Το προσφυγόπουλο από τη «ζούγκλα» της Μόριας που αρίστευσε

Πριν από τρία χρόνια δεν ήξερε ούτε μια ελληνική λέξη και σήμερα με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων είναι αριστούχος και έτοιμος να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

Ο Ιρανός πρόσφυγας Κούρος Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί, όπως γράφει η ιστοσελίδα stonisi, αναδείχθηκε δεύτερος σε βαθμολογία στις φετινές πανελλήνιες εξετάσεις μαθητής της θετικής κατεύθυνσης του Πρότυπου Λυκείου Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Έγραψε 20 στα Μαθηματικά και στην Φυσική, 19,5 στη Χημεία και 13,5 στην έκθεση. «Έ λογικό είναι λέει γελώντας» αφού τρία χρόνια πριν δεν ήξερε ούτε μια ελληνική λέξη! Πλέον όπως λέει θέλει να σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.

Η οικογένεια του έφυγε από το Ιράν όπου ο πατέρας του ήταν ενάντια εκεί στο θεοκρατικό καθεστώς. Από ακτή της Τουρκίας ένα βράδυ «στις 15 Αυγούστου του 2019 πέρασαν στη Λέσβο, οι γονείς του και ο κατά τέσσερα χρόνια μικρότερος αδελφός του, μαθητής φέτος της Γ΄ Γυμνασίου. Η πορεία για κάθε πρόσφυγα των τελευταίων χρόνων γνωστή. Πρώτα στο ΚΥΤ και στον καταυλισμό, τη «ζούγκλα» της Μόριας. Από εκεί στο δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ. Και τώρα με το σπαθί του στο Πολυτεχνείο.

Πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Χειρότερα από τη Μόρια στο Καρά Τεπέ»

Πρόσφυγες στη Λέσβο διαμαρτύρονται για τις συνθήκες διαβίωσής τους στο νέο καταυλισμό στο Καρά Τεπέ όπως καταγράφει ρεπορτάζ του ARD. Χωρίς ηλεκτρικό και θέρμανση θα πρέπει να περάσουν τον χειμώνα.

Δυσάρεστα νέα έρχονται και πάλι από τη Λέσβο. Ο Τόμας Μπόρμαν, ανταποκριτής του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, επισκέφθηκε πριν λίγες ημέρες τον νέο προσφυγικό καταυλισμό στο Καρά Τεπέ και κατέγραψε τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων μεταφέροντας αρνητικές εικόνες. Τα φώτα της δημοσιότητας έχουν σβήσει μετά τη μεταφορά χιλιάδων ανθρώπων με τις οικογένειές τους σε αυτόν τον νέο καταυλισμό που είναι προσωρινός. Ωστόσο από τις συνομιλίες του με τους πρόσφυγες γίνεται εμφανής ο φόβος για το πώς θα ξεχειμωνιάσουν μέσα στο κρύο και την υγρασία μέχρις ότου στηθούν τα νέα κοντέινερ κάποια στιγμή του χρόνου

Πρόσφυγες στο Καρά Τεπέ προσεύχονται

«Χειρότερα και  από την κόλαση»

«Κρυώνουμε κάθε νύχτα» λέει ο Φρατζίσκο από την Δημοκρατία του Κονγκό. «Κάνει κρύο, δεν υπάρχει θέρμανση ούτε για τα παιδιά ούτε για μας. Και όταν βρέχει μπαίνει νερό στις σκηνές. Δεν έχουμε κρεβάτια, ούτε ντους. Πλένουμε τα χέρια μας με νερό της θάλασσας κι όταν θέλουμε να πάμε στην τουαλέτα, πηγαίνουμε στους θάμνους. Είναι λυπηρό. Η Μόρια ήταν η κόλαση για μας αλλά εδώ είναι χειρότερα και από την κόλαση». Ένα άλλο παράδειγμα είναι το ηλεκτρικό. Στη Μόρια υπήρχε σε τμήματα του καταυλισμού ένα πρόχειρο αυτοσχέδιο δίκτυο, επικίνδυνο μεν, αλλά υπήρχε ηλεκτρικό. Στο νέο καταυλισμό στο Καρά Τεπέ ένας άλλος πρόσφυγας, ο Ομίντ από το Αφγανιστάν περιγράφει ως εξής την κατάσταση:

