Ξέρεις τι δεν έχω συναντήσει;

Ξέρεις τι δεν έχω συναντήσει;

Ξεκούραστη γυναίκα.

Γυναίκα που να έχει το κεφάλι της άδειο από χίλιες σκέψεις και υποχρεώσεις.

Γυναίκα που να μην τρέχει για δουλειές, διαβάσματα, πτυχία, παιδιά, σκυλιά, γατιά…

Γυναίκα που να έχει πρόγραμμα. Γυναίκα που να τα έχει όλα ρυθμισμένα -όπως σε κάτι ταινίες ή σε διαφημίσεις-.

Δεν έχω συναντήσει γυναίκα που να μου πει, ”Βαριέμαι. Δεν ξέρω τι να κάνω με τον χρόνο μου”.

Δεν έχω συναντήσει γυναίκα, που τον καφέ και το τσιγάρο της να μην τα κάνει στη ζούλα. Στα κλεφτά.

Και έτσι που λες, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:

Ή εγώ πολλές γυναίκες δεν συνάντησα, ή πρέπει όλοι μας να αρχίσουμε, να ξεκουράζουμε τις γυναίκες λίγο παραπάνω…

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γυναίκες καλλιτέχνιδες στην Αρχαιότητα

Σύμβολο μητρότητας, αναπαράσταση της ιερότητας και πρότυπο ομορφιάς είναι από τα θέματα που μας έρχονται από τα αρχαία χρόνια με κεντρικό μοντέλο τη γυναίκα. Ωστόσο, τι ξέρουμε για τις γυναίκες καλλιτέχνιδες στην Αρχαιότητα; 

Σε όλη την ιστορία της τέχνης, οι γυναίκες καλλιτέχνιδες έχουν αντιμετωπίσει εμπόδια στην εκπαίδευση, στην άσκηση και στην αναγνώριση της δουλειάς τους. Ωστόσο από την αρχαιότητα, πολλές γυναίκες ξεχασμένες για αιώνες, υπήρξαν καταξιωμένες καλλιτέχνιδες.

Χάρη στον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, μερικά ονόματα έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας. Μάλιστα ο ίδιος ο Πλίνιος στο βιβλίο 35 “Περί της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής”, καταγράφει μια κορινθιακή παράδοση που αποδίδει την “εφεύρεση μιας πρωτότυπης μεθόδου σχεδίου”… σε μια γυναίκα!

Η κόρη του αγγειοπλάστη Βουτάδη, ερωτεύτηκε έναν νεαρό που ετοιμαζόταν να φύγει στο εξωτερικό. Την τελευταία νύχτα, η κοπέλα είχε την ιδέα να κρατήσει ένα πορτραίτο του αγαπημένου της, το οποίο ζωγράφισε με ένα κομμάτι ξερού πηλού πάνω στον ίσκιο που έκανε το προφίλ του προσώπου στον τοίχο. Ο πατέρας της βλέποντας την ανακάλυψη γέμισε με πηλό τη μορφή δημιουργώντας ένα ανάγλυφο πορτραίτο από το αρχικό σχήμα.

Ο μύθος της κόρης του Βουτάδη. Έργο του Joseph Wright

Εκτός από τον Πλίνιο, ο Πτολεμαίος Χέννος και ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς καταγράφουν επίσης ονόματα διάφορων γυναικών που ξεχώρισαν στην τέχνη:

Η Κόρα (600 π.Χ) ήταν θυγατέρα και βοηθός του αγγειοπλάστη Βουτάδη και σχεδίασε, μεταξύ άλλων, με κάρβουνο και πάνω στον τοίχο του σπιτιού της, την αναχώρηση του αγαπημένου της. Απ’ αυτό το σχέδιο εμπνεόμενος ο πατέρας της, δημιούργησε το πρώτο πήλινο μενταγιόν.

Τιμαρέτη

Κόρη του ζωγράφου Μίκωνα, έζησε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Η Τιμαρέτη απαξιώνει τα καθήκοντα των γυναικών για να ασκεί την τέχνη του πατέρα της. Ήταν γνωστή στην εποχή της για έναν πίνακα της Αρτέμιδος που βρισκόταν στην Έφεσο για πολλά χρόνια.

Έλενα της Αιγύπτου

Η Έλενα υπήρξε ζωγράφος που έζησε στην Αίγυπτο τον 4ο αιώνα π.Χ. κατά την Ελληνιστική περίοδο. Έμαθε ζωγραφική από τον πατέρα της Τίμωνα. Ο Πτολεμαίος Χέννος της αποδίδει το έργο “Μάχη της Ισσού” που παριστάνει τη νίκη του Μεγάλου Αλεξάνδρου επί του Δαρείου του Γ’. Σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, υπήρχε ένα αντίγραφο του έργου σε μωσαϊκό. Η γνωστή μωσαϊκή αναπαραγωγή της “Μάχης της Ισσού” που βρέθηκε στην Πομπηία θα μπορούσε να είναι αντίγραφο του έργου της Έλενας. Ωστόσο, το έργο αποδίδεται και στον Φιλόξενο από την Ερέτρια.

Ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Πομπηία)

Λάια από την Κύζικο

Η Λάια ή Λάλα ήταν ζωγράφος και γλύπτρια. Ήταν ελληνικής καταγωγής, έζησε στη Ρώμη γύρω στον 1ο αιώνα π.Χ. Ζωγράφιζε κυρίως γυναικεία πορτραίτα, από τα οποία ξεχωρίζουν ένα πορτραίτο ηλικιωμένης στην Νάπολη και μια αυτοπροσωπογραφία (ασυνήθιστο για την εποχή) που έκανε με τη βοήθεια ενός καθρέπτη! Ο Πλίνιος μας λέει για αυτήν: “Κανείς δεν είχε πιο γρήγορο χέρι στη ζωγραφική και το καλλιτεχνικό της ταλέντο ήταν τέτοιο που οι τιμές των έργων της ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτές των σύγχρονών της”. Λέγεται ότι η Λάια ήταν τόσο αφοσιωμένη στην τέχνη που δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Λάια από την Κύζικο. Έργο του Michel Corneille

Αναξάνδρα

Η Αναξάνδρα από τη Σικυώνα, ήταν ζωγράφος που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. Ήταν κόρη και μαθήτρια του Νεάλκη, του ζωγράφου μυθολογικών θεμάτων. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρεται σε αυτήν στο έργο του “οι γυναίκες είναι τόσο ικανές όσο οι άντρες να φτάσουν στην τελειότητα”. Η πηγή του Κλήμη είναι ένα χαμένο έργο του ελληνιστή Δίδυμου χαλκέντερου (1ος αι. π.Χ.)

Ειρήνη

Ήταν κόρη και μαθήτρια του ζωγράφου Κρατίνου. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά της έργα ήταν ένα “κορίτσι” που βρισκόταν στην Ελευσίνα.

Η Κυρήνη, της οποίας ένας ζωγραφικός πίνακας διεσώθη στην Προσπερίνα.

Η Αριστάντη, η οποία ζωγράφισε τον Εσκουλάπιους.(Ασκληπιό)

Καλυψώ

Ήταν γνωστή ζωγράφος καθημερινών σκηνών, έργα της είναι ένα πορτραίτο του Θεόδωρου του ταχυδακτυλουργού και ένας πίνακας της χορεύτριας Αλκισθένης.

Η Λαμία, η περίφημη αθηναία εταίρα, αγαπημένη του Δημήτριου του πολιορκητή, η οποία ίδρυσε στη Σικυώνα την πρώτη Πινακοθήκη στον κόσμο.

Αρισταρέτη

Κόρη και μαθήτρια του Νεάρχου, η οποία είχε ζωγραφίσει έναν “Ασκληπιό”.

Ολυμπία

Η Ολυμπία ήταν ζωγράφος αλλά δεν έχουμε πληροφορίες για τα έργα της. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι είχε μαθητή τον Αυτόβουλο.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι, εφόσον από τις πηγές καταγράφεται ότι αυτές οι καταξιωμένες καλλιτέχνιδες υπήρχαν, τότε γιατί ξεχάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου;

 

greektoys.org

olympia.gr

womeninantiquity
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγκλωβισμένες στη βία χιλιάδες γυναίκες στη διάρκεια της καραντίνας

Η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών τιμάται κάθε χρόνο στις 25 Νοεμβρίου, από το 1960. Ωστόσο, αν και από τότε έχουν γίνει τεράστια βήματα για την αντιμετώπιση του φαινομένου σε ψυχολογικό και νομικό επίπεδο, οι συμπεριφορές παραμένουν ίδιες.

The hand-painted faces of women decorate small pillows before being made into key rings
by Erika Martinez

Τον τελευταίο χρόνο περίπου τέσσερις χιλιάδες οχτακόσιες εβδομήντα δύο γυναίκες σε όλη την Ελλάδα βρήκαν το κουράγιο να καταγγείλουν πως έπεσαν θύματα βίας, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Η Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων συγκεντρώνει τα στοιχεία και τα παρουσιάζει σήμερα στην Πρώτη Ετήσια Έκθεση για τη Βία κατά των Γυναικών.

Η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών τιμάται κάθε χρόνο στις 25 Νοεμβρίου, από το 1960. Ωστόσο, αν και από τότε έχουν γίνει τεράστια βήματα για την αντιμετώπιση του φαινομένου σε ψυχολογικό και νομικό επίπεδο, οι συμπεριφορές παραμένουν ίδιες. Πίσω από κλειστές πόρτες και παράθυρα εκτυλίσσονται καθημερινά ιστορίες απελπισίας και πόνου.

«Είναι οριζόντιο πρόβλημα» λέει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η αρμόδια Γενική Γραμματέας, Μαρία Συρυγγέλα και συμπληρώνει: «Μπορεί καμιά φορά να νομίζουμε ότι αυτό το πρόβλημα αφορά γυναίκες από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Δεν ισχύει. Δεν έχει ταξικούς περιορισμούς, ούτε μορφωτικούς περιορισμούς».

Το σιωπηλό σινιάλο

Μια γυναίκα σηκώνει την παλάμη της. Διπλώνει τον αντίχειρα και τον κλείνει μέσα στη γροθιά της. Βρίσκεται σε κίνδυνο. Πρόκειται για διεθνές μη λεκτικό κώδικα και δηλώνει πως υφίσταται βία. Το σιωπηλό σινιάλο διαδόθηκε ευρέως στη διάρκεια της καραντίνας, όπου τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας αυξήθηκαν σε όλη την υφήλιο, σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Στην Ελλάδα, το διάστημα της πρώτης καραντίνας οι κλήσεις προς την Τηλεφωνική Γραμμή Υποστήριξης SOS 15900, αυξήθηκαν κατά 230%. Οι ειδικοί ήξεραν ότι τα περιστατικά βίας αυξάνονται όταν τα ζευγάρια περνούν περισσότερο χρόνο μαζί. «Τις νύχτες και τις αργίες γίνονται συνήθως τα περισσότερα περιστατικά» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η ψυχολόγος του Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών δήμου Αγρινίου, Νατάσα Μακρυδήμα. 

Στο διάστημα της καραντίνας μάλιστα σε όλες τις περιφερειακές ενότητες, ξενοδοχεία αποτέλεσαν έκτακτα καταλύματα. Αυτό συνέβη προκειμένου οι γυναίκες και τα παιδιά τους να ολοκληρώσουν τις ιατρικές εξετάσεις που απαιτούνται για να μπουν σε έναν από τους είκοσι ξενώνες, οι οποίοι λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους.

Σύμφωνα με το καταστατικό, οι κακοποιημένες γυναίκες με τα παιδιά τους μπορούν να μείνουν εκεί τρεις έως έξι μήνες. Αν υπάρχει ανάγκη και παραπάνω. «Στην αρχή ήταν το ίδρυμα. Τώρα είναι το σπίτι μας. Και το ακούω από τα παιδιά που μένουν εδώ. Λένε πάμε σπίτι μας, είμαστε σπίτι μας» περιγράφει η Ν. Μακρυδήμα.

Οι ασχολίες είναι παρόμοιες με αυτές ενός σπιτιού. Τα παιδιά όταν γυρίζουν από το σχολείο διαβάζουν και παίζουν. Οι γυναίκες ασχολούνται με την φροντίδα του ξενώνα, την μαγειρική και την ανάγνωση. Παράλληλα, ασχολούνται με την ψυχική τους ενδυνάμωση με τη βοήθεια ψυχολόγων, παιδοψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών.

Φοβούνται και σιωπούν

Η Αττική «κρατάει τα σκήπτρα» της κακοποίησης γυναικών, σε σχέση με τις υπόλοιπες περιφέρειες. Ωστόσο, τα περιστατικά που αναφέρονται δεν είναι μόνον αυτά. Πολλές γυναίκες νιώθουν ντροπή και δεν τολμούν να αρθρώσουν αυτό που τις βασανίζει.

«Αυτές οι γυναίκες, υποτιμούν πάρα πολύ το γεγονός. Το υποβαθμίζουν. Λένε ένα χαστούκι ήταν, δεν γίνεται συχνά» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κλινική ψυχολόγος και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Άννα Κανδαράκη. «Από πίσω υπάρχει ένα κομμάτι ενοχής, ότι με κάποιον τρόπο κι εγώ το προκαλώ. Η βαθύτερή τους πεποίθηση, ακόμα και αν δεν λέγεται, είναι ότι σε όλες τις σχέσεις υπάρχει βία», συμπληρώνει η ειδικός που έχει συντελέσει στην θεραπεία κακοποιημένων γυναικών στο Παρίσι. 

Τόσο η κλινική εμπειρία, όσο και η βιβλιογραφία, δείχνουν ότι αυτές οι γυναίκες μέχρι να ζητήσουν βοήθεια έχουν υποστεί επανειλειμμένως βία και έχουν φτάσει σε σημείο να φοβηθούν για τη ζωή τους. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο οι περισσότερες καταγγελίες γίνονται στην Σουηδία. Όχι γιατί εκεί οι άνθρωποι είναι πιο βίαιοι, αλλά γιατί οι γυναίκες γνωρίζουν καλύτερα τα δικαιώματά τους.

Η βία κατά των γυναικών δεν συναντάται μόνο στο οικογενειακό περιβάλλον αλλά και στο εργασιακό, όπου παίρνει τη μορφή της σεξουαλικής παρενόχλησης, της ταπείνωσης και του περιορισμού. Οι ειδικοί καταχωρούν και νέες μορφές βίας κατά των γυναικών που έχουν να κάνουν με τον κυβερνοχώρο. Αυτές διαχωρίζονται σε διαδικτυακή παρακολούθηση, διαδικτυακή παρενόχληση και μη συνεναιτική πορνογραφία.

Πηγή: ΑΜΠΕ
in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

29 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες θύματα σύγχρονης δουλείας

Νέα έκθεση, εκτιμά ότι 29 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια είναι θύματα σύγχρονης δουλείας.

Με πρακτικές όπως σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία και καταναγκαστικός γάμος.

Οι γυναίκες και τα κορίτσια αντιπροσωπεύουν το 71% όλων των θυμάτων της σύγχρονης δουλείας.

“Η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στη δουλεία σήμερα, από κάθε άλλη φορά στην ανθρώπινη ιστορία”.

Αυτό τόνισε σε συνέντευξη Τύπου του ΟΗΕ η Γκρέις Φόρεστ, συν-ιδρύτρια της οργάνωσης αντι-σκλαβιάς Walk Free.

Όπως επεσήμανε τα στοιχεία  της έκθεσης Stacked Odds δείχνουν ότι μία στις 130 γυναίκες και κορίτσια ζει σήμερα στη σύγχρονη δουλεία.
Σύμφωνα με την έκθεση Stacked Odds, οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν:

• Το 99% όλων των θυμάτων σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
• Το 84% όλων των θυμάτων καταναγκαστικού γάμου.
• Το 58% όλων των θυμάτων καταναγκαστικής εργασίας.

