Ο «νταής» που εκφοβίζει είναι πάντα το πιο αδύναμο και φοβισμένο παιδί

Το κλειδί για όσους εκφοβίζονται από «νταήδες» είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του.

Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί σημαντική προσοχή στο φαινόμενο του εκφοβισμού, ιδιαίτερα όσον αφορά στην περίπτωση των παιδιών. Ωστόσο, ένα από τα πράγματα που έχουμε την τάση να παραβλέπουμε, είναι ότι τα παιδιά που τείνουν να εκφοβίζουν τα υπόλοιπα μεγαλώνουν και τείνουν να μην αλλάζουν πολύ στην πορεία της ζωής τους, άλλωστε η συνέπεια στο χαρακτήρα είναι στοιχείο της ανθρώπινης υπόστασης. 

Τα αγόρια που πείραζαν το παιδί που καθόταν μόνο του και τα «κακά» κορίτσια που δεν προσκάλεσαν τη συμμαθήτριά τους στο πάρτυ, μεγαλώνουν και γίνονται εξίσου κυριαρχικά, αλαζονικά και φοβισμένα, όπως ήταν και ως παιδιά.

Ο πολιτισμός μας συναλλάσσεται καθημερινά με το φόβο. 

Αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε ακόμη και στις διαφημίσεις όπως για μια εταιρεία που «θα σας προστατεύσει, έναντι αμοιβής, από μισθολογικές κατασχέσεις, περιουσιακά δικαιώματα και άλλες υποθέσεις αν χρωστάτε χρήματα στην εφορία».

Εδώ υπάρχει ένα θέμα: 

αυτές οι συνέπειες που διαφημίζει η εταιρία, είναι το φυσικό και λογικό αποτέλεσμα του χρέους που έχετε προς την εφορία. 

Γιατί, λοιπόν, εφαρμόζεται η τακτική του φόβου; 

Επειδή όταν οι άνθρωποι φοβούνται, τείνουν να παίρνουν παράλογες, άγνωστες, παρορμητικές - και συνήθως δαπανηρές - αποφάσεις. Εκεί βρίσκεται η λύση για μία πιθανή χειραγώγηση.

Αυτό είναι μόνο ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα που βιώνουμε καθημερινά και τείνουν να μας ταρακουνούν. 

Δεν έχουν κάνει ακόμη πολλοί άνθρωποι το εμβόλιο της γρίπης; 

Σκορπίστε τους «σπόρους» του φόβου της γρίπης ώστε να αποκτήσετε κάποια ψευδαίσθηση του ελέγχου στο φόβο κάποιου άλλου, ο οποίος πλέον θα έχει την αίσθηση ότι δεν έχει τον έλεγχο.

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φόβο σε προσωπικό επίπεδο - όταν δηλαδή είμαστε εκφοβισμένοι – η υποκείμενη ηθική γίνεται πιο αχνή και μας μιλάει με έμφαση για μια γενική έλλειψη εκλεπτυσμού και συναισθηματικής νοημοσύνης. 

Αυτή η αποτυχία οδηγεί στη συνέχεια σε αυτή την κυριαρχική ανάγκη για έλεγχο, την οποία ο νταής καταλήγει να αναζητά, με άσχημο τρόπο προς τους άλλους.

Όλα αυτά, επομένως, οδηγούν στην ερώτηση: 

Ποιος φοβάται περισσότερο - ο εκφοβισμένος ή ο «νταής»; Φυσικά ο «νταής», επειδή η καταπιεσμένη ανάγκη του με περιορισμένο αριθμό δεξιοτήτων - κοινωνικό, συναισθηματικό, φυσικό, κλπ–τον κάνει να προσπαθεί με οποιονδήποτε τρόπο να αναδειχθεί έναντι των άλλων.

Το εγώ του «νταή» είναι πονηρό. 

Η αλαζονεία του τον γεμίζει με μια κενή εμπιστοσύνη. Το πατρονάρισμα του είναι μία ανάγκη για υποτίμηση. Η οργή του είναι μία ανάγκη να ελέγξει. 

Το Εγώ του είναι εύθραυστο, οδηγούμενο από φόβο και ναρκισσισμό, όχι από δύναμη, ούτε από τη δύναμη που επιθυμεί τόσο απελπισμένα να κατέχει. 

Στην πραγματικότητα, ο «νταής» είναι ουσιαστικά ανίσχυρος, γιατί ο ίδιος είναι τόσο ισχυρός όσο η δύναμη που εμείς του δίνουμε. Τρέφεται από τον φόβο μας, αλλά η πείνα του οδηγείται αποκλειστικά από τη δική του.

Το κλειδί για τους εκφοβισμένους είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του. 

Πρόκειται για την αίσθησή του ότι απειλείται και την αγωνία του να χαρακτηριστεί ως απατεώνας. Φοβάται πολύ– αρκετά πολύ θα λέγαμε - και όλη την ώρα.

Έχοντας στο μυαλό μας αυτή την αναγνώριση, ότι δηλαδή ο εκφοβισμός δεν σχετίζεται μ’ εμάς, τότε μπορούμε να είμαστε σταθεροί και σίγουροι για τον εαυτό μας. 

Έτσι, μπορούμε να διατηρήσουμε την αυτοπεποίθησή μας και παράλληλα να αποφύγουμε την αυτο-θυματοποίησή μας που δυνητικά διαιωνίζει τις καταχρηστικές και κοινωνικά σαδομαζοχιστικές σχέσεις στις οποίες πρόκειται να βρεθούμε τυχαία, κατ’ επιλογή ή εξ ορισμού.

Ο «νταής» είναι πάντα το πιο αδύναμο παιδί στην παιδική χαρά. Κάντε λίγο πίσω και παρακολουθήστε τον με συμπόνια, καθώς βυθίζεται σε μια χλωμή αντανάκλαση αυτού του παιδιού, το οποίο προσποιείται ότι είναι.

Πηγή: PsychologyToday.com
Απόδοση:Τζατζαδάκη Ματρώνη, Φιλόλογος-Γλωσσολόγος, Φοιτήτρια Ψυχολογίας ΕΚΠΑ
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στη μαμά του παιδιού που κάνει bullying στο παιδί μου....... To the Mother of My Child’s Bully

Μια μαμά γράφει ένα γράμμα στη μαμά του παιδιού που κάνει bullying στον γιο της. Και ανοίγει μια θάλασσα συναισθημάτων για τα όσα δεν την άφησε καν να της πει πρόσωπο με πρόσωπο. Όλα όσα θα ήθελε να της πει και θα έπρεπε να ξέρει.

To the Mother of My Child’s Bully
Προσπάθησα να σου μιλήσω αρκετές φορές για αυτό.
Και δυστυχώς δεν ήθελες ποτέ να ακούσεις. Δεν ήθελες να με ακούσεις…
Θα μπορούσες έστω να ακούσεις αυτά που είχα να σου πω. Δε θέλεις να ακούσεις, γι’ αυτό θα σου τα γράψω εδώ.

Ξέρω ότι είσαι καλή μαμά. Ότι τα παιδιά σου είναι το φως στη ζωή σου. Το ίδιο όμως ισχύει και για εμένα. Καταλαβαίνω ότι θέλεις να υποστηρίξεις το παιδί σου. Το ίδιο όμως θα κάνω και εγώ. Ξέρω ότι πιστεύεις ότι τα παιδιά σου είναι υπέροχα. Και εγώ το ίδιο πιστεύω. 

Όμως εγώ ξέρω ότι τα παιδιά μας κάνουν και λάθη.
Εσύ; Το ξέρεις;

Είναι εντάξει όμως για τα παιδιά μας να κάνουν λάθη. Ακόμη εκπαιδεύονται στην αλληλεπίδραση, την επικοινωνία και τη διαπραγμάτευση. Και αυτό είναι εντάξει. Μαθαίνουν.

Την πρώτη φορά που ο γιος μου μού είπε ότι το παιδί σου του φώναξε και τον έσπρωξε, στεναχωρήθηκα πολύ. Αλλά δεν το κάναμε μεγάλο θέμα. 

Όταν σου έστειλα μήνυμα για αυτό, η απάντηση σου ήταν: «Αποκλείεται να έκανε το παιδί μου τέτοιο πράγμα!».