«Εγκατέστησαν μια γεννήτρια που λειτουργεί με βενζίνη αλλά συχνά δεν λειτουργεί. Και στις πρίζες επικρατεί κομφούζιο, όλοι θέλουν να φορτώσουν τα κινητά τους ή να βράσουν νερό. Το ηλεκτρικό είναι είδος σε ανεπάρκεια». Μαρτυρίες που προβληματίζουν. Εάν δεν υπάρχει ηλεκτρικό για όλους, φως και θέρμανση, ο χειμώνας προμηνύεται ιδιαίτερα σκληρός. Ο Γκρεγκ Καβαρνός από την οργάνωση «Γιατροί χωρίς Σύνορα» υποστηρίζει ότι ο νέος καταυλισμός αρρωσταίνει τους ανθρώπους. Και έχει επίγνωση του τι λέει γιατί η αίθουσα αναμονής της οργάνωσής του στη Λέσβο είναι γεμάτη από ασθενείς.

Σκηνές καθημερινότητας στον νέο καταυλισμό

«Να μεταφερθούν σε κανονικά σπίτια»

Όταν δεν υπάρχουν τα βασικά και οι πρόσφυγες δεν τρέφονται κανονικά, τότε είναι σαφές ότι θα αρρωστήσουν, ανεξαρτήτως του πόσο υγιείς ήταν πριν. Γι αυτό και ο Γκρεγκ Καβαρνός ζητά να καταργηθεί ο καταυλισμός. Οι 7.500 κάτοικοί του θα μείνουν ούτως ή άλλως στην Ευρώπη. Τα παιδιά δεν έχουν εκεί μέλλον. «Οι άνθρωποι πρέπει να μεταφερθούν σε κανονικά σπίτια» λέει. «Πρέπει να τους προσφέρουμε μαθήματα γλώσσας και ενσωμάτωσης για να αισθανθούν άνετα σε αυτήν την κοινωνία, όπως πρέπει να αισθάνεται κάθε πολίτης σε κάθε χώρα που ζει». 

Προς το παρόν λόγω των περιοριστικών μέτρων έχει απαγορευτεί η έξοδος από τον καταυλισμό. Ο Φρατζίσκο, ο πρόσφυγας από τη Δημοκρατία του Κονγκό, βρίσκονταν ένα χρόνο στη Μόρια και τώρα στο Καρά Τεπέ περιμένει την έκβαση της αίτησης ασύλου που κατέθεσε. «Η ΕΕ θα πρέπει να βρει μια λύση για μας, τελικά είμαστε και άνθρωποι».

Τόμας Μπόρμαν/ARD
Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου 

dw.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Τα παιδιά στη Μόρια θέλουν να πεθάνουν»

Η Μόρια υπήρξε μια «χύτρα» που σιγόβραζε για χρόνια, μέχρι που η χύτρα έσκασε. Η καταστροφή που παρακολουθούμε είναι μια συντριπτική αποτυχία για την μεταναστευτική μας πολιτική. Συνολικά. 

Ότι και να ειπωθεί, όποιοι και να είναι οι λόγοι, η Μόρια, είναι ένα  έγκλημα στο οποίο έχουν συντελέσει όλες οι κυβερνήσεις που δημιούργησαν έναν τόπο μαρτυρίου για τους απόκληρους αυτού του κόσμου, μετατρέποντας το σε ξεχειλισμένη αποθήκη ψυχών, παρατημένοι από θεούς και ανθρώπους. 

Η υπόσχεση για κλείσιμό της δεν έγινε ποτέ. Τώρα κλείνει από μια μεγάλη φωτιά και είναι αδιάφορο αν πρόκειται περί προβοκάτσιας ή ξένου δάκτυλου. 

Μια σύγχρονη, πολιτισμένη κοινωνία και μια οργανωμένη πολιτεία οφείλουν να προλαμβάνουν τα προβλήματα. Στο μεταναστευτικό και το προσφυγικό έχουν υιοθετηθεί, χρόνια τώρα, επικίνδυνες πολιτικές που οδηγούν σε μια διαρκή προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. 

Εδώ και χρόνια η Μόρια ο τόπος που οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» έχουν χαρακτηρίσει ως το «χειρότερο στρατόπεδο προσφύγων στη Γη» αντιπροσωπεύει τη βαθιά κρίση της Ενωμένης Ευρώπης. Αυτή η κατάσταση εκεί τόσα χρόνια ντροπιάζει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη. 

Τον Δεκέμβριο του 2019, το BBC πραγματοποίησε αποκαλυπτικό ρεπορτάζ στον καταυλισμό, στο οποίο αναδείχθηκε το τεράστιο άγχος, ανασφάλεια και η μηδενική διάθεση για ζωή που καταβάλλουν πολλά από τα παιδιά που βρίσκονται στη Μόρια. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη και παιδιά 8 ετών δηλώνουν στους ψυχολόγους των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ότι θέλουν να πεθάνουν.

«Το να ακούς παιδιά επτά ή οκτώ ετών να λένε ότι θέλουν να πεθάνουν, είναι κάτι που δεν πίστευα ότι θα άκουγα ποτέ στη ζωή μου», τόνισε η παιδοψυχολόγος – ψυχολόγος, Άντζελα Μονταρέλι, μιλώντας στο BBC και πρόσθεσε: «Συνήθως ένα παιδί, όταν βιώνει μια τραυματική εμπειρία, χρειάζεται χρόνο και χώρο για να συνέλθει. Η Μόρια δεν επιτρέπει στα παιδιά αυτά να συνέλθουν». 

Τα παραδείγματα στα οποία αναφέρθηκε η Μονταρέλι, κατηγοριοποιημένα ανά ηλικία, σοκάρουν: «Στις προσχολικές ηλικίες βλέπεις παιδιά να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο ή να ξεριζώνουν τα μαλλιά τους. Στις ηλικίες από 12 ως 17 ετών, κάποια παιδιά αρχίζουν να κόβονται ή να μιλούν έντονα για την επιθυμία να πεθάνουν». 

Εικόνες βγαλμένες από την κόλαση σε μια περιοχή που εξαρχής παρέπεμπε στην κόλαση. 

Αδιανόητη θλίψη. 

Αδιανόητες εικόνες, αδιανόητο το μέγεθος της αποτυχίας μας. 

Η αποτυχία του πολιτισμού μας.

Δήμητρα-Μαρίλια Φούρλα
dimokratiki.gr 

Όταν ένα παιδί της Μόριας θα επιστρέψει...

Μία φανταστική ιστορία από το μέλλον.  

Ένα νέο καλοντυμένο παιδί αποβιβάζεται στο λιμάνι της Μυτιλήνης, δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι, ούτε αν είναι λευκό ή μελαψό. Έχει μόλις τελειώσει ένα καλό πανεπιστήμιο του εξωτερικού και έχει μπροστά του μια ζωή λαμπρή, πάντα με τα μέτρα των δυτικών.

Κανείς δεν του δίνει ιδιαίτερη σημασία, είναι περίοδος τουριστική και το νησί σφύζει από παρόμοιους ευπρόσδεκτους ξένους, «φιλοξενούμενους», που έχουν έρθει να απολαύσουν τις ομορφιές του νησιού.

Δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που έρχεται στο νησί, φαίνεται από τον τρόπο που κοιτάζει διαρκώς γύρω του, σαν να προσπαθεί με αγωνία να ανακαλύψει κάτι γνώριμο, κάποιο ανθεκτικό σημάδι που δεν έχει αλλοιωθεί από το χρόνο.