Το πρόσωπο της σύγχρονης δουλείας “έχει αλλάξει ριζικά”

“Βλέπουμε ομαλοποιημένη εκμετάλλευση στην οικονομία μας σε διεθνικές αλυσίδες εφοδιασμού και επίσης σε μεταναστευτικές οδούς, είπε η Γκρέις Φόρεστ.
Οι πιο ευάλωτοι άνθρωποι στον κόσμο υποφέρουν ακόμη περισσότερο σε αυτήν την πρακτική της σύγχρονης δουλείας, λόγω του COVID-19″.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, υπήρξε “απότομη αύξηση του καταναγκαστικού γάμου των παιδιών. Και εκμετάλλευση στις συνθήκες εργασίας σε όλο τον κόσμο”.

Γιατί η σύγχρονη δουλεία επηρεάζει δυσανάλογα τις γυναίκες και τα κορίτσια

Η σύγχρονη δουλεία οφείλεται σε ανισορροπίες εξουσίας. Οι οποίες, για τις γυναίκες και τα κορίτσια, επιδεινώνονται από την ανισότητα και τις διακρίσεις λόγω φύλου.

Δυστυχώς, η ανισότητα των φύλων και οι διακρίσεις είναι βαθιά ενσωματωμένες στον ιστό της ζωής και της κοινωνίας μας. Τους νόμους και τους κοινωνικούς κανόνες που ζούμε. Τις διαφορετικές προσδοκίες που επιβάλλονται στις κόρες σε σύγκριση με τους γιους, τις προκαταλήψεις που περιορίζουν αυτό που μπορούν και δεν μπορούν να επιτύχουν οι γυναίκες και τα κορίτσια.

Στις περισσότερες χώρες, λιγότερα κορίτσια φοιτούν στο σχολείο και έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη από τα αγόρια. Και οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να καταλήξουν σε φτώχεια, να εργαστούν σε τομείς υψηλού κινδύνου της άτυπης οικονομίας. Και τελικά, να παγιδευτούν στη σύγχρονη δουλεία, από τους άνδρες.

Παγκόσμια εκστρατεία των Walk Free και Every Woman Every Child του ΟΗΕ

Το Walk Free και το πρόγραμμα Every Woman Every Child του ΟΗΕ ξεκινούν μια παγκόσμια εκστρατεία. Για να απαιτήσουν δράση για την εξάλειψη της σύγχρονης δουλείας.

Η εκστρατεία προτρέπει τον τερματισμό του καταναγκαστικού γάμου παιδιών, που 136 χώρες δεν έχουν ακόμη ποινικοποιήσει.

Η εκστρατεία προτρέπει επίσης τη διαφάνεια και την υπευθυνότητα για τις πολυεθνικές.

“Γνωρίζουμε ότι γυναίκες και κορίτσια βιώνουν πρωτοφανή επίπεδα εκμετάλλευσης και καταναγκαστικής εργασίας σε αλυσίδες εφοδιασμού των αγαθών που αγοράζουμε. Και χρησιμοποιούμε καθημερινά. Όπως ρούχα, καφές, τεχνολογία”, δήλωσε η Γκρέις Φόρεστ.

ecozen.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για τις γυναίκες της Μόρια

Χαιρετισμούς σε όλο τον κόσμο. 

Είμαι η Α. Μ. Είμαι 19 ετών. 

Είμαι από το Αφγανιστάν. 

Γεννήθηκα στην Χεράτ του Αφγανιστάν. 

Τώρα ζω με την οικογένειά μου στο καμπ της Μόριας, ως πρόσφυγας

Γράφω αυτό το γράμμα μια χειμωνιάτικη μέρα στη Μόρια. 

Θέλω να ξέρετε για τη φρικτή και αγχωτική κατάσταση του καμπ της Μόριας. 

Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε; 

Αλλά γιατί δε ζούμε σαν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο;

Η Μόρια είναι πολύ συνωστισμένη. 

Όταν το δείτε, δε θα το πιστεύετε. 

“Πώς ζουν τόσοι άνθρωποι σε έναν τόσο μικρό χώρο;” θα αναρωτηθείτε.

Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να χρησιμοποιούν δημόσια λουτρά και τουαλέτες, αντί να χρησιμοποιούν προσωπικά. 

Τώρα, αυτή τη χειμωνιάτικη μέρα στη Μόρια οι πρόσφυγες αναγκάζονται να κάνουν μπάνιο με κρύο νερό. Μετά από αυτό αρρωσταίνουν.

Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να αφήνουν τα μωρά και τα παιδιά τους μόνα στη σκηνή, απλά για να πάνε στην ουρά του συσσιτίου, και αφού περιμένουν για τρεις ή τέσσερις ώρες στην ουρά, οι μητέρες μπορούν να πάρουν το φαγητό και το νερό τους. 

Το μωρό κλαίει για 3-4 ώρες, γιατί η μητέρα του δεν είναι στη σκηνή. 

Οι πρόσφυγες (συμπεριλαμβανομένων των μανάδων) πρέπει να πάνε στην ουρά του συσσιτίου τρεις φορές τη μέρα – πρωί, μεσημέρι, απόγευμα. 

Τι πιστεύετε; 

Τι θα συμβεί σε αυτά τα μωρά ή τα παιδιά, αφού κλάψουν για 3-4 ώρες;

Όταν ένας πρόσφυγας αρρωσταίνει, αναγκάζεται να περιμένει στην ουρά για πολλή ώρα, περιμένοντας να πάει σε γιατρό. 

Οι περισσότεροι ασθενείς δε θα δουν ποτέ τους φάρμακα, επειδή τα φάρμακα είναι πολύ λίγα, για να δοθούν σε όλους τους ασθενείς. 

Τι θα απογίνουν αυτοί οι ασθενείς; 

Και κάποιες φορές, γυναίκες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν άντρα μεταφραστή, για να εξηγήσουν το πρόβλημά τους στον γιατρό.

Ένα άλλο πράγμα που με ενοχλεί στη Μόρια είναι το εξής: 

Το ταλέντο παιδιών και εφήβων που χάνεται, επειδή δεν υπάρχουν αρκετά σχολεία για όλους. 

Τα παιδιά παίζουν όλη μέρα, αντί να είναι στο σχολείο, να μελετούν και να βελτιώνουν τις γνώσεις τους. 

Όχι μόνο παιδιά, αλλά και έφηβοι. 

Εννοώ πως έφηβοι δε μπορούν να πάνε σχολείο, δε μπορούν να μελετήσουν, δε μπορούν να βελτιώσουν τις γνώσεις τους, όπως και τα παιδιά. 

Ομοίως μερικές μητέρες θέλουν να σπουδάσουν, αλλά δε μπορούν.

Τον περισσότερο καιρό δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα. 

Η σκηνή μας είναι πού κρύα, γιατί εμείς (όλοι οι πρόσφυγες) δε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σόμπες χωρίς ρεύμα. 

Και δε μπορούμε να φτιάξουμε φαγητό χωρίς ρεύμα. 

Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να ανάβουν φωτιές για να κρατήσουν τη σκηνή ζεστή και για να μαγειρέψουν. 

Μερικές φορές και το να βρεις νερό στη Μόρια είναι πολύ δύσκολο.

Η τελευταία μου πρόταση:

Παρακαλώ Ευρωπαϊκές χώρες, βάλτε τους εαυτούς σας στη θέση των προσφύγων, και μέσα από τα μάτια των προσφύγων δείτε τη ζωή. 

Παρακαλώ δεχτείτε μας, όλους τους πρόσφυγες. 

Ξέρω ότι η επιστολή μου θα αναγνωσθεί την Ημέρα της Γυναίκας. Γι' αυτό εύχομαι μια μέρα όλες οι γυναίκες της Μόριας να ζήσουν σε ένα άνετο μέρος, με ήρεμο μυαλό.

Ελπίζω η επιστολή νου να αλλάξει κάτι στη ζωή όλων των προσφύγων. 

Είμαι αισιόδοξο άτομο. 

Πιστεύω ότι κάποια μέρα στο μέλλον, καλά πράγματα θα συμβούν στις ζωές μας, στις ζωές όλων των προσφύγων.

Ελπίζω. Ελπίζω…

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι