Δεν έχουν όλα τα μωρά πρόσβαση στο βασικότερο αγαθό μετά
το γάλα και την ιατρική φροντίδα: στην αγκαλιά. Ειδικά τα μωρά
τοξικομανών ή μητέρων σε απεξάρτηση, χρειάζονται απόλυτα την ανθρώπινη
επαφή και τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς που μπορεί να τα παρηγορήσει, ενώ
βρίσκονται και τα ίδια σε φάση απεξάρτησης, κάτι που προκαλεί αφόρητους
πόνους στο σώμα τους.
Τo Nicu Helpings Hands είναι ένα πρόγραμμα στήριξης οικογενειών στο
Τέξας που δέχεται και εκπαιδεύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο εθελοντές,
υπό την προϋπόθεση ότι σε καθημερινή βάση έχουν δύο ώρες ελεύθερες για
να αφιερώσουν σε ένα μωράκι που περνά τις περισσότερες ώρες μόνο του,
χωρίς πολλή ανθρώπινη επαφή. Ο λόγος -και εκτός από τα νεογνά ανθρώπων σε κατάσταση απεξάρτησης-
για μωρά μονογονεϊκών οικογενειών που ο γονιός δουλεύει πολλές ώρες για
να τα βγάλει πέρα, βρέφη που βρίσκονται σε διαδικασία υιοθεσίας ή άπορα
βρέφη που απλώς εγκαταλείφθηκαν σε κάποιο ίδρυμα μαζί με τόσα άλλα. Η Nickie Barrett, παιδίατρος και λογοθεραπεύτρια, η οποία επιβλέπει
τους περίπου 40 εθελοντές που προσφέρουν τις φροντίδες τους αυτή τη
στιγμή στα μωρά του προγράμματος, εξηγεί ότι: η αγκαλιά είναι ένας
από τους καθοριστικούς παράγοντες που βοηθούν στην ανάπτυξη του
εγκεφάλου και των μαθησιακών δεξιοτήτων του μωρού που τη δέχεται. Το πρόγραμμα, όμως, ευαισθητοποιείται και για τις συνθήκες μέσα στις
οποίες καλούνται να ζήσουν τους πρώτους μήνες της ζωής τους τα πρόωρα
βρέφη -εικάζεται ότι κάθε χρόνο γεννιούνται 15 εκ. πρόωρα μωρά-, τα
οποία λόγω της μικρής σωματικής τους διάπλασης, ναι μεν περιβάλλονται
από άπειρη ιατρική φροντίδα, όχι όμως και από μεγάλη σωματική επαφή με
τους γονείς.
Ακριβώς επειδή υπάρχει φόβος από τους ενήλικες για το πώς να
αγκαλιάσουν ή να κρατήσουν ένα πρόωρο βρέφος, το πρόγραμμα ενημερώνει
για την αναγκαιότητα της τρυφερής παρουσίας και της σωματικής θερμότητας
που ειδικά αυτά τα μωρά έχουν ανάγκη…
Η ομιλία είναι μία από τις πιο σημαντικές διανοητικές ικανότητες που θα κατακτήσει ποτέ το παιδί σας.
Χωρίς αυτήν, πολλές από τις άλλες μαθησιακές ικανότητες θα δυσκολευτούν , ίσως και να εμποδιστούν. Η πρώτη επικοινωνία δεν γίνεται με λέξεις, αλλά με χαμόγελα, με το κούνημα του κεφαλιού και με κραυγές. Μαθαίνοντας να χρησιμοποιεί τις λέξεις, το παιδί μαθαίνει για τον
κόσμο που το περιβάλλει και πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που ζουν σε
αυτόν. Στην αρχή, οι λέξεις
που θα χρησιμοποιεί θα είναι πολύ περιορισμένες και θα αναφέρονται σε
ένα εύρος αντικειμένων. Μπορεί για παράδειγμα με το «νάνα» (μπανάνα) να
αναφέρεται σε οποιοδήποτε φρούτο. Με τη βοήθεια σας όμως, το παιδί σας θα αρχίσει να μαθαίνει τις διαφορές των φρούτων και τις λέξεις που τα αντιπροσωπεύουν. Φροντίστε να επικοινωνείτε μαζί του. Αν θέλει κάτι, δείξτε του ότι
καταλαβαίνετε τι είναι αυτό που θέλει, δίνοντας του το και λέγοντας του
ταυτόχρονα την ονομασία του. Μην του μιλάτε χωρίς να το κοιτάτε. Αν
θέλει την προσοχή σας, σταματήστε ό,τι άλλο κάνετε, στρέψτε το πρόσωπο
σας προς το μέρος του και ακούστε τι έχει να σας πει. Όταν το παιδί αρχίζει να μαθαίνει τη γλώσσα, τη μαθαίνει με γοργούς
ρυθμούς. Για αυτό αν και μπορεί να μην καταλαβαίνει κάποιες μεμονωμένες
λέξεις, συχνά πιάνει το νόημα της όλης πρότασης.
Να του δίνετε όση βοήθεια μπορείτε σε αυτό. Το βράδυ που είναι ώρα
για ύπνο, αρχίστε να μαζεύετε τα παιχνίδια του , βάλτε το καθετί στη
θέση του και μετά απλώστε του το χέρι για να το πάτε στο δωμάτιο του,
λέγοντας «Ώρα για ύπνο». Ακόμα και αν δεν καταλαβαίνει τις λέξεις, θα
πιάσει το νόημα. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Στα παιδιά αρέσει ο ήχος της ομιλίας και θέλουν να έχουν την προσοχή σας. Συνδυάστε αυτά τα δύο και μιλάτε του όσο πιο συχνά γίνεται! Και λίγη υπερβολή στις εκφράσεις του προσώπου σας και στις χειρονομίες σας δεν βλάπτει! Άλλωστε για ένα παιδί, το παιχνίδι της υπερβολής είναι μάθηση. Είναι
όμως και σκληρή προσπάθεια. Την ώρα που παίζει, μαθαίνει και μεγαλώνει.
Χωρίς αυτήν πολλές από τις άλλες μαθησιακές ικανότητες θα
δυσκολευτούν , ίσως και να εμποδιστούν. Η πρώτη επικοινωνία δεν γίνεται
με λέξεις
Posts