Έμεινα έκπληκτη γιατί δεν πίστευα ότι θα βρισκόμασταν να διαπραγματευόμαστε για το αν έγινε ή όχι.
Νόμιζα ότι θα μιλήσουμε για το πώς θα μπορούσαμε να ενωθούμε σαν μαμάδες για να τους βοηθήσουμε. Για να καταλάβουν πώς να αλληλεπιδράσουν καλύτερα μεταξύ τους.

Όταν συνέχιζε να συμβαίνει, καθοδήγησα το παιδί μου πώς να ανταποκρίνεται στο bullying. Πώς να βάζει ευδιάκριτα όρια και να διατηρεί την αυτοεκτίμησή του. Του είπα, είναι εντάξει να μην ανέχεσαι να σου φέρονται άσχημα, είναι εντάξει να φεύγεις. Και αυτό έκανε.

Τότε και μόνο τότε, θέλησες να μιλήσεις γι’ αυτό. Αλλά μόνο και μόνο για να απαγγείλεις κατηγορίες. Ενώ ακόμα αρνείσαι κατηγορηματικά τη συμμετοχή του παιδιού σου.

Μαμά του παιδιού που κάνει bullying στο παιδί μου
Να ξέρεις ότι ήθελα να ξέρω για ποιο λόγο κατηγόρησες το παιδί μου. Μήπως όντως έγινε έτσι όπως το περιέγραψες; 

Ρώτησα το παιδί μου, μίλησα με τους δασκάλους και τους προπονητές του και με γονείς άλλων φίλων. Έκανα διεξοδική έρευνα. 

Έτσι ώστε ΑΝ υπήρχε αμοιβαία εκφοβιστική συμπεριφορά και από τη μεριά του γιού μου, να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε.
Αυτό θα ήθελα να είχες κάνει και εσύ
Πώς ξέρω ότι δεν το έκανες; 

Επειδή η συμπεριφορά του παιδιού σου συνεχίστηκε. Έμαθα, όπως υποψιαζόμουν, ότι το παιδί μου δεν ήταν ο πρώτος στόχος. Και υποθέτω ότι δεν θα είναι ο τελευταίος. 

ΑΛΛΑ, θέλω να ξέρεις, δεν σου γράφω για να σε κρίνω. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Είναι πιο μεγάλος από αυτό.

Θα μπορούσε να ήταν το δικό μου παιδί και θα μπορούσε να είναι κάποια στιγμή στο μέλλον. Θα μπορούσε να είναι το παιδί που κάνει bullying.

Οι στατιστικές δείχνουν ότι συμβαίνει πολύ συχνά να αρνείται ο γονιός ότι το παιδί του κάνει bullying σε κάποιο άλλο παιδί. «Αποκλείεται να έκανε το παιδί μου τέτοιο πράγμα!». Όμως για να σταματήσει όλο αυτό, πρέπει εμείς οι γονείς να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα. Και στη συνέχεια να βοηθήσουμε και τα παιδιά μας.

Μαμά, να ξέρεις ότι μπορείς να έρθεις να μου μιλήσεις μόλις είσαι έτοιμη. Μπορώ να σε βοηθήσω και να σε υποστηρίξω για να μην ξανακάνει bullying το παιδί σου. Σε κανένα άλλο παιδί.

Μαμά του παιδιού που κάνει bullying στο παιδί μου
Ο γιος μου και εγώ σας έχουμε ήδη συγχωρήσει. Λυπάμαι που συνέβη αυτό, αλλά ταυτόχρονα χαίρομαι.

Γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στον γιο μου για το ότι είναι εντάξει να κάνουμε λάθη. Να είμαστε υπόλογοι. Να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες των πράξεων μας και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Ελπίζω να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που πρέπει να αντιμετωπίσουμε το bullying. Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι, ξέρει πώς να το αντιμετωπίσει το παιδί μου. 

Το ίδιο εύχομαι και για σένα και για το δικό σου παιδί.

πηγή

Το bullying μέσα στην Οικογένεια / Λεκτική κακοποίηση

Οι περισσότεροι άνθρωποι  πιστεύουν ότι ο εκφοβισμός (bullying) γίνεται μόνο έξω από το σπίτι και ότι τα πράγματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά μόνο όταν εμπεριέχεται σωματική βία, κακοποίηση. 

Δυστυχώς, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον αντίκτυπο της συναισθηματικής κακοποίησης που προκαλούν στους γύρω τους και από πόσο νωρίς τα παιδιά γνωρίζουν αυτή την τόσο «αθώα βία» κάτω από το πέπλο της προστασίας.

Η λεκτική βία συνήθως συμβαίνει μέσα στα όρια των σχέσεων γονέα-παιδιού, προσωπικών-επαγγελματικών σχέσεων και φιλίας. Ωστόσο, μπορεί επίσης να συμβεί μεταξύ γνωστών, μακρινών μελών της οικογένειας και συναδέλφων. Αποτελεί μια υποκατηγορία ψυχολογικής ή συναισθηματικής κακοποίησης, που εκδηλώνεται με τη χρήση επιθέτων, προσδιοριστικών και βλαπτικών ετικετών όπως  χαζός,  ψεύτης κλπ. Σκόπιμα αποφεύγουν να  μοιράζονται τα συναισθήματα και τις σκέψεις, κατηγορώντας το θύμα για πράγματα που δεν ελέγχει, αντισταθμίζοντας τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του θύματος.

Η σωματική κακοποίηση μπορεί να είναι συστηματική ή  και περιστασιακή, ενώ η συναισθηματική κακοποίηση συμβαίνει καθημερινά. 

Η συναισθηματική κακοποίηση μπορεί να έχει αθόρυβες αρνητικές επιπτώσεις στο θύμα με την πάροδο του χρόνου. Είναι στην πραγματικότητα μια βαθμιαία διάβρωση της αίσθησης του εαυτού τους, του σεβασμού, της αυτοεκτίμησης τους.

Σημάδια της λεκτικής βίας:

• Δημιουργία απειλών (έμμεσες – άμεσες)
• Απομόνωση του θύματος από τους φίλους και την οικογένειά του
• Προσπάθεια ελέγχου της ζωής του θύματος
• Τιμωρώντας το θύμα για να κάνει ό,τι θέλει ο κακοποιός
• Εισβολή στην ιδιωτική ζωή του άλλου
• Αμφισβήτηση της λογική του θύματος
• Προσβολές

Όμως, το θύμα πρέπει να θυμάται ότι δεν είναι δικό του λάθος. 

Η λεκτική βία δεν είναι φυσιολογική, αλλά τα συναισθήματά τους είναι υπαρκτά, πραγματικά και πηγάζουν από αυτά που βιώνουν.

Οι επιδράσεις της λεκτικής βία έχουν ευρύ φάσμα. Το θύμα μπορεί να είναι στην άρνηση αρχικά. Για όποιον το βιώνει,  είναι ασύλληπτο ότι βρίσκεται  σε μια τέτοια κατάσταση. Επομένως, είναι φυσικό να νομίζει ότι είναι λάθος και μπορεί να νιώθει:

• Ντροπή
• Σύγχυση
• Απελπισία
• Φόβος
• Πόνο
• Μυϊκή ένταση
• Ταχυκαρδία
• Εφιάλτες
• Κατήφεια
• Δυσκολία συγκέντρωσης

Επίσης η λεκτική κακοποίηση μπορεί να είναι τόσο σοβαρή όσο και η σωματική κακοποίηση. Με την πάροδο του χρόνου, και οι δύο μπορεί να οδηγήσουν σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και ψυχικές διαταραχές. Το θύμα μπορεί επίσης να αντιμετωπίσει:

• Κοινωνική απόσυρση και μοναξιά
• Αϋπνία
• Ενοχή
• Χρόνιο πόνο
• Χρόνια κόπωση
• Ανησυχία
• Κατάθλιψη

Η λεκτική βία σε μια στενή σχέση μπορεί να προκαλέσει βαθιά ψυχολογική ζημιά, η οποία μπορεί να επιμένει πολύ καιρό μετά τη λήξη της σχέσης. Μπορεί ακόμη και να προκαλέσει νευρικό κλονισμό και άγχος. Έτσι, σε σοβαρές περιπτώσεις, το θύμα της λεκτική βία μπορεί να χάσει την  εμπιστοσύνη στον εαυτό και τους γύρω του, την ταυτότητα του. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε διάσπαση, απόγνωση, θυμό, άγχος, και πολλές  άλλες συμπεριφορές.

Αν η αγάπη… τότε…
Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.

 Χαρά Αναστασοπούλου, Λογοπαθολόγος-Λογοθεραπεύτρια

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Έμμεσο Bullying είναι και το πιο επικίνδυνο

Ειδικοί ψυχολόγοι-παιδοψυχολόγοι μιλούν στο Documento για τις μορφές του σχολικού εκφοβισμού, τα αίτια, τις συνέπειες και τον ρόλο της οικογένειας και των δημόσιων λειτουργών και υπηρεσιών 

 
«Η αδελφή». «Ο ξένος». «Ο χοντρός». «Ο άσχημος». «Ο ψηλός». «Ο κοντός». «Αυτός που φοράει γυαλιά». «Αυτή που φοράει κοντές φούστες». «Αυτή που φλερτάρει με μεγαλύτερους». «Το φυτό». «Ο χαζός». Αυτά είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούνε πολλά παιδιά από τους συμμαθητές τους. Χαρακτηρισμοί που τραυματίζουν την παιδική και εφηβική ψυχοσύνθεση περισσότερο από τα πραγματικά χτυπήματα που συχνά δέχονται από τους «ισχυρούς» του σχολείου. Παιδιά που δεν είναι υποχρεωτικά τα πιο ευαίσθητα. Θύμα μπορεί να είναι οποιοσδήποτε.
 
Η σχολική κοινότητα είναι σκληρή. «Κοινωνία της ζούγκλας» την αποκαλούν άλλωστε συχνά οι μαθητές. Και πώς να μην είναι όταν η κοινωνία βρίθει από περιστατικά οικογενειακής έντασης. Τα παιδιά μιμούνται και προσπαθούν να τα επαναλάβουν στους συμμαθητές τους. Σε τέτοιες τραγικές στιγμές, όπως η αυτοκτονία του 15άχρονου μαθητή στην Αργυρούπολη ή παλιότερα του Βαγγέλη Γιακουμάκη, κάθε λέξη μοιάζει περιττή, αφού τα πάντα επισκιάζονται από τον βουβό πόνο για το παιδί που χάθηκε. Πόνο που δεν πρέπει να καλύψουν ο χρόνος και η λησμονιά επειδή το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού δεν καταλαγιάζει.
Υπολογίζεται ότι ένα στα τρία παιδιά παγκοσμίως υπήρξε θύμα bullying. Το ίδιο ποσοστό, σύμφωνα με έρευνα του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά του Σχολικού Εκβιασμού, απηχεί και την ελληνική πραγματικότητα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ποσοστό που έφερε την Ελλάδα στην τέταρτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών στις περιπτώσεις σχολικού εκφοβισμού. Τέτοια οδυνηρά περιστατικά μπορεί να μη συμβαίνουν παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις, εντούτοις όλη η κοινωνία οφείλει να αφουγκραστεί τις τελευταίες λέξεις που έγραψε το αδικοχαμένο παιδί, ώστε να μη βρεθεί άλλο στη θέση του. Άλλωστε τα τραύματα στα παιδιά- θύματα μπορεί να μη στάζουν αίμα, αλλά παραμένουν ανεξίτηλα και τα συντροφεύουν. Σαν θύμηση ότι στη ζωή τους θα υπάρχει πάντοτε κάποιος «ισχυρός». Σε δηλώσεις του ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων ανέφερε μεταξύ άλλων ότι σημαντικός παράγοντας για την έκφραση του παιδικού εκφοβισμού αλλά και της βίας τα οποία επικρατούν στην κοινωνία είναι τα βιντεοπαιχνίδια: «Δεν μπορεί ένας γονιός να παίρνει βιντεοπαιχνίδι στο παιδί του, όπου σε δέκα λεπτά σκοτώνονται δέκα άτομα και μετά να κατηγορεί την κοινωνία ότι υπάρχει βία».
Βία όμως υπήρχε πριν από την ύπαρξη των βιντεοπαιχνιδιών. Και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο από την παιδική ήδη ηλικία μπολιάζονται νοοτροπίες ανταγωνισμού και επικράτησης και όχι αλληλεγγύης. Χρειάζεται επομένως ρηξικέλευθη αντιμετώπιση από την πολιτεία, η οποία ελπίζουμε ότι θα έρθει μέσω και της τεράστιας καμπάνιας ενάντια στις ποικίλες μορφές της βίας που εξήγγειλε ο υπουργός ότι θα ξεκινήσει στα σχολεία από το φθινόπωρο.
 
«Ο δυνατός θέλει να επιβληθεί»
«Για να θεωρηθεί ένα συμβάν ως bullying βάσει της βιβλιογραφίας θα πρέπει να γίνεται σε τακτικά διαστήματα μέσα στην εβδομάδα. Όμως ένα έντονο γεγονός και μια φορά να συμβεί μπορεί να πλήξει το θύμα» ανέφερε στο Documento ο ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Γιώργος Τσανάκας. Ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να είναι άμεσος ή έμμεσος. «Άμεσος είναι όταν υπάρχει “πρόσωπο με πρόσωπο” επαφή, δηλαδή χτυπήματα και χαρακτηρισμοί. Πιο επικίνδυνος όμως είναι ο έμμεσος, αφού δεν γίνεται αντιληπτός και μπορεί να περιλαμβάνει την απομόνωση ενός παιδιού, την κοροϊδία του, ακόμη και τον διαδικτυακό εκφοβισμό».
«Ένας πιο δυνατός βρίσκει κάποιον θεωρητικά πιο αδύναμο προκειμένου να του επιβληθεί. Πρόκειται για διακρίσεις που δημιουργούνται από το πλαίσιο όπου ζει το παιδί, την κοινωνία που το περιβάλλει, τη σχολική κοινότητα, ακόμη και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν στιγματιστεί ένα παιδί ως ομοφυλόφιλος, ξένος, κοντός, χοντρός, άσχημος, αδύναμος, τότε γίνεται εύκολος στόχος και ο ισχυρός θα κερδίσει» συμπληρώνει ο ίδιος.
 
Καταπιεσμένα συναισθήματα και οικογενειακό περιβάλλον
Σχετικά με τις αιτίες που δύνανται να οδηγήσουν ένα παιδί στον ρόλο του θύτη, ο κ. Τσανάκας εξηγεί ότι αυτό μπορεί να συμβεί επειδή «έχει δεχτεί το ίδιο εκφοβισμό, όποτε είναι θύτης-θύμα. Μπορεί να δέχεται εκφοβισμό μέσα στην οικογένειά του. Η ένταση στο οικογενειακό περιβάλλον μεταφέρεται από τους γονείς στα παιδιά που αναζητούν τρόπο να ξεσπάσουν. Ακόμη μπορεί να οφείλεται στο χαμηλό μορφωτικό υπόβαθρο της οικογένειας, το ηλικιακό χάσμα με τους γονείς ή στην έλλειψη χρόνου που αυτοί διαθέτουν για τα παιδιά. Το παιδί συσσωρεύει εκνευρισμό και ξεσπάει, εκτοξεύοντας αυτά τα καταπιεσμένα συναισθήματα, αφού προσπαθεί να μιμηθεί συμπεριφορές που βιώνει στο οικογενειακό του περιβάλλον».
 
Η ανατροφή ενός παιδιού έχει καταλυτική σημασία: «Τελευταίες έρευνες συγκρίνουν το γονίδιο με το κοντινό περιβάλλον, αναφορικά με το ποιος από τους δύο τομείς επηρεάζει περισσότερο την εκδήλωση διάφορων συμπεριφορών. Στις περισσότερες περιπτώσεις σημαντικότερο ρόλο διαδραματίζει το κοντινό μας περιβάλλον. Η βιβλιογραφία έχει δείξει ότι ο θύτης είναι συνήθως μη δημοφιλές παιδί, πιθανόν καταπιεσμένο από το σπίτι του, το οποίο θέλει να τραβήξει την προσοχή, να δημιουργήσει φιλίες και αρκετά συχνά μπορεί να συνδεθεί με την παραβατικότητα στην ενήλικη ζωή του».
 
Όσον αφορά το θύμα σχολικού εκφοβισμού, «θα εμφανίσει χαμηλή αυτοπεποίθηση, αίσθημα απόρριψης και εκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων όπως υπερβολικό άγχος και αγωνία μην ξανασυμβεί αντίστοιχο περιστατικό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει το παιδί σε τάσεις απομόνωσης». Ακόμη μπορεί να εκδηλωθούν ψυχοσωματικά προβλήματα «όπως δερματικά, αναπνευστικά, πονοκέφαλος, μειωμένη όρεξη και αϋπνίες. Δεν σημαίνει ότι αν εμφανιστούν τέτοια συμπτώματα το παιδί είναι θύμα σχολικού εκφοβισμού, εντούτοις οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν για τυχόν νέες και “παράξενες” συμπεριφορές». Πρόκειται για μια κατάσταση που εμφιλοχωρεί κινδύνους για την ενήλικη ζωή του θύματος, «δηλαδή να εμπιστεύεται δύσκολα άλλους ανθρώπους, να έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση, να είναι παθητικός στις σχέσεις του, να μην εκφράζει εύκολα τη γνώμη του ή να δέχεται bullying στην εργασία του». Δυστυχώς όμως, όπως αποδεικνύει και το πρόσφατο τραγικό περιστατικό, μπορεί να εκδηλωθούν «καταθλιπτικά συναισθήματα και συμπεριφορές τα οποία σπάνια οδηγούν σε αυτοκτονίες».
 
Πολλές φορές τα θύματα δεν καταγγέλλουν τη βία που υφίστανται: «Το παιδί πρέπει να νιώθει άνετα για να μιλήσει. Συχνά οι θύτες απειλούν ότι αν μιλήσει θα το δείρουν. Είναι πολύ εύκολο να “παίξουν” με την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού με χαμηλή αυτοπεποίθηση –συνήθως ζει σε κλειστό και ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον– και να το φοβίσουν».
 
«Πιθανή συνέπεια ο αυτοκτονικός ιδεασμός»
«Έχουν υπάρξει πολλές περιπτώσεις παιδιών που βίωσαν εκφοβισμό και έχουν κάνει σκέψεις αυτοτραυματισμού, οι οποίες είναι μια αυτοκτονικά ισοδύναμη σκέψη» ανέφερε στο Documento ο Στέφανος Αλεβίζος, ψυχολόγος και υπεύθυνος του τμήματος Ενημέρωσης Παιδιών, Γονέων και Εκπαιδευτικών του Χαμόγελου του Παιδιού. Αυτά τα παιδιά σύμφωνα με τον κ. Αλεβίζο «δεν θέλουν να αυτοκτονήσουν, αλλά πρόκειται για έναν κίνδυνο που ενδέχεται να υπάρξει. Σε όλο τον κόσμο η εμφάνιση αντίστοιχων περιστατικών είναι μεγάλη. Ο σχολικός εκφοβισμός δυστυχώς υπάρχει σαν φαινόμενο και βάσει πληθώρας μελετών έχει φανεί ότι ο αυτοκτονικός ιδεασμός αποτελεί μια πιθανή συνέπειά του».
Αναφορικά με το εάν τέτοια περιστατικά αυξάνονται τα τελευταία χρόνια, ο κ. Αλεβίζος σχολίασε πως «η απουσία εθνικού συστήματος καταγραφής τέτοιων περιστατικών δεν μας επιτρέπει να παρατηρήσουμε αύξηση και αλλαγή των ποιοτικών χαρακτηριστικών του φαινομένου. Τόσο όμως στην εθνική γραμμή SOS όσο και στο τμήμα Πρόληψης του Xαμόγελου του Παιδιού οι κλήσεις αυξάνονται. Δεν ξέρω αν υπάρχει αύξηση των περιστατικών, τα παιδιά όμως πλέον ξέρουν πού να καταγγείλουν τέτοια περιστατικά».
 
Όπως όλες οι εκφάνσεις βίας «έτσι κι αυτή υπακούει στην έκφραση της σωματικής αλλά και της λεκτικής βίας. Σε άλλες περιπτώσεις η ενδοσχολική βία λαμβάνει μια σεξουαλική έκφραση, για παράδειγμα εναντίον παιδιών που ανήκουν στην ομοφυλοφιλική κοινότητα. Αυτό υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο την ανάγκη για πρόληψη, αφού σε μια κοινωνία που επιζητά την ισότητα και την αποδοχή όλων των ανθρώπων δεν θέλουμε τέτοιες συμπεριφορές να ανατροφοδοτούνται και να γεννιούνται στο σχολείο».
 
«Διαμόρφωση κουλτούρας ενάντια στον εκφοβισμό»
Στο ερώτημα αν η σχετική κρατική βοήθεια είναι ελλιπής, ο κ. Αλεβίζος επισήμανε ότι «οι δημόσιοι λειτουργοί και οι δημόσιες υπηρεσίες δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν την εκπαιδευτική κοινότητα, αφού υπάρχει έλλειψη ανθρώπων. Οι σχετικές δομές είναι υποστελεχωμένες». Το Χαμόγελο του Παιδιού διεξάγει το πρόγραμμα πρόληψης και ευαισθητοποίησης Real Life Stories: «Χρησιμοποιούμε διάφορα εργαλεία προκειμένου να εκπαιδεύσουμε τους εκπαιδευτικούς για τον τρόπο που μπορούν να χειριστούν το ζήτημα». Το 2017 πραγματοποιήθηκαν από την οργάνωση σχετικές διαδραστικές παρεμβάσεις πρόληψης σε 14.502 μαθητές, 1.533 γονείς και 167 εκπαιδευτικούς σε σχολεία όλης της Ελλάδας, ενώ η Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης για παιδιά (116 111) παρείχε συμβουλευτική υποστήριξη σε 289 ανηλίκους που κάλεσαν για θέματα εκφοβισμού.
 
Το σημαντικότερο, σύμφωνα με τον κ. Αλεβίζο, είναι «η διαμόρφωση μιας κουλτούρας ενάντια στον εκφοβισμό. Θα πρέπει να ενισχυθεί η ετοιμότητα του σχολείου προκειμένου να υπάρξει πιο άμεση επέμβαση. Μπορεί η εύκολη απάντηση να είναι πως το σχολείο δεν αντιμετωπίζει καλά τέτοια περιστατικά, εντούτοις οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί με τα μέσα και τα εργαλεία που διαθέτουν κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Οι δράσεις που γίνονται δεν είναι εναρμονισμένες και ενταγμένες σε ένα συντονισμένο σχέδιο αντιμετώπισης, με αποτέλεσμα να μένουν αναξιοποίητες».
 
«Σημαντική η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών»
«Ο παιδικός εκφοβισμός είναι φαινόμενο που υπήρχε και θα υπάρχει, γι’ αυτό δεν μπορούμε να καλύψουμε τα μάτια μας» δήλωσε στο Documento ο αντιπρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος Σταύρος Πετράκης. «Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση τέτοια περιστατικά είναι ελάχιστα έως ανύπαρκτα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να παρακολουθούμε τις συμπεριφορές των παιδιών στο σχολείο προκειμένου να παρέμβουμε».
Σημαντικό ρόλο προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο διαδραματίζει «η επιμόρφωση και εκπαίδευση των εκπαιδευτικών επί του ζητήματος, ώστε να προσεγγίσουν αποτελεσματικά το παιδί και να το βοηθήσουν να “λυθεί”. Τα παιδιά που είναι θύματα σχολικού εκφοβισμού νιώθουν ένοχα και κλείνονται στον εαυτό τους. Είναι φαινόμενο που θα πρέπει να βρίσκεται μόνιμα στον πυρήνα σκέψης και παρέμβασής μας. Θα πρέπει να σπάσει η σιωπή και τα παιδιά να περιγράψουν αυτές τις καταστάσεις που τους δημιουργούν συναισθηματική φόρτιση, που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν και μπορεί να οδηγήσουν σε δυσάρεστες έως και τραγικές εκπλήξεις».
 
Σχετικά με τις μορφές που λαμβάνει ο παιδικός εκφοβισμός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ο κ. Πετράκης σχολίασε: «Τα παιδιά αρκετά συχνά τσακώνονται ή αναδεικνύουν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ενός παιδιού και το λοιδορούν. Αυτά δεν μπορούμε να τα βαφτίσουμε εκφοβισμό, αφού είναι αναμενόμενο στην παιδικότητα. Αυτό που δεν πρέπει να συμβαίνει είναι χρονιότητα και κλιμάκωση τέτοιων συμπεριφορών, τα οποία θα οδηγήσουν σε μεγάλες συναισθηματικές διαταραχές». Αναφορικά με το αν υπάρχει έλλειψη εκπαιδευτικών εργαλείων και τεχνικών προκειμένου οι δάσκαλοι να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ο κ. Πετράκης κρίνει ότι «όταν βρίσκεσαι σε έναν χώρο με ευαίσθητες παιδικές ψυχές και κανένα εφόδιο να μην έχεις είσαι υποχρεωμένος να ενημερωθείς λόγω επαγγελματισμού». 

Βασίλης Ανδριανόπουλος
Documento #87
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τον αποκαλούσαν “κορίτσι”, αλλά ο 8χρονος Christian Thomas δεν άκουγε κανέναν...

Τον αποκαλούσαν “κορίτσι”, έπεσε θύμα εκφοβισμού από συμμαθητές του και ακόμη και οικογενειακός φίλος του πρόσφερε χρήματα για να κόψει τα “κοριτσίστικα” μαλλιά του, αλλά ο 8χρονος Christian δεν άκουγε κανέναν.

Boy battles bullies for two years after growing ponytails to donate to girls with cancer

 

Στόχος του ήταν να βοηθήσει τα μικρά παιδιά που υποφέρουν από καρκίνο και τα οποία έχουν χάσει τα μαλλιά τους από τις χημειοθεραπείες.
    Όλα ξεκίνησα όταν πριν από δύο χρόνια είδε στην τηλεόραση μια αγγελία από το νοσοκομείο για ιατρική παιδική έρευν;α St Jude, στη Φλόριντα των ΗΠΑ, όπου και διαμένει με την οικογένειά του.

    Ο 8χρονος ζήτησε από την μητέρα του, αν μπορούσε να αφήσει τα μαλλιά του να μεγαλώσουν για να τα κόψει και να τα δωρίσει σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη, ώστε να φτιαχτούν παιδικές περούκες για εκείνα.

 

Η απόφαση ήταν από την αρχή δική του και ο Christian έκανε υπερήφανους τους γονείς του.
Μαζί με την 3χρονη αδερφή του μάλιστα, δωρίζουν τακτικά τα άχρηστα παιχνίδια τους σε κλινικές που φροντίζουν παιδιά με καρκίνο.
    Τώρα κανείς δεν γελάει μαζί του. Τώρα, όλοι όσοι τον χλεύαζαν, έχουν σιωπήσει μπροστά στο μεγαλείο ψυχής και το παράδειγμα ανθρωπιάς, παίρνοντας μαθήματα ζωής από ένα 8χρονο παιδί...

madata

Νεφέλη, 16 ετών: «Ποτέ δεν καταλάβατε τι σκέφτομαι και τι νιώθω...»

Οι σκέψεις της Νεφέλης

    Η Νεφέλη είναι 16 χρονών και ζει μία σκληρή καθημερινότητα. Ακούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά της, όσο δέχεται λεκτική, σωματική και συναισθηματική βία στο σχολείο της αλλά και στα social media. 

    Όσα ζει η Νεφέλη την έχουν κάνει να κλειστεί στον εαυτό της χωρίς να έχει διάθεση να διαβάσει, να φάει και τα βράδια δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Νιώθει ντροπή, φόβο κι ενοχές όπως κάθε παιδί που δέχεται bullying. 

    Όλα αυτά που νιώθει είναι πλέον πρωταγωνιστές στη ζωή της και οδηγούν τώρα τις πράξεις της. Οι σκέψεις της Νεφέλης θα την οδηγήσουν στο τέλος της ιστορίας της ή στην αρχή; 

Μία ταινία μικρού μήκους από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στο πλαίσιο της εκστρατείας ενάντια στο Bullying «Μίλα Τώρα» σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Νάκη και το PSDM Athens.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα γουρουνάκι διαφορετικό (παραμύθι - ηλεκτρονικό βιβλίο )

Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να είσαι γουρουνάκι και να είσαι αδύνατο, καθαρό και να έχεις γλυκιά φωνούλα;

Μήπως όλα τ' άλλα γουρούνια θα σε κοροϊδεύουν;
Μήπως θα σου κάνουν τη ζωή αβάσταχτη;

Κι εσύ τι πρέπει να κάνεις;
Πρέπει να τους αφήνεις να σου φέρονται άσχημα;
Πρέπει να αλλάξεις και να γίνεις σαν κι αυτούς;
Μήπως...

Καλύτερα διάβασε το παραμύθι για να δεις τι κατάλαβε στο τέλος το γουρουνάκι της ιστορίας μας.
Διάβασε αυτή την συγκινητική ιστορία και σκέψου:
Μήπως υπάρχουν και παιδάκια που νιώθουν σαν το γουρουνάκι;

Ξεφύλλισε το ηλεκτρονικό βιβλίο κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο.

📖 Ένα γουρουνάκι διαφορετικό
Για να γίνει μεγάλο το βιβλίο και να βλέπεις τα γράμματα καλά, πάτα στο κέντρο της οθόνης που λέει "full screen". 

Όταν τελειώσεις μπορείς να πατήσεις το πλήκτρο "esc" που βρίσκεται στην πάνω αριστερή γωνία του πληκτρολογίου σου, για να βγεις από την πλήρη οθόνη.

Μπορείς να ξεφυλλίζεις το βιβλίο πιάνοντας με το ποντίκι την κάθε σελίδα από την πάνω δεξιά γωνία, όπως κάνουμε και με τα κανονικά μας βιβλία. Θα ακούς τον ήχο που κάνουν οι σελίδες. 

Είναι πολύ απολαυστικό.
Αν δυσκολεύεσαι έτσι, μπορείς να πατάς τα βελάκια ＜＞ που υπάρχουν αριστερά και δεξιά στα πλάγια του βιβλίου.
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν παιχνίδια και κατασκευές που μπορείς να κάνεις.

Χρωματιστή Τάξη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εκκλησάκι στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη

Η Μαρία Γιακουμάκη, μητέρα του αδικοχαμένου Βαγγέλη, αποκαλύπτει γιατί η οικογένειά της έχτισε εκκλησάκι στη μνήμη του σπουδαστή. Ο λιτός Ναός του Αγίου Μάρτυρος Ευαγγέλου, που ανήγειρε η οικογένεια Γιακουμάκη στη μνήμη του αδικοχαμένου Βαγγέλη στο χωριό Σελλί Ρεθύμνου, άνοιξε τις θύρες του το Σάββατο 7 Ιουλίου. Η ημερομηνία ήταν συμβολική, αφού τότε είχε βαπτιστεί ο άτυχος σπουδαστής της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων, που έφυγε από τη ζωή στα 21 του χρόνια, τον Μάρτιο του 2015, υποκύπτοντας στο αδυσώπητο bullying των συμφοιτητών του.

Η οικογένεια Γιακουμάκη δοκιμάστηκε σκληρά τα χρόνια που ακολούθησαν την τραγική απώλεια του Βαγγέλη, αλλά τα μέλη της απέδειξαν το μεγαλείο της ψυχής τους. Το σπάνιο θρησκευτικό ήθος και η ευγενική, ανεπιτήδευτη απλότητα που διακρίνουν αυτή την οικογένεια αποτυπώνονται στα λόγια της Μαρίας Γιακουμάκη, μητέρας του Βαγγέλη, η οποία μίλησε αποκλειστικά στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια».

«Μας έδωσε μεγάλη δύναμη η εκκλησία που χτίσαμε. Θέλαμε και τα τέσσερα μέλη της οικογένειάς μας να κάνουμε κάτι για τον Βαγγέλη μας και να μείνει αυτό για τις επόμενες γενιές. Ετσι, λοιπόν, το συζητήσαμε στην οικογένειά μας με τον σύζυγό μου Ανδρέα και τα παιδιά μας, τον Πέτρο και την Ελένη, και πήραμε αυτή την απόφαση. Οποιος θέλει μπορεί να κάνει λειτουργία στον ναό αυτόν, φυσικά σε συνεννόηση με τον ιερέα της περιοχής μας. Είναι ανοιχτός ο ναός για όλο τον κόσμο! Ολοι οι συγχωριανοί μας μάς συμπαραστάθηκαν με πολλή αγάπη και σεβασμό προς τον Βαγγέλη και προς εμάς, καθένας με τον δικό του τρόπο» υπογραμμίζει η κυρία Γιακουμάκη. Η εκκλησία, που αποφασίστηκε να λάβει την ονομασία του αγίου νεομάρτυρος Ευαγγέλου, ο οποίος δεν είχε τιμηθεί ποτέ ως τότε και πολλοί αγνοούσαν τα του βίου του, είναι χτισμένη με πέτρα και ξύλο και με πολύ λιτή διακόσμηση στο εσωτερικό της.