Πηγαίνει στο ξενοδοχείο, η υποδοχή είναι ευγενική και ζεστή, το δωμάτιο βλέπει στη θάλασσα. Βγαίνει στο μπαλκόνι και ανασαίνει βαθιά, αγναντεύοντας. Τότε έρχεται αναγνωριστικά η πρώτη μνήμη, σαν να την έφερε μαζί του το αεράκι που νιώθει στο πρόσωπό του.

Έπειτα αιφνιδιαστικά του επιτίθεται ένα πολύβουο σμήνος από αποσπασματικές εικόνες.

Φωνές αγωνίας μέσα στο σκοτάδι, βρεγμένα σώματα, φόβος και η τρεμάμενη φλογίτσα μιας εύθραυστης ελπίδας. Κι έπειτα η ξηρά, η ανακούφιση, η σφιχτή αγκαλιά της μητέρας του. Η φλογίτσα που έσβησε, το αδιέξοδο...

Η οθόνη του παρελθόντος έσβησε και το πέλαγος πήρε πάλι τη θέση του μπροστά του.

Την επόμενη ημέρα ξεκίνησε με το πρώτο φως. Προτίμησε να πάει στον προορισμό του με τα πόδια αν και ήταν αρκετά μακριά. Σαν ήθελε να πραγματοποιήσει ένα τάμα που είχε κάνει εδώ και καιρό.

Όταν έφτασε, ήδη ο ήλιος πυρπολούσε τον τόπο. Θα πίστευες ότι τίποτα άσχημο δεν μπορούσε να συμβεί κάτω από αυτό το λαμπρό φως. Το βλέμμα του πλανήθηκε γύρω, όλα του φάνηκαν άγνωστα. Ωστόσο έβγαλε από το σακίδιο του μια λευκή ταμπέλα με μαύρα γράμματα και την κάρφωσε στο σκληρό στέρφο έδαφος.

Στάθηκε ακίνητο από πάνω της με το κεφάλι σκυφτό, για ώρα πολλή σαν να προσευχόταν.

Δεν έκλαψε, ούτε θυμόταν από πότε είχε να κλάψει. Τα τελευταία του δάκρυα είχαν αναμιχθεί με τη θάλασσα του Αιγαίου και το παρηγορούσε λίγο η ιδέα ότι εκείνη η απόγνωσή του είχε γίνει με τον καιρό γαλάζια, αναπόσπαστο μέρος κάτι τόσο αθώου και όμορφου.

Γύρισε νωρίς το απόγευμα. Το επόμενο πρωί έφευγε με το πλοίο της γραμμής. Οι ιδιοκτήτες του μικρού ξενοδοχείου το ξεπροβόδισαν, του είπαν πόσο ευπρόσδεκτο ήταν και ευχήθηκαν να ξαναέρθει οπωσδήποτε του χρόνου για περισσότερες ημέρες. Του χάρισαν και μία αναμνηστική μινιατούρα του νησιού με μαγνητάκι για το ψυγείο.

Τους είπε πως θα επιστρέψει γιατί έχει μείνει εδώ για πάντα, κάτι δικό του.

Την επόμενη ημέρα ένας περαστικός πλησίασε την επιγραφή που είχε στηρίξει στο χώμα και διάβασε απορημένος:

«Εδώ κείτεται η παιδική μου ηλικία»

ogdoo.gr

Χτες ήρθαν στον ύπνο μου ... από Μυτιλήνη μεριά

Χτες ήρθαν στον ύπνο μου ο παππού μου και η γιαγιά μου, από Μυτιλήνη μεριά. Δεν είχαν ξανάρθει ποτέ, και χάρηκα που τους είδα μετά από τόσα χρόνια. Τον λόγο πήρε ο παππούς μου. Ήταν χαρούμενος. 

«Χτες, παιδί μου, μετά από τόσα χρόνια ησυχίας, πήρε ζωή το νεκροταφείο μας, το σπίτι μας εδώ και 30 χρόνια. Πολύχρωμες φορεσιές από γυναίκες που τριγύριζαν ανάμεσα στους τάφους. Και παιδάκια, πολλά παιδάκια. Παίζανε, κυνηγιόντουσαν, φωνάζανε. Δυο ήρθανε και κοιμηθήκανε πάνω στα μνήματά μας, για να ξεκουραστούν από το παιχνίδι τους. Τόσο ελαφρύ βάρος καιρό είχα να νιώσω, παιδί μου».

