Πώς να καταλάβετε ότι το παιδί σας έπεσε θύμα bullying

Τις όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις που λαμβάνει το bullying στη σχολική κοινότητα αποδεικνύουν τα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. 

Η επικοινωνία μεταξύ των ενηλίκων και των παιδιών που πέφτουν θύματα εκφοβισμού είναι το «κλειδί» για την πρόληψη τέτοιων συμβάντων.

Προειδοποιητικά σημάδια αναγνώρισης αυτοκαταστροφικού παιδιού ή εφήβου

1. Έχει καταθλιπτική διάθεση. Μπορεί να είναι ευσυγκίνητος ή ευερέθιστος και θυμωμένος. Μπορεί επίσης να είναι κυκλοθυμικός και συναισθηματικά ασταθής.
2. Πενθεί για σημαντική απώλεια (θάνατος φίλου, θάνατος μέσα στην οικογένεια, χωρισμός από ερωτικό σύντροφο).
3. Παραμελεί την εμφάνιση και την προσωπική του υγιεινή.
4. Δείχνει να μην ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν γύρω του.
5. Χάνει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που τον ευχαριστούσαν (αθλητικές, κοινωνικές, καλλιτεχνικές κ.λπ.).
6. Σκέφτεται το θάνατο. Μπορεί να εκφράσει τις σκέψεις για το θάνατο γράφοντας κάποια έκθεση ή ζωγραφίζοντας στο μάθημα των καλλιτεχνικών.
7. Απομονώνεται από τους φίλους και από την οικογένεια. Περνά πολύ χρόνο μόνος του και δεν μοιράζεται τις σκέψεις του με τους άλλους.
8. Δυσκολεύεται να κάνει φίλους, κάνει παρέα με συνομηλίκους που κάνουν χρήση αλκοόλ ή ουσιών, απομακρύνεται από συνομηλίκους με πιο υγιή συμπεριφορά.
9. Πέφτουν οι επιδόσεις του στο σχολείο (μικρή συμμετοχή στην τάξη, δυσκολία στην παρακολούθηση, συχνή αργοπορία, μείωση στην προσπάθεια, πτώση στους βαθμούς).
10. Κάνει συχνά σκασιαρχεία, αδικαιολόγητες και επαναλαμβανόμενες απουσίες.
11. Εχει ριψοκίνδυνη συμπεριφορά. Π.χ. κάνει σεξ χωρίς προφυλάξεις, αλλάζει ερωτικούς συντρόφους, κάνει χρήση ουσιών, οδηγεί επικίνδυνα, καπνίζει υπερβολικά.
12. Έχει παραβατική συμπεριφορά και προβλήματα με το νόμο.
13. Αυτοτραυματίζεται ή αυτοακρωτηριάζεται. Πολλοί αυτοκαταστροφικοί έφηβοι χαράσσονται με μαχαίρια, ξυράφια και άλλα αιχμηρά αντικείμενα.
14. Κάνει χρήση ουσιών.
15. Έχει στην κατοχή του όπλο ή άλλο θανατηφόρο μέσο.
16. Υπάρχουν ενδείξεις διαταραχής διατροφής (μεταβολή στο βάρος, άρνηση να φάει μπροστά σε κόσμο, υπερβολική άθληση κ.λπ.).

Η άποψη της επιστήμης

Η ψυχίατρος – ψυχοθεραπεύτρια του Κέντρου Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας της ΜΚΟ «Κλίμακας» Αλεξία Κλεισούρα απαντά σε βασικά ερωτήματα που μπορεί να έχει κάθε γονέας ή δάσκαλος.

Πόσο συχνή είναι η αυτοκτονία εξαιτίας εκφοβισμού;

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει πολλές γνωστές αυτοκτονίες από bullying, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στα ελληνικά σχολεία δεν λάμβανε και δεν λαμβάνει χώρα σχολικός εκφοβισμός.

Ποια είναι τα «συμπτώματα» που μπορούν να κινητοποιήσουν έναν γονέα ώστε να οδηγηθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας;

Αντί να αρχίσουμε να μιλάμε για συμπτώματα, νόσους και σημειολογία, ίσως είναι πιο χρήσιμο να μιλήσουμε για την έννοια της ψυχικής υγείας. Με τον όρο ψυχική υγεία εννοούμε τη δυνατότητα του ατόμου να μπορεί να χαίρεται, να ελπίζει, να ερωτεύεται, να κάνει όνειρα για το μέλλον του, να είναι παραγωγικός, να μπορεί να διαχειρίζεται τις αντιξοότητες, να ζει μέσα σε ένα περιβάλλον αρμονίας, επικοινωνίας και έκφρασης, στο οποίο να έχει τη δυνατότητα συνδιαμόρφωσης.

Πώς πρέπει να αντιδρούν οι γονείς όταν αντιλαμβάνονται ότι το παιδί πέφτει θύμα μπούλινγκ στο σχολείο; Να μιλήσουν με τους εκπαιδευτικούς, να μιλήσουν με τους γονείς των θυτών; Πώς πρέπει να αντιδρούν οι εκπαιδευτικοί όταν βλέπουν ένα παιδί «απομονωμένο» ή μια ομάδα παιδιών να κοροϊδεύουν ένα παιδί;

Αρχικά πρέπει να μιλήσουν με τα παιδιά τους. Όταν η επικοινωνία σε μια οικογένεια ή και σε ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο είναι «ανοιχτή», όταν υπάρχει χώρος να εκφράζονται όλα τα συναισθήματα και επιτρέπεται στους ανθρώπους-μέλη αυτών να είναι ο «εαυτός» τους, τότε τέτοια συμβάντα γίνονται γρηγορότερα αντιληπτά και έτσι μπορεί να προαχθεί η ψυχική υγεία του ατόμου και του ευρύτερου συστήματος.

Συμπερασματικά ο σχολικός εκφοβισμός χρειάζεται να κινητοποιεί διαρκώς υγιείς αντιδράσεις του σχολικού πλαισίου, της οικογένειας, της κοινότητας και της κοινωνίας μας.

Η αυτοκτονία δεν είναι ένα μοιραίο γεγονός, μπορεί να προληφθεί. Σε αυτή τη βάση, χωρίς κόστος, αλλά με σαφή συναίσθηση της ευθύνης των ειδικών, των αρχών και τελικά της κοινωνίας, απαιτείται η ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών για την υλοποίηση ουσιαστικών παρεμβάσεων προστασίας της ανθρώπινης ζωής.

Πώς μπορεί ένας γονέας ή δάσκαλος/καθηγητής να αντιληφθεί εάν ένα παιδί οδηγείται στην αυτοκτονία;

Ένα περιστατικό bullying δεν μπορούμε να το βλέπουμε απομονωμένα και μεμονωμένα. Συμμετέχουν σε αυτό όχι μόνο ο θύτης και το θύμα αλλά και οι παρατηρητές, το ευρύτερο πλαίσιο που λαμβάνει χώρα, τα πλαίσια αναφοράς των αυτών προσώπων και η ευρύτερη κοινότητά τους.

Πηγή: eleftherostypos.gr
SigmaLive

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποιοί θα καταστρέψουν τον κόσμο;

“The world will not be destroyed by those
who do evil, but by those who watch them
without doing anything.” 
................................... Albert Einstein

Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από αυτούς που πράττουν το κακό... αλλά από αυτούς που κάθονται και τους κοιτάνε άπραγοι».

Albert Einstein

Ευχαριστούμε τον Πάνο, που μας το έστειλε

Αυτοκαταστροφικές τάσεις παιδιών και εφήβων στην εποχή μας

Οι ενήλικες έχουν την ευθύνη για τα παιδιά και τους εφήβους. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Το νου μας λοιπόν στα παιδιά.  Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά  Statistics on suicide in Australia Αυτοκαταστροφικοί οι έφηβοι της Αυστραλίας

Αυτοκαταστροφικές τάσεις παιδιών και εφήβων στην εποχή μας Γράφει: Δημήτρης Σεφεριάδης

Στοιχεία Η αυτοκτονία, σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, είναι η τρίτη αιτία θανάτου για εφήβους 14-18 ετών, στην Ευρώπη και στη Βόρειο Αμερική. Επίσης, υπάρχει αύξηση της συχνότητας της αυτοκτονίας και για παιδιά κάτω από 14ων ετών. Υπολογίζεται ότι για κάθε θάνατο από αυτοκτονία υπάρχουν τουλάχιστον δέκα απόπειρες. Έρευνα για τις αιτίες έχει δείξει, ότι οι κυριότεροι παράγοντες είναι ψυχοκοινωνικοί, και συνδέονται με στρες στο σχολείο, στην κοινότητα και στην οικογένεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτού του παιδιού, θα πρέπει να δώσουμε την προσοχή μας στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, σε σχέση με τις νέες συνθήκες ζωής, μέσα στο σχολείο, την κοινότητα, την οικογένεια. Προφίλ Τα άτομα με αυτοκαταστροφικές τάσεις στρέφουν την επιθετικότητα, είτε αυτή είναι ενδοψυχική, είτε οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες, ενάντια στον εαυτό τους. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η παρορμητικότητα των πράξεών τους. Αυτές οι πράξεις, αυτοκαταστροφικού χαρακτήρα, ουσιαστικά αφορούν μια προσπάθεια να ελέγξουν μια κατάσταση που αναμένεται οδυνηρή, ακόμα και όταν τα ίδια την προκαλούν. Πολλές φορές αυτό γίνεται χωρίς το άτομο να το κατανοεί. Αυτό που κυριαρχεί είναι η αίσθηση παντοδυναμίας αλλά ταυτόχρονα και η άρνηση του σώματος.και οι άλλοι είναι δυστυχισμένοι. Έχουν επίσης την τάση να δημιουργούν σχέσεις, στις οποίες εισπράττουν την έλλειψη ευαισθησίας και τη επιθετικότητα των άλλων. Συνήθως παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως άτομα ανάξια, ένοχα, που τους αξίζει να τιμωρηθούν, και ότι τελικά είναι καταδικασμένα να τα παρεξηγούν, να μην τα εκτιμούν και να τους συμπεριφέρονται άσχημα. Ως αντιστάθμισμα, πολλές φορές, φαίνονται επιβλητικά και περιφρονητικά, εξυμνούν την ψυχική τους οδύνη, και περιφρονούν τους υπόλοιπους που δεν μπορούν να υπομένουν τα βάσανά τους με την ίδια γενναιότητα και αξιοπρέπεια. Συνυπάρχει η ελπίδα, ότι αν ταλαιπωρηθούν τώρα που είναι μικροί, θα απολαμβάνουν αργότερα. Όμως η πραγματικότητα είναι, πως εκείνοι που υποφέρουν περισσότερο στην παιδική ηλικία, συνήθως υποφέρουν περισσότερο και στην ενήλικη ζωή τους. Η απάντηση αυτή στο στρες γίνεται συνήθεια. Αίτια · Η ανάγκη του ενήλικα, να πιστεύει στην ελπίδα και την υπόσχεση της παιδικής – εφηβικής ηλικίας, τον εμποδίζει συχνά να αποδεχτεί σημάδια απελπισίας, κατάθλιψης και την ανάγκη ταλαιπωρίας στα συγκεκριμένα παιδιά. · Στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι είναι περισσότερο απομονωμένοι και αποξενωμένοι ο ένας από τον άλλον. Αυτό οδηγεί τους πιο ευάλωτους ανθρώπους, όπως είναι τα παιδιά, σε παρανοειδείς στάσεις, έντονο κοινωνικό μίσος, όπου κατηγορούν τους άλλους ότι φταίνε για τη δυστυχία τους. Οδηγούν σε έντονες συναισθηματικές καταστάσεις με καταθλίψεις ή ευφορίες και μοναξιά. Άλλες πάλι φορές σε παθητικότητα, αντίσταση στην αλλαγή, επιθετικότητα, σύγχυση ταυτότητας και κρίσεις ψυχικού πόνου, δυστυχίας, απελπισίας, αυτοκαταστροφικότητας, που οδηγούν στην ανάγκη για άμεση ικανοποίηση. · Ο αγώνας των γονιών για οικονομική ευμάρεια ή ακόμα και για την επιβίωση, αφήνει στην άκρη τον συναισθηματικό πλούτο και τη βοήθεια των παιδιών στη διαχείριση του. Φτωχές οικογένειες με ψυχική ισορροπία μεγάλωσαν παιδιά ευτυχισμένα με «ισχυρή» προσωπικότητα, όταν εξασφάλιζαν σε αυτά την ασφάλεια, τη φροντίδα και τη σαφή και ώριμη οριοθέτηση. · Πολλά άτομα με αυτοκαταστροφική – μαζοχιστική προσωπικότητα, έχουν δεχτεί από το περιβάλλον τους, ότι πρέπει να υπομένουν τα βάσανά τους με γενναιότητα, και όταν αυτό γινόταν εισέπρατταν την επιβράβευση. · Άλλο αίτιο είναι κάποια τραυματική εμπειρία ή στέρηση, σε σημείο όμως που έμεινε αναλλοίωτη και η ελπίδα και η αγάπη. · Επίσης, η κατάχρηση τοξικών ουσιών, ως απάντηση στο στρες που υπάρχει στη ζωή, και την οποία νιώθουν πολύπλοκη, συγχιτική και επιθετική. · Οι συνθήκες στη σημερινή εποχή έχουν αλλάξει. Η νέα τεχνολογία, όπως το internet, που από τη μία είναι μέσον πληροφόρησης και επικοινωνίας, έφερε μαζί του θετικές, αλλά και αρνητικές επιπτώσεις · Η ανάγκη να εργαστούν και οι δύο γονείς, με αποτέλεσμα να μην έχουν χρόνο για τα παιδιά τους. · Οι μεταναστεύσεις, εσωτερικές ή όχι. · Οι αλλαγές στις αξίες και στις κοινωνικές στάσεις · Το εκπαιδευτικό σύστημα, ξεκάθαρα ανταγωνιστικό, περίπλοκο, που δημιουργεί μεγάλο άγχος στα παιδιά και το οποίο εισπράττουν από τους δασκάλους, τους γονείς, τους συμμαθητές, την πολιτεία.  Θεραπευτικές παρεμβάσεις · Να κατανοήσουν οι θεραπευτές ότι...