Ο Δημήτρης έχει Δικαίωμα να Παίζει στην Παιδική Χαρά...

«Υπάρχει παιδί πάνω στη γη που δεν χαίρεται την παιδική χαρά;
Μμμμ… δεν νομίζω, όχι σίγουρα δεν υπάρχει! Και τώρα θέτω μια ερώτηση:

Ποιος μπορεί να στερήσει από τα παιδιά που έχουν αναπηρία, ορατή ή αόρατη, την είσοδο τους στην παιδική χαρά;;

Η πρώτη σου σκέψη θα είναι να μου πεις "κανείς".

Λοιπόν, άσε με να σε βοηθήσω με την δεύτερη σκέψη …
Έχεις σκεφτεί όμως ότι, με το να κοιτάς με λύπηση ή επίμονα το παιδί και τους γονείς του, αυτόματα στερείς το δικαίωμα τους να χαρούν στην παιδική χαρά;

Έχεις σκεφτεί ότι αν δεν έχεις μιλήσει στο παιδί σου για την αναπηρία δεν θα παίξει με ένα παιδί που έχει όποιας μορφής αναπηρία;

Ίσως το κάνει πέρα, σίγουρα δηλαδή, ίσως φύγει μακριά του φοβούμενος ότι κάτι πάει στραβά, ίσως το κοροϊδέψει κιόλας(το χειρότερο όλων ), ίσως του κάνει άσεμνη ερώτηση…. κτλ. κτλ.

Βλέπεις πως πάλι έχεις στερήσει την είσοδο ενός παιδιού με αναπηρία στην παιδική χαρά;
Με βλέπεις με τον Δημήτρη και τραβάς το παιδάκι σου από το χέρι να φύγεις; 

🤢Εμετικό το λιγότερο. Ντροπιαστικό, όχι για εμένα , για εσένα.

Έτσι όπως βλέπεις τον Δημήτρη στην φωτογραφία σε κάνει να θες να τρέξεις μακριά του;

Ναι, τρέξε. Κινδυνεύεις να πάθεις κακό από υπερβολική δόση χαράς.

Σε ρωτάει το παιδί σου "Γιατί αυτό το παιδάκι είναι έτσι;" Και του απαντάς "είναι μικρό και νυστάζει"

Γέλασα απίστευτα, γιατί είμαι η Μαρία και δεν δίνω σημασία. Κάποια άλλη μαμά όμως ίσως κατεβάσει το κεφάλι και δεν ξαναβγεί στην παιδική χαρά. (Ίσως και εγώ… σε κάποια χρόνια αν έχω κουραστεί, δεν ξέρω.)
Βλέπεις πως πάλι στερείς την παιδική χαρά από ένα παιδί και το χειρότερο το μεταδίδεις και στο παιδί σου, δηλαδή το διαιωνίζεις κιόλας.

Παραπάνω σου εξήγησα πως αυτόματα ,χωρίς ίσως να το καταλάβεις, στερείς το δικαίωμα ενός παιδιού με αναπηρία, ορατή ή αόρατη, από το να είναι στην παιδική χαρά.

Γιατί; Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να το κάνεις αυτό;

Δικαίωμα στην παιδική χαρά έχουν όλα τα ΠΑΙΔΙΑ. Αλλιώς δεν θα λεγόταν παιδική χαρά αλλά κάπως διαφορετικά υποθέτω... » 

Μαμά Μαρία
newsitamea

Είναι δικαίωμα… να είσαι παιδί

Η 11^η Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη στα παιδιά και τα παιδιά έχουν δικαιώματα, που προστατεύονται τόσο από το εσωτερικό δίκαιο όσο και από τις διεθνείς συμβάσεις, κατά κύριο λόγο τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Τα παιδιά έχουν φωνή και λόγο και το δικαίωμα αυτό είναι θεσμικά κατοχυρωμένο. Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να ακουστούν και να εκφράζονται για όλες τις αποφάσεις που τους επηρεάζουν, είτε στο σπίτι, στην κοινότητα, στο σχολείο ή σε ατομικά νομικά και διοικητικά θέματα που διακριτά προσδιορίζει το άρθρο 12 της Σύμβασης. Οι απόψεις του παιδιού πρέπει να λαμβάνονται ως ουσιώδες στοιχείο για τον καθορισμό του καλύτερου συμφέροντός του. Αυτό το προφανές σημείο και η νομική υποχρέωση είναι συχνά όροι ξεχασμένοι, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην συμμετέχουν σε διαδικασίες και αποφάσεις που τα αφορούν. Όμως, η ικανότητα του παιδιού να σχηματίζει και να εκφράζει γνώμη εξαρτάται επίσης από την εκπλήρωση πολλών άλλων δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην εκπαίδευση και τις ευκαιρίες για άθληση και ψυχαγωγία.

Μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό περιβάλλον, το εκπαιδευτικό σύστημα καλείται να διαδραματίσει έναν ρόλο περιορισμού των αρνητικών συμπεριφορών, αλλά και των φαινομένων βίας που καταπατούν βασικές ανθρώπινες αξίες, όπως του σεβασμού της προσωπικότητας του παιδιού- μαθητή. Η βία στα σχολεία μπορεί να λάβει πολλές μορφές, από τη σωματική έως την ψυχολογική και ολοένα και συχνότερα, εκφράζεται μέσω πράξεων εκφοβισμού, δημιουργώντας ανασφάλεια και παραβιάζοντας το δικαίωμα των μαθητών για ένα ασφαλές εκπαιδευτικό περιβάλλον. Σχετικές έρευνες καταδεικνύουν ότι η δημιουργία ενός ασφαλούς, χωρίς αποκλεισμούς, υγιούς μαθησιακού περιβάλλοντος μπορεί να συμβάλει στην εξισορρόπηση της σημασίας του κοινωνικού υπόβαθρου στην εκπαιδευτική πορεία των παιδιών. Επίσης, τα ευρήματα δείχνουν ότι τα παιδιά εντάσσονται καλύτερα στο σχολείο εάν τους δοθεί μια ισχυρή βάση στα πρώτα χρόνια της ζωής τους και σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκεται η χάραξη καινοτόμων δράσεων και προγραμμάτων στο επίπεδο της προσχολικής ηλικίας, ώστε να βρεθούν λύσεις σε πρακτικές προκλήσεις στην εκπαίδευση και στη φροντίδα της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Επομένως, μια καλά σχεδιασμένη προσχολική εκπαίδευση προοδευτικά συμβάλλει στην προώθηση της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών.

Οι προκλήσεις για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των παιδιών, όμως, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, είναι πολλές. Παρά το υψηλό επίπεδο εφαρμογής των, παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ιδιαίτερα μειονεκτούσες ομάδες παιδιών – για παράδειγμα παιδιά που υφίστανται κακοποίηση, παιδιά με αναπηρίες, παιδιά φυλακισμένων γονέων, κ.ά. – μπορεί να βιώσουν σημαντικές και απαράδεκτες παραβιάσεις δικαιωμάτων. Έτσι, η σχολική συμπερίληψη για παιδιά με αναπηρία, για παιδιά ρομά, για παιδιά πρόσφυγες, πραγματοποιείται με αργά βήματα, με τις όποιες εξαιρέσεις να αποτελούν φάρο ηθικής και κοινωνικής ανάτασης.

Θέλουμε να μιλήσουμε για την προστασία και τη φροντίδα του παιδιού καθολικά, αλλά ακόμα και σήμερα, στη χώρα μας, παρουσιάζεται σημαντική χρήση σωματικής τιμωρίας ως «μέρος» της ανατροφής των παιδιών, κάτι που δείχνει το έλλειμμα εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης των γονέων, αλλά και της κοινωνίας συνολικά. Ένα γονικό συμπεριφορικό πρότυπο «διαπαιδαγώγησης» που συνεχίζει να αναπαράγεται και σε κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών αξιών και δικαιωμάτων του παιδιού.

Η παροχή των κοινωνικών υπηρεσιών πρέπει να σχεδιάζεται στη λογική ικανοποίησης των αναγκών κάθε παιδιού και της οικογένειάς του, σε μια δεδομένη στιγμή, με γνώμονα φυσικά τη μελλοντική του ανάπτυξη. Η πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την «εγγύηση των παιδιών» (child guarantee), προσπαθεί να διασφαλίσει ότι κάθε παιδί στην Ευρώπη που κινδυνεύει από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό έχει πρόσβαση σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, δωρεάν εκπαίδευση, μέριμνα στην πρώιμη παιδική ηλικία, αξιοπρεπή στέγαση και επαρκή διατροφή. Η δράση αυτή, στην πιλοτική εφαρμογή της οποίας συμμετέχει η Ελλάδα ως μία από τις επτά χώρες της Ε.Ε., καλείται να αντιμετωπίσει μια πραγματικότητα όπου θεμελιώδη δικαιώματα δεν μπορεί να λογίζονται πάντοτε ως δεδομένα, για όλα τα παιδιά.

Από την άποψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ποιότητα μιας κοινωνίας μετριέται από το πώς αντιμετωπίζει τις πιο ευάλωτες ομάδες της, όπως είναι και τα παιδιά. Σ’ αυτό, θα προσέθετα ειδικότερα και από το πόσο δυνατά ακούγεται η φωνή και τα θέλω των παιδιών. Αυτό που χρειάζεται, είναι η κοινωνία των ενηλίκων, επιτέλους, να «ενηλικιωθεί» και να έρθει στο ύψος…των παιδιών.

Δημήτριος Π. Νικόλσκυ
Πρόεδρος Δ.Σ. Ιδρύματος «Η Παιδική Στέγη»

Syntagma Watch
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το ΟΧΙ, στην σωματική επαφή, είναι δικαίωμα

Λάθος μηνύματα που παίρνει το παιδί από μια αγκαλιά

Μια ζεστή αγκαλιά είναι απόδειξη αγάπης, σου δίνει ζεστασιά και ασφάλεια. Όλοι μας έχουμε ανάγκη από πολλές αγκαλιές μέσα στην ημέρα για να μπορούμε να λειτουργούμε σωστά.  
Όταν όμως είσαι παιδί, η αγκαλιά που προσδοκάς δεν είναι η οποιαδήποτε. 
Είναι της μαμάς, του μπαμπά, της γιαγιάς, των ανθρώπων που ξέρεις και αγαπάς.
Η αγκαλιά ενός ξένου, κάποιου που δεν εμπιστεύεσαι, που δεν σου μεταδίδει ασφάλεια, αυτή δεν τη θες. Την απωθείς. 
Και να γιατί δεν πρέπει να πιέζουμε ποτέ το παιδί μας να δέχεται τους εναγκαλισμούς σώνει και καλά:

Γιατί το παιδί:

1. Νιώθει πίεση, ανασφάλεια, αμηχανία. Και αυτά δεν είναι συναισθήματα που περιμένουμε φυσιολογικά από μια αγκαλιά.
2. Πιστεύει λανθασμένα ότι το σώμα του δεν του ανήκει αλλά πρέπει να το μοιράζεται ακόμα και με όσους δεν θέλει.
3. Καταλαβαίνει, επίσης λανθασμένα, ότι οποιοσδήποτε δικαιούται να το αγγίζει.
4. Θεωρεί ότι οι γνωστοί των γονιών του και οι συγγενείς είναι πάντα «οι δικοί μας άνθρωποι», άκακοι και ακίνδυνοι. Κάποιοι είναι, κάποιοι όμως όχι.
5. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει πότε κάποιος είναι επικίνδυνος ή όχι.
6. Μαθαίνει ότι ο μόνος τρόπος για να δείξεις την αγάπη ή την συμπάθειά σου είναι να αγκαλιάσεις τον άλλον. Κι όμως, μπορείς να το κάνεις με χίλιους δυο τρόπους χωρίς να υποβληθείς σε αγγίγματα που πιθανόν δεν σου αρέσουν.

allyou.gr  

Το Χαμομηλάκι