 

Η γιαγιά από δίπλα, έγνεφε καταφατικά. Μίλησε και κείνη: 

«Μου θύμισαν εμένα, στις εξοχές έξω από το Αιβαλί, παιδοπούλα, να τρέχω και όλο να μπουρδουκλώνομαι, και να πέφτω κάτω, και να γελάω».

 

Ο παππούς με κοίταξε. 

«Να σου πω μωρέλι μ'. Μου φάνηκαν όμως πεινασμένοι, όταν βρήκαν μερικές ντομάτες από το διπλανό χωράφι και κάποια σύκα, τα έτρωγαν όπως τα έτρωγε η οικογένεια της γιαγιάς σου, που πέρασε απέναντι με τον διωγμό το '22. Αλλά τότε είχαν καεί τα σπίτια τους και τους διώχνανε. Δεν πιστεύω να γίνονται ακόμα τέτοια πράγματα ε; Δεν πιστεύω να πεινάνε τα μωρουδέλια και να μην τους έφερες εσύ φαΐ, και να μην άνοιξες το σπίτι μας να τους δώσεις νερό. Γιατί εγώ εσένα, μωρέλι μ', μπαρμπούνια σε τάιζα μικρό, και σαρδέλα από τον Κόλπο, δεν γίνεται εσύ να μην τους έδωσες νερό των μωρών και ψωμί και ντομάτα».

 

«Όχι, παππού» του απάντησα. 

«Ήμουν απασχολημένος. Έβλεπα τηλεόραση, είχε το αγαπημένο μου τηλεοπτικό πρόγραμμα. Και μετά βγήκα βόλτα με το ωραίο μου αυτοκίνητο. Πήγα στη θάλασσα, να κάνω μπάνιο για διασκέδαση και μετά ήπιαμε ποτά με τους φίλους μου. Και το πρωί είχα δουλειές. Πολλές δουλειές. Βγάζω πολλά χρήματα παππού. Είμαι πετυχημένος, έχω εξελιχθεί, είμαι ένας σύγχρονος άνθρωπος, πρέπει να είσαι περήφανος για μένα, παππού μου!»

 

Ο κυρ-Χρήστος σκοτείνιασε. Η γιαγιά είχε μάτια ορθάνοιχτα και δεν μίλαγε. 

 

«Συγγνώμη, κύριε» μου είπε ο παππούς. 

«Δεν ήθελα να ταράξω τον ύπνο σας. Ήθελα να μιλήσω με τον εγγονό μου, που είναι ένας καλός, δίκαιος και πονετικός άνθρωπος. Έκανα λάθος, όμως, φαίνεται. Σάς πήρα για εκείνον, παραγνώρισα, τόσα χρόνια πεθαμένος, λάθεψα, έκανα λάθος. Συμπαθάτε με».

 

Γύρισε την πλάτη. 

 

«Πάμε, κυρα-Δέσποινα. Πάμε στον τάφο μας. Εκεί είναι ακόμα ανθρώπινα...»

George Komninakis
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα παιδί μας οδηγεί, του χρωστάμε την ελπίδα

Οδήγησε την πορεία. Την πορεία της διεκδίκησης και της αλληλεγγύης.
Δίχως να το ξέρει, οδήγησε την πορεία. Ήταν στην κεφαλή. Ήταν μπροστά. Ήταν μπροστάρης.

Πίσω του το μελίσσι του αντιφασισμού. Πίσω του οι άνθρωποι. Που βγήκαν, ξεχύθηκαν στους δρόμους, μόλις έμαθαν πως κινδύνευσε να καεί. Να γίνει στάχτη στο κολαστήριο της Μόριας. Πίσω του οι μέλισσες τον προστάτευαν. Πετούσαν ψηλά κι ανθρώπινα.

Ένα παιδί της Μόριας ήταν στο μυαλό των ανθρώπων όσο περπατούσαν. Όσο διεκδικούσαν. Όσο αγωνιζόντουσαν  να παραμείνουν άνθρωποι. Άνθρωποι που αγαπούν κι εξακολουθούν να νιώθουν. Τα δράματα του κόσμου.

Οι άνθρωποι που λυγίζουν όταν βλέπουν τα παιδιά να κοιμούνται στους δρόμους. Που σπάνε όταν κοιτούν τα παιδιά που βρίσκουν καταφύγιο στα μνήματα. Τους τάφους των πατεράδων μας και των μανάδων μας. Ανάμεσα σε καντήλια και χώματα που περιμένουν τους νεκρούς. Τους δικούς μας νεκρούς.

Μπήκε μπροστά. Μπήκε μπροστά μας στο νου και την καρδιά και μας οδήγησε. Και πάντα θα μας οδηγεί.

Και πάντα θα μας θυμίζει να είμαστε απέναντι σε εκείνους που φωνάζουν, εκείνους με τις άγριες λυσσασμένες κραυγές που λένε: «Να καούν. Κλείστε τους μέσα. Να καούν όλοι. Να καούν τα μωρά. Να καούν όλοι. Να γίνουν αποκαΐδια τα μωρά.»

Αυτή η γη ανήκει σε όλους. Ανήκει και στους πρόσφυγες. Τους χρωστάμε την ελπίδα. Αν έχουμε μια ελπίδα την χρωστάμε σε αυτούς που δεν έχουν καμία. Κι αν τελειώσει αυτός ο κόσμος θα τελειώσει με λυγμό. Κι ας χαθούμε μετά.

Μπήκε μπροστά και μας οδήγησε.

Άνοιξε τα χέρια σου, προσφυγοπούλι. Κράτα μας το χέρι στα βήματά σου. Η αγκαλιά μας ανοικτή και περιμένει. Μη μου φοβάσαι, προχώρα. Συνέχισε να περπατάς. Αν πέσεις θα σε πιάσουμε.

(Η φωτογραφία του Πέτρου Γιαννακούρη)
[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 12.09.20 ]
artinews.gr

Η χαμένη παιδικότητα των παιδιών στη Μόρια

Από τότε που ξέσπασε ο κορoνοϊός τα προσφυγόπουλα δεν πάνε σχολείο. Στην πραγματικότητα έχουν ξεχάσει πώς να είναι παιδιά. Αλλά και προ κορoνοϊού τα λιγότερα μπορούσαν να πάνε σε νηπιαγωγεία και σε σχολεία.

Αυτήν την εποχή τα παιδιά ετοιμάζονται συνήθως για το σχολείο.  Όχι όμως τα 5.000 παιδιά που ζουν στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας. Από τον περασμένο Μάρτιο που ξέσπασε η επιδημία, κανείς δεν επιτρέπεται να βγει από τον καταυλισμό για να προστατευτούν οι κάτοικοι του νησιού από τον κορoνοϊό. Οι πρόσφυγες ζουν σαν φυλακισμένοι, ξεχασμένοι από τη διεθνή κοινότητα και τα παιδιά "ξεριζωμένα" από την ηλικία τους. Γιατί μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου, μπορούσαν έστω και για λίγες ώρες, να βγουν από τον καταυλισμό, να παίξουν σε παιδικές χαρές και να βρεθούν με άλλα παιδιά σε παιδικούς σταθμούς που διαχειρίζονται οργανώσεις βοήθειας.
.

"Δομικό το πρόβλημα"

Αυτό όμως δεν είναι πια δυνατόν λέει η Λαβίνια Φρανκ, από την οργάνωση Samos Volunteers. "Πολλά από αυτά τα παιδιά θα έπρεπε κανονικά να είναι σε παιδικούς σταθμούς ή σε σχολεία, αλλά τέτοια δεν υπάρχουν εδώ. Που σημαίνει ότι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε την καθημερινότητά τους, έτσι ώστε να έχουν στοιχειώδη απασχόληση". Για παράδειγμα, ο Αχμέτ, που ήρθε με τους γονείς του από τη Συρία. Πριν τη Λέσβο βρίσκονταν στην Τουρκία, όπου έπρεπε να δουλεύει για ψίχουλα, που δεν έφταναν για χαρτί και μολύβια. Στο νησί, όπου κυματίζει η σημαία της ΕΕ, δεν υπάρχουν σχολεία για χιλιάδες παιδιά.

 Ο Απόστολος Βεΐζης, γιατρός, από την οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι περισσότερο δομικό. Διότι, όπως λέει, δεν δημιουργήθηκαν ποτέ σχολεία στον προσφυγικό καταυλισμό εδώ και χρόνια, ούτε μπορούσαν τα παιδιά να πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία του νησιού, κοντά στη Μόρια, ή κοντά σε καταυλισμούς σε άλλα νησιά. Δυστυχώς, όπως τονίζει.
.

Παιδικά ψυχικά τραύματα

"Τα σχολεία δεν άνοιξαν ποτέ τις πόρτες τους γι αυτά τα παιδιά, διότι πρυτάνευε η υπόθεση ότι η παραμονή τους στους καταυλισμούς θα ήταν προσωρινή.  Ή ότι δεν θα είχαν ιδιαίτερη ανάγκη για μάθημα. Δηλαδή, υπήρχαν πάντα κάποια επιχειρήματα κατά των σχολείων, με αποτέλεσμα τα παιδιά της Μόριας να μην πάνε ποτέ σχολείο". Με φοβερές συνέπειες για την ψυχική τους υγεία. Ο Απόστολος Βεΐζης και οι γιατροί συνάδελφοί από τους ΓΧΣ, περιέθαλψαν πολλά παιδιά στο ιατρείο του καταυλισμού.

"Οι άνθρωποι εδώ χάνουν την ελπίδα τους καθημερινά. Κάθε μέρα και περισσότερο. Και τα παιδιά δεν χάνουν μόνο την ελπίδα τους, αλλά και τη χαρά της ζωής, Σέρνουν συνεχώς τα τραύματα που υπέστησαν και που φωλιάζουν στη ψυχή τους. Τόσο πολύ που χάνουν την παιδικότητά τους". Ο Αμίντ Αλζατά είναι ένας από τους 14.000 πρόσφυγες της Μόριας. Ήρθε τον περασμένο Νοέμβριο με την οικογένειά του. Ο γιός του θα έπρεπε κανονικά να πήγαινε σχολείο.  Αντ΄ αυτού κάθεται μαραζωμένος σε μια γωνιά. Ανήκει στη γενιά των προσφυγόπουλων που πιθανότητα δεν θα καθίσουν ποτέ σε μαθητικά θρανία.

Τόμας Μπόρμαν, ARD

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου 

Πηγή: Deutsche Welle

capital.gr

Για τις γυναίκες της Μόρια

Χαιρετισμούς σε όλο τον κόσμο. 

Είμαι η Α. Μ. Είμαι 19 ετών. 

Είμαι από το Αφγανιστάν. 

Γεννήθηκα στην Χεράτ του Αφγανιστάν. 

Τώρα ζω με την οικογένειά μου στο καμπ της Μόριας, ως πρόσφυγας

Γράφω αυτό το γράμμα μια χειμωνιάτικη μέρα στη Μόρια. 

Θέλω να ξέρετε για τη φρικτή και αγχωτική κατάσταση του καμπ της Μόριας. 

Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε; 

Αλλά γιατί δε ζούμε σαν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο;

Η Μόρια είναι πολύ συνωστισμένη. 

Όταν το δείτε, δε θα το πιστεύετε. 

“Πώς ζουν τόσοι άνθρωποι σε έναν τόσο μικρό χώρο;” θα αναρωτηθείτε.

Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να χρησιμοποιούν δημόσια λουτρά και τουαλέτες, αντί να χρησιμοποιούν προσωπικά. 

Τώρα, αυτή τη χειμωνιάτικη μέρα στη Μόρια οι πρόσφυγες αναγκάζονται να κάνουν μπάνιο με κρύο νερό. Μετά από αυτό αρρωσταίνουν.

Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να αφήνουν τα μωρά και τα παιδιά τους μόνα στη σκηνή, απλά για να πάνε στην ουρά του συσσιτίου, και αφού περιμένουν για τρεις ή τέσσερις ώρες στην ουρά, οι μητέρες μπορούν να πάρουν το φαγητό και το νερό τους. 

Το μωρό κλαίει για 3-4 ώρες, γιατί η μητέρα του δεν είναι στη σκηνή. 

Οι πρόσφυγες (συμπεριλαμβανομένων των μανάδων) πρέπει να πάνε στην ουρά του συσσιτίου τρεις φορές τη μέρα – πρωί, μεσημέρι, απόγευμα. 

Τι πιστεύετε; 

Τι θα συμβεί σε αυτά τα μωρά ή τα παιδιά, αφού κλάψουν για 3-4 ώρες;

Όταν ένας πρόσφυγας αρρωσταίνει, αναγκάζεται να περιμένει στην ουρά για πολλή ώρα, περιμένοντας να πάει σε γιατρό. 

Οι περισσότεροι ασθενείς δε θα δουν ποτέ τους φάρμακα, επειδή τα φάρμακα είναι πολύ λίγα, για να δοθούν σε όλους τους ασθενείς. 

Τι θα απογίνουν αυτοί οι ασθενείς; 

Και κάποιες φορές, γυναίκες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν άντρα μεταφραστή, για να εξηγήσουν το πρόβλημά τους στον γιατρό.

Ένα άλλο πράγμα που με ενοχλεί στη Μόρια είναι το εξής: 

Το ταλέντο παιδιών και εφήβων που χάνεται, επειδή δεν υπάρχουν αρκετά σχολεία για όλους. 

Τα παιδιά παίζουν όλη μέρα, αντί να είναι στο σχολείο, να μελετούν και να βελτιώνουν τις γνώσεις τους. 

Όχι μόνο παιδιά, αλλά και έφηβοι. 

Εννοώ πως έφηβοι δε μπορούν να πάνε σχολείο, δε μπορούν να μελετήσουν, δε μπορούν να βελτιώσουν τις γνώσεις τους, όπως και τα παιδιά. 

Ομοίως μερικές μητέρες θέλουν να σπουδάσουν, αλλά δε μπορούν.

Τον περισσότερο καιρό δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα. 

Η σκηνή μας είναι πού κρύα, γιατί εμείς (όλοι οι πρόσφυγες) δε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σόμπες χωρίς ρεύμα. 

Και δε μπορούμε να φτιάξουμε φαγητό χωρίς ρεύμα. 

Οι πρόσφυγες αναγκάζονται να ανάβουν φωτιές για να κρατήσουν τη σκηνή ζεστή και για να μαγειρέψουν. 

Μερικές φορές και το να βρεις νερό στη Μόρια είναι πολύ δύσκολο.

Η τελευταία μου πρόταση:

Παρακαλώ Ευρωπαϊκές χώρες, βάλτε τους εαυτούς σας στη θέση των προσφύγων, και μέσα από τα μάτια των προσφύγων δείτε τη ζωή. 

Παρακαλώ δεχτείτε μας, όλους τους πρόσφυγες. 

Ξέρω ότι η επιστολή μου θα αναγνωσθεί την Ημέρα της Γυναίκας. Γι' αυτό εύχομαι μια μέρα όλες οι γυναίκες της Μόριας να ζήσουν σε ένα άνετο μέρος, με ήρεμο μυαλό.

Ελπίζω η επιστολή νου να αλλάξει κάτι στη ζωή όλων των προσφύγων. 

Είμαι αισιόδοξο άτομο. 

Πιστεύω ότι κάποια μέρα στο μέλλον, καλά πράγματα θα συμβούν στις ζωές μας, στις ζωές όλων των προσφύγων.

Ελπίζω. Ελπίζω…

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι