Showing posts with label Δίχρονα και τρίχρονα. Show all posts
Showing posts with label Δίχρονα και τρίχρονα. Show all posts

Wednesday, 10 July 2024

Είναι δύσκολα τα δίχρονα; Πού να δείτε τα τρίχρονα!!

Πιστεύετε πως όσο μεγαλώνει είναι καλύτερα, ε;
Μία μαμά έχει πολλούς καλούς λόγους για να σας πείσει ότι τα 3χρονα είναι "χειρότερα" από τα 2χρονα –ή τουλάχιστον σε αυτά τα συμπεράσματα κατέληξε η ίδια, έχοντας μεγαλώσει τρία παιδιά, το μικρότερο των οποίων είναι τώρα 6 χρονών.

Γιατί;
  1. Στα δύο δεν μιλούν ακόμα πολύ καλά. Στα τρία απλά δεν σταματούν ποτέ να μιλούν.
  2. Στα δύο κλαίνε. Στα τρία τα πιάνουν τέτοιες κρίσεις που μερικές φορές νομίζετε ότι δεν είναι το δικό σας παιδί!
  3. Στα δύο είναι πρόθυμα να φάνε ό,τι τους προσφέρετε. Στα τρία, τρώνε μόνο τρία φαγητά (συνήθως κάτι αμυλούχο –π.χ. μακαρόνια με τυρί).
  4. Στα δύο το μπάνιο διαρκεί περίπου 10 λεπτά και το αποτέλεσμά του είναι ένα καθαρό παιδί. Στα τρία το μπάνιο διαρκεί πάνω από μία ώρα και το αποτέλεσμά του είναι ένα WC πλημμυρισμένο, μια μαμά που στάζει και 16 χρησιμοποιημένες πετσέτες.
  5. Στα δύο φορούν πάνες, τις οποίες φροντίζετε να αλλάζετε όποτε το κρίνετε απαραίτητο. Στα τρία μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το γιο-γιό και ο κόσμος όλος περιστρέφεται γύρω από τα τσίσα και τα κακά τους.
  6. Στα δύο τα παίρνετε μαζί στο σούπερ μάρκετ και περνούν την ώρα τους απασχολούμενα με ένα κουτί δημητριακών. Στα τρία έχουν άποψη για κάθε τι που θα (ή δεν θα) αγοράσετε!
  7. Στα δύο σας αφήνουν να τα ντύσετε και να τους φορέσετε όμορφα ρουχαλάκια που έχετε διαλέξει και που τα κάνουν να δείχνουν τόσο χαριτωμένα και αθώα! Στα τρία, επιμένουν να διαλέξουν μόνα τους τι θα φορέσουν: Ρούχα που κατά κανόνα είναι εντελώς ακατάλληλα για την περίσταση και εντελώς αταίριαστα μεταξύ τους!
  8. Στα δύο δεν τους αρέσει να λερώνονται. Στα τρία πασχίζουν με κάθε τρόπο να λερωθούν!
  9. Στα δύο κάνετε εσείς πράγματα για εκείνα, γλυτώνοντας έτσι άπειρο χρόνο. Στα τρία πρέπει να κάνουν τα πάντα μόνα τους και κάθε τους προσπάθεια διαρκεί... ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
  10. Στα δύο το τελευταίο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι το πώς θα σας χειραγωγήσουν. Στα τρία, τους ανήκετε. Και το ξέρουν!!
Πηγή: ScaryMommy
mama365

Saturday, 8 October 2022

«Είμαι 3χρονο αλλά έχω και εγώ τα προβλήματά μου»

Η μαμά φωνάζει ότι το φαγητό είναι έτοιμο, 
αλλά έχω μόλις σκεφτεί τον καλύτερο τρόπο για να απελευθερώσει ο ιππότης την πριγκίπισσα από το κάστρο. Δεν πειράζει. Θα πάω αργότερα. Ο ιππότης μου θα σκαρφαλώσει τον τοίχο, θα ξεγελάσει τον δράκο, θα περάσει απ’ την καταπακτή και θα… Καλά, καλά. Έρχομαι. Μου τη δίνει το φαγητό.
Μου αρέσει η χαρτοκοπτική!
Θα κόψω μια πεταλουδίτσα και θα την κολλήσω πάνω στη ζωγραφιά μου. Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγη κόλλα ακριβώς εδώ, κι η ζωγραφιά μου θα γίνει ένα αριστούργημα. Α. ναι. Κι εδώ, γιατί όχι; Κι εδώ, κι εδώ, κι εδώ! Στο παντελόνι μου ίσως δε χρειαζόταν. Ούτε στο στόμα μου. Μισώ τη χαρτοκοπτική!

Έχω ήδη κάνει την παραχώρηση να φορέσω παντελόνι,
παρά το ότι θεωρώ τα ρούχα περιττή εφεύρεση. Το ότι η ταμπέλα με τρώει, είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου. Μαμά, θεία, παππού, γιαγιά, νονά, λυπάμαι. Θα το βγάλω. Χαίρε ελευθερία!

Η βόλτα σήμερα ήταν τέλεια!
Θα ‘θελα να πηγαίνουμε στο πάρκο κάθε μέρα! Οι πάπιες όμως, νομίζω ότι με κούρασαν και το αυτοκίνητο πάντα με νανουρίζει. Θα κοιμηθώ. Όποιος τολμήσει να μου πει «Φτάσαμε. Σήκω να πάμε στο κρεβάτι σου» θα δοκιμάσει την οργή μου. Αν ήθελα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου, θα περίμενα μέχρι να φτάσουμε σπίτι.

Αγαπάω πολύ το κοριτσάκι από το διπλανό σπίτι.
Έχει ωραία ξανθά μαλλιά και μοιραζόμαστε το ίδιο απαγορευμένο πάθος για γλυκά. Μου αρέσει να έρχεται σπίτι μου και να παίζουμε μαζί. Θέλω όμως να ρωτήσω: Μαρία, δεν γίνεται να φέρνεις τα δικά σου παιχνίδια; Μου τη δίνει να μοιράζομαι!

Κάτι που μπορεί να καταστρέψει τη μέρα μου:
Γυρίζουμε με τη μαμά σπίτι. Ξεκλειδώνει την εξώπορτα και μπαίνουμε στο ασανσέρ. Όσοι με ξέρουν πραγματικά, γνωρίζουν ότι λατρεύω να πατάω τα κουμπιά του ασανσέρ! Γιατί μαμά το πατάς εσύ; Έπρεπε απ’ όλους τους ανθρώπους να με προδώσει η ίδια μου η μάνα; Πόσες χαρές έχω πια στη ζωή;

Καμιά φορά νομίζω ότι περιβάλλομαι από χαζούς.
Ενώ μιλάω δυνατά και καθαρά και ζητάω με σαφήνεια από τη μαμά να μου βάλει το αγαπημένο μου dvd, δείχνει να μην καταλαβαίνει καθόλου τι λέω. Το επαναλαμβάνω πιο δυνατά, κι εκείνη όχι μόνο εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει, αλλά εκνευρίζεται. Άλυτο μυστήριο.

Μου αρέσουν πολύ τα φιλιά.
Απλά προτιμώ να τα δίνω και να τα παίρνω όταν το θέλω. Δεν καταλαβαίνω γιατί η μαμά συνέχεια μου ζητάει «να δώσω ένα φιλάκι» πότε στον έναν και πότε στον άλλο. Είναι πολύτιμα τα χάδια μου – δεν τα σκορπάω όπου κι όπου. Αφήστε με ήσυχο!

Η μουσική είναι πολύ σημαντική για ‘μένα.
Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο ή τρία τραγούδια που θα ήθελα να τραγουδάμε με τη μαμά όλη την ημέρα. Εκείνη όμως, μετά την έκτη φορά, δυσανασχετεί. Πραγματικά, βρίσκω ακατανόητα τα νεύρα της. Θα κλάψω, μήπως πειστεί.

Μισώ το πρωινό ξύπνημα.
Γιατί πρέπει να ξυπνάω τόσο νωρίς κάθε μέρα και τι ακριβώς σημαίνει η φράση «θ’ αργήσω στη δουλειά» που μου λέει κάθε μέρα η μαμά; Προτείνω να καταργηθούν τα πρωινά και να ξυπνάμε όλοι μεσημέρι! (Επίσης προτείνω να καταργηθεί ο παιδικός σταθμός και η δουλειά της μαμάς. Γιατί να μην μένουμε όλη μέρα σπίτι, αφού περνάμε τόσο καλά μαζί;)

πρώτη ανάρτηση 

Monday, 16 May 2022

Τα 2χρονα/3χρονα παιδάκια «γιορτάζουν» το «ΟΧΙ» πάνω από 20 φορές την ώρα!!

Μπορεί οι ενήλικες στην Ελλάδα να θυμόμαστε τη σημασία του «ΟΧΙ» κάθε 28η Οκτωβρίου για εθνικούς λόγους.
Για τα παιδάκια όμως, ειδικότερα αυτά που είναι περίπου δύο με τριών ετών, η έννοια του «όχι» αποκτά άλλο νόημα.
Έρευνες δείχνουν πως σε αυτή την ηλικία, ένα παιδί μπορεί να χρησιμοποιεί το «όχι» για να διαφωνήσει με τους άλλους, κυρίως τους γονείς του και άλλα οικεία πρόσωπα, πάνω από 20 φορές… την ώρα!
Άλλο νωρίτερα και άλλο αργότερα, λοιπόν, τα 2χρονα ξεκινούν να αντιδρούν αρνητικά σε ό,τι και αν τους προτείνεται, είτε πρόκειται για τις καθημερινές ρουτίνες φαγητού, ύπνου και μπάνιου ή πιο ιδιαίτερες δραστηριότητες, όπως το να βγουν από το σπίτι ή να φύγουν από ένα μέρος που ήδη βρίσκονται.
Ξαφνικά, οι γονείς αρχίζουν να ακούνε συνεχώς εκφράσεις όπως: «όχι, δε θέλω», «φύγε», «μόνος μου» και έχουν να αντιμετωπίσουν ένα παιδί που συμπεριφέρεται σαν να γκρεμίζεται ο κόσμος ολόκληρος, επειδή το φαγητό δε μπήκε στο κατάλληλο πιάτο ή κάποιος το βοήθησε να βάλει το παπούτσι του.
Καθώς τέτοιου είδους κρίσεις σε αυτήν την ηλικία μπορεί να επαναλαμβάνονται συνεχώς και να διαρκούν μεγάλο μέρος της μέρας, προκαλούν αρκετή ένταση μέσα στο σπίτι και συχνά επηρεάζουν και τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών ή μεταξύ συντρόφων. Στατιστικά, μαζί με την εφηβεία είναι τα αναπτυξιακά στάδια που προβληματίζουν περισσότερο τους γονείς και η στιγμή που εξαντλημένοι από τις καθημερινές διαπραγματεύσεις πιθανώς να αναζητήσουν υποστήριξη, καταφεύγοντας σε κάποιον ειδικό.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική φάση στη συναισθηματική και όχι μόνο ανάπτυξη, όπου το βρέφος αρχίζει να μεταβαίνει στο επόμενο στάδιο και σιγά σιγά γίνεται παιδάκι.
Αυτό που συμβαίνει ουσιαστικά πίσω από την αντιδραστική συμπεριφορά προς τους γονείς, είναι ότι το παιδί αρχίζει να διαπραγματεύεται τη σχέση εξάρτησης μαζί τους προκειμένου να κατακτήσει σταδιακά την αυτονομία και την ανεξαρτησία του. 
Αυτό που μπερδεύει τους ενήλικες, όμως, είναι πως αυτή η αναζήτηση της ανεξαρτησίας δεν γίνεται σταθερά και με την ίδια ένταση πάντα, ούτε σε όλους τους τομείς. Έτσι, ενώ έχουμε ένα παιδί που μάχεται να κάνει μπάνιο μόνο του, από την άλλη θέλει το βράδυ να κοιμηθεί μαζί με τη μαμά του.
Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε σε σχέση με αυτό το αναπτυξιακό στάδιο, είναι πως παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα εξέλιξη του παιδιού, τόσο σε σχέση με την εικόνα εαυτού και την αυτοπεποίθηση, όσο και στη συμπεριφορά και τις σχέσεις με τους άλλους, στο σπίτι και στο σχολείο. 
Το παιδί έχει ανάγκη να του επιτρέπεται αυτή η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας χωρίς να το μαλώνουν ή να το ντροπιάζουν, έχοντας όμως συγχρόνως γύρω του ένα πλαίσιο κανόνων και ορίων. Δεδομένου ότι σε αυτή τη φάση το παιδί τοποθετείται ουσιαστικά για πρώτη φορά ως μονάδα στον κόσμο, βιώνει παράλληλα και μια διαδικασία κοινωνικοποίησης, ανακαλύπτοντας ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές και ποιες όχι.

Έτσι, λοιπόν, οι γονείς των 2χρονων παιδιών που έχουν αρχίσει να αντιδρούν και να λένε πολλά «όχι», καλούνται να βρουν την πολύ λεπτή ισορροπία μεταξύ ξεκάθαρης οριοθέτησης αλλά και σεβασμού προς το παιδί, που θα περιλαμβάνει τους κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας, οριοθέτησης και διαχείρισης των κρίσεων, ενώ παράλληλα θα υποστηρίζει την αυτονομία του παιδιού και δε θα στραπατσάρει την εικόνα του εαυτού του και την αυτοπεποίθησή του.
 
Τάνια Μπαγέρη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος

infokids

Thursday, 15 March 2018

«Δεν είμαι κακό παιδί. Είμαι μόνο 2 ετών!»


Η Mary Katherine Backstrom τράβηξε μια φωτογραφία της 2χρονης κόρης της την ώρα που την έπιασε μία κρίση υστερίας, για να τη στείλει στον άντρα της. Το πρόσωπο του κοριτσιού είχε κοκκινίσει, έκλαιγε και ήταν φανερό πως βίωνε μία πολύ δύσκολη στιγμή.

Λίγο αργότερα, η 33χρονη μητέρα διάβασε στο ίντερνετ ένα ανώνυμο κείμενο που τη βοήθησε να καταλάβει πώς αισθάνεται η κόρη της όταν αντιδρά έτσι. 

..........
Το κείμενο που θα διαβάσετε θα σας συγκινήσει και θα σας κάνει να καταλάβετε τι πραγματικά νιώθουν τα παιδιά μας, όταν αντιδρούν υπερβολικά.


«Από το ημερολόγιο ενός δίχρονου παιδιού:

Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να ντυθώ μόνη μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν προλαβαίνουμε, άσε με να το κάνω εγώ.”
Αυτό με στενοχώρησε.

Ήθελα να φάω μόνη μου το πρωινό μου αλλά μου είπαν: “Όχι, θα λερωθείς, άσε να σε ταΐσω εγώ.”
Αυτό μ’ έκανε να θυμώσω.

Ήθελα να περπατήσω μέχρι το αυτοκίνητο και να μπω μόνη μου μέσα αλλά μου είπαν: “Όχι, πρέπει να πηγαίνουμε, δεν έχουμε χρόνο. Άσε με να το κάνω εγώ.”
Αυτό μ’ έκανε να κλάψω.

Ήθελα να βγω απ’ το αυτοκίνητο μόνη μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν έχουμε χρόνο, άσε με να το κάνω εγώ.”
Αυτό μ’ έκανε να θέλω να φύγω μακριά.

Αργότερα, ήθελα να παίξω με τα τουβλάκια μου αλλά μου είπαν:“Όχι, δεν το κάνεις σωστά, καν’ το όπως στο δείχνω.”
Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να παίξω άλλο με τα τουβλάκια. 
Ήθελα να παίξω με την κούκλα που είχε ένα άλλο παιδάκι κι έτσι την πήρα. Αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν είναι σωστό αυτό! Πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι.”

Δεν είμαι σίγουρη ποια ήταν η αντίδρασή μου, αλλά στενοχωρήθηκα. Κι έκλαψα. Ήθελα μια αγκαλιά αλλά μου είπαν: “Είσαι μια χαρά, πήγαινε να παίξεις.”

Μου λένε πότε πρέπει να μαζέψω τα παιχνίδια μου. Το ξέρω γιατί κάποιος επαναλαμβάνει συνέχεια: “Πήγαινε να μαζέψεις τα παιχνίδια σου.”

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, περιμένω ότι κάποιος θα μου δείξει.

“Τι κάνεις; Γιατί στέκεσαι έτσι; Μάζεψε τα παιχνίδια σου, τώρα!”

Δεν με άφηναν να ντυθώ, να πάω μόνη μου εκεί που ήθελα αλλά τώρα μου ζητάνε να μαζέψω όλα αυτά τα πράγματα.

Δεν είμαι σίγουρη για το τι θέλω να κάνω. Κάποιος δεν πρέπει να μου δείξει τον τρόπο; Από πού αρχίζω; Πού πάνε όλα αυτά τα πράγματα; Ακούω πολλές λέξεις αλλά δεν καταλαβαίνω τι μου ζητάνε να κάνω. Φοβάμαι και δεν κουνιέμαι.
Ξαπλώνω στο πάτωμα και κλαίω.

Όταν ήρθε η ώρα του φαγητού, ήθελα να βάλω μόνη μου το φαγητό στο πιάτο αλλά μου είπαν: “Όχι, είσαι πολύ μικρή. Άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό με έκανε να νιώσω ασήμαντη. Προσπάθησα να φάω από το πιάτο που είχα μπροστά μου αλλά κάποιος μου έλεγε συνέχεια: “Πάρε απ’ αυτό, δοκίμασε απ’ το άλλο” και με τάιζε όλη την ώρα.
Δεν ήθελα να φάω άλλο. Αυτό με έκανε να πετάξω κάτω τα πράγματα και ν’ αρχίσω να κλαίω.

Δεν μπορώ να φύγω απ’ το τραπέζι γιατί κανείς δεν μ’ αφήνει επειδή είμαι πολύ μικρή και δεν μπορώ. Μου λένε ότι πρέπει να φάω κι άλλο. Αυτό με έκανε να κλάψω ακόμα περισσότερο. Πεινάω, είμαι θυμωμένη και λυπημένη. Είμαι κουρασμένη και χρειάζομαι κάποιον να με πάρει αγκαλιά. Δεν νιώθω ασφαλής. Φοβάμαι. Κλαίω κι άλλο. 

Είμαι 2 ετών. Κανείς δεν μ’ αφήνει να ντυθώ μόνη μου, κανείς δεν μ’ αφήνει να πάω εκεί που θέλω, κανείς δεν μ’ αφήνει να φροντίσω τον εαυτό μου.

Όμως, περιμένουν από μένα να ξέρω πώς να μοιράζομαι, να “ακούω”, να “περιμένω ένα λεπτό”. Περιμένουν από μένα να ξέρω τι πρέπει να πω και πώς να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Περιμένουν από μένα να μένω ακίνητη και να ξέρω πως αν πετάξω κάτι κάτω, μπορεί να σπάσει... 
Αλλά δεν τα ξέρω όλα αυτά.

