Η «Αχλάδα» και η «ουρά» της

Η έκφραση «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» χρησιμοποιείται ως προειδοποίηση για την αποτροπή συναγωγής εύκολων ή πρόωρων συμπερασμάτων, όταν στην πραγματικότητα αναμένονται άσχημα αποτελέσματα. 

Η φράση φαίνεται να ανάγεται στον 17ο και τις αρχές του 18ου αιώνα, όταν οι Βενετοί πολεμούσαν με τους Τούρκους στα νησιά του Αιγαίου και τις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας. 

Η πιο σημαντική από τις εκστρατείες αυτές ήταν το 1687-1694 όταν με επικεφαλής τον Φραγκίσκο Μοροζίνι ένα πολυάριθμο στράτευμα μεταφέρθηκε με εκατοντάδες πολεμικά πλοία στο Αιγαίο την Πελοπόννησο και την Αττική.

Μάλιστα, οι Βενετοί έκοβαν νομίσματα πάνω στα πλοία, προκειμένου να πληρώνουν τους στρατιώτες και τα ναυτικά πληρώματα.

Οι «Αχλάδες»
Στη διάρκεια της εκστρατείας του Μοροζίνι στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, οι Βενετοί μετέφεραν στρατό με μεγάλα πολεμικά πλοία που ήταν τρικάταρτα. Το σχήμα τους έμοιαζε με εκείνο του αχλαδιού.
Για το λόγο αυτό, οι Έλληνες τα αποκαλούσαν «αχλάδες».

Όταν τα πλοία μετέφεραν στρατό για κάποια πολεμική επιχείρηση, συνήθως έσερναν πίσω τους ένα πλοιάριο. Σε αυτό υπήρχαν πυρομαχικά, όπλα, και εφόδια. Ήταν μία λύση ανάγκης που είχαν βρει οι Βενετοί προκειμένου να μπορούν να μεταφέρουν το επιπλέον πολεμικό υλικό των στρατιωτών σε μία εκστρατεία, αφού δεν υπήρχε αρκετός χώρος στο πολεμικό τους πλοίο.
Έτσι, το πλοιάριο ήταν σημάδι ότι το μεταγωγικό μετέφερε στρατεύματα για πολεμική αποστολή.

Ο τρόμος των νησιωτών
Στα νησιά του Αιγαίου όταν οι κάτοικοι έβλεπαν κάποιο μεγάλο ιστιοφόρο στον ορίζοντα προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν τον τύπο του. Αν ήταν «αχλάδα», δηλαδή βενετικό πολεμικό κοίταζαν με τρόμο αν πίσω του έσερνε πλοιάριο.

Μέχρι να γίνει αυτό, υπήρχε η ελπίδα ότι το βενετικό πλοίο δεν μετέφερε στρατό. Έτσι, ήταν πιθανό ότι θα τους προσπερνούσε.

Αν όμως διέκριναν ότι πίσω του έσερνε πλοιάριο σήμαινε ότι μετέφερε εκστρατευτικό σώμα με πιθανό στόχο το νησί τους. Έτσι, το πλοιάριο ήταν η «ουρά» της «αχλάδας», γιατί ακολουθούσε το πολεμικό. Εκείνη την εποχή, «ουρά» αποκαλούσαν τους υποτακτικούς κάποιου σημαντικού προσώπου που τον συνόδευαν και τον ακολουθούσαν σε κάθε βήμα του.

Σε όλο το νησί τότε διαδιδόταν η άσχημη είδηση ότι «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Αυτό σήμαινε ότι επίκεται επίθεση στο νησί. Αμέσως οι ντόπιοι εγκατέλειπαν τα χωριά τους με τις οικογένειες και λίγα υπάρχοντα και κατέφευγαν στα ορεινά σημεία για να σωθούν.

Στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο του Τάκη Νατσούλη, Λεξικό της Λαϊκής Σοφίας

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ακόμη δεν τον είδαμε...

... και Γιάννη τον εβγάλαμε»

    Ο Τριπολιτσιώτης Αγγελάκης Νικηταράς, παράγγειλε κάποτε του Κολοκοτρώνη –που ήταν στενός του φίλος- να κατέβει στο χωριό για να βαφτίσει το μωρό του. Ο Νικηταράς του παράγγειλε ότι το παιδί επρόκειτο να το βγάλουν Γιάννη, αλλά για να τον τιμήσουν, αποφάσισαν να του δώσουν το όνομά του, δηλαδή, Θεόδωρο.

    Ο θρυλικός Γέρος του Μωριά απάντησε τότε, πως ευχαρίστως θα πήγαινε μόλις θα «έκλεβε λίγο καιρό», γιατί τις μέρες εκείνες έδινε μάχες. Έτσι θα πέρασε ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν κι ο Κολοκοτρώνης δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει.
    Δεύτερη, λοιπόν, παραγγελία του Νικηταρά. Ώσπου ο Γέρος πήρε την απόφαση και με δύο παλικάρια του κατέβηκε στο χωριό. Αλλά μόλις μπήκε στο σπίτι του φίλου του, δεν είδε κανένα μωρό, ούτε καμιά προετοιμασία για βάφτιση.
    Τι είχε συμβεί; Η γυναίκα του Νικηταρά ήταν στις μέρες της να γεννήσει. Επειδή, όμως, ο τελευταίος ήξερε πως ο Γέρος ήταν απασχολημένος στα στρατηγικά του καθήκοντα και πως θα αργούσε οπωσδήποτε να τους επισκεφθεί –οπότε θα είχε γεννηθεί πια το παιδί– του παράγγελνε και του ξαναπαράγγελνε για τη βάφτιση.
    Όταν ο Κολοκοτρώνης άκουσε την… απολογία του Νικηταρά, ξέσπασε σε δυνατά γέλια και φώναξε:
«Ώχου! Μωρέ, ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τον βαφτίσανε!»

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Τα άπλυτα στη φόρα» και «η κουτσή Μαρία»

Αυτό το ξέρει και η κουτσή Μαρία!

Είναι μια από τις πιο γνωστές και περισσότερες διαδεδομένες παροιμίες για το όνομα Μαρία. Αλλά ποια είναι η προέλευση της;

Το λέμε πολλές φορές όταν κάτι είναι υπερβολικά γνωστό σε όλους: Αυτό το ξέρει και η κουτσή Μαρία! Είναι μια από τις πιο γνωστές και περισσότερες διαδεδομένες παροιμίες για το όνομα Μαρία. 

Αλλά ποια είναι η προέλευση της;

Τα παλιά χρόνια, που υπήρχαν γειτονιές με μονοκατοικίες και αυλές, ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν μόνο στο σπίτι και στη γειτονιά. Κύριο μέλημά της ήταν η φροντίδα του σπιτιού και της οικογένειας. Φαινομενικά αυτό έπρεπε να δείχνουν.

Πίσω όμως από αυτή την εικόνα οργίαζαν τα κουτσομπολιά. Ένας μυστικός κώδικας που αναπτύχθηκε μεταξύ των γυναικών ήταν μέσα από τα άπλυτα ρούχα!!!

Οι γυναίκες κυκλοφορούσαν  τα άπλυτα από τη μια αυλή στην άλλη και όσο πιο λερωμένα ήταν τόσο πιο καυτά ήταν τα κουτσομπολιά που είχαν να διαδώσουν στις υπόλοιπες γυναίκες της γειτονιάς.

Όσο πιο γρήγορα κυκλοφορούσαν τα νέα, τόσο πιο δημοφιλείς ήταν αυτές που τα μετέφεραν (τα νέα και τα άπλυτα!). 

Η τελευταία που θα μάθαινε τα νέα ήταν αυτή που δεν θα μπορούσε να κυκλοφορήσει, μία που θα είχε πρόβλημα, που θα ήταν κουτσή. 

Όταν όμως ένα νέο ήταν πολύ γνωστό αυτοί που το άκουγαν έλεγαν Αυτό το ξέρει και η κουτσή Μαρία θέλοντας να τονίσουν οτι αυτό ήταν τόσο διαδεδομένο που ακόμα και η κουτσή που τελευταία μάθαινε τα νέα, αυτό το ήξερε! 

Η κουτσή πήρε, το όνομα Μαρία γιατί ήταν και είναι από τα πιο διαδεδομένα ονόματα στον γυναικείο πληθυσμό.

Πηγή 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη; - What Does All Roads Lead to Rome Mean?

Ποιός Έλληνας μηχανικός εργάστηκε για το σπουδαίο οδικό δίκτυο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας;
Πολλοί δρόμοι διατηρούνται ακόμη και σήμερα...

«Φέρνουν, ξέρεις όλοι οι δρόμοι στην επτάλοφη τη Ρώμη», γράφει ο Γρυπάρης στο ποίημά του «Συναποθανούμενοι», καθώς το τεχνικό θαύμα του οδικού δικτύου των Ρωμαίων, εμπνέει τις τέχνες και τις επιστήμες μέχρι σήμερα.

What Does All Roads Lead to Rome Mean?

Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατασκεύασε περίπου 50.000 μίλια αυτοκινητοδρόμων, που διαπερνούσαν τον αρχαίο μεσογειακό κόσμο, από τη Βρετανία έως την σύγχρονη Τουρκία και από τον ποταμό Δούναβη έως τη βόρεια Αφρική.

περισσότερα εδώ

Πολλοί από τους δρόμους που κατασκεύαζαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι διατηρούνται σε θαυμάσια κατάσταση μέχρι σήμερα. 

Οι δρόμοι αυτοί κατασκευάζονταν με αφετηρία πάντοτε τη Ρώμη, προς όλα τα σημεία της αυτοκρατορίας. 

Ένας από τους σπουδαίους μηχανικούς εκείνης της εποχής ήταν ο Πόμπλιος Γάλλιας, ο οποίος δημιούργησε δική του σχολή με τρεις χιλιάδες μαθητές, από τους οποίους ξεχώριζε μονάχα τρεις. 

Τον Σκιπίωνα, τον Μάρκελλο και τον Αθηναίο Ιριδινό. Σε αυτούς έκανε ιδιαίτερα μαθήματα και τους μετέδωσε τις γνώσεις και τα μυστικά από την εμπειρία του. 

Ήταν η εποχή που μόλις είχε αρχίσει να φτιάχνεται η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ο Πόμπλιος Γάλλιας με τους μαθητές του, ανέλαβε να επιμηκύνει όλους τους δρόμους που άρχιζαν από τη Ρώμη προς τις άλλες χώρες....

Τριακόσιες χιλιάδες σκλάβοι δούλευαν κάτω από τις διαταγές του και όταν πέθανε από ελώδη πυρετό, το έργο του συνέχισαν οι τρεις μαθητές του. 

Από τους δρόμους εκείνους ξεκινούσαν οι ρωμαϊκές λεγεώνες για να κατακτήσουν την Ευρώπη. 

Τεχνικά, οι συγκεκριμένες οδοί αποτελούν στέρες κατασκευές και δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλα τους τμήματα επιδεικνύουν τεράστια αντοχή και σώζονται μέχρι σήμερα. 

Από εκείνη την εποχή έμεινε η φράση: 

«Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη», η οποία χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να σημειώσουμε ότι όλες οι προσπάθειες μας και τα μέσα οδηγούν στον ίδιο σκοπό....

ΠΗΓΗ: “3.000 λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις”, Τάκη Νατσούλης, Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης...

mixanitouxronou
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Κοράκιασα από τη δίψα»! Αλήθεια, από πότε και γιατί λέμε αυτή τη φράση; Ο αστερισμός του Κρατήρα και του Κόρακα

Σε κάποια µικρή, ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν µια σηµαντική θυσία στο θεό Απόλλωνα.

Υπήρχε στην περιοχή τους ανάµεσα σε δύσßατα φαράγγια μια πηγή της οποίας το νερό το θεωρούσαν ιερό και το χρησιµοποιούσαν στις θυσίες. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σηµαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδροµή για να φέρει το «ιερό» νερό.

Ξαφνικά, ακούστηκε µια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός µεγαλόσωµου κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάßει το συγκεκριµένο εγχείρηµα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, µιας και µε τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.

Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα µια µικρή υδρία, αυτός την άρπαξε µε τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό µε κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε µια συκιά γεµάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιµάζει µερικά σύκα. Τα σύκα όµως ήταν άγουρα και ο κόρακας αποφάσισε να περιµένει µέχρι να ωριµάσουν, ξεχνώντας όµως την αποστολή που είχε αναλάßει για λογαριασµό των ανθρώπων.

Περίµενε τελικά δύο ολόκληρες µέρες ώσπου τα σύκα ωρίµασαν. Έφαγε πολλά µέχρι που κάποια στιγµή θυµήθηκε τον πραγµατικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέµισε µε νερό τη µικρή υδρία, άρπαξε µε το ράµφος του ένα µεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάµνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να µάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει µε το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριµένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή µε αποτέλεσµα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιµήθηκε, αυτός γέµισε την υδρία µε το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.

Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το µε πέτρες και ξύλα. Όµως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισµένος αποφάσισε να τιµωρήσει τον κόρακα για το ψέµα του. Έτσι από εκείνη την ηµέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το µαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, µέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό.

Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση «Κοράκιασα από τη δίψα». Και αυτή η φράση έχει παραµείνει ως τις µέρες µας…

antikleidi

Ο αστερισμός του Κρατήρα και του Κόρακα

Tοῦτο τὸ ἄστρον κοινόν ἐστιν ἀπὸ πράξεως γεγονὸς ἐναργοῦς. τιμὴν γὰρ ἔχει ὁ κόραξ παρὰ τῷ Ἀπόλλωνι· ἑκάστῳ γὰρ τῶν Θεῶν ὄρνεόν ἐστιν ἀνακείμενον· θυσίας δὲ γενομένης τοῖς Θεοῖς σπονδὴν πεμφθεὶς κομίσαι [ἐνέγκαι] ἀπὸ κρήνης τινός, ἰδὼν παρὰ τὴν κρήνην συκῆν ὀλίνθους [ἐρινεοὺς] ἔχουσαν ἔμεινεν ἕως πεπανθῶσιν· μεθ' ἱκανὰς δὲ ἡμέρας πεπανθέντων τούτων καὶ φαγὼν τῶν συκῶν αἰσθόμενος τὸ ἁμάρτημα ἐξαρπάσας καὶ τὸν ἐν τῇ κρήνῃ ὕδρον ἔφερε σὺν τῷ κρατῆρι, φάσκων αὐτὸν ἐκπίνειν καθ' ἡμέραν τὸ γιγνόμενον ἐν τῇ κρήνῃ ὕδωρ· ὁ δὲ Ἀπόλλων ἐπιγνοὺς τὰ ὄντα τῷ μὲν κόρακι ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐπιτίμιον ἔθηκεν ἱκανὸν τὸν χρόνον τοῦτον διψῆν, καθάπερ Ἀριστοτέλης εἴρηκεν ἐν τοῖς περὶ θηρίων, καὶ Ἀρχέλαος δέ φησιν ὁμοίως ἐν τοῖς Ἰδιοφυέσιν. μνημόνευμα δὲ δώσων τῆς εἰς Θεοὺς ἁμαρτίας σαφές, εἰκονίσας ἐν τοῖς ἄστροις ἔθηκεν εἶναι τόν τε Ὑδρον καὶ <τὸν Κρατῆρα καὶ τὸν Κόρακα> μὴ δυνάμενον πιεῖν καὶ μὴ προσελθεῖν.

Ερατοσθένης, Καταστερισμοί, 1,41

Γιατί τα μωρά «τα φέρνει ο πελαργός»;;

Πώς  ξεκίνησε αυτός ο μύθος, που έχει συντροφεύσει πολλά παιδιά στον ύπνο τους;
Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα της ιστοσελίδας Today I Found Out, στην ελληνική μυθολογία οι πελαργοί εμφανίζονται ως κλέφτες μωρών. Η Ήρα μετέτρεψε την αντίπαλό της σε πελαργό και εκείνη προσπάθησε να κλέψει το γιο της.

Στην αιγυπτιακή μυθολογία, η ψυχή ενός ανθρώπου παρουσιαζόταν με τη μορφή ενός πελαργού. Η επιστροφή ενός πελαργού σήμαινε και την επιστροφή της ψυχής, κάτι που σήμαινε ότι το άτομο μπορούσε να «αναγεννηθεί».
Στη σκανδιναβική μυθολογία ο πελαργός αναπαριστούσε τις οικογενειακές αξίες και την αφοσίωση του ενός στον άλλον.
Σε αρκετές μυθολογίες οι πελαργοί αποτελούσαν ακόμη σύμβολο πίστης και μονογαμίας, καθώς οι άνθρωποι πίστευαν ότι τα πτηνά αυτά μένουν με το ταίρι τους για μια ζωή.
Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνουν οι πελαργοί είναι να… επιστρέφουν στις ίδιες φωλιές κάθε χρόνο, ενώ συνηθίζουν να ζευγαρώνουν με το ίδιο ταίρι.
Οι πελαργοί εμφανίζονται ακόμη σε κινεζικούς, ισραηλινούς και άλλους ευρωπαϊκούς μύθους, όμως η σύνδεσή τους με την έλευση ενός μωρού πιστεύεται ότι ξεκίνησε από τη Γερμανία εκατοντάδες χρόνια πριν.
Η φυσική συμπεριφορά των πελαργών προσδίδει μερικές ενδείξεις για τη σύνδεσή τους με τη γέννηση:
Ως αποδημητικά πτηνά, οι πελαργοί πετούν νότια το φθινόπωρο και επιστρέφουν στην Ευρώπη εννέα μήνες αργότερα.
Η γιορτή του θερινού ηλιοστασίου (21η Ιουνίου) σχετιζόταν με το γάμο και τη γονιμότητα.
Πολλά παιδιά λοιπόν που γεννιούνταν το Μάρτιο και τον Απρίλιο είχαν συλληφθεί τον Ιούνιο του προηγούμενου έτους. Την περίοδο αυτή γίνονταν πολλοί γάμοι, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να γεννιούνται περίπου την εποχή που επέστρεφαν οι πελαργοί στις φωλιές τους.
Ο συμβολισμός του προτύπου της μετανάστευσης των πελαργών σε συνδυασμό με την παρουσία τους σε μύθους και θρύλους πιθανόν να συνέβαλε στην αύξηση της δημοτικότητας της συγκεκριμένης ιστορίας.
babyradio

Γιατί το λέμε έτσι; «Περί όνου σκιάς»

Λέμε ότι κάποιοι μαλώνουν «περί όνου σκιάς» (για την σκιά του γαϊδάρου), όταν φιλονικούν για κάτι ασήμαντο. 
.
Η έκφραση προέρχεται από ένα περιστατικό με τον Αθηναίο ρήτορα Δημοσθένη, ο οποίος ενώ αγορεύει στην εκκλησία του Δήμου και προσπαθεί να διαφωτίσει τους συμπολίτες του για τα μεγάλα προβλήματα της πόλης τους αυτοί ... «αγρόν ηγόρασαν»! 
Τότε αυτός, για να τους κεντρίσει την προσοχή, άρχισε να τους αφηγείται μια ιστορία μεταξύ ενός αγωγιάτη κι ενός ταξιδιώτη.

Ο ταξιδιώτης είχε νοικιάσει τον γάιδαρο του αγωγιάτη και ταξίδευαν παρέα για τα Μέγαρα. Στον δρόμο, σταμάτησαν κάπου να ξεκουραστούν. Έκανε όμως ζέστη και δέντρο εκεί γύρω για να προφυλαχτούν απ’ τον ήλιο και να δροσιστούν λίγο, δεν υπήρχε. 
Ο ταξιδιώτης, αφού ξεπέζεψε απ’ τον γάιδαρο, έσπευσε να ξαπλώσει στην σκιά του. Ο αγωγιάτης όμως δεν τον άφησε, διεκδικώντας την σκιά του γαϊδάρου για τον εαυτό του, καθώς όπως του είπε, ενοικίασε μόνο τον γάιδαρο κι όχι και την σκιά του. Για τον λόγο αυτόν κατέληξαν στο δικαστήριο.

.

Στο σημείο αυτό, ο Δημοσθένης σταμάτησε την αφήγησή του και οι ακροατές του, που μέχρι πριν λίγο αδιαφορούσαν για ότι έλεγε, τον ρώτησαν με αγωνία να τους πει τι κατάληξη είχε η υπόθεση. 
Ο Δημοσθένης τότε τους χλεύασε που αντί να ασχολούνται με σοβαρά θέματα, κάθονται και ασχολούνται με την σκιά ενός γαϊδάρου.

.
by Αντικλείδι

Εγκυκλοπαιδικά: Γιατί το λέμε έτσι; «Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα»

Η φράση ξεκινάει και γίνεται πολύ γνωστή από το παρακάτω τραγούδι, που γράφτηκε για το θρήνο της Πόλης:

«Τ’ απάνω βήμα πάρθηκεν. Το κάτω ποκοιμάται.
Το μεσακό εστράγγισε, παιδιά, πάρθην η Πόλη.
Πήραν την Πόλη! Πήραν την! Πήραν και την Ασία.
Πήραν και την Άγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι.
Με τετρακόσια σήμαντρα, με εξήντα καλογέρους.
Κλαμμός, θραμμός, που γένηκε εκείνην την ημέρα !
Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα»

«Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα»

Όταν έπεφτε μια πόλη, ύστερα από μεγάλη πολιορκία, οι στρατιώτες που έμπαιναν μέσα νικητές λαφυραγωγούσαν (έπαιρναν σαν λάφυρα) αντικείμενα, αλλά και παιδιά και γυναίκες, που τους πουλούσαν, και το κέρδος τους ήταν πολύ μεγάλο. 
Αλλού μαζεύανε τους άντρες, αλλού τις γυναίκες και αλλού τα παιδιά, που κλαίγοντας φωνάζαν τους γονείς τους.
.
πηγή: holargou1