Σωστή Διαπαιδαγώγηση και να είσαι διαρκώς αρεστός στο Παιδί ΔΕΝ γίνεται

Πόσοι γονείς δεν ήρθαν την τελευταία δεκαετία της επαγγελματικής μου δράσης να μου ζητήσουν καθοδήγηση για εξαρτήσεις από πιπίλες, κουκλάκια και μπιμπερό! 

Μάλιστα, το ρεκόρ που κατέγραψα για εξάρτηση από μπιμπερό ήταν η περίπτωση ενός κοριτσιού δώδεκα ετών, μαθήτρια της έκτης δημοτικού!

Πρόκειται πάντα για το ίδιο πρόβλημα, το οποίο αντιμετωπίζουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, επικαλούμενοι την ίδια δικαιολογία που χρησιμοποιούμε, όταν διαμαρτυρόμαστε για την εξάρτηση των παιδιών από την τηλεόραση, το playstation και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. 

Δεν θέλουμε να απαγορεύουμε. 

Και όταν επιχειρούμε να απαγορεύσουμε, το κάνουμε τόσο χαλαρά που είναι σαν να μην απαγορεύσαμε. 

Γιατί; 

Επειδή φοβόμαστε μήπως δημιουργήσουμε «ψυχικά τραύματα» στο παιδί — τεχνικός όρος που βρίσκεται σήμερα στο στόμα όλων των γονιών!

Είμαι σίγουρος ότι η δημιουργία μιας τέτοιας θεώρησης οφείλεται εν μέρει στην υιοθέτηση ενός συνονθυλεύματος από συμβουλές και παροτρύνσεις ψυχολογικού περιεχομένου. 

Δεν πιστεύω όμως ότι η θεώρηση αυτή θα είχε γνωρίσει τέτοια απήχηση, αν δεν χρησίμευε ως βολικότατο άλλοθι όχι τόσο στην τεμπελιά και την παθητικότητα των γονιών όσο στη βαθύτερη επιθυμία τους να είναι αρεστοί στα παιδιά τους.

Κι αν αυτή η γλυκερή ψευδοστοργή κατάφερε να εξελιχθεί σε επιδημία ή σε μόδα είναι ακριβώς γιατί επιτρέπει στους γονείς να ασκούν γοητεία στα παιδιά τους, και μάλιστα υπό τα ομόφωνα χειροκροτήματα του περίγυρού τους. Μόνο που η άσκηση γοητείας βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της διαπαιδαγώγησης.

Διαπαιδαγωγώ σημαίνει επιβάλλω στο παιδί έναν περιορισμό ή μια στέρηση, η οποία έχει νόημα μόνο γι’ αυτό χωρίς να με ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις στο άμεσο παρόν, αλλά τα μακροχρόνια αποτελέσματα.

Επειδή όμως συνηθίζουμε να βλέπουμε τον περιορισμό με κριτήριο την επίπτωσή του στο άμεσο παρόν, νομίζουμε ότι το παιδί δεν θα καταφέρει να αντέξει και ότι θα αντιδράσει αναπτύσσοντας αρνητικά συναισθήματα. Πολλές φορές μάλιστα νομίζουμε ότι το παιδί προσλαμβάνει τον περιορισμό, όπως θα τον προσλαμβάναμε εμείς στη θέση του. Και δεν συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλο σφάλμα διαπράττουμε όταν σκεφτόμαστε με τέτοιον τρόπο.

Η σύγχυση που δημιουργείται στο μυαλό μας, όταν σκεφτόμαστε ότι το παιδί θα αντιδράσει όπως θα αντιδρούσαμε εμείς στη θέση του, ονομάζεται «προβολή». 

Προβάλλουμε στα βιώματα του παιδιού μια σειρά βιωμάτων που του είναι εντελώς άγνωστα. 

Η διεργασία αυτή επιτελείται πιο πολύ στις περιπτώσεις παιδιών που γεννιούνται με κάποια αναπηρία. Από τη συμπάθεια που μπορεί να νιώσει κανείς για ένα τέτοιο παιδί, το κυρίαρχο συναίσθημα των γονιών και του κόσμου είναι ο οίκτος. Αντιμετωπίζουμε τα βιώματα αυτών των παιδιών σαν να βρισκόμαστε στη θέση τους. Πράγμα που, αντί να βοηθά, δυσχεραίνει την κατάσταση.

Γιατί τα παιδιά αυτά δεν γνώρισαν τον κόσμο με δύο μάτια, με δύο πόδια ή δύο χέρια. Η αντίληψη που έχουν για τον κόσμο έχει διαπλαστεί μέσα από την ιδιαιτερότητά τους. 

Επομένως, ο οίκτος που προσλαμβάνουν από τους γύρω τους θα τους δημιουργήσει ένα πλαστό αίσθημα νοσταλγίας που τους είναι παντελώς άχρηστο.

Είναι απόλυτα σεβαστή η επιθυμία μας δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα βοηθήσουν τα παιδιά αυτά να ζήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα. Δεν χρειάζεται όμως να επιβαρύνουμε τα βιώματα που αποκτούν μέσα από την αναπηρία τους με μια σειρά βιωμάτων που τους είναι παντελώς άγνωστα.

Τα πραγματικά προβλήματα πηγάζουν τελικά από τη σύγχυση που δημιουργείται στο μυαλό μας εξαιτίας της επιθυμίας να είμαστε αρεστοί στα παιδιά μας. 

Γιατί το παιδί που δέχεται έναν περιορισμό τον εκλαμβάνει με τον πιο φυσικό τρόπο του κόσμου, αρκεί ο γονιός που τον επιβάλλει να μην φοβάται ότι έτσι πληγώνει το παιδί. 

Όμως οι γονείς δεν θέλουν να νιώσουν ή να αντιμετωπίσουν την παραμικρή δυσαρέσκεια από την πλευρά των παιδιών τους.

Ορισμένοι μάλιστα παίρνουν ακραία μέτρα προφύλαξης, φτάνοντας στο έσχατο σημείο να εξηγούν διεξοδικά στο παιδί τη λαμπρή προοπτική που υπόσχεται αυτός ο περιορισμός τους: 

«Το κάνω για το καλό σου… Μια μέρα θα με ευγνωμονείς…».

Δεν χωρά αμφιβολία ότι κάθε φορά που προσπαθούμε να θέλξουμε ένα παιδί τού προξενούμε τεράστια ικανοποίηση.
 Και καθώς το παιδί ανταποκρίνεται αυτόματα σε αυτό, νιώθουμε κι εμείς ικανοποιημένοι. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε «φίλοι».

Κι αυτή είναι η χειρότερη κακομεταχείριση που μπορούμε να επιφυλάξουμε σε ένα παιδί.

Aldo Naouri «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά»

themamagers

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα 2χρονα/3χρονα παιδάκια «γιορτάζουν» το «ΟΧΙ» πάνω από 20 φορές την ώρα!!

Μπορεί οι ενήλικες στην Ελλάδα να θυμόμαστε τη σημασία του «ΟΧΙ» κάθε 28η Οκτωβρίου για εθνικούς λόγους.
Για τα παιδάκια όμως, ειδικότερα αυτά που είναι περίπου δύο με τριών ετών, η έννοια του «όχι» αποκτά άλλο νόημα.

Έρευνες δείχνουν πως σε αυτή την ηλικία, ένα παιδί μπορεί να χρησιμοποιεί το «όχι» για να διαφωνήσει με τους άλλους, κυρίως τους γονείς του και άλλα οικεία πρόσωπα, πάνω από 20 φορές… την ώρα!
Άλλο νωρίτερα και άλλο αργότερα, λοιπόν, τα 2χρονα ξεκινούν να αντιδρούν αρνητικά σε ό,τι και αν τους προτείνεται, είτε πρόκειται για τις καθημερινές ρουτίνες φαγητού, ύπνου και μπάνιου ή πιο ιδιαίτερες δραστηριότητες, όπως το να βγουν από το σπίτι ή να φύγουν από ένα μέρος που ήδη βρίσκονται.

Ξαφνικά, οι γονείς αρχίζουν να ακούνε συνεχώς εκφράσεις όπως: «όχι, δε θέλω», «φύγε», «μόνος μου» και έχουν να αντιμετωπίσουν ένα παιδί που συμπεριφέρεται σαν να γκρεμίζεται ο κόσμος ολόκληρος, επειδή το φαγητό δε μπήκε στο κατάλληλο πιάτο ή κάποιος το βοήθησε να βάλει το παπούτσι του.

Καθώς τέτοιου είδους κρίσεις σε αυτήν την ηλικία μπορεί να επαναλαμβάνονται συνεχώς και να διαρκούν μεγάλο μέρος της μέρας, προκαλούν αρκετή ένταση μέσα στο σπίτι και συχνά επηρεάζουν και τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών ή μεταξύ συντρόφων. Στατιστικά, μαζί με την εφηβεία είναι τα αναπτυξιακά στάδια που προβληματίζουν περισσότερο τους γονείς και η στιγμή που εξαντλημένοι από τις καθημερινές διαπραγματεύσεις πιθανώς να αναζητήσουν υποστήριξη, καταφεύγοντας σε κάποιον ειδικό.

Πρόκειται για μια πολύ σημαντική φάση στη συναισθηματική και όχι μόνο ανάπτυξη, όπου το βρέφος αρχίζει να μεταβαίνει στο επόμενο στάδιο και σιγά σιγά γίνεται παιδάκι.

Αυτό που συμβαίνει ουσιαστικά πίσω από την αντιδραστική συμπεριφορά προς τους γονείς, είναι ότι το παιδί αρχίζει να διαπραγματεύεται τη σχέση εξάρτησης μαζί τους προκειμένου να κατακτήσει σταδιακά την αυτονομία και την ανεξαρτησία του. 

Αυτό που μπερδεύει τους ενήλικες, όμως, είναι πως αυτή η αναζήτηση της ανεξαρτησίας δεν γίνεται σταθερά και με την ίδια ένταση πάντα, ούτε σε όλους τους τομείς. Έτσι, ενώ έχουμε ένα παιδί που μάχεται να κάνει μπάνιο μόνο του, από την άλλη θέλει το βράδυ να κοιμηθεί μαζί με τη μαμά του.

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε σε σχέση με αυτό το αναπτυξιακό στάδιο, είναι πως παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα εξέλιξη του παιδιού, τόσο σε σχέση με την εικόνα εαυτού και την αυτοπεποίθηση, όσο και στη συμπεριφορά και τις σχέσεις με τους άλλους, στο σπίτι και στο σχολείο. 

Το παιδί έχει ανάγκη να του επιτρέπεται αυτή η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας χωρίς να το μαλώνουν ή να το ντροπιάζουν, έχοντας όμως συγχρόνως γύρω του ένα πλαίσιο κανόνων και ορίων. Δεδομένου ότι σε αυτή τη φάση το παιδί τοποθετείται ουσιαστικά για πρώτη φορά ως μονάδα στον κόσμο, βιώνει παράλληλα και μια διαδικασία κοινωνικοποίησης, ανακαλύπτοντας ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές και ποιες όχι.

Έτσι, λοιπόν, οι γονείς των 2χρονων παιδιών που έχουν αρχίσει να αντιδρούν και να λένε πολλά «όχι», καλούνται να βρουν την πολύ λεπτή ισορροπία μεταξύ ξεκάθαρης οριοθέτησης αλλά και σεβασμού προς το παιδί, που θα περιλαμβάνει τους κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας, οριοθέτησης και διαχείρισης των κρίσεων, ενώ παράλληλα θα υποστηρίζει την αυτονομία του παιδιού και δε θα στραπατσάρει την εικόνα του εαυτού του και την αυτοπεποίθησή του.
 
Τάνια Μπαγέρη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος
infokids

Οι μικροί μας «επαναστάτες»

Η επιβολή των ορίων και η πειθαρχία είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γονείς. Οι γονείς προκειμένου να διδάξουν στα παιδιά τους το σωστό τρόπο συμπεριφοράς ακολουθούν κάποιες στρατηγικές θέτοντας έτσι όρια στη δράση τους. 

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι επιβάλλοντας οι γονείς ήρεμα και σταθερά την πειθαρχία, ουσιαστικά το παιδί νιώθει ασφάλεια και μεγαλώνει χωρίς φόβους.

Από τον 9ο μήνα το μωρό αρχίζει να επικοινωνεί μαζί σας και να εξερευνά το περιβάλλον του. 

Σε ό,τι λέτε λέει συνέχεια «όχι» χωρίς να ξέρει απόλυτα τη σημασία της λέξης. 

Στην προσπάθειά του να εξερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα διάφορα πράγματα γύρω του κάνει απαγορευμένες πράξεις και περιμένει από τη δική σας αντίδραση να αντιληφθεί τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. 

Για παράδειγμα επιχειρεί συχνά να βάζει το δαχτυλάκι του στις πρίζες και εσείς οφείλετε να το σταματήσετε με τον τόνο της φωνής σας να είναι επιτακτικός. Είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνει και εσείς πρέπει να δείξετε τη δυσαρέσκειά σας, χωρίς όμως εκνευρισμό και φωνές.

Όταν το παιδί σας σβήσει το πρώτο του κεράκι και μετά, θα δοκιμάζει τα όρια δράσης του προκειμένου να αντιληφθεί και το ίδιο τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, ενώ εσείς πρέπει να είστε σταθεροί και να επαναλαμβάνετε τους κανόνες συμπεριφοράς. 

Με την επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και το μάλωμα για την κακή θα αρχίσει σιγά σιγά να καταλαβαίνει τη διαφορά του σωστού και του λάθους.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάτε πως το παιδί σας σε αυτή την ηλικία διακρίνεται από εγωκεντρικές συμπεριφορές και επιθυμεί μόνο την ικανοποίηση των «θέλω» του αδιαφορώντας για τις συνέπειές τους. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να θέσετε τα πρώτα θεμέλια για τους κανόνες πειθαρχίας που θα το στηρίξουν στο μέλλον. Είναι σημαντικό να είστε απόλυτα συνεπείς και σταθεροί. 

Όταν πρόκειται για τη σωματική του ακεραιότητα πρέπει να είστε απόλυτα σαφείς και να μην του επιτρέπετε αυτό που θέλει να κάνει, ακόμα και αν κλαίει για ώρα, αν γιατί δεν έχει το ίδιο αίσθηση του κινδύνου. Μπορεί να συμμορφώνεται με τις εντολές σας αλλά ξεχνά αμέσως το λόγο για τον οποίο συγκρουστήκατε γιατί δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να μην του ικανοποιείτε τις ανάγκες του, όποιες και αν είναι αυτές.

Ο δεύτερος χρόνος είναι ιδιαίτερα επαναστατικός. 

Το παιδί ξεκινά να αυτονομείται και να διεκδικεί τα θέλω του κάτι που το κάνει επίμονο και μερικές φορές πεισματάρικο. 

Θυμηθείτε πως αυτή είναι η ηλικία των πρώτων εκρήξεων. Το παιδί θέλει να κάνει αυτό που το ευχαριστεί χωρίς να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες που έχουν οι γονείς του. 

Σε αυτήν την ηλικία είναι σημαντικό να συνεχίσετε να του μιλάτε και να του εξηγείτε τα πρέπει και τα μη, ξανά και ξανά. Θα χρειαστεί αρκετός καιρός και αρκετά ξεσπάσματα και κλάματα μέχρι να καταλάβει και να είναι σε θέση να ελέγξει τα πείσματα και τις εκρήξεις του.

Το τρίχρονο παιδί διανύει μια φάση αντίδρασης και σε αυτή την ηλικία συνέχεια αρνείται να συμμορφωθεί με τους κανόνες και τα όρια που του θέτετε στη συμπεριφορά του. 

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία έχουν άποψη για πολλά. Αρνούνται να κάνουν μπάνιο, να φορέσουν παπούτσια, να ντυθούν ή να φάνε κάποιο φαγητό. 

Μπορεί να ξεκινήσει και να λέει «κακές» λέξεις δοκιμάζοντας τα όρια του και στη λεκτική επικοινωνία. Το παιδί σας τώρα πρέπει να είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι σημαίνει κοινωνική συμπεριφορά και ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθεί. 

Το παιδί σε αυτή την ηλικία ξεκινά και εμπεδώνει ότι οι κακές συμπεριφορές έχουν τις ανάλογες επιπτώσεις(π.χ. στέρηση αγαπημένου παιχνιδιού, απομάκρυνση από το χώρο παιχνιδιού κ.ο.κ.)

Το παιδί σας όσο μεγαλώνει τόσο επαναστατεί συνειδητά και αντιστέκεται στις δικές σας προτροπές, όταν δεν ταιριάζουν και δεν ικανοποιούν τα δικά του θέλω.

Θα ξεκινήσει να επιδεικνύει μια τεράστια επιμονή, μια που τώρα είναι περισσότερο ικανό να σκεφτεί αυτό που θέλει και να το υπερασπιστεί με σθένος. 

Κάποιες φορές μπορεί να λέει ψέματα, χωρίς όμως να έχει πρόθεση αλλά επειδή έχει μια περίεργη αίσθηση της αλήθειας και δεν καταλαβαίνει ότι το να λέει ψέματα είναι κακό. 

Ωστόσο από δω και στο εξής γνωρίζει καλά ποια είναι τα πρέπει και ποιες οι επιπτώσεις των ανεπίτρεπτων πράξεών του, διακρίνοντας το σωστό από το λάθος.

govastileto

Όταν τα παιδιά λένε «ΟΧΙ», κάντε υπομονή και αποφύγετε τις διαμάχες εξουσίας

«Θέλεις να πάμε να δούμε τη γιαγιά την Κυριακή;»,
«Θα συγυρίσεις το δωμάτιο σου; Τα παιχνίδια σου είναι διασκορπισμένα παντού!»,
«Κλείσε, σε παρακαλώ, την τηλεόραση, είναι ώρα να πας για ύπνο».

Όποιες και αν είναι τώρα τελευταία οι υποδείξεις, οι επιθυμίες ή εντολές σας προς το αγγελούδι σας, η απάντησή του παραμένει σταθερή: ΟΧΙ

Αυτό το «όχι», βέβαια, μπορεί να πάρει πολλές μορφές,! Μπορεί να είναι ένα τσιριχτό όχι συνοδευόμενο από γοερό κλάμα, ένα σούφρωμα των χειλιών ή μια απλή αγνόηση στα λεγόμενά σας, εκφραζόμενη με ένα απαθέστατο βλέμμα από το πιτσιρίκι σας!
Λογικό είναι, λοιπόν, μπροστά σε ένα πεισμωμένο πιτσιρίκι να αισθάνεστε κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο αβοήθητοι και αμήχανοι. 

Γιατί λέει «όχι» ένα παιδί;
Ένα καλό παράδειγμα είναι το «όχι» που λέει το παιδί, εξαιτίας μιας βαθύτερης εσωτερικής αποστροφής. Στην κατηγορία αυτή μπορεί να ανήκει η δυσαρέσκεια που του προκαλεί το σπανάκι ή τα ενοχλητικά φιλιά της θείας Ελένης. Σε περίπτωση που αποδεχτείτε αυτή την άρνηση του μικρού σας, του δείχνετε ότι του αναγνωρίζετε το δικαίωμα να θέτει τα δικά του όρια.
Κάποιες φορές ένα παιδί μπορεί να λέει «όχι» από ανασφάλεια. Σε αυτή την περίπτωση, καλό θα ήταν να το αφήνετε να παίρνει κάποιες αποφάσεις από μόνο του. Αντί να το πιέζετε να κάνει κάτι που δεν θέλει, καλύτερα να το ενθαρρύνετε.   
Μπορεί απλά να σας κάνει «κολπάκια»! Δηλαδή, να αρνείται να κάνει στην αρχή αυτό που του λέτε, να χαμογελά παιχνιδιάρικα αλλά τελικά να υποχωρεί. Ή να αρχίζει να διαφωνεί μαζί σας, αλλά τελικά να μην αμφισβητεί τη γνώμη σας.
Αν έχετε την αίσθηση ότι το αγγελούδι σας θα απαντήσει αρνητικά σε ο,τιδήποτε και αν του πείτε, παρατηρήστε λίγο πιο προσεκτικά αυτό το κατηγορηματικό «όχι», γιατί πολλές φορές το μικρό σας δεν το κάνει για να σας προκαλέσει, αλλά για να εκφράσει την αυτεξουσιότητα και την ανεξαρτησία του.

Τα «όχι» που σε χρόνο μηδέν σας κάνουν έξαλλους! 
Κυρίως είναι η άρνηση που εμπεριέχει διάθεση διαμαρτυρίας και θυμό από τους μικρούς σας επαναστάτες! Συνήθως δεν πρόκειται για κάποια συγκεκριμένη αντίρρηση που έχει το μικρό σας, αλλά για μια διαμάχη εξουσίας. Σε αυτές τις περιπτώσεις αποφύγετε να έρθετε σε αντιπαράθεση μαζί του. Προσπαθήστε να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, χωρίς να παρασυρθείτε κι εσείς από το θυμό του μικρού σας και δώστε του τον απαραίτητο χρόνο για να ηρεμήσει. 

Φυσικά υπάρχουν και τα «όχι» που προέρχονται από κούραση, απροθυμία ή βαρεμάρα, τα οποία το μικρό σας φαίνεται να προφέρει με μεγάλη ευκολία! Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να του δώσετε συγκεκριμένες κατευθύνσεις και να θέσετε όρια. Εσείς είστε αυτοί που θα πρέπει να αποφασίσετε τι είναι καλό και τι όχι, ακόμη κι αν εκείνο αδυνατεί να το αντιληφθεί. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να επιβληθείτε. 

Τι είναι τελικά συζητήσιμο;    
Η κατάλληλη στιγμή για να επιβληθείτε –ακούγεται πολύ καλό. Πώς μεταφράζεται, όμως, στην καθημερινότητα; Σε ποιους τομείς θα πρέπει να απαιτήσετε από το αγγελούδι σας να σας υπακούσει και πού μπορείτε να φανείτε πιο ελαστικοί; Πώς θα αποκτήσει το πιτσιρίκι σας εμπιστοσύνη στον εαυτό του και κριτική ικανότητα, ενώ παράλληλα θα έχει την τάση να συνεργάζεται και να κάνει συμβιβασμούς μέσα στην οικογένεια; 

Θέστε όρους:
Μην ξεχνάτε ότι εσείς είστε αυτοί που θα πρέπει να καθορίσετε πού αρχίζει και πού τελειώνει, το δικαίωμα του μικρού σας να συναποφασίζει. Ορίστε, αρχικά, ανάλογα με την κατάσταση και την ηλικία του παιδιού, τι μπορεί να αποφασίζει το ίδιο ελεύθερα,  όπως για παράδειγμα το χτένισμα, τα ρούχα, τη μουσική που θα ακούει ή τις δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο του.
Κατά δεύτερον, ορίστε τους τομείς όπου θα μπορεί το μικρό σας να διαπραγματευτεί μαζί σας, εκφράζοντας τα επιχειρήματά του, ώστε σε ορισμένες περιπτώσεις να μπορεί και να σας μεταπείσει.
Κατά τρίτον, καθορίστε με απλά και ξεκάθαρα λόγια, ποια είναι τα όρια τα οποία, δεν διαπραγματεύονται με τίποτα!. Σε αυτά το πιθανότερο είναι να ανήκουν οι ώρες του ύπνου, το σχολείο, οι ασκήσεις για το σπίτι, θέματα σχετικά με την τηλεόραση αλλά και η βοήθεια στο σπίτι, όπως είναι το συγύρισμα και το καθάρισμα.

Αποφύγετε τις διαμάχες εξουσίας.  

Μερικές μικρές συμβουλές:
Το ότι εσείς θα θέσετε κάποια όρια, δεν σημαίνει, ότι αυτά θα γίνουν αυτομάτως σεβαστά ή ότι το πιτσιρίκι σας δεν θα κάνει προσπάθειες να τα υπερβεί. Αν εσείς, ωστόσο, εφαρμόζετε σταθερή τακτική κάθε φορά, έχετε πολλές ελπίδες να καταφέρετε να επιβληθείτε χωρίς φωνές και κλάματα.
Φροντίστε να εκφράζετε τους κανόνες που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, με απλά λόγια και με σαφήνεια.
Ταυτόχρονα εξετάστε και τη δική σας στάση. Μήπως κάθε εντολή που δίνετε στο αγγελούδι σας μοιάζει με αβέβαιη ερώτηση; Γι’ αυτό το λόγο, δείξτε ιδιαίτερη προσοχή στη γλώσσα του σώματός σας και φροντίστε την ώρα που θα μιλάτε να έχετε οπτική επαφή με το μικρό σας, εκφράζοντας παράλληλα και τα δικά σας αισθήματα. Αντί, λοιπόν, να του πείτε «Θα μαζέψεις επιτέλους την τσάντα σου από το διάδρομο;», προτιμήστε το «Μάζεψε, σε παρακαλώ, την τσάντα σου από τον διάδρομο, γιατί δεν μπορώ να περάσω».
Εξηγείστε στο παιδί σας τι είναι ακριβώς αυτό που θέλετε να κάνει και στοχεύστε στο αίσθημα ευθύνης του:
«Περιμένω να κάνεις τις ασκήσεις των μαθηματικών σου, πριν πας στην προπόνηση ποδοσφαίρου».
Δείξτε υπομονή και επιμονή απέναντι στην αντίσταση που θα φέρει το πιτσιρίκι σας. Προσπαθήστε να μη σας επηρεάσουν ενδεχόμενα αρνητικά του σχόλια όπως το «είσαι κακιά». Εσείς επαναλάβετε με ήρεμο τρόπο την εντολή σας και δείξτε ότι είστε αποφασισμένοι. Γιατί αν το παιδί αισθανθεί ότι δεν είστε σίγουροι για την εντολή που του δίνετε, είτε θα συνεχίσει να προσπαθεί να σας μεταπείσει, είτε απλώς θα σας αγνοήσει.   

Η ώρα των συνεπειών      
Όσο περίεργο κι αν σας ακούγεται, τα παιδιά δέχονται εύκολα τις φυσικές και λογικές συνέπειες των πράξεων τους και μαθαίνουν από αυτές. Μπορεί να σας φανεί σκληρό, αλλά δοκιμάστε να αφήσετε το πιτσιρίκι σας, να αισθανθεί τις συνέπειες των πράξεων του. Δείξτε υπομονή, όταν δεν θέλει να κάνει μια άσκηση για το σχολείο και αφήστε το να πάρει έναν κακό βαθμό ή να του κάνει παρατήρηση η δασκάλα.
Το ίδιο σημαντικές είναι και οι λογικές συνέπειες. Όποιος δεν θέλει να συμμαζέψει  για παράδειγμα το τραπέζι, θα πρέπει να κάνει κάποια άλλη δουλειά στο σπίτι. Όποιος δεν τηρεί τις ώρες που του επιτρέπεται να περνάει μπροστά στην τηλεόραση, είναι λογικό να μην του δίνεται το δικαίωμα να παίξει με τους φίλους του το απόγευμα!

Για να πει επιτέλους «ΝΑΙ»  
Όσο πεισματάρικο κι αν θεωρείτε το αγγελούδι σας, υπάρχουν πάντα ορισμένοι τρόποι που βοηθάνε να κατανοήσει καλύτερα τις επιθυμίες και τις εντολές σας:
Εμπιστοσύνη: Μην παραλείπετε να δείχνετε προσοχή και αγάπη στο παιδί σας –και δώστε του να καταλάβει ότι μπορεί πάντα να βασίζεται στις συμβουλές σας. Φροντίστε να το επαινείτε κάθε φορά που επιδεικνύει διάθεση συνεργασίας και δώστε του τη δυνατότητα να παίρνει κι αυτό αποφάσεις, δείχνοντας εμπιστοσύνη στις ικανότητές του.
Ασφάλεια: Τα παιδιά απαιτούν από τους ενήλικες έναν σαφή προσανατολισμό. Μόνο όταν οι γονείς διατυπώνουν σαφείς κανόνες και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, καταλαβαίνουν τα παιδιά τι πρέπει να κάνουν. Για το παιδί πρέπει να είναι κάθε φορά ξεκάθαρο, σε ποια θέματα οι γονείς του μπορεί και να αλλάξουν γνώμη και σε ποια δεν το συζητούν καν.
Ισχυρά πρότυπα: Οι γονείς κατορθώνουν να γίνουν πιο πειστικοί όταν οι πράξεις τους είναι συνεπείς προς τα λόγια τους. Γι’ αυτό το λόγο μην απαιτείτε μονάχα από το παιδί σας να συμπεριφέρεται σωστά, δείξτε του εσείς με το παράδειγμά σας, πώς να το κάνει.
Ευελιξία: Η συνέπεια σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι γονείς θα πρέπει να τηρούν για χρόνια τους ίδιους κανόνες. Τα παιδιά αναπτύσσονται εξαιρετικά γρήγορα, με αποτέλεσμα κανόνες που σήμερα φαίνονται λογικοί, αύριο να μην έχουν νόημα ύπαρξης. Τροποποιήστε τους οικογενειακούς κανόνες ανάλογα με την ηλικία του μικρού σας και αρχίστε σιγά-σιγά να του δείχνετε όλο και μεγαλύτερη.

0-6gr