Δεν με αφήνουν να κάνω όσα ξέρω: να περπατήσω, να σπρώξω, να κουμπώσω το μπουφάν μου, να φορέσω τη μπλούζα μου, να βάλω το φαγητό μου, να σκαρφαλώσω, να τρέξω, να πετάω πράγματα και να κάνω όλα όσα έχω μάθει. Όλα όσα με ενδιαφέρουν και μου εξάπτουν την περιέργεια απαγορεύεται να τα κάνω.

Είμαι 2 ετών... Δεν είμαι κακό παιδί... Είμαι θυμωμένη. Είμαι νευρική, αγχωμένη και μπερδεμένη. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.»

mamamia.com.au

Thursday, 25 January 2018

Μα, τόσο πολλά νεύρα σε τόσο μικρό παιδί;
«Threenager», η εφηβεία των τρίχρονων


A Threenager
Σημάδια ότι το παιδί σας είναι threenager!
Τι κι αν είναι μόλις δυόμισι, τριών ή τρεισήμισι ετών… Νιώθετε ότι δεν διαφέρει πολύ από έναν μίνι έφηβο που είναι διαρκώς στην τσίτα και γκρινιάζει για τα πάντα. 
Πρόκειται γι’ αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν «threenager», την εφηβεία των τρίχρονων, ένα αναπτυξιακό ορόσημο που έχει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με την «κανονική» εφηβεία και θα σας βοηθήσει πολύ να διαπιστώσετε πόσο έντονα θα διεκδικήσει το παιδί σας την ανεξαρτησία του και όταν φτάσει σ’ αυτή την ηλικία. 
Προς το παρόν, όμως, θα πρέπει να ανεχτείτε καταστάσεις όπως αυτές:

Ζείτε με το φόβο μήπως κάνετε κάτι λάθος
Κόψατε το τοστ του σε δύο τρίγωνα; 
Σερβίρατε το χυμό σε μπλε ποτηράκι; 
Του δώσατε να φορέσει τα παπούτσια με τα κορδόνια; 
Ετοιμαστείτε να αντιμετωπίσετε την έκρηξή του! Γιατί, φυσικά (!), έπρεπε να ξέρετε ότι ήθελε το τοστ ολόκληρο, το χυμό σε κόκκινο ποτήρι και τα παπούτσια που κλείνουν με βέλκρο!

Δεν έχετε διαλέξει ποτέ τα σωστά ρούχα
Μέχρι πολύ πρόσφατα το πιτσιρίκι σας δεν έδινε δεκάρα εάν του δίνατε να φορέσει μια παλιά φόρμα (που του ήταν και λίγο κοντή). Πλέον, δεν υπάρχει περίπτωση να βγει από το σπίτι εάν δεν έχει βάλει αυτά ακριβώς που θέλει. 
Πράγμα που σημαίνει ότι, εάν θέλετε να φτάσετε στην ώρα σας στον παιδικό σταθμό, θα πρέπει να συμφωνήσετε ότι μπορεί να φορέσει το βελούδινο φόρεμα, τις γαλότσες και τα γυαλιά κολύμβησης…

Ο μεσημεριανός ύπνος αντιμετωπίζεται ως η μεγαλύτερη τιμωρία
Το ξέρετε ότι νυστάζει και είναι κουρασμένο. Και το γνωρίζει κι εκείνο. 
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορείτε να το βάλετε για ύπνο χωρίς να χρειαστεί να δώσετε μάχη!

Οδηγείτε με το «αφεντικό» στο πίσω κάθισμα
Χίλιες φορές να έχετε συνοδηγό τον πατέρα σας, που διαμαρτύρεται κάθε τόσο για το πόσο γρήγορα οδηγείτε ή για το πώς αλλάζετε λωρίδα απότομα, παρά με το πιτσιρίκι στο πίσω κάθισμα που σας βάζει τις φωνές εάν δεν πατήσετε γκάζι αμέσως μόλις ανάψει πράσινο και που επιμένει να πάτε στο σπίτι από εκείνο το δρόμο (ναι, αυτόν με τις λακκούβες), λες και δεν είστε τίποτα περισσότερο από τον σοφέρ!

Θέλει να τα κάνει όλα μόνο του
Ακόμα κι αυτά που απλώς δεν μπορεί να κάνει μόνο του ή μάλλον κυρίως αυτά!

Πρέπει να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο
Πιθανότατα είστε ήδη πεπεισμένοι ότι μεγαλώνετε ένα μελλοντικό δικηγόρο, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς πώς προσπαθεί πάντα να σας πείσει ότι δεν έχετε πάρει τη σωστή απόφαση κι ότι πρέπει να δείτε το θέμα αλλιώς.

Σας βάζει τιμωρία!
Προειδοποιεί ότι θα πρέπει να έχετε σταματήσει να φωνάζετε μέχρι να μετρήσει ως το τρία, απειλεί ότι η συμπεριφορά σας δεν θα περάσει ατιμώρητη και γενικά σάς «επιστρέφει» όλες τις παραινέσεις και τους χαρακτηρισμούς που έχετε εκτοξεύσεις μέχρι τώρα. Ας προσέχατε!

Έχει μια (αρνητική) απάντηση για όλα
«Δεν θέλω». 
«Δεν υπάρχει περίπτωση».
«Όχι». 
«Φύγε».
«Δεν πάω, σου λέω».

Σας μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό σας
Ένα τρίχρονο εκτοξεύει όλη την ώρα βόμβες αλήθειας. 
«Είσαι σαν τη γιαγιά», λέει μόλις βάζετε το ολοκαίνουριο παλτό σας. 
«Τα μαλλιά σου είναι χαζά», μόλις επιστρέψετε από το κομμωτήριο. 
Ή «θα σου κάνω μια αγκαλίτσα και θα χαμογελάσεις», μόλις διαπιστώσατε ότι ζωγράφισε στους τοίχους του σαλονιού με μαρκαδόρους…


Saturday, 27 December 2014

Τα καθημερινά «προβλήματα» ενός 3χρονου παιδιού

... όπως τα αντιλαμβάνεται το ίδιο 
Τα παιδιά δεν είναι πάντα χαρωπά! Ώρες – ώρες έχουν  τα νεύρα τους.
Δεν θέλουν να φορέσουν παντελόνι, ούτε να μοιραστούν τα παιχνίδια τους. Μισούν να δίνουν κατά παραγγελιά φιλάκια και θέλουν πάση θυσία να πατήσουν εκείνα τα κουμπιά του ασανσέρ.


Διαβάστε τα δέκα πράγματα που μπορούν να κάνουν ένα 3χρονο παιδί… έξω φρενών, όπως τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεται το ίδιο:

Η μαμά φωνάζει ότι το φαγητό είναι έτοιμο,
αλλά έχω μόλις σκεφτεί τον καλύτερο τρόπο για να απελευθερώσει ο ιππότης την πριγκίπισσα από το κάστρο. Δεν πειράζει. Θα πάω αργότερα. Ο ιππότης μου θα σκαρφαλώσει τον τοίχο, θα ξεγελάσει τον δράκο, θα περάσει απ’ την καταπακτή και θα… Καλά, καλά. Έρχομαι. Μου τη δίνει το φαγητό.

Μου αρέσει η χαρτοκοπτική!
Θα κόψω μια πεταλουδίτσα και θα την κολλήσω πάνω στη ζωγραφιά μου. Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγη κόλλα ακριβώς εδώ, κι η ζωγραφιά μου θα γίνει ένα αριστούργημα. Α. ναι. Κι εδώ, γιατί όχι; Κι εδώ, κι εδώ, κι εδώ! Στο παντελόνι μου ίσως δε χρειαζόταν. Ούτε στο στόμα μου. Μισώ τη χαρτοκοπτική!

Έχω ήδη κάνει την παραχώρηση να φορέσω παντελόνι,
παρά το ότι θεωρώ τα ρούχα περιττή εφεύρεση. Το ότι η ταμπέλα με τρώει, είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου. Μαμά, θεία, παππού, γιαγιά, νονά, λυπάμαι. Θα το βγάλω. Χαίρε ελευθερία!

Η βόλτα σήμερα ήταν τέλεια!
Θα ‘θελα να πηγαίνουμε στο πάρκο κάθε μέρα! Οι πάπιες όμως, νομίζω ότι με κούρασαν και το αυτοκίνητο πάντα με νανουρίζει. Θα κοιμηθώ. Όποιος τολμήσει να μου πει «Φτάσαμε. Σήκω να πάμε στο κρεβάτι σου» θα δοκιμάσει την οργή μου. Αν ήθελα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου, θα περίμενα μέχρι να φτάσουμε σπίτι.

Αγαπάω πολύ το κοριτσάκι από το διπλανό σπίτι.
Έχει ωραία ξανθά μαλλιά και μοιραζόμαστε το ίδιο απαγορευμένο πάθος για γλυκά. Μου αρέσει να έρχεται σπίτι μου και να παίζουμε μαζί. Θέλω όμως να ρωτήσω: Μαρία, δεν γίνεται να φέρνεις τα δικά σου παιχνίδια; Μου τη δίνει να μοιράζομαι!

Κάτι που μπορεί να καταστρέψει τη μέρα μου:
Γυρίζουμε με τη μαμά σπίτι. Ξεκλειδώνει την εξώπορτα και μπαίνουμε στο ασανσέρ. Όσοι με ξέρουν πραγματικά, γνωρίζουν ότι λατρεύω να πατάω τα κουμπιά του ασανσέρ! Γιατί μαμά το πατάς εσύ; Έπρεπε απ’ όλους τους ανθρώπους να με προδώσει η ίδια μου η μάνα; Πόσες χαρές έχω πια στη ζωή;

Καμιά φορά νομίζω ότι περιβάλλομαι από χαζούς.
Ενώ μιλάω δυνατά και καθαρά και ζητάω με σαφήνεια από τη μαμά να μου βάλει το αγαπημένο μου dvd, δείχνει να μην καταλαβαίνει καθόλου τι λέω. Το επαναλαμβάνω πιο δυνατά, κι εκείνη όχι μόνο εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει, αλλά εκνευρίζεται. Άλυτο μυστήριο.

Μου αρέσουν πολύ τα φιλιά.
Απλά προτιμώ να τα δίνω και να τα παίρνω όταν το θέλω. Δεν καταλαβαίνω γιατί η μαμά συνέχεια μου ζητάει «να δώσω ένα φιλάκι» πότε στον έναν και πότε στον άλλο. Είναι πολύτιμα τα χάδια μου – δεν τα σκορπάω όπου κι όπου. Αφήστε με ήσυχο!

Η μουσική είναι πολύ σημαντική για ‘μένα.
Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο ή τρία τραγούδια που θα ήθελα να τραγουδάμε με τη μαμά όλη την ημέρα. Εκείνη όμως, μετά την έκτη φορά, δυσανασχετεί. Πραγματικά, βρίσκω ακατανόητα τα νεύρα της. Θα κλάψω, μήπως πειστεί.

Μισώ το πρωινό ξύπνημα.
Γιατί πρέπει να ξυπνάω τόσο νωρίς κάθε μέρα και τι ακριβώς σημαίνει η φράση «θ’ αργήσω στη δουλειά» που μου λέει κάθε μέρα η μαμά; Προτείνω να καταργηθούν τα πρωινά και να ξυπνάμε όλοι μεσημέρι! (Επίσης προτείνω να καταργηθεί ο παιδικός σταθμός και η δουλειά της μαμάς. Γιατί να μην μένουμε όλη μέρα σπίτι, αφού περνάμε τόσο καλά μαζί;)

mama365

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki