λάθος. Θέλουν να είναι πιο ανεξάρτητα και είναι καλό να τα ενθαρρύνεις να κάνουν τις επιλογές τους. Παράλληλα, γίνονται ολοένα και πιο περίεργα για τον κόσμο τους.

Στην ηλικία των 4 ετών, μπορεί να έχουν εναλλαγές στη διάθεση, να είναι πιο επιθετικά, να τσακώνονται με τα αδέρφια τους. Ενώ στην ηλικία των 5 ετών, τα πηγαίνουν καλά με τους γονείς, είναι πιο υπεύθυνα κι έχουν καλύτερους τρόπους.

Πρέπει να μάθεις στα παιδιά πώς να εκφράζουν τον θυμό τους και να μην συμπεριφέρονται άσχημα.

...

περισσότερα εδώ: ipop

Πόσο επηρεάζει την ανάπτυξη του παιδιού ο πατέρας;

Ποιος ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική  ανάπτυξη του παιδιού;

Η εμπλοκή του πατέρα στην ανατροφή του παιδιού παίζει καθοριστικό ρόλο στην μελλοντική ανάπτυξή του.

Ο πατέρας δεν είναι μόνο το πρότυπο, ο άνθρωπος που φροντίζει την οικογένεια, είναι επίσης αυτός που διαπαιδαγωγεί με λόγια και έργα τα παιδιά του προκειμένου να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να είναι σε θέση αργότερα, ως ενήλικες, να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής.
Όπως μάλιστα προκύπτει από έρευνα που έγινε στο πλαίσιο του «Fatherhood Project», ενός μη κερδοσκοπικού προγράμματος για την πατρότητα, η ενεργή εμπλοκή του πατέρα στην ψυχολογία και την ανάπτυξη του παιδιού είναι κάτι παραπάνω από σημαντική. Συγκεκριμένα:

• Η συμμετοχή του πατέρα από τις πρώτες κιόλας ημέρες στη ζωή του παιδιού, σχετίζεται με θετικά αποτελέσματα όσον αφορά στην υγεία του όπως είναι για παράδειγμα η αύξηση βάρους στα πρόωρα βρέφη.
• Η στενή σχέση πατέρα -παιδιού (αγάπη και σαφή όρια) το βοηθά να είναι συναισθηματικά αλλά και κοινωνικά ασφαλής.
• Τα υψηλά επίπεδα εμπλοκής του πατέρα συσχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα κοινωνικότητας, αυτοπεποίθησης και αυτοελέγχου στα παιδιά. Υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να έχουν κακή συμπεριφορά στο σχολείο ή να εκδηλώσουν επικίνδυνες συμπεριφορές κατά την εφηβεία.
• Η παρουσία του πατέρα μειώνει τα ψυχολογικά προβλήματα και τα ποσοστά κατάθλιψης στις νέες γυναίκες.

Συμπερασματικά, ο αντίκτυπος που έχει η παρουσία του πατέρα στη ζωή του παιδιού είναι πολύ σημαντικός αφού ο ρόλος του είναι συμπληρωματικός με αυτόν της μητέρας γι΄αυτό και θεωρείται εξίσου αναγκαίος.
Ακριβώς όπως υπάρχουν πολλές θετικές πλευρές από την εμπλοκή του πατέρα, οι επιπτώσεις της απουσίας του μπορούν να είναι επιζήμιες.

Συμβουλές για τους μπαμπάδες
Είναι ζωτικής σημασίας ο πατέρας να καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να συμμετέχει ενεργά στη ζωή του παιδιού του. Οι τρόποι είναι απλοί:

• Είναι σημαντικό να μιλάει θετικά για την μητέρα του παιδιού του. Ειδικά σε περίπτωση διαζυγίου η αποφυγή εντάσεων, τσακωμών και διαπληκτισμών μεταξύ του πρώην ζευγαριού μόνο όφελος θα έχει για το παιδί.Μπορεί να ακούγεται εύκολο, δυστυχώς όμως τα γεγονότα αποδεικνύουν το αντίθετο.
• Τι γονιός θέλει να είναι; Είκοσι χρόνια μετά, τι ελπίζει ότι τα παιδιά του θα λένε για τον πατέρα τους; Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις θα τον καθοδηγήσει σε σημαντικές αποφάσεις για τα παιδιά του.
• Πρέπει να υιοθετήσει μια συνήθεια που θα αφορά αυτόν και το παιδί του. Μπορεί να είναι μια δραστηριότητα, ένα παιχνίδι, ακόμα και μια βόλτα. Το τελετουργικό δεν χρειάζεται να είναι την ίδια μέρα κάθε μήνα, αλλά θα πρέπει να πραγματοποιείται με συνέπεια γιατί το παιδί υπολογίζει σε αυτό.
• Χρόνος. Πολύτιμος και ελάχιστος, ειδικά ο ελεύθερος για τους περισσότερους γονείς αλλά απόλυτα αναγκαίος για το παιδί. Ο πατέρας πρέπει να αφιερώνει χρόνο στο παιδί του για να μάθει τι σκέφτεται, πώς περνά στο σχολείο, τι το απασχολεί, τι φοβάται. Κυρίως όμως να στείλει το μήνυμα ότι είναι εκεί διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή για όποτε τον χρειαστεί.

Ένας πατέρας μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή του παιδιού του και τα οφέλη θα είναι …μακράς διαρκείας! Και όπως είπε και ο Νίτσε, «αν κάποιος δεν είχε έναν καλό πατέρα, τότε πρέπει να δημιουργήσει έναν».

Με πληροφορίες από το www.all4kids.org

newsbomb.gr

Παιδί και τακτοποίηση: Πόσο σημαντική είναι η τάξη στην ζωή και την ανάπτυξη του παιδιού;

Όλο και περισσότερες μαμάδες αρχίζουν να έρχονται αντιμέτωπες με τα στάδια της τακτοποίησης και γενικότερα την ανάγκη να έχουν τάξη στην καθημερινότητα και την ζωή τους. 

Και κάπου εδώ, μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: επηρεάζει η ακαταστασία και η ανακατωσούρα τα παιδιά και πώς; Τι απαντά, λοιπόν, η επιστήμη σε αυτή την απορία όλων των μαμάδων;

Σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε το 2016 και δημοσιεύτηκε στην περιοδική έκδοση Journal of Environmental Psychology, ένα περιβάλλον σε αταξία μπορεί να έχει επιβλαβή αποτελέσματα στην γενικότερη ευεξία του ατόμου. Αυτό σημαίνει πως ένα ακατάστατο περιβάλλον δημιουργεί και ακατάστατες… σκέψεις. Επιπλέον, έτερη έρευνα με θέμα το περιβάλλον και την συμπεριφορά ανακάλυψε παρόμοια αποτελέσματα, όταν μελέτησε ακατάστατες αίθουσες διδασκαλίας, καταλήγοντας πως η κατάσταση του χώρου, μέσα στον οποίο διδάσκονται τα παιδιά, επηρεάζει την ικανότητά τους να συγκεντρωθούν και να ολοκληρώσουν την δουλειά τους.

Καταλήγοντας, λοιπόν, ο κλάδος της παιδοψυχολογίας καταλήγει πως η ακαταστασία προκαλεί σύγχυση και ατυχήματα, αποδυναμώνει την ικανότητα των παιδιών να παίρνουν αποφάσεις, ενώ δημιουργεί θυμό και ξεσπάσματα. Με λίγα λόγια, είναι μια κατάσταση που δεν μπορούν να επεξεργαστούν. Γι’ αυτό και είναι ιδανική συνθήκη να ξεκινούν τα παιδιά από μικρή ηλικία να διαχειρίζονται μια συγκεκριμένη ρουτίνα τακτοποίησης, ανάλογα με την ηλικία τους, που θα τους επιτρέπει επιπλέον να διδαχτούν την έννοια της ανταμοιβής, όταν ολοκληρώνουν την διαδικασία.

tlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου

Κάθε μέρα ζούμε στον κόσμο έξω από εμάς, την πραγματικότητα που έχουμε νωρίτερα διαμορφώσει στον κόσμο μέσα μας. Ακούω συχνά να λένε: 

«Μα τι κόσμος είναι αυτός στον οποίο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;». 

Η απάντησή μου είναι: 

«Θα ήθελες τα παιδιά σου να μεγαλώσουν μέσα σου; Στον εσωτερικό σου κόσμο δηλαδή; 

Αν η απάντηση είναι «όχι», τώρα ξέρεις γιατί ο κόσμος έξω από μας δεν είναι κατάλληλος για τα παιδιά μας.

Ο εσωτερικός σου κόσμος είναι γεμάτος φόβο, άγχος και οργή ή αρμονία, αγάπη και χαρά; 

Ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου.

Και η μετάφρασή μας απέναντι στα πράγματα, στους ανθρώπους, στην ίδια τη ζωή ορίζει τον εσωτερικό μας κόσμο. Το περιβάλλον γύρω μας είναι σαν ένας πίνακας ζωγραφικής στον οποίο ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει και τον μεταφράζει όπως θέλει.

Η λύση γι’ άλλη μια φορά κρύβεται μέσα μας. Η αλλαγή περνάει από μας. 

Οι άλλοι είμαστε εμείς, αλλά δεν το ξέρουμε ακόμα. Αν αλλάξουμε εμείς, αλλάζουν όλοι. 

Εμείς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά που θα μας κυβερνήσουν τα επόμενα χρόνια. 

Αν τους μαθαίνουμε ότι o αναξιόπιστος και ο κλέφτης ξεχωρίζει, να παίρνουν ό,τι μπορούν χωρίς να ενδιαφέρονται για τους άλλους, ότι είναι ανήθικο να αδικούνται, αλλά ανεκτό να αδικούν, αν πρόκειται για το υποτιθέμενο βραχυπρόθεσμο καλό τους, πώς περιμένουμε ν’ αλλάξουν τα πράγματα;

Αν ζητάμε ρουσφέτια, κλέβουμε τη σειρά του μπροστινού μας απλώς και μόνο γιατί δεν μας βλέπει, κρατάμε τα παραπάνω ρέστα που κατά λάθος ο άμοιρος εργαζόμενος μας έδωσε, τι θα κάνουν τα παιδιά μας μόλις βγουν στην εξουσία; 

Θα κάνουν ό,τι έβλεπαν τόσα χρόνια. Ακριβώς τα ίδια σε μεγέθυνση.

Πλέον δεν θα αφορούν ρέστα οι πράξεις τους, αλλά μίζες. Δεν θα προσπερνούν στη σειρά τον μπροστινό τους, θα υποβαθμίζουν τον καλύτερο για να αναδείξουν τα δικά τους παιδιά. 

Η αξιοκρατία και η αξιοπιστία θα ακούγονται στα αυτιά τους μακρινές έννοιες, που προκαλούν γέλιο ακριβώς γιατί ακούγονται τόσο σπάνια, που μοιάζουν γραφικές.

Γονείς με σαθρές αξίες θα μεγαλώσουν παιδιά με σαθρές αξίες. 

Θυμάσαι νωρίτερα που λέγαμε ότι ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου; Οι αξίες των παιδιών μας είναι αντανάκλαση των δικών μας αξιών.

Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει έχω δύναμη. 

Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί για την πολιτική κατάσταση. 

Δεν φταίνε μόνο οι γονείς μου που δεν έχω αυτοπεποίθηση. 

Δεν φταίει μόνο η κρίση που δεν πηγαίνω καλά οικονομικά. 

Φταίω εγώ, δεν σημαίνει «Είμαι αδύναμος που δεν τα κατάφερα ακόμα», αλλά «Έχω δύναμη να αλλάξω τα δεδομένα από δω και πέρα».

Σε ό,τι αφορά την πολιτική, η δύναμή μας θα γίνει η ψήφος μας όταν θα αλλάξουμε κουλτούρα, ώστε τα παιδιά μας, οι πολιτικοί του μέλλοντος, να κυβερνήσουν με άλλες αρχές. 

Αν κυβερνούν συνεχώς πολιτικοί με "αξίες" όπως η αναξιοπιστία, ο ατομισμός, η αγένεια ‒ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι ή ότι εμείς είμαστε όλοι έτσι ‒, πώς ν’ αλλάξει κάτι;

Αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε έναν, που θα αλλάξει μία, που θα αλλάξει έναν και έτσι να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουμε απ’ το εγώ. 

Να βάλουμε στη ζωή μας την ηθική, την αγάπη, την προσφορά, την ενσυναίσθηση, την ευθύνη, την ευγένεια, την αξιοπιστία. 

Να βρίσκουμε τρόπο να πραγματώνουμε κάθε μέρα αυτές τις αρχές.

Αν το κάνουμε όλοι, σε μερικές δεκάδες χρόνια μία από τις κόρες μας, ένας από τους γιους μας θα κυβερνήσει, αυτή τη φορά ακολουθώντας ένα νέο σύστημα αξιών: αγάπη, αξιοπιστία, προσφορά, ειλικρινές ενδιαφέρον. 

Αυτά θα αλλάξουν τον κόσμο. Και τότε θα έρθει η πραγματική αλλαγή. Πρωτίστως θα έχει ξεκινήσει από μέσα μας.

Ο Μακρυγιάννης κάποτε μίλησε για την ανάγκη να είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ». Ήρθε η ώρα να διαφωνήσουμε μαζί του. Γιατί όταν το «εμείς» τείνει προς το συλλογικό κακό, ίσως πρέπει να επιστρέψουμε πίσω στο «εγώ». Αυτή τη φορά όχι για να το χαϊδέψουμε κι άλλο, μα για να το επαναπροσδιορίσουμε.

Συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συνήθειες που βοηθούν την Εγκεφαλική Ανάπτυξη των Παιδιών

«Ανησυχούμε τόσο για το τι θα γίνει αύριο ένα παιδί, κι όμως ξεχνάμε ότι είναι ήδη κάποιος σήμερα» 

"We worry about what a child will be tomorrow, 
yet we forget that he is someone today."

Stacia Tauscher

Αν είστε γονείς ή κηδεμόνες, θα γνωρίζετε πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού. 

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων έχουμε την ευκαιρία να επιδράσουμε στη ζωή τους θετικά – ακόμα και μόνιμα. 

Μα κυρίως, μπορούμε να επηρεάσουμε την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.

Υπάρχουν πολλοί κρίσιμοι παράγοντες όσον αφορά στην εγκεφαλική λειτουργία ενός παιδιού. Και ορισμένες συνήθειες βοηθούν ακριβώς στο να βελτιώνουν την ποιότητα αυτών των παραγόντων.

Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Lancet είχε στόχο να εξερευνήσει πώς τρεις σημαντικές συνήθειες επηρεάζουν τη γνωστική ανάπτυξη στα παιδιά ηλικίας 8 – 11 ετών: 

ύπνος, 

άσκηση και 

χρόνος μπροστά από οθόνες. 

Ως σημείο αναφοράς, χρησιμοποιήθηκαν οι Καναδικές Κατευθυντήριες Οδηγίες 24ωρης Κίνησης για Παιδιά και Νέους. 

Οι οδηγίες για κάθε μία από αυτές τις δραστηριότητες είναι:

– Ύπνος: 9 – 11 ώρες
– Άσκηση: 60 λεπτά ήπιας σωματικής άσκησης
– Χρόνος μπροστά στην οθόνη: δύο ώρες ψυχαγωγικής απασχόλησης

Περισσότεροι από 550 συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν σε σχέση με τη γλώσσα, τη μνήμη, την ταχύτητα και άλλους γνωστικούς παράγοντες χρησιμοποιώντας μια σειρά ασκήσεων. 

Παραδόξως, η έρευνα συμπέρανε πως μόνο το 5% των συμμετεχόντων εκπλήρωνε και τις τρεις παραπάνω οδηγίες και το 29% δεν εκπλήρωνε ούτε μία.

Γενικά, οι ερευνητές παρατήρησαν πως η επίτευξη των επίσημων οδηγιών προκάλεσε αύξηση στην επίδοση, με τα παιδιά που εκπλήρωναν και τις τρεις να έχουν καλύτερη επίδοση από όλους τους άλλους συμμετέχοντες. 

Εντούτοις, δεν υπήρχε διαφορά επίδοσης στα παιδιά που παρουσίαζαν έλλειψη ύπνου ή άσκησης, υποδεικνύοντας πως ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι που οδηγεί κυρίως σε προβλήματα. 

Το πιο αξιοσημείωτο όμως απ’ όλα είναι πως τα παιδιά που κάθονταν πάνω από δύο ώρες μπροστά από μια οθόνη σε καθημερινή βάση είχαν χειρότερη επίδοση από εκείνα που έμεναν στα προτεινόμενα όρια.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την εγκεφαλική ανάπτυξη των παιδιών
Με αυτή τη γνώση κατά νου, εύλογα δημιουργείται η ακόλουθη ερώτηση: πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά τα ευρήματα για να βοηθήσω το παιδί μου; 

Οι τρεις συνήθειες είναι παραπλανητικά απλές και μπορεί να σκεφτείτε «μα ήδη το έχω καταφέρει αυτό». Αλλά τα πράγματα μάλλον δεν είναι έτσι.

Ο ύπνος δεν είναι μόνο οι ώρες που κοιμούνται, 

αλλά η αναγνώριση των ιδιαίτερων μοτίβων ύπνου κάθε παιδιού και οι συνήθειες που μπορεί να δυσκολεύουν το συνεχόμενο 9ωρο ύπνο τους. 

Η σωματική άσκηση 

είναι κάτι περισσότερο από το να τα πηγαίνουμε απλά στην παιδική χαρά. Εδώ χρειάζεται να εντοπίσουμε ποιο είδος άσκησης ενθουσιάζει το παιδί μας ώστε να το θέσουμε ως προτεραιότητα.

Και όσο για το χρόνο μπροστά στην οθόνη: 

Χρειάζεται να μετατρέψουμε τον διασκεδαστικό χρόνο σε χρόνο εκμάθησης: ντοκιμαντέρ για τα ζώα, το ηλιακό σύστημα και άλλα διασκεδαστικά θέματα, αντί μόνο για επιφανειακά παιδικά σήριαλ και προγράμματα. 

Ο διασκεδαστικός χρόνος μπορεί εύκολα να συνδυαστεί με τον ψυχαγωγικό – εκπαιδευτικό. 

Αφιερώνοντας χρόνο για να σκεφτείτε κάθε μία από αυτές τις συνήθειες και να τις προσαρμόσετε προς όφελος των παιδιών, μπορείτε να κάνετε τη διαφορά στην ανάπτυξή τους.

Πηγές
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποιος βιάζεται να μεγαλώσει το παιδί σας;

Μια συνηθισμένη ερώτηση που έκαναν στον Ελβετό ψυχολόγο Jean Piaget στις Η.Π.Α. ήταν: «πώς μπορούμε να επιταχύνουμε την ανάπτυξη ενός παιδιού;»
Ήταν τόσο εκνευριστική η ερώτηση που ο Piaget την ονόμασε η “ερώτηση των Αμερικανών”. Ο Piaget φυσικά εξηγούσε ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένα πλεονέκτημα για την επιτάχυνση της εξέλιξης του παιδιού. Τόνιζε δε ότι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε σε ποιο στάδιο εξέλιξης είναι το παιδί μας, ώστε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες και να προσφέρουμε την καθοδήγηση για να το βοηθήσουμε να εξελιχθεί.
Αυτή η μόδα να προσπαθούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά πριν την ώρα τους μας έχει κατακυριεύσει. Προχθές σε παραλιακή καφετέρια ένα 6χρόνο κοριτσάκι υποβαλλόταν σε κανονική στρατιωτική ανάκριση. Οι ερωτήσεις αριθμητικής προπαίδειας βροχή για να κορυφωθούν με την ερώτηση «Πόσες μέρες είναι από σήμερα μέχρι την 4η Ιουνίου;».
Το κοριτσάκι μαζεμένο στην καρέκλα του ήταν σε προφανή σύγχυση.
Στο σημερινό σημείωμα παραθέτω μια μικρή επιλογή από ευρήματα που αφορούν τη γνωστική ανάπτυξη παιδιών και εφήβων. Επίσης, τη μοναδική αταξία που έχουμε στη νομοθεσία μας σχετικά με το τι επιτρέπεται ή απαγορεύεται να κάνει ένας έφηβος.

Πέρα από τον Piaget
Οι έρευνες στη Γνωστική Ψυχολογία έχουν ξεπεράσει τα θεωρητικά στάδια ανάπτυξης του Piaget, κι έχουν πλέον προσδιορίσει τις δυνατότητες των παιδιών.
Έτσι, πολλά 7χρονα δυσκολεύονται να κάνουν εναλλαγή σε εργασίες, όπως γινόταν με το κοριτσάκι της καφετέριας. Επικεντρώνονται στην απλή διεκπεραίωση μιας εργασίας χωρίς να συγκρατούν στοιχεία στη βραχεία τους μνήμη.
Η κατοχύρωση αυτών των λειτουργιών γίνεται βαθμιαία με τέτοιο ρυθμό ώστε η απόδοση των 14χρόνων να είναι διπλάσια από αυτή των 8χρόνων. Γι’ αυτό κι η διδασκαλία της εναλλαγής πρέπει να γίνεται όταν τα παιδιά είναι αναπτυγμένα.
Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνουμε σε μια σειρά ασκήσεις που κάνουμε για ενίσχυση της μνήμης εργασίας των παιδιών. Γνωρίζουμε ότι η μνήμη εργασίας των παιδιών που εγκαθίσταται στην ηλικία των 6 ετών περίπου είναι σε εντελώς απλοϊκή μορφή. Έτσι, δεν μπορούμε να ζητάμε από τα πρωτάκια του Δημοτικού να αποστηθίζουν.
Επίσης, τα 8χρόνα δεν έχουν αναπτύξει στρατηγικές λύσης πραγματικών προβλημάτων που συνδυάζουν αντίληψη του χώρου και απλή αριθμητική.
Ένα νέο εύρημα (2005) που αφορά τους έφηβους είναι ότι η μνήμη εργασίας τους αναπτύσσεται μέχρι την ηλικία των 17 ετών. Τι σημαίνει αυτό; Θα το δούμε παρακάτω.
Η συνολική ανάπτυξη της μακρόχρονης μνήμης στους εφήβους γίνεται αποκλειστικά μέσω της εκπαίδευσής τους “πώς να εφαρμόζουν αποτελεσματικές στρατηγικές παγίωσης και ανάκλησης”.
Τέλος, είναι γνωστό ότι το τελευταίο γνωστικό παράθυρο ανάπτυξής μας κλείνει κάπου ανάμεσα στα 20-25 έτη.

Οι συνέπειες και το αλαλούμ
Ο μέσος έφηβος ωριμάζει γνωστικά στην ηλικία των 17 ετών. Όσο απομακρυνόμαστε από αυτό το κατώφλι δεν μπορούμε να απαιτούμε να επεξεργάζονται όγκο πληροφοριών, να απορρίπτουν τις άσχετες και να παίρνουν αποφάσεις ζωής.
Σήμερα στη χώρα μας επικρατεί η τάση να χαμηλώνουμε τα ηλικιακά όρια που αφορούν μια σειρά πράξεων των εφήβων.
Έτσι 16χρόνοι μπορούν να κάνουν αίτηση στο δικαστήριο να τους επιτρέψει να παντρευτούν, τα ηλικιακά όρια συναίνεσης για προγαμιαίες σχέσεις κατεβαίνουν στα 15, η ψήφος είναι ήδη στα 17 και ετοιμάζεται να δοθεί άδεια οδήγησης στους 17χρόνους.
Ο κατάλογος συνεχίζεται. Ένας  14χρονος μπορεί να διαθέτει ελεύθερα κάθε τι που κερδίζει από την προσωπική του εργασία ή που του δόθηκε. Για τη νόμιμη απασχόληση υπάρχει σύγχυση κι άφθονα παράθυρα στη νομοθεσία μας. Ενας 15χρόνος με τη συναίνεση των γονιών του ή με δικαστική απόφαση μπορεί να συνάψει σύμβαση εργασίας. Μετά ανοίγει ο δρόμος. Ενας ανήλικος 15-17 χρόνων, έχει τη δυνατότητα να κάνει αυτενεργώντας ασφάλιση ζωής και υγείας και να αλλάξει φύλο.
Κι αφού προβλέπονται όλα τα παραπάνω απαγορεύουμε στους ανήλικους να καπνίσουν, να πιουν μια μπύρα και να παίξουν ΚΙΝΟ.

Ερωτήματα
Μετά από αυτή τη σύγχυση της πολυνομίας, ας αναρωτηθούμε με νηφαλιότητα:

• Με τι τρόπο οι έφηβοΊ μας ωριμάζουν γνωστικά και συναισθηματικά;
• Μήπως παρακολουθούν ειδικά μαθήματα-σεμινάρια-εργαστήρια σε ιδιωτικούς οργανισμούς;
• Μήπως γίνεται εκπαίδευση σε γνωστικές δεξιότητες και σε λύση σύνθετων προβλημάτων  (δεν εννοώ τα μαθήματά τους) των εφήβων μας στη Δημόσια Εκπαίδευση και δεν το γνωρίζουμε;
• Τέλος, μήπως υπάρχουν ειδικές ενημερωτικές εκπομπές στα δημόσια ή στα ιδιωτικά κανάλια τις οποίες παρακολουθούν με ευλάβεια;

Συμπερασματικά

• Ερευνητές συμφωνούν ότι στα 18 τους οι νέοι πολίτες έχουν στην φαρέτρα τους μόνο ένα κλάσμα των στρατηγικών που θα μπορούσαν να είχαν αποκτήσει.
• Να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να απολαμβάνουν την παιδική τους ηλικία, το παιχνίδι και να αγαπήσουν το Σχολείο τους. Οι Ιθάκες τους μπορεί να περιμένουν.
• Το ερωτήματα που οφείλουν να μας απασχολούν είναι αν οι νομοθέτες μας γνωρίζουν τα στοιχεία για την γνωστική ανάπτυξη των εφήβων κι αν λαβαίνουν υπόψη τους αυτά τα στοιχεία όταν ψηφίζουν νόμους που αφορούν αυτή την ευαίσθητη περίοδο.

haniotika-nea.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι