Πριν κρίνεις (και κατακρίνεις), κατανόησε!

Καθημερινά συναντούμε ανθρώπους που προσβάλλουν ο ένας τον άλλο, κρίνουν συνεχώς κάθε τους κίνηση, άτομα αγαπημένα, άτομα άγνωστα μεταξύ τους. 

Ο κάθε ανόητος μπορεί να κρίνει, να καταδικάζει και να παραπονιέται – και οι περισσότεροι ανόητοι τα κάνουν όλα αυτά. Χρειάζεται όμως χαρακτήρας και αυτοέλεγχος για να δείχνεις κατανόηση και να συγχωρείς. 

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε πως, όταν συναλλασσόμαστε με ανθρώπους, δεν έχουμε να κάνουμε με πλάσματα της λογικής. Έχουμε να κάνουμε με πλάσματα των συναισθημάτων, πλάσματα που ζουν με τις προκαταλήψεις τους και παρακινούνται από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία τους.

Ωστόσο, αντί να καταδικάζουμε τους ανθρώπους, ας προσπαθήσουμε να τους κατανοήσουμε. 

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί κάνουν αυτά που κάνουν. Είναι πολύ πιο αποδοτική και ενδιαφέρουσα συνήθεια από την κριτική – και γεννάει συμπάθεια, ανοχή και ευγένεια. «Να γνωρίζεις τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα». 

Ακόμη κι ο Θεός περιμένει το τέλος του βίου των ανθρώπων για να τους κρίνει. Γιατί να τους κρίνουμε διαφορετικά εγώ και εσύ;

Παρακάτω παρατίθεται ένα από τα κλασικά κείμενα της αμερικανικής δημοσιογραφίας, το «Father Forgets» που παρουσιάζει παραστατικά μια στιγμή έντονων συναισθημάτων. Το μετέφρασα προσωπικώς.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΞΕΧΝΑΕΙ (Father Forgets) 

του Γ. Λίβινγκστον Λάρνεντ

Άκουσέ με, γιε μου: Σου μιλάω την ώρα που κοιμάσαι, το ένα σου χεράκι στριμωγμένο κάτω από το μάγουλο, οι ξανθιές μπουκλίτσες κολλημένες στο ιδρωμένο μέτωπό σου. Μπήκα ολομόναχος, σαν κλέφτης, στο δωμάτιό σου. Πριν από μερικά λεπτά, εκεί που καθόμουν στη βιβλιοθήκη και διάβαζα την εφημερίδα μου, με έπνιξαν οι τύψεις, θεόρατο κύμα. Ένοχος ήρθα στο κρεβατάκι σου.

Να τι πράγματα σκεφτόμουνα, γιε μου: Δεν ήμουν εντάξει μαζί σου. Σε μάλωσα την ώρα που ντυνόσουν για να πας στο σχολείο επειδή δεν σκούπισες καλά το πρόσωπό σου στην πετσέτα. Σε κατσάδιασα επειδή δεν είχες καθαρίσει τα παπούτσια σου. Σου έβαλα τις φωνές επειδή πέταξες τα πράγματά σου στο διάδρομο. Και στο πρωινό, κι εκεί βρήκα όλα τα πράγματα που δεν έκανες σωστά. 

Σκόρπισες πράγματα στο τραπέζι. Κατάπιες το φαγητό σου βιαστικά. Ακούμπησες τους αγκώνες σου στο τραπέζι. Άλειψες πολύ παχύ το βούτυρο στο ψωμί σου. 

Και μετά, την ώρα που έπαιζες και εγώ έφευγα για να προλάβω το τρένο, γύρισες και μου κούνησες το χέρι και μου φώναξες «Γεια σου μπαμπάκα!» και εγώ συνοφρυώθηκα και σου απάντησα «Ίσια τους ώμους σου!»

Το απόγευμα πάλι, ξανά από την αρχή. Όπως ερχόμουνα, σε είδα γονατιστό στο δρόμο, να παίζεις με τους βόλους σου. Οι κάλτσες σου είχαν τρύπες. Σε έκανα ρεζίλι στους φίλους σου και σε έβαλα μπροστά για να γυρίσουμε σπίτι. 

«Οι κάλτσες είναι ακριβές και αν τις αγόραζες μόνος σου θα ήσουν πιο προσεκτικός» σου είπα. 

Θυμάσαι, πιο μετά, την ώρα που διάβαζα στη βιβλιοθήκη και ήρθες ντροπαλά με πονεμένο βλέμμα στα μάτια σου; 

Εγώ σήκωσα τα μάτια από την εφημερίδα, ενοχλημένος από τη διακοπή, και εσύ στάθηκες διστακτικός στην πόρτα. «Τι θέλεις επιτέλους;» σου φώναξα απότομα.

Εσύ δεν είπες τίποτε, αλλά έτρεξες σαν την αστραπή και όρμησες στην αγκαλιά μου και έβαλες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου και με φίλησες, και έσφιξες τα μικρά σου μπράτσα με όλη τη στοργή που έχει φυτέψει ο Θεός στην καρδιά σου. 

Και ύστερα έφυγες, και άκουσα τα βήματά σου να ανεβαίνουν ανάλαφρα τις σκάλες. 

Ε, λοιπόν γιε μου, δεν πέρασαν λίγα λεπτά και ξαφνικά γλίστρησε η εφημερίδα από τα χέρια μου και με έσφιξε ένας πελώριος και τρομακτικός φόβος. 

Τι μου έκανε αυτή η συνήθεια; Η συνήθεια να βρίσκω λάθη, να επικρίνω – αυτό ήταν το μπράβο μου για σένα, επειδή είσαι ένα αγοράκι; Δε φταίει ότι δεν σε αγαπάω· φταίει ότι περιμένω υπερβολικά πολλά από τα νιάτα. Σε μετρούσα με τα μέτρα των δικών μου χρόνων.

Και υπάρχουν τόσο πολλά καλά και σπουδαία και σωστά στο χαρακτήρα σου. Η μικρή καρδιά σου είναι μεγάλη σαν τη χαραυγή την ίδια πάνω από τους πέρα λόφους. Μου το ‘δειξες με την αυθόρμητη τρεχάλα σου να έρθεις να με φιλήσεις για καληνύχτα. 

Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία απόψε, γιε μου. Ήρθα στο κρεβάτι σου μέσα στο σκοτάδι, και γονάτισα ντροπιασμένος δίπλα σου!

Η συγγνώμη μου είναι χλωμή· το ξέρω ότι δεν θα καταλάβαινες αυτά τα πράγματα αν σου τα έλεγα όταν είσαι ξύπνιος. Από αύριο όμως θα είμαι πραγματικός πατέρας! Θα είμαι το φιλαράκι σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις και θα γελάω όταν γελάς. Θα δαγκώνω τη γλώσσα μου όταν μου έρχονται λόγια ανυπόμονα. Θα λέω και θα ξαναλέω τον τελετουργικό ψαλμό: «Είναι απλώς ένα μικρό παιδί – ένα μικρό αγόρι!»

Φοβάμαι ότι με τα μάτια μου σε έβλεπα μεγάλο άνδρα. Όπως βλέπεις όμως τώρα γιε μου, κουλουριασμένος και αποκαμωμένος στο κρεβατάκι σου, καταλαβαίνω ότι είσαι μωρό ακόμη. Χθες ακόμα ήσουν στην αγκαλιά της μάνας σου, ακούμπαγες το κεφαλάκι σου στους ώμους της. 
Σου ζήταγα πολλά, πάρα πολλά.

Μαρία Βέργου

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Συγγνώμη που άργησα, αλλά τα παιδιά μου ώρες-ώρες είναι τελείως βλαμμένα!»

«Χαζό είσαι παιδί μου;», 

«η κόρη μου είναι πολύ εγωίστρια», 

«δεν φαντάζεσαι πόσο νευρόσπαστο παιδί έχω!» 

Πόσες φορές έχετε δώσει τέτοιους χαρακτηρισμούς στο παιδί σας ή έχετε ακούσει άλλους γονείς να το κάνουν για τα δικά τους παιδιά; 

Η παιδοψυχολόγος και οικογενειακή σύμβουλος εξηγεί πόσο κακό είναι το να μιλάτε αρνητικά για το παιδί, τόσο στο ίδιο όσο και μπροστά σε άλλους.

«Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα παιδικό πάρτι και κάποια στιγμή εμφανίζεται αργοπορημένη μια μαμά με τα παιδιά της γκρινιάζοντας «συγγνώμη που άργησα, αλλά τα παιδιά μου ώρες ώρες είναι τελείως βλαμμένα!». Γελά και συνεχίζει λέγοντας πως τα παιδιά της κάθε φορά που ετοιμάζονται για να πάνε κάπου κάνουν σαν παλαβά –την ίδια στιγμή τα παιδιά της βρίσκονται σχεδόν δίπλα της και βγάζουν τα μπουφάν τους. 

Εγώ κάθομαι λίγα μέτρα παραπέρα, με ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπό μου, προσπαθώντας να μην δείξω πόσο σοκαρισμένη είμαι. Βλέπετε, μου είναι τρομερά δύσκολο να ακούω γονείς να μιλούν τόσο αρνητικά για τα παιδιά τους.

Οι σκέψεις γίνονται πράξεις
Όλα αυτά τα χρονιά που εργάζομαι ως ψυχοθεραπεύτρια, έχω ανακαλύψει πόσο ισχυρές μπορεί να είναι οι σκέψεις. Όταν κάποιος συνδέει κάτι με μία αρνητική λέξη, αναπόφευκτα φέρεται σε αυτό το «κάτι» χειρότερα από το αν σκεφτόταν γι' αυτό θετικά. Και αυτό ισχύει τόσο για τον εαυτό σας, όσο και για τον άνδρα σας και τα παιδιά σας.

Αν σκέφτεστε ότι τα παιδιά σας είναι βλαμμένα και παλαβά, θα τους συμπεριφέρεστε με τέτοιον τρόπο. Δεν θα έχετε αρκετή υπομονή, δεν θα είστε αρκετά ευγενικοί και η σχέση σας μαζί τους θα έχει εντάσεις.

Παρόλο που ξέρω πως η συγκεκριμένη μαμά πραγματικά δυσκολεύεται με τα παιδιά της, δεν μπορώ παρά να υποστηρίξω ότι αν μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται, η ζωή της θα ήταν πιο εύκολη. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πει «δεν με δυσκολεύει το παιδί μου. Το ίδιο δυσκολεύεται.»

Είναι θέμα ΣΕΒΑΣΜΟΥ
Προσωπικά, προσπαθώ όσο μπορώ να σέβομαι τους ανθρώπους που έχω στην ζωή μου. Αυτό σημαίνει ότι μιλάω για εκείνους με τον πιο αξιοσέβαστο τρόπο. 

Το να αποκαλώ οποιοδήποτε μέλος της οικογένειάς μου βλαμμένο, παλαβό, χαζό ή οτιδήποτε άλλο, και μάλιστα μπροστά σε τρίτους, δεν δείχνει τον παραμικρό σεβασμό.

Και το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι οι γύρω μου να έχουν κακή εντύπωση για τα παιδιά μου, πριν ακόμα τα γνωρίσουν.
Αν τα αποκαλώ με διάφορους χαρακτηρισμούς και λέω σε όλους πόσο ανυπόφορα είναι, τα προδιαθέτω να μην είναι αρεστά, πριν ακόμα τους δοθεί η ευκαιρία να είναι.

Μερικές φορές χρειάζεται εκτόνωση
Καταλαβαίνω ότι η παραπάνω μαμά ίσως ήθελε απλά λίγο να εκτονωθεί, ήταν φορτισμένη και είπε κάποια πράγματα για να ξεσπάσει. Το να είσαι γονιός είναι δύσκολο και μερικές φορές έχουμε την ανάγκη να μιλάμε γι'αυτό. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε κάποια πράγματα πριν αρχίσουμε να μιλάμε αρνητικά για τα παιδιά μας.

Σε ποιους μιλάτε για τα παιδιά σας
Το να μιλάτε αρνητικά για τα παιδιά σας σε άλλους γονείς, πολλούς εκ των οποίων δεν γνωρίζετε, π.χ. σε ένα παιδικό πάρτι, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Οι άνθρωποι αυτοί θα θεωρήσουν ότι πραγματικά τα παιδιά σας είναι ανυπόφορα. Αν νιώθετε την ανάγκη να ξεσπάσετε, βρείτε έναν ασφαλή άνθρωπο να το κάνετε, ο οποίος γνωρίζει τα παιδιά σας. Κάποιον που να μη σας κρίνει και να μπορεί να σας υποστηρίξει.

Μιλήστε για τις συμπεριφορές του, όχι για το ίδιο το παιδί
Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στο να μιλάς αρνητικά για την συμπεριφορά ενός παιδιού και στο να δίνεις χαρακτηρισμούς στο ίδιο το παιδί: «Είναι τόσο πεισματάρα!», «Είναι τόσο νευρόσπαστο!». Όταν μιλάτε έτσι, προσδιορίζετε το παιδί με αυτά τα χαρακτηριστικά και αλλάζετε τον τρόπο που σκέφτεστε για εκείνο. Το θέτετε, δηλαδή, ως προσωπικότητα σε αρνητικό πλαίσιο.

Το να ξεσπάτε για κάτι που σας δυσκολεύει μπορεί να είναι και παραγωγικό, αρκεί να επικεντρώνεστε σε συμπεριφορές και όχι σε χαρακτήρες. Είναι καλό να μιλάτε για συμπεριφορές των παιδιών που δεν σας αρέσουν. Συζητώντας για τέτοια θέματα, μπορείτε να λάβετε συμβουλές, να οργανώσετε τον τρόπο που λειτουργείτε, να αλλάξετε τα πράγματα.

Μπορείτε να δουλέψετε ώστε να αποκλιμακώνετε τις εξάρσεις των παιδιών, τους αγώνες που δίνετε κάθε βράδυ για να κοιμηθούν, τις διαμάχες σας στα πείσματά τους, τα αντιδραστικά λόγια τους, το να μη μαζεύουν τα παιχνίδια τους και πολλές ακόμα συμπεριφορές τους που δεν σας αρέσουν.
Αν, όμως, σκέφτεστε ότι το παιδί σας είναι «βλαμμένο» και το λέτε και σε άλλους... αυτό δεν αλλάζει!

Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά δεν σας ακούνε
Έχω ακούσει πολλούς γονείς να μιλούν αρνητικά για τα παιδιά τους, ακόμα κι όταν εκείνα είναι μπροστά. Μερικοί τους δίνουν και χαρακτηρισμούς, πιστεύοντας πως επειδή π.χ. εκείνη τη στιγμή παίζουν, δεν τους ακούνε. Κι, όμως, τα παιδιά ακούνε πολύ περισσότερα από όσα πιστεύουμε.

Εσείς πώς θα νιώθατε αν ακούγατε τον άνθρωπο που αγαπάτε περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο να σας αποκαλεί «βλαμμένη» και «παλαβή»; Το πιθανότερο είναι ότι θα σας τσάκιζε. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Ποτέ δεν ξέρετε πότε μπορεί να βρίσκονται κάπου κοντά και να ακούν τι λέτε.

Επίσης, όταν τα παιδιά παρατηρούν ότι τους βάζετε ταμπέλες, όπως «χαζό», «βλάκας», «εγωίστρια», «κακομαθημένη», «πεισματάρα», «ανυπάκουος», αρχίζουν να υιοθετούν την ταμπέλα αυτή. Αρχίζουν να συμπεριφέρονται ακόμα περισσότερο έτσι όπως ο γονιός τα έχει χαρακτηρίσει.

Όπως χαρακτηριστικά έχει πει και η γνωστή παιδοψυχολόγος Peggy O' Mara, «ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας γίνεται η εσωτερική τους φωνή».

Εκεί, λοιπόν, που θέλω να καταλήξω είναι ότι, ως γονείς, οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με αυτά που λέμε στα παιδιά μας. Τα λόγια μας και οι σκέψεις μας έχουν ισχύ που δεν φανταζόμαστε.»

mama365.gr

Σχόλια και πειράγματα προς τα παιδιά

Οι έρευνες δείχνουν ότι το παιχνιδιάρικο πείραγμα ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους είναι ένας τρόπος ενίσχυσης των οικογενειακών δεσμών και μια μορφή επικοινωνίας μεταξύ των μελών της οικογένειας όμως - οι γονείς θα πρέπει πάντα να έχουν κατά νου να τηρούν τα προσχήματα και να είναι προσεκτικοί με τη φρασεολογία που χρησιμοποιούν καθώς ένα άκομψο ή αστοχο σχόλιο θα μπορούσε να καταστρέψει ανεπανόρθωτα τη σχέση που έχουν με το παιδί.

Εξίσου σημαντικό είναι οι γονείς εκτός από το να ασκούν κριτική στο παιδί να είναι δεκτικοί στο να ακούσουν το "πείραγμα" που θέλει να τους κάνει το παιδί. Και πάλι, όμως, οι γονείς θα πρέπει να έχουν τον νου τους, ούτως ώστε να μην αφήσουν το παιδί να πάρει περισσότερο "θάρρος" και "αέρα" από ό,τι του επιτρέπεται, καθώς πρέπει να καταλάβει ότι υπάρχουν όρια και κανόνες στη σχέση του μαζί τους και επ΄ουδένι δεν πρέπει να τους μιλά όπως μιλά σε κάποιον συνομήλικο φίλο του.

Το Infokids.gr συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει τα πράγματα και τις καταστάσεις για τις οποίες δεν πρέπει ποτέ ως γονιός να «πειράζετε» τα παιδιά σας:

Τι λέτε: "Τρέχα βρε χελώνα!"
Τι εννοείτε: "Αν έτρεχες λίγο παραπάνω στον αγώνα και δεν χάζευες, θα είχες βάλει περισσότερους πόντους"

Στόχος του γονιού είναι η θετική προσέγγιση του παιδιού για το άθλημα και τον ανταγωνισμό. Το παιδί πρέπει να παίζει για να το ευχαριστιέται και να έχει θετική παρακίνηση ως προς τη δική του βελτίωση. 

Ποτέ δεν πρέπει να γίνεται σύγκριση με συναθλητές ή αντιπάλους. Ο γονιός πρέπει να είναι θετικός φίλαθλος στην αγωνιστική προσπάθεια του παιδιού του, να παρέχει στο παιδί συναισθηματική υποστήριξη και θετική ανατροφοδότηση, να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες και να σεβέται τους στόχους του μικρού αθλητή, να βοηθά το παιδί να διαχειριστεί την ήττα, τα λάθη και άλλες απογοητεύσεις. Η αρνητική κριτική και το πείραγμα κάθε άλλο παρά εποικοδομητικό αποτέλεσμα έχουν.

Τι λέτε: "Τι βαθμός είναι αυτός βρε μπουμπούνα;"
Τι εννοείτε: "Πώς τα κατάφερες και πάλι πήρες 7 στο διαγώνισμα;"

Ένας κακός βαθμός μπορεί να πυροδοτήσει αρνητικά σχόλια από πλευράς του γονιού εναντίον του μαθητή που όχι μόνο έχει στεναχωρηθεί με την άσχημη βαθμολογία αυτή καθαυτή αλλά πλέον έχει να αντιμετωπίσει και την αρνητική κριτική της οικογένειας.

Φυσικά και θα μιλήσετε στο παιδί για την αξία της προσπάθειας στο διάβασμα και για την πιο επικεντρωμένη μελέτη όμως δεν πρέπει να το κακολογήσετε, ούτε να βάλετε τις φωνές και φυσικά να μην κάνετε συγκρίσεις με άλλους συμμαθητές του που έχουν υψηλή βαθμολογία. 

Επίσης, δείχνοντας την απογοήτευσή σας, δεν θα ενισχύσετε την προσπάθεια του. 

Αντίθετα, θα του μεταδώσετε άγχος και θα το κάνετε να νιώσει ανίκανο να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του σχολείου, θεωρώντας τον εαυτό του χαμένη υπόθεση. Η βελτίωση θα έρθει με ενθάρρυνση, συμπαράσταση και σταθερό πρόγραμμα μελέτης. Αν η κακή επίδοση επιμένει παρά τον κόπο που καταβάλει το παιδί, συζητήστε τον δάσκαλό του αν πιστεύει ότι υπάρχει το ενδεχόμενο κάποιου μαθησιακού προβλήματος. Αν διαγνωστούν έγκαιρα, οι περισσότερες διαταραχές μπορούν να ξεπεραστούν.

Τι λέτε: "Τι έπαθες βρε στρουθοκάμηλε;"
Τι εννοείτε: "Καλά παιδάκι μου γιατί είσαι τόσο ντροπαλό;"

Πολλά παιδιά είναι από τη φύση τους ντροπαλά ή θέλουν το χρόνο τους για να εξοικειωθούν με πρόσωπα και καταστάσεις. Σχεδόν το 50% των παιδιών ηλικίας 5 έως 15 ετών δείχνουν κάποια μικρή συστολή, ενώ φαίνεται ότι τα κορίτσια παρουσιάζουν σε μεγαλύτερο βαθμό δειλία σε σχέση με τα αγόρια. 

Ως γονείς λοιπόν ενός ντροπαλού παιδιού καλό θα είναι να αποφύγετε το χαρακτηρισμό «ντροπαλό» σαν να πρόκειται για κάτι κακό. 

Δώστε στο ντροπαλό σας παιδί, του την ευκαιρία να εξωτερικεύσει αυτά που το ενοχλούν, κι εκείνο με τη σειρά του θα σας δείξει την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσετε για να το βοηθήσετε.

Τι λέτε: "Εδώ σε θέλω... εγκέφαλε!"
Τι εννοείτε: "Μια διάνοια σαν κι εσένα δεν νοείται να μην λύνει αυτό το πρόβλημα"

Τα χαρισματικά παιδιά έχουν ανάγκη από βοήθεια προκειμένου να αναπτύξουν και να καλλιεργήσουν τις εξαιρετικές τους ικανότητες ή το ταλέντο τους. Όμως, δεν είναι λίγοι οι γονείς που ξεχνούν κάτι πολύ σημαντικό: ότι το παιδί τους είναι προικισμένο δεν σημαίνει ότι παύει να είναι παιδί. Πρέπει λοιπόν οι γονείς να μην χρησιμοποιούν αυτό το ξεχωριστό ταλέντο του παιδιού τους ως συνεχής αφορμή για να τα παρακινήσουν να κάνουν κάτι. Καλό θα είναι να επιβραβεύουν και να ενθαρρύνουν την ευφυΐα του παιδιού αλλά σε καμία περίπτωση να μην την προβάλλουν συνεχώς σε κάθετι που θέλουν να πουν στο παιδί.

Τι λέτε: "Πάλι τρως ρε φαγάνα;"
Τι εννοείτε: "Πόσο φαγητό θα φας παιδί μου; Δεν βλέπεις ότι δεν χωράς στα ρούχα σου;"

Το βάρος των παιδιών είναι ένα θέμα ταμπού που οι γονείς θα πρέπει να το διαχειρίστουν με ιδιαίτερη λεπτότητα. Όσο κι αν κάνετε σχολιασμό καθαρά και μόνο επειδή νοιάζεστε και θέλετε το παιδί σας να μην καταλήξει παχύσαρκο καλό θα είναι να έχετε κατά νου ότι κανένα παιδί δεν βελτίωσε το σωματικό του βάρος επειδή του είπαν οι γονείς του ότι είναι χοντρό. 

Μην κριτικάρετε διαρκώς το παιδί για τα περιττά του κιλά και την επιρροή που έχουν στην εξωετρική του εμφάνιση και φυσικά μην τα συγκρίνετε με συνομήλικους τους. 

Σίγουρα η καλή διατροφική συμπεριφορά και η επαρκής φυσική δραστηριότητα είναι το παράδειγμα που χρειάζεται να δώσετε και οι ίδιοι στα παιδιά σας. Μην ξεχνάτε ότι ένα υγιές σώμα θα είναι ένα από τα καλύτερα εφόδια που μπορείτε να τους προμηθεύσετε.

Τι λέτε (και εννοείτε): "Καλέ τι φοβιτσιάρης που είσαι;"
Αν το παιδί σας έχει κάποιες φοβίες που πιθανόν το αναστατώνουν και το κρατάνε εγκλωβισμένο δεν πρέπει ως γονιός να το κακοχαρακτηρίζετε και να το χλευάζετε. 

Όλα τα παιδιά, καθώς μεγαλώνουν, περνούν διάφορες φάσεις φόβου. Ακούστε πολύ προσεκτικά το παιδί που σας μιλά για τους φόβους του και μην το κοροϊδεύετε γιατί το κάνετε να νιώθει ακόμα πιο άβολα.Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει το λόγο για τον οποίο φοβά­ται. 

Απευθυνθείτε σε έναν ειδικό αν οι φόβοι που νιώθει το παιδί δεν του επιτρέπουν να ζει με χαρά την κάθε μέρα.

Τι λέτε: "Μα τι Πίπη είσαι εσύ;"
Τι εννοείτε: "Παιδάκι μου, αυτές σου οι φακίδες δεν κρύβονται με τίποτα"

Μην κριτικάρετε ποτέ το παιδί σας για τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά με τα οποία γεννήθηκε και τα οποία δεν ήταν δική του επιλογή. 

Εκτός από το ότι το φέρνετε σε δύσκολη θέση, δεν το βοηθάτε με το τυχόν "πρόβλημα" που αντιμετωπίζει. Αν δεν νιώσει όμορφα και οικεία με τους γονείς του, αν δεν αγαπήσει το ίδιο το σώμα του, πώς πιστεύετε ότι θα καταφέρει να αποδέχεται την αγάπη των άλλων; Αγαπήστε το παιδί σας όπως ακριβώς είναι και αυτό θα είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα του προσφέρετε σε όλη του τη ζωή.

infokids.gr

Ένα χαριτωμένο κοριτσάκι είχε δυο μήλα... A Lovely Little Girl Was Holding Two Apples Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Ένα χαριτωμένο κοριτσάκι καθόταν ήσυχο στο δωμάτιό του και έπαιζε με τα παιχνίδια του. Μπροστά της είχε ένα μικρό τραπεζάκι με διάφορα πράγματα και δύο μήλα.
Εκείνη τη στιγμή, μπήκε η μητέρα του μέσα στο δωμάτιο, για να δει τι κάνει. Βλέποντας η μητέρα τα δύο μήλα, της είπε:

A Lovely Little Girl Was Holding Two Apples

– Θέλεις να μοιραστείς τα δύο σου μήλα και να μου δώσεις το ένα;

Το κοριτσάκι, αφού την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα, με μία ξαφνική κίνηση δάγκωσε πρώτα το ένα μήλο και έπειτα δάγκωσε γρήγορα και από το άλλο. 

Η μητέρα σάστισε… Δεν περίμενε κάτι τέτοιο, αλλά δεν ήθελε να εκφράσει στο μικρό κορίτσι την ανησυχία της. Έφυγε από το δωμάτιο στενοχωρημένη και προβληματισμένη.

Μετά από λίγη ώρα, η μικρή, πήγε στο σαλόνι να βρει τη μητέρα της. Της άνοιξε το ένα χέρι και της έβαλε μέσα το ένα από τα δύο δαγκωμένα μήλα. λέγοντάς της:

– Ορίστε μαμά, πάρε αυτό το μήλο… είναι το πιο γλυκό από τα δύο!

Η μητέρα κατάλαβε αμέσως το λάθος που έκανε κρίνοντας γρήγορα και επιφανειακά τη μικρή της κόρη και με βουρκωμένα μάτια την πήρε μια σφιχτή αγκαλιά.

Το ίδιο συμβαίνει συχνά και στη ζωή. Όλοι μας βιαζόμαστε να κρίνουμε τους άλλους επιφανειακά, σχηματίζοντας απόψεις για τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω μας που, πολλές φορές, είναι λανθασμένες. 

Τα βλέπουμε όλα μονάχα από τη δική μας οπτική γωνία και δεν κάνουμε βήμα παραπέρα από τον εγωισμό μας. 

Μην κρίνετε αυστηρά τους άλλους, ποτέ δεν ξέρετε τι μπορεί να περνάει κάποιος ή πώς μπορεί να νιώθει. 

Να έχετε ανοιχτό μυαλό και να βλέπετε τα πράγματα σφαιρικά πριν σχηματίσετε την τελική σας άποψη.

enallaktikidrasi

Κριτικάρουμε αρνητικά τα παιδιά μας; Πόσο κακό τους κάνουμε;

Όταν ασκείται κριτική σε κάποιον, η αυθόρμητη αντίδρασή του είναι να γίνει αμυντικός ή επιθετικός. Η αλήθεια είναι ότι η κριτική είναι σκληρή και πονάει –ειδικά η αρνητική. Κριτικάροντας, αποδίδουμε κατηγορίες, υποτιμούμε και αποδοκιμάζουμε.

 

Κι αν η επικριτικότητα είναι σκληρή για τους ενήλικες, φανταστείτε πώς επιδρά στην ψυχολογία του παιδιού.

Γι' αυτό, γονείς και δάσκαλοι, πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί με το τι λένε και με ποιον τρόπο στα παιδιά όταν τους ασκούν κριτική. Είναι απαραίτητο να αναλογιστούν το μέγεθος της επιρροής τους στα παιδιά, τα οποία προσβλέπουν σ' αυτούς για καθοδήγηση.

Ο γονιός που επισημαίνει διαρκώς στο παιδί, ότι μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά, του δίνει τα εφόδια για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να γίνει φιλόδοξο. Όταν, όμως, ο γονιός ασκεί αρνητική κριτική στα παιδιά του, τα λόγια ή οι πράξεις του μεταφράζονται ως υποτίμηση και έλλειψη στήριξης στα μάτια τους.

Η τακτική της υποτίμησης είναι, δυστυχώς, άκρως κοινή. Αν το παιδί πάρει έναν κακό βαθμό, ο γονιός συχνά το ταπεινώνει λέγοντάς του ότι ο ίδιος έπαιρνε πάντα άριστα. Μ' αυτόν τον τρόπο, το παιδί οδηγείται στη σκέψη ότι είναι ανίκανο κι ανεπαρκές. Αντίστοιχα κοινή είναι η τακτική της σύγκρισης: «Γιατί δε μοιάζεις στην αδερφή σου / στον συμμαθητή σου / στον Γιαννάκη που μένει δίπλα;».

Κατακρίνοντας το παιδί, επιφέρετε καταστροφικές συνέπειες για την ψυχολογία του:

 

Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Όταν τους ασκείται κριτική για την εμφάνιση ή τις πράξεις τους, τα παιδιά αναπτύσσουν προσωπικότητα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αν ένα παιδί εισπράττει από τους γονείς του ότι δεν αξίζει τίποτα, οι πιθανότητες να χρειαστεί ψυχολογική υποστήριξη στο μέλλον είναι πολλές. Προσπαθήστε να επικροτείτε τα παιδιά με κάθε ευκαιρία – αυτή η τακτική θα τους δώσει την αυτοπεποίθηση και το θάρρος που χρειάζονται για να βελτιώσουν τον εαυτό τους.

Ανυπακοή κι απειθαρχία

Αν το παιδί πιέζεται από την κριτική που του ασκείται μέχρι την εφηβεία του, είναι πολύ πιθανό να επαναστατήσει και να γίνει ατίθασο. Τα παιδιά -ακόμη και τα πιο υπάκουα- τείνουν να χειροτερεύουν τη συμπεριφορά τους αντιδρώντας, όταν ασφυκτιούν από τις κατηγορίες που τους αποδίδονται.

Σε ακραίες περιπτώσεις επαναλαμβανόμενης επικριτικότητας και λεκτικής βίας, τα παιδιά μεγαλώνοντας στρέφονται στο αλκοόλ ή τη χρήση ναρκωτικών, για να παρηγορηθούν.

Αρνητική στάση απέναντι στα πάντα

Η διαρκής κριτική μπορεί να κάνει τα παιδιά να υιοθετήσουν αρνητική στάση και οπτική για τη ζωή. Ο αρνητισμός αυτός μπορεί να εξελιχθεί σε γενικευμένη απαισιοδοξία.Το παιδί γίνεται ανασφαλές και οι σκέψεις του γίνονται σκοτεινές. Αντί να σκέφτεται αυτά που μπορεί να καταφέρει, αναλογίζεται όλα αυτά που αδυνατεί να κάνει και, εν τέλει, η βελτίωση και η ευτυχία του παρεμποδίζονται από το ίδιο.

Κατάθλιψη

Έχοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση, το παιδί μπορεί να οδηγηθεί στην κατάθλιψη. Θεωρώντας ότι δεν είναι ικανό για τίποτα, το παιδί αρχίζει να χάνει το ενδιαφέρον του για τη ζωή και να νιώθει θλίψη. Όταν οι αγαπημένοι τους άνθρωποι δεν τους προσφέρουν την απαραίτητη ενθάρρυνση που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τα εμπόδια και τις προκλήσεις, τα παιδιά γίνονται άτολμα και θλιμμένα.

Ψέματα

Τα παιδιά λένε ψέματα για να προστατευτούν από την καταιγίδα κριτικής που τους απειλεί. Αν οι γονείς διαρκώς υποδεικνύουν στο παιδί τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει, ή του επισημαίνουν ότι δεν είναι αρκετά καλό, αυτό -προσπαθώντας να προφυλαχθεί από τα πυρά- καταφεύγει στο ψέμα. Και πώς να το κατηγορήσει κανείς;

 

πηγή