«Εφόσον ο Βαγγέλης αγαπούσε πολύ τη φύση, σκεφτήκαμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάτι γι’ αυτόν που θα τον αντιπροσωπεύει. Μάλιστα, η εικόνα της Παναγίας είναι τοποθετημένη σε κορμό δέντρου. Δεν έχει πολλά πράγματα αυτή η εκκλησία! Είναι ανοιχτή σε όποιον θέλει να την επισκεφθεί και να προσκυνήσει. Η πίστη και η αγάπη μας προς τον Βαγγέλη μάς βοηθάει! Κάθε μέρα προσπαθούμε να προχωράμε στη ζωή με τη σκέψη ότι ο Βαγγέλης είναι πάντα κοντά μας!» καταλήγει η Μαρία Γιακουμάκη.

Το απόγευμα της 7ης Ιουλίου οι συγχωριανοί είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς έξω από την οικία της οικογένειας, που έκανε πραγματικότητα την επιθυμία της να χτίσει τον ναό με δική της δαπάνη, εκδηλώνοντας έτσι τη βαθιά θρησκευτική πίστη της, αλλά και τη λυτρωτική πεποίθηση ότι το αγαπημένο της παιδί αναπαυόταν πλέον στην αγκαλιά του Θεού. Μετά την τελετή των θυρανοιξίων έγινε ο πρώτος αρχιερατικός εσπερινός, ενώ την Κυριακή 8 Ιουλίου τελέστηκε εκεί η πρώτη θεία λειτουργία.

Ημερίδες και εκδηλώσεις σε σχολεία για το bullying

Τα θυρανοίξια τέλεσε ο μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιος, στον οποίο η χαροκαμένη οικογένεια -μέσα στον αβάσταχτο πόνο της- μετέφερε την επιθυμία της για την ανέγερση μιας εκκλησίας στη μνήμη του παιδιού της.

Ο ιεράρχης δέχτηκε με χαρά να ανεγερθεί ένας ναός που να αποτελεί μνημείο πίστης και ελπίδας και ορόσημο για όλες τις οικογένειες που έχουν βιώσει ανάλογα συναισθήματα εξαιτίας της ψυχικής κακοποίησης και του εκφοβισμού των παιδιών τους.

Αλλωστε είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος απέναντι στο πρόβλημα του bullying και με δική του πρωτοβουλία διεξήχθησαν ημερίδες και εκδηλώσεις σε σχολεία.

«Ο Βαγγέλης ήταν, είναι και θα είναι το δικό μου παιδί! Από την πρώτη στιγμή της δοκιμασίας τους ήμασταν δίπλα τους, περάσαμε μαζί όλα όσα έζησε αυτή η οικογένεια. Η οικογένεια είναι πάντα κοντά στην Εκκλησία και δέχεται καθημερινά τους ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να βρίσκονται πλάι της.

Κάποιοι ξέχασαν την απώλεια του Βαγγέλη, αλλά εμείς δεν θα τον ξεχάσουμε!

Η εκκλησία αυτή έγινε ώστε να υπενθυμίζει αυτό το γεγονός διαρκώς» δήλωσε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο κ. Ευγένιος.

piperaki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Την κάλεσαν στο σχολείο επειδή το παιδί της χτύπησε ένα συμμαθητή

Η απάντηση της μητέρας όταν την κάλεσαν στο σχολείο επειδή το παιδί της χτύπησε ένα συμμαθητή

Είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου. Να με πάρουν τηλέφωνο από το σχολείο των παιδιών μου.

Αν και τα δικά μου παιδιά είναι μικρά ακόμη και η ανησυχία μου είναι αν χτύπησαν ή αν είναι άρρωστα, νομίζω θα έχω πάντα το ίδιο καρδιοχτύπι όταν θα χτυπάει το τηλέφωνο από το σχολείο.

Σύμφωνα με την παρακάτω ιστορία που έγινε viral πριν κάποια χρόνια στα social media, αυτό συνέβη και σε μια μητέρα. Χτύπησε το τηλέφωνο της και στην άλλη γραμμή ήταν ο διευθυντής του σχολείου της κόρης της. Της ζήτησε να πάει από εκεί, γιατί το παιδί της χτύπησε έναν συμμαθητή της.

Και τότε ξεκινάει η εξιστόρηση της μαμάς

Είμαι νοσοκόμα στα επείγοντα και δεν επιτρέπεται να έχουμε τα τηλέφωνά μας μαζί μας. Πρέπει να φυλάσσονται στα ντουλάπια μας. Οπότε με φώναξαν στη ρεσεψιόν για μια κλήση.

Τηλέφωνο: «Είμαι ο Διευθυντής της κόρης σας. Υπήρξε ένα περιστατικό και πρέπει να έρθετε από εδώ».

Εγώ: «Είναι άρρωστη ή χτύπησε; Πόσο σοβαρό είναι; Μπορεί να περιμένει μέχρι να τελειώσει η βάρδια μου σε δύο ώρες;»

Τηλέφωνο: « Η κόρη σας χτύπησε έναν άλλο μαθητή. Προσπαθούμε να σας καλέσουμε εδώ και 45 λεπτά. Είναι πραγματικά πολύ σοβαρό.»

Πηγαίνω στο σχολείο και με πάνε στο γραφείο του Διευθυντή. Βλέπω την κόρη μου, τον καθηγητή της, τον διευθυντή, ένα αγόρι με αίμα στη μύτη και τους γονείς του.

Διευθυντής: «Κυρία μου, τι ευγενικό εκ μέρους σας που επιτέλους ήρθατε!»

Εγώ: «Άργησα γιατί τα πράγματα είναι σοβαρά στα επείγοντα. Πέρασα την τελευταία ώρα κάνοντας πάνω από 40 ράμματα σε έναν επτάχρονο που χτυπήθηκε από τη μητέρα του με μια μεταλλική κουτάλα. Και μετά έπρεπε να αντιμετωπίσω την αστυνομία για το θέμα. Συγγνώμη αν σας ταλαιπώρησα.»

(Αφού ντροπιάστηκε, μου είπε τι έχει συμβεί. Το αγόρι τραβούσε το σουτιέν της κόρης μου μέχρι που το έσπασε και εκείνη τον γρονθοκόπησε στο πρόσωπο… δύο φορές. Μου έδιναν όμως την εντύπωση ότι ήταν περισσότερο θυμωμένοι με την κόρη μου παρά με το αγόρι. )

Εγώ: «Μάλιστα. Οπότε με καλέσατε γιατί θέλετε να μάθετε αν θα κάνω μήνυση για σεξουαλική επίθεση στην κόρη μου και εναντίον του σχολείου που του επέτρεψε να το κάνει;»

(Όλοι νευρίασαν και ένιωσαν άβολα όταν ανέφερα τη σεξουαλική επίθεση)

Καθηγητής: «Δεν νομίζω ότι ήταν τόσο σοβαρό. Ας μην αντιδρούμε υπερβολικά».

Διευθυντής: «Νομίζω ότι χάσατε το νόημα.»

(Η μητέρα του αγοριού τότε αρχίζει να κλαίει. Γυρίζω στην κόρη μου και την ρωτάω τι συνέβη.)

Κόρη: «Μου τραβούσε το σουτιέν. Του ζήτησα να σταματήσει αλλά δεν το έκανε. Έτσι το είπα στον κύριο καθηγητή. Αλλά εκείνος μου είπε απλά να τον «αγνοήσω». Το αγόρι συνέχισε μέχρι που μου το έσπασε και τότε τον χτύπησα. Μετά σταμάτησε».

(Στρέφομαι στον καθηγητή)

Εγώ: «Δηλαδή τον άφησες να το κάνει αυτό; Γιατί δεν τον εμπόδισες; Έλα εδώ και άσε με να σε αγγίξω στο μπροστινό μέρος του παντελονιού σου».

Καθηγητής: «Τι; Όχι βέβαια!”

Εγώ: «Γιατί; Σου φαίνεται ακατάλληλο; Έλα. Τράβα το σουτιέν της μητέρας του αγοριού. Ή το δικό μου. Πιστεύεις ότι δεν πειράζει να το κάνει το αγόρι στην κόρη μου επειδή είναι παιδιά;»

Διευθυντής: «Κυρία μου. Με όλο το σεβασμό, η κόρη σας  χτύπησε έναν άλλον μαθητή».

Εγώ: «Όχι!!!Υπερασπίστηκε τον εαυτό της ενάντια σε μια σεξουαλική επίθεση από έναν άλλον μαθητή. Κοίτα τους! Είναι διπλάσιος από εκείνην! Και σε ύψος και σε βάρος. Πόσες φορές έπρεπε να τον αφήσει να την αγγίξει; Εάν το άτομο που έπρεπε να τη βοηθήσει και να την προστατεύσει σε μια τάξη δεν τη βοήθησε, τι θα έπρεπε να είχε κάνει; Της τράβηξε το σουτιέν τόσο δυνατά που έσπασε!».

(Η μαμά του αγοριού εξακολουθεί να κλαίει και ο μπαμπάς του φαίνεται θυμωμένος και αμήχανος. Ο καθηγητής δεν με κοιτάζει πλέον. Εγώ κοιτάζω τον διευθυντή.)

Εγώ: «Την παίρνω σπίτι. Νομίζω ότι το αγόρι πήρε το μάθημά του. Και ελπίζω να μην ξανασυμβεί τίποτα τέτοιο. Όχι μόνο στην κόρη μου, αλλά σε οποιοδήποτε άλλο κορίτσι σε αυτό το σχολείο. Δεν θα το επέτρεπες να το κάνει σε ένα μέλος του προσωπικού. Το ότι επιτρέπεις όμως να το κάνει σε ένα κορίτσι 15 χρόνων, με ξεπερνά.»

Ήμουν τόσο θυμωμένη! Το ανέφερα στη Σχολική Επιτροπή.

Η κόρη μου άλλαξε τάξη για αυτό το μάθημα, μακριά από τον καθηγητή και το αγόρι.

*Η ιστορία αυτή που έγινε viral πριν κάποια χρόνια δεν ξέρουμε αν είναι αληθινή. Αν όντως έγινε κάτι τέτοιο. Είχε δημοσιευθεί για πρώτη φορά στο notalwaysright.com και διαδόθηκε σε όλον τον κόσμο. Το μήνυμα όμως που στέλνει η απάντηση της μητέρας είναι πολύ δυνατό. Και φαντάζομαι σε αυτό συμφωνούμε όλοι.

Σωστά;

Λίζα

e-mama.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί που δείρανε...

Για τα παιδιά - τραμπούκους, οι γονείς έχουν ευθύνες μεγάλες. Αντί να μάθουν το αγόρι να μη βιάζει, μαθαίνουν στο κορίτσι να μην φοράει μίνι και αντί να διδάσκουν στο γιο πως να μη γίνει θύτης, διδάσκουν στην κόρη να μην είναι θύμα.

Μάστιγα το μπούλινγκ στα ελληνικά σχολεία

Στο κανάλι STAR είδα το παιδί που δείρανε.

Γυρισμένο πλάτη. Φοβισμένο. Ντροπιασμένο – αντί να ντρέπονται οι βασανιστές του, ντρέπεται αυτό: αυτό σκύβει το κεφάλι, αυτό υφίσταται τα μαρτύρια, αυτό τρέμει να πάει σχολείο, αυτό βρίσκεται μισό βήμα πριν την αυτοκτονία, αυτό απολογείται για κάτι που δεν έκανε.

Αυτό.

Το θύμα.

Το θύμα φταίει. Γιατί είναι ‘χοντρό’, ‘φτωχό’, έχει περίεργη μύτη, δεν τα παίρνει τα γράμματα, έχει αδιάγνωστες μαθησιακές δυσκολίες και το περνάνε για ‘στουρνάρι’. Γιατί φοράει κάθε μέρα τα ίδια ρούχα.

Γιατί ο μπαμπάς του είναι μεροκαματιάρης, γιατί η μάνα του φοράει κοντή φούστα.  Γιατί τραυλίζει, γιατί κεκεδίζει, γιατί έχει στραβισμό, γιατί είναι μικροκαμωμένο και δεν μπορεί να τα βάλει με τους συμμαθητές τους.

Γιατί, γιατί, γιατί.

Γιατί είναι ο στόχος για βελάκια.

Γιατί έτσι.

Γιατί θέλουν.

Γιατί μπορούν.

Γιατί έτσι μεγάλωσαν.

Γιατί οι γονείς τους είπαν ‘βάρα ρε’.

Και κυρίως, γιατί οι γονείς δικαιολόγησαν το μπούλινγκ του: παιδάκι είναι μωρέ μην το παρεξηγείτε.

Παιδάκι είναι μωρέ αυτό που πλάκωσε συμμαθητές του στο ξύλο.

Παιδάκι αυτό που έκλεψε το χαρτζιλίκι του μικρότερου.

Παιδάκι αυτό το κακοποίησε κοριτσάκι στην τουαλέτα του σχολείου.

Παιδάκι αυτό που χτύπησε τη δασκάλα του.

Παιδάκι αυτό που βασάνισε έως θανάτου το κουτάβι και τη γατούλα.

Παιδάκι είναι μωρέ. Μην το παρεξηγείτε.

Παιδάκια ήταν κάποτε κι οι φονιάδες. Παιδάκια οι ναρκέμποροι. Παιδάκια οι βιαστές, οι ληστές, οι κακοποιητές, γυναικοκτόνοι, οι παρακρατικοί, οι βρωμοφασίστες.

Παιδάκια ήταν. Παιδάκια που οι γονείς τους μάς παρότρυναν να μην τα παρεξηγούμε.

Και δεν τα παρεξηγήσαμε.

Και μάς σκότωσαν.

Και μας βίασαν.

Και μας σάπισαν στο ξύλο.

Και μας μαχαίρωσαν.

Παιδάκια μωρέ. Παιδάκια.

Στα ίσα θα το πω όπως το σκέφτομαι και σ’ όποιον αρέσει. Εσείς γονείς που βγάζετε λάδι τα τερατάκια σας, εσείς που δικαιολογείτε τα τσογλανάκια σας, εσείς, όλοι εσείς: τα παιδιά που συγχωρήσατε, τα παιδιά που δημιουργήσατε να τα βάλετε στον κ@λο σας.

Σκατόμουτρα τα κάνετε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν.

Αντί να μάθετε το αγόρι σας να μη βιάζει, μαθαίνετε στο κορίτσι σας να μην φοράει μίνι.

Αντί να διδάσκετε στο γιο σας πως να μη γίνει θύτης, διδάσκετε στην κόρη σας να μην είναι θύμα.

Εσείς φταίτε. Εσείς που τα κάνατε τραμπούκους. Εσείς που τα κάντε ρουφιάνους και κουραδόμαγκες. Εσείς που τα μάθατε να τρομοκρατούν τον πιο αδύναμο, να δέρνουν τον ‘διαφορετικό’, να βάζουν χέρι στο κορίτσι ή στον γκέι συμμαθητή τους.

Στο κανάλι STAR είδα το παιδί που δείρανε. Έλεγε.

«Καθόμουνα στο θρανίο και έρχεται ένα κορίτσι, μου λέει πως είσαι έτσι και γυρνάει με το χέρι της και μου έσκασε χαστούκι από το πουθενά».

«Μου πετάνε το φαγητό και λέω στη μαμά ψέματα ότι το έφαγα».

«Με κοροϊδεύουν για τα κιλά μου για τα μαλλιά μου για τη μύτη μου».

«Γελάνε με τα ρούχα μου γιατί δεν είναι μάρκα, μου λένε πως είναι έτσι».

«Δεν τους έχω πειράξει, δεν τους έχω κάνει κάτι».

Εδώ και χρόνια, κρατώ αρχείο από επιστολές θυμάτων που φτάνουν κατά καιρούς στο email μου. Σταχυολογώ.

1. «Ως πρώην θύμα bullyng λόγω παιδικής παχυσαρκίας αντιμετώπισα ξύλο, φτυσίματα, περιθωριοποίηση και χρειάστηκε να κάνω πολλά χρόνια ψυχανάλυση για να μπορέσω να το ξεπεράσω.»

2. «Με χτυπήσανε, με προπηλακίσανε, μου κάνανε χυδαίους σεξουαλικούς υπαινιγμούς, με στριμώξανε στην τουαλέτα και μου κατέβασαν το παντελόνι και προσπαθούσαν να μου σκίσουν την μπλούζα. Το έγκλημά μου; Έχω μεγάλο στήθος και πρέπει να το πληρώσω»

3. «Είμαι μάνα ενός 13χρονου αγοριού με επιπλέον κιλά κι επιπλέον ευαισθησίες, αδιάφορο για σπορ, ομάδες κλπ. Από το Δημοτικό μέχρι τώρα στο Γυμνάσιο τρώει κράξιμο και προσβολές “είσαι βόδι, μπούλης, αδελφή”. Τελευταία δυστυχώς το παιδί μου έχει αρχίσει κι αντιδράει πολύ βίαια. Χτες χτύπησε ένα άλλο παιδί με μια ομπρέλα. Πήγα στο σχολείο αλλά αντιμετωπίστηκα με αδιαφορία από την καθηγήτρια. Είμαι σε απελπισία.  Είμαστε μονογονεϊκή οικογένεια και δεν ξέρω τι να κάνω, ούτε έχω την οικονομική δυνατότητα να στείλω το παιδί σε παιδοψυχολόγο. Προσπαθώ να το βοηθήσω μόνη μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι τα καταφέρνω. Δεν κοιμάμαι πια καθόλου και τρέμω μήπως έχουμε κι εμείς μια τραγωδία σαν αυτές που διαβάζουμε. Τι να κάνω;»

4. «Η κόρη μου είχε μια συμμαθήτρια που είχε στήσει ολόκληρη συμμορία και μαζί με την αγέλη της βασανίζανε τα άλλα παιδιά. Οι γονείς της αντί να την συνετίσουν, καμαρώνανε ότι η κόρη τους είναι ηγετική φυσιογνωμία. Αντί να την μαζέψουν λοιπόν αυτοί, την μάζεψε μια και καλή η δασκάλα της. Μακάρι οι εκπαιδευτικοί να ενημερωθούν με ειδικά σεμινάρια για να μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά πάντα σε συνεργασία με τους γονείς.»

5. «Είμαι εκπαιδευτικός. Έχω δει άπειρες φορές "παιδάκια" να βασανίζουν τους αδύναμους. Έχω ακούσει άπειρες φορές το "Μην μπλέξεις". "Άστο , θα περάσει μόνο του". Όμως όλο αυτοί που το λένε αυτό ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. Απλά δεν κάνουν τη δουλειά τους».

Εδώ θα είμαστε γι’ αυτά τα παιδιά.

Θα ενώνουμε τη φωνή μας μαζί τους, θα τα παροτρύνουμε να μιλήσουν, θα φωνάξουμε, θα καταγγείλουμε, θα γράφουμε γι’ αυτά, θα μιλάμε γι’ αυτά.

Εδώ θα είμαστε γι’ αυτά τα παιδιά.

Εδώ για να τους δώσουμε βήμα εδώ για να τους δώσουμε ορατότητα.

Εδώ.

Και δεν θα το βουλώσουμε μέχρι να τα αφήσετε ήσυχα.

Δεν θα το βουλώσουμε μέχρι να μαζέψετε τα κουλά σας.

Και να τα βάλετε εκεί που ξέρετε.

Έλενα Ακρίτα

news247.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η 16χρονη Μελένια θύμα bullying για την εμφάνισή της - Φτιάχνει σκίτσα

Δεν το έβαλε κάτω και σκιτσάρει για την διαφορετικότητα

Η συγκλονιστική παραδοχή 16χρονης Βολιώτισσας Μελένιας Διβάνη ότι στο παρελθόν υπέστη bullying για την εμφάνισή της, σίγουρα δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο.

Ωστόσο, η νεαρή κοπέλα βγήκε πιο δυνατή μέσα από το κλίμα εκφοβισμού που βίωσε σε μικρότερη ηλικία και αξιοποιώντας το ταλέντο της στη ζωγραφική, δημιούργησε μία σειρά σκίτσων που αναδεικνύουν τη διαφορετικότητα αναφέρει το e-thessalia.gr.

Αντλεί έμπνευση από τη δική της ιστορία και στέλνει ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι ένα παιδί πρέπει να αγαπάει και να αποδέχεται τον εαυτό του και να μάχεται τις κοινωνικές προκαταλήψεις.

Η 16χρονη Μελένια έπεσε θύμα bullying για την εμφάνισή της

Μαθήτρια στην Α’ Λυκείου, αντιμετώπισε το bullying κυρίως χάρη στη στήριξη των γονιών της, Κασσιανής Αμυγδαλίτση και Δημήτρη Διβάνη.

Όχι μόνο τη βοήθησαν να ξεπεράσει τις συμπεριφορές εκφοβισμού σε βάρος της, αλλά συντάχθηκαν με την επιθυμία της κόρης τους να δημοσιοποιήσει τις ακραίες καταστάσεις που βίωνε στο παρελθόν, που, όμως, στάθηκαν αφορμή να ανακαλύψει μία άκρως δημιουργική πλευρά του εαυτού της.

Γύρισε την πλάτη στο body-shaming και είδε τη ζωή με άλλο μάτι

«Κάθε φορά που δεχόμουν κακόβουλα σχόλια για τα παραπανίσια κιλά, έβρισκα αποκούμπι στους δικούς μου, κυρίως στη μητέρα μου. Και η ίδια έχει περάσει τέτοιες κακές περιόδους. Όταν ένιωθα άσχημα, της μιλούσα. Όπως και στους φίλους. Το παν είναι να μιλάμε για τέτοια ζητήματα που μας απασχολούν. Να μην τα κουβαλάμε μέσα μας», αποκάλυψε.

Η ζωγραφική είναι το κατάφυγιό της

Η μαθήτρια του Μουσικού Σχολείου Βόλου για πρώτη φορά ασχολήθηκε με το σχέδιο πριν από μία τριετία. «Ξεκίνησα όταν ήμουν μαθήτρια στην Α’ τάξη του Γυμνασίου. Όμως, πήγα μόνο για έναν μήνα, καθώς λόγω της καραντίνας δεν συνέχισα. Στην ουσία είμαι αυτοδίδακτη», είπε η Μελένια Διβάνη και πρόσθεσε: «Μέχρι στιγμής έχω δημιουργήσει τέσσερις χαρακτήρες στα σκίτσα που κάνω. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η διαφορετικότητα».

«Η κοινωνία μας έχει ακόμη πολλά ταμπού. Και δυστυχώς αυτό το εισέπραξα κι εγώ πριν από λίγα χρόνια.

Οι εμπειρίες που είχα, ήταν ο βασικότερος λόγος που άρχισα αυτό το project. Ειδικά για το βάρος μου έχω περάσει στιγμές bullying από μικρή ηλικία. Η ενασχόλησή μου με τη ζωγραφική, βοηθάει ανθρώπους που έχουν περάσει τα ίδια με μένα να νιώσουν καλύτερα», τόνισε η 16χρονη κοπέλα, η οποία στη συνέχεια υπογράμμισε με περίσσια ωριμότητα για την ηλικία της το πόσο σπουδαία υπόθεση είναι να μην κατηγορεί κάποιος τον εαυτό του:

«Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Εάν δεν νιώθεις εντάξει με σένα, δεν είσαι καλά και με τους υπόλοιπους ανθρώπους»

Τα μελλοντικά της σχέδια

Όσο για τις μελλοντικές βλέψεις της στο σχέδιο και τη ζωγραφική; Η Μελένια Διβάνη είπε: «Επί του παρόντος, θα συνεχίσω να αναρτώ τα σκίτσα μου στα social media, όπως Instagram, Twitter και Amino. Προωθώ τη δουλειά μου μέσα από φίλους και γνωστούς, προκειμένου να διευρύνω το κοινό μου.

Και φυσικά, στόχος μου είναι να γίνομαι ολοένα και καλύτερη σ’ αυτό που έχω ξεκινήσει να κάνω. Δεν θα έλεγα «όχι» και στη Σχολή Καλών Τεχνών. Με ενδιαφέρει η ζωγραφική, όπως και το animation.

Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να σπουδάζει κάτι τέτοιο, αλλιώς θα ασχοληθώ με τη μουσικολογία ή το πιάνο (σ.σ. η μητέρα της, η οποία είναι καθηγήτρια πιάνου, είναι τριτοετής φοιτήτρια στην Άρτα στο ίδιο γνωστικό αντικείμενο)».

infokids.gr