«Οι Γονείς-Ελικόπτερα εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους σε βαθμό που ξεπερνά κατά πολύ το γονεϊκό τους καθήκον»

«Δεν θέλω να πηγαίνω με τα παιδιά στην πλατεία, φοβάμαι ότι θα χτυπήσουν», 

«μη χοροπηδάς, μπορεί να πέσεις», 
«δεν αφήνω τους γιους μου να κάνουν ποδήλατο, διότι μπορεί να τραυματιστούν», 
«σήμερα πήραμε μπράβο από τη δασκάλα», 
«δεν ξέρεις εσύ τι είναι καλό για σένα, εγώ ξέρω», 
«όπως ο μπαμπάς έπαιζε μπάσκετ, έτσι θα παίζεις κι εσύ». 

Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι φράσεις; Έχετε ακούσει φίλους γονείς να τις λένε στα παιδιά τους ή μήπως κάποιες λέτε και εσείς στα δικά σας; 
Πολλοί είναι οι γονείς που θα ήθελαν να «σκεπάσουν» τα παιδιά τους με μια προστατευτική ομπρέλα, περίτρανη απόδειξη της αγάπης τους και ασπίδα ενάντια σε κάθε κακό, ή να «περιπολούν» τον χώρο τους, για να απομακρύνουν εχθρούς και κινδύνους, αλλά η ζωή έχει αποδείξει ότι αυτό είναι αδύνατο και η ψυχολογία έχει διαπιστώσει ότι είναι ταυτόχρονα επιβλαβές για την ψυχική τους υγεία και ανάπτυξη.

Ο όρος helicopter parents (γονείς-ελικόπτερα) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Dr Haim Ginott το 1969 στο βιβλίο του «Parents & Teenagers» και προήλθε από εφήβους που είπαν πως νιώθουν ότι οι γονείς τους «αιωρούνταν» από πάνω τους σαν ένα ελικόπτερο. 
«Πρόκειται για γονείς υπερβολικά εμπλεκόμενους στη ζωή των παιδιών τους, υπερκαθοδηγητικούς, υπερεπικεντρωμένους σε αυτά, υπερπροστατευτικούς και συχνά τελειομανείς. 
Ο τρόπος με τον οποίο εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους ξεπερνά κατά πολύ το γονεϊκό τους καθήκον» μας δίνει το προφίλ τους η Εύα Τορνάρη, σύμβουλος ψυχικής υγείας. 
Οι γονείς αυτοί ανησυχούν και φοβούνται υπερβολικά για το παιδί τους και προσπαθούν να καλύψουν κάθε επιθυμία του πριν ακόμα αυτή εκφραστεί. 
«Βέβαια», διευκρινίζει, «η υπερπροστασία δεν ικανοποιεί κάποια πραγματική ανάγκη των παιδιών, αλλά την ανάγκη, την ανασφάλεια και τον φόβο των ίδιων των γονιών». 
Έτσι καταλήγουν να υποκαθιστούν τα παιδιά τους στις υποχρεώσεις τους, κάνουν γι’ αυτά όσα θα μπορούσαν να καταφέρουν αν προσπαθούσαν μόνα τους και παίρνουν αποφάσεις βασισμένες στο «εγώ» τους.

Καταπιεσμένα παιδιά
Αυτού του είδους η γονεϊκή συμπεριφορά μπορεί να ναρκοθετήσει την ομαλή ψυχική και πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού. 
«Η τακτική των καταπιεστικών γονιών είναι να καταπνίγουν τις επιθυμίες των παιδιών· δεν τους δίνουν τα περιθώρια για πρωτοβουλία και αυτονομία και καταλήγουν στο μέλλον να διαμορφώσουν σχέσεις και χαρακτήρες εξαρτητικού τύπου» διευκρινίζει η παιδοψυχίατρος Βασιλική Θεμελή και προσθέτει, 

«επίσης οι καταπιεστικοί γονείς συχνά αποξενώνουν το παιδί από τον εξωτερικό κόσμο, κάνοντάς το αρκετά ντροπαλό, εσωστρεφές, μοναχικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες στο μέλλον να γίνει ένας ενήλικας με δυσκολίες στην κοινωνική του συμπεριφορά ή να πέσει σε μια καταθλιπτικόμορφη κατάσταση».

Μήπως λοιπόν οι σημερινοί καταπιεστικοί-υπερπροστατευτικοί γονείς μεγαλώνουν τους αυριανούς καταθλιπτικούς ενηλίκους; Η παιδοψυχολόγος Ειρήνη Γρίβα θεωρεί ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην καταπίεση στην παιδική ηλικία και στην εμφάνιση κατάθλιψης στην ενήλικη ζωή. 
«Η κατάθλιψη μπορεί να έρθει», σημειώνει, «όταν τα παιδιά δεν ζουν τη ζωή τους και δεν αποφασίζουν γι’ αυτή». 
Πότε μπορεί να συμβεί αυτό; Η κ. Γρίβα ξεχωρίζει τρεις περιπτώσεις: 
Όταν υπάρχουν γονείς αγχώδεις που καλλιεργούν τον φόβο και την ανασφάλεια στα παιδιά τους μέσα από τη δική τους υπερπροστατευτική συμπεριφορά και εμπλέκονται στη ζωή τους με σκοπό να τα προφυλάξουν και να τα κάνουν ευτυχισμένα, αποδυναμώνοντας έτσι τις επιθυμίες και σαμποτάροντας την οποιαδήποτε προσπάθεια του παιδιού για ανεξαρτησία. 

Με τον τρόπο αυτό το παιδί νιώθει αδύναμο και ανήμπορο και εκεί υπάρχει κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί η κατάθλιψη. Επίσης, όταν τα παιδιά βιώνουν συναισθηματική απαξίωση και καταπίεση. Εδώ έχουμε να κάνουμε με γονείς που μονοπωλούν με την αγάπη τους το ενδιαφέρον του παιδιού τους, επενδύοντας στις εξαρτητικές σχέσεις και περιμένουν τα παιδιά τους να τους την ανταποδώσουν, με αποτέλεσμα να τα εμποδίζουν να δημιουργήσουν οποιαδήποτε άλλη σχέση με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.

Εχθρικοί γονείς
Τέλος, είναι οι γονείς που είναι εχθρικοί, κρίνουν αυστηρά τα παιδιά τους, δεν είναι ικανοποιημένοι με την απόδοσή τους και τα επαινούν πολύ σπάνια ή σχεδόν ποτέ. 
Οι γονείς αυτοί μεγαλώνουν μοναχικούς ενηλίκους με σοβαρά προβλήματα κοινωνικής και συναισθηματικής συμπεριφοράς, παιδιά που δεν ωριμάζουν, δεν αυτονομούνται, δεν νιώθουν σημαντικά και δεν διαθέτουν κοινωνικές δεξιότητες, έχουν μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον.

Έρευνα σε 100.000 Αμερικανούς φοιτητές διαπίστωσε ότι το 84% των ερωτηθέντων ένιωθε να μην αντέχει το βάρος των ευθυνών του, το 60,5% ήταν λυπημένο και το 57% μόνο. 
Άλλες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τουλάχιστον το 10% των γονέων των πρωτοετών αναμειγνύεται ενεργά στην πανεπιστημιακή τους καθημερινότητα.

Συνηθισμένα λάθη γονέων
Δυστυχώς, το ποσοστό των καταπιεστικών/υπερπροστατευτικών γονιών είναι μεγάλο και ανάλογα συχνά είναι τα λάθη στα οποία υποπίπτουν. 
«Σε πολλές περιπτώσεις δεν σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού και το θεωρούν κτήμα τους», εξηγεί η κ. Θεμελή. «Εξασκούν υπερβολική επίβλεψη, του στερούν τα δικαιώματά του, ταπεινώνουν τον εγωισμό του, με αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει ανίκανο να κάνει οτιδήποτε. 
Μεγάλο λάθος είναι και η επιθυμία των γονιών το παιδί τους να είναι τέλειο, λόγω των μεγάλων προσωπικών ναρκισσιστικών αναγκών τους, με αποτέλεσμα να μη βλέπουν τις επιθυμίες του παιδιού, αλλά τις δικές τους», καταλήγει. 
«Οι γονείς αυτοί συχνά αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις των παιδιών τους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τα αποκλείουν από το αυθεντικό βίωμα της εμπειρίας τους. Με αυτό τον τρόπο αναστέλλουν την ωρίμανσή τους και αποδυναμώνουν την αυτοπεποίθησή τους», συμπληρώνει η κ. Τορνάρη.

Όσο για το θέμα της προστασίας είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να προφυλάξει το παιδί του από κάθε κίνδυνο. Μάλιστα, η προσπάθεια να το κάνει αυτό κρύβει παγίδες, «μπορεί να ευνουχίσει το παιδί», επισημαίνει η κ. Γρίβα. «Ο φόβος του κινδύνου υπάρχει, όλοι οι γονείς αγχώνονται και φοβούνται για τα παιδιά τους. Το θέμα είναι πως εκφράζουν την ανησυχία τους. Αν είναι συνεχώς από πίσω τους και, για να διαχειριστούν το άγχος τους, φωνάζουν συνεχώς παρατηρήσεις, μην κάνεις αυτό, πρόσεχε εκεί, θα χτυπήσεις, όλο αυτό περνά στο παιδί ως μια μορφή καταπίεσης. Εναλλακτικά, μπορούμε να παρατηρούμε τα παιδιά, να είμαστε σε εγρήγορση και να τα καθοδηγούμε με ψυχραιμία».

Μεγαλώνοντας χαρούμενα παιδιά
«Θα προτιμούσα να σταματούσαμε να λέγαμε “θέλω το καλύτερο για το παιδί μου” και να δίναμε προτεραιότητα στο “θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο, να χαίρεται τη ζωή του”», συμβουλεύει η Βασιλική Θεμελή, όταν της ζητάμε απάντηση στο ερώτημα πώς μπορούμε να μεγαλώσουμε παιδιά αυτόνομα, χαρούμενα, αυτάρκη. 
Η Ειρήνη Γρίβα προκρίνει «ένα σταθερό, χαρούμενο και υγιές οικογενειακό περιβάλλον για να “ανθίσουν” τα παιδιά». Προτού οι γονείς διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους, πρέπει να χτίσουν μια καλή σχέση μαζί τους, μια γόνιμη επικοινωνία. 
«Όταν το παιδί νιώθει ότι οι γονείς του το εμπιστεύονται, αναπτύσσει δεξιότητες που του επιτρέπουν να χειρίζεται τις καταστάσεις με σιγουριά και αισιοδοξία», προσθέτει. 
«Τα χαρούμενα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση. Για τον λόγο αυτό, οι γονείς πρέπει να οπλιστούν με υπομονή, να γελούν και να παίζουν με το παιδί τους και να μην ξεχνούν να το αγαπούν γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να είναι».

kathimerini.gr

Το Χαμομηλάκι

Σώπα μη μιλάς.... Aziz Nesin - Ένα συγκλονιστικό, επίκαιρο και διαχρονικό ποίημα - Silence! Do not speak!

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ' τη φωνή σου 

σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ' την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. 

Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!....

Αζίζ Νεσίν

Be silent; don’t speak.
It is a shame; stop your voice;
Be silent already.
And if speech is made of silver
Silence is made of gold.

The first words I heard as a child
when I cried, laughed, played were
“be silent!”

At school they told me half truths; they told me: “what do you care? Be silent”
When a girl first kissed me, they told me “Shhh be silent; don’t say a word”
Stop your voice; and don’t speak; be silent.

This went on until I became 20 years old.
The words of the grown up; the silence of the child.
I saw blood in the streets
“what do you care” they told me “you gonna get in trouble, be silent”

Later on my bosses got angry
“don’t get involved; keep your nose clean; be silent”
I got married, had children; I taught them to be silent
My wife was loyal and industrious and knew how to be silent.
She had a prudent mother who told her: “be silent”
During leap years my parents, my neighbors advised me
“be silent; don’t get involved; pretend you did not see anything; be silent”
We might have not had an envied relationship with our neighbors
But we were connected to them by
“be silent”

“Be silent” this person said and that one.
Those high up: “be silent”
Those below: “be silent.”
“Be silent” said our neighborhood
“Be silent” our city.
We swallowed our tongue.
We have a mouth but no voice
We even formed an association:
“The silent ones”

And there were many of us: a whole country, a big power
But mute
We were successful; we reached high goals; we received medals and rewards
Only with “be silent”
This “be silent” a great art.

Teach it to your children, your wife, your mother in law
And when you feel the need to speak
Deracinate your tongue
Make it stop.
Cut it off completely
Throw it to the dogs
It is an unnecessary tool when you don’t use it correctly.
You will sleep well at night this way; no nightmares; no doubts; no guilt
You will not feel ashamed in front of your kids
You will save yourself from having to speak
To say “you are right; I am like you; one of you”

But ahhh!
How I wish I could speak
But you will not
You will become a salivating verbalist
Cut off your tongue
Cut it off now
Become a mute
Since you are not gonna speak; you should dare that much.
Cut off your tongue.

This way you will be consistent with my plans
With my dreams
I retain my tongue amidst tears and cries
Because I fear that there will come a moment
Where I won’t be able to take it anymore
I will burst out
I won’t be afraid
I will hope
And every minute
I will fill my throat
With one syllable
One whisper
One stutter
One howl
Which will tell me:
SPEAK!

Το Lockdown καταπιέζει τα παιδιά

Τουλάχιστον μέχρι μέσα Φεβρουαρίου τα περισσότερα σχολεία στη Γερμανία θα παραμείνουν κλειστά. «Ο περιορισμός των κοινωνικών επαφών δεν μπορεί να μην έχει επιπτώσεις στα παιδιά», εκτιμά ο νευροβιολόγος Γκέραλντ Χίτερ.

Μιλώντας στο γερμανικό Ευαγγελικό Πρακτορείο Ειδήσεων (epd) ο γερμανός ερευνητής αναφέρεται στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτή την εποχή παιδιά και ανήλικοι: «Καταπιέζουν θεμελιώδεις προσωπικές τους ανάγκες. Δεν μπορεί να μην έχει επίπτωση όταν οι γονείς εργάζονται σε τηλεργασία και αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στα παιδιά, όταν δεν τους επιτρέπουν να παίξουν με τους φίλους τους ή να συναντηθούν με τη γιαγιά τους. Τα παιδιά χρειάζονται την προσοχή και τη στοργή των γονιών τους και την επαφή με συνομήλικους, όπως χρειάζονται το φαγητό. Τα παιδιά πρέπει να βγαίνουν έξω, να δοκιμάζουν καινούργια παιχνίδια και οπωσδήποτε να αγκαλιάζουν τον παππού και τη γιαγιά. Θέλουν να δείξουν τι μπορούν να κάνουν και έτσι είναι απαραίτητο να ανεβούν σε ένα δέντρο ή σε ένα από τα παιχνίδια της παιδικής χαράς».

Για τις επιπτώσεις του συνεχιζόμενου λοκντάουν ο νευροβιολόγος εκτιμά: «Όσο συνεχίζεται το γενικό απαγορευτικό, τόσο τα παιδιά στερούνται κινήτρων και είναι πιο συνεσταλμένα. Για εμένα που πλησιάζω τα 70 η περίοδος "εγκλεισμού" διαρκεί σχετικά λίγο. Από την οπτική γωνία ενός 7χρονου θα ήταν σαν να έπρεπε να ζήσω δέκα χρόνια της ζωής μου με περιοριστικά μέτρα. Είναι επομένως λογικό να υπάρχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της πανδημίας για τα παιδιά. Και δεν γνωρίζουμε αν τα παιδιά θα μπορέσουν μετά την πανδημία να συνεχίσουν από εκεί όπου σταμάτησαν όταν επιβλήθηκαν οι πρώτοι περιορισμοί».

Τα παιδιά αναζητούν διεξόδους

Δίνοντας ένα συγκεκριμένο παράδειγμα ο Γκέραλντ Χίτερ αναφέρεται στη σχέση παιδιού και γιαγιάς: «Όταν περάσει η πανδημία είναι πολύ πιθανό το παιδί να έχει αποξενωθεί σε σημαντικό βαθμό από τη γιαγιά, με την οποία είχε πολύ στενή σχέση. Ίσως κάποια παιδιά να μην θέλουν καν να επισκεφθούν τη γιαγιά τους. Θα πρέπει συνεπώς να διερωτηθούμε όταν προγραμματίζουμε νέα περιοριστικά μέτρα ή τη παράτασή τους αν επιθυμούμε τέτοιες εξελίξεις»:

Φαινομενικά ωστόσο τα παιδιά δείχνουν να διαχειρίζονται καλά αυτή τη κατάσταση. Ή μήπως τα φαινόμενα απατούν; «Γυρίζουμε πάλι στις θεμελιώδεις ανάγκες των παιδιών. Σχεδόν αθόρυβα προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα χωρίς πολλές πολλές διαμαρτυρίες και εμείς κάνουμε λόγο για "καλά και φρόνιμα παιδιά". Όποιος όμως καταπιέζει ανάγκες αναζητεί διεξόδους. Πολλά παιδιά στρέφονται στο υπερβολικό φαγητό. Συχνά εγκαταλείπονται από τους γονείς τους μπροστά στην τηλεόραση ή έναν υπολογιστή και τρώνε τσιπς ή άλλα ανθυγιεινά φαγητά. Παρά το γεγονός ότι έχουν τύψεις πολλοί γονείς ισχυρίζονται ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να "παρκάρουν" τα παιδιά τους μπροστά σε μια οθόνη».

Πώς όμως οι γονείς μπορούν να σπάσουν το φαύλο κύκλο; «Όλοι θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μας είναι πραγματικά απαραίτητο και τι χρειαζόμαστε. Με αυτό τον τρόπο υιοθετούμε συνειδητά μια στάση απέναντι στην παρούσα κατάσταση που ωφελεί και τα παιδιά ας. Θέλω να φάω τώρα κάτι που μου αρέσει ή όχι; Να δουλέψω ακόμα μια ώρα για να τελειώσω κάτι για τη δουλειά ή μήπως θα προτιμούσα να παίξω μια ώρα με το παιδί μου; Δεν αρκεί απλά να λειτουργούμε μηχανικά ως άνθρωποι».

Μπγερν Σλίτερ Γκέτινγκεν (epd)
Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
dw.com

Τα φοβητσιάρικα παιδιά είναι, κατά κανόνα, τα πιο καταπιεσμένα

Όπως ήδη έχουμε αναφέρει, από τον πρώτο έως τον τρίτο χρόνο ζωής, τα παιδιά είναι φυσικό να φοβούνται το σκοτάδι, γιατί η νύχτα αντιπροσωπεύει το τέλος των πάντων.

Σε αυτή την ηλικία δυναμώνει ένας άλλος φόβος· ο φόβος μην χτυπήσουν. Ίσως σας φανεί υπερβολικό, όμως είναι πραγματικότητα ότι μερικά παιδιά, μόλις νιώσουν, για παράδειγμα, το πόδι τους να βουλιάζει στην άμμο, αμέσως αρχίζουν να κλαίνε σπαρακτικά ή και να «ουρλιάζουν» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας γονιός.
Eίναι φυσικό να αντιδρούν έτσι, όταν έχουν την αίσθηση –πραγματική ή φανταστική– μιας απειλής για το σώμα τους.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Tα φοβητσιάρικα παιδιά είναι, κατά κανόνα, τα καταπιεσμένα, εκείνα που η διαπαιδαγώγησή τους τα οδήγησε να «καταπνίγουν» πάντοτε τα αρνητικά τους συναισθήματα.
Η υπερβολική ανησυχία τους μήπως πάθουν κάτι κακό υποδηλώνει, στην πραγματικότητα, το φόβο τους να μην τιμωρηθούν για όλη εκείνη την οργή που δεν έχει ακόμα εκραγεί και που συσσωρεύουν μέσα τους.
Ενθαρρύνετε το φοβισμένο παιδί να σας μιλήσει για όσα φοβάται. Όσο πιο άνετα εκφράζει τους φόβους του τόσο πιο ήσυχο θα νιώθει.
Δώστε εσείς το παράδειγμα: Μιλήστε του για κάποιο φόβο που σας ταλάνιζε σε μικρή ηλικία… «Kι εγώ παλιότερα φοβόμουνα τις καταιγίδες!».
Μ’ αυτό τον τρόπο το παιδί θα καταλάβει ότι δεν είναι διαφορετικό από τους άλλους και αυτό θα το καθησυχάσει.
Mάθετε να ξεχωρίζετε τους πραγματικούς φόβους. Αυτό που, εκ πρώτης όψεως, θεωρείτε ότι είναι ένα καπρίτσιο μπορεί στην πραγματικότητα να κρύβει αληθινό φόβο και το αντίστροφο.

Ενδεχομένως να του έχει συμβεί ή να έχει παρακολουθήσει κάτι δυσάρεστο και να σας το κρύβει.
Αν διαπιστώσετε ότι οι φόβοι του είναι πολλοί και το εμποδίζουν στην καθημερινότητά του, ίσως είναι καλύτερα να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό.

Θυμηθείτε ότι…

Δεν πρέπει να το πιέζετε να κάνει πράγματα που δεν θέλει, γιατί ίσως να το οδηγήσετε σε ακραίες αντιδράσεις.
Mην τιμωρήσετε ποτέ και μην κοροϊδέψετε ένα παιδί που φοβάται.
Aν τα παιδιά πιστέψουν ότι δεν υποτιμάτε τους φόβους τους, τότε θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να σας προσέξουν όταν προσπαθήσετε να τα καθησυχάσετε ή και να δοκιμάσουν μόνα να τους αντιμετωπίσουν.

mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Γυναίκας

Περιορισμοί και Απαγορεύσεις της σύγχρονης εποχής

Μπορεί τη σήμερον ημέρα όλα να έχουν προχωρήσει προς τον εκμοντερνισμό τους και την κατάργηση των ταμπού, αυτό δε σημαίνει,όμως, πως πρόκειται για μια παγιωμένη κατάσταση που κυριαρχεί παντού.

Υπάρχουν γωνιές του κόσμου μας που στήνουν τις γυναίκες ..στη γωνία, πότε με παντελώς παραλόγους ή και γελοίους κανονισμούς και άλλοτε με νόμους που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Δεν είναι μόνο το νομοθετικό σύστημα,όμως, που φαντάζει απάνθρωπο σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά η ίδια η κουλτούρα χωρών που δεν υπολογίζουν τη γυναίκα ως αυτόνομο ον άξιο σεβασμού.

Μια φρικτή πραγματικότητα που βιώνεται ως ζωντανός εφιάλτης
Όταν κάποιος ψάχνει, βρίσκει. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση που θέλουμε να μάθουμε υπό ποιες συνθήκες ζουν καθημερινά, χωρίς βοήθεια, χωρίς σωτηρία γυναίκες – μάρτυρες. Διαβάζοντας το βιβλίο του Γιώργου Παμπούκη “Ιστορίες Ντροπής” (Εκδόσεις Πατάκη), αναρωτήθηκα πολλές φορές με την αντοχή αυτών των ανθρώπων αλλά και με την απανθρωπιά ενός συστήματος που σε κάποιες χώρες εξακολουθεί να επιβιώνει. Συγκεκριμένα:

Σε 79 χώρες δεν υπάρχουν νόμοι ικανοί να προστατεύσουν τις γυναίκες από περιστατικά οικογενειακής βίας.

Σε 127 χώρες δεν υφίσταται προστατευτικό νομικό πλαίσιο γύρω από τη σεξουαλική παρενόχληση

Μόνο σε 16 χώρες υπάρχουν νόμοι που διαφυλάσσουν τις γυναίκες από σεξουαλικές επιθέσεις

Οι αυτόχθονες Ινδιάνες που ζουν στον Καναδά κινδυνεύουν 5 φορές περισσότερο να χάσουν τη ζωή τους από άνδρες Καναδούς, είτε λόγω ρατσισμού είτε λόγω βίαιων ενστίκτων γενικότερα

Στην επαρχιακή Τουρκία σπανίως οι αρχές κινητοποιούνται εναντίον ανδρών σε περιστατικά καταγγελίας ενδοοικογενειακής βίας, ακόμα και όταν μετά τις καταγγελίες σημειώνονται θάνατοι των ίδιων των γυναικών

Στη Νικαράγουα, σύμφωνα με Έρευνα της Επιτροπής της Διεθνούς Αμνηστίας (Τεύχος Α’ τριμήου 2011), κατά τη δεκαετία 1998 – 2008 δηλώθηκαν περισσότερα από 14.000 κρούσματα σεξουαλικής βίας εις βάρος των γυναικών, με πάνω από τα 2/3 των θυμάτων να αφορούν κορίτσια ηλικίας κάτω των 17 χρονών

Στην Ινδική επαρχία, στις χώρες Ιράκ, Υεμένη, Ιράν, Σαουδική Αραβία και σε χώρες της Αφρικής, μια γυναίκα μπορεί για μικρή αφορμή να καεί ζωντανή, να ξυλοκοπηθεί, να λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου.

14 Παράνομοι «νόμοι – Κουλτούρες της φρίκης
Διαβάστε μερικούς νόμους κατά των γυναικών που εικονοποιούν μια φρικτή πραγματικότητα για το «ασθενές φύλο»:

Ιορδανία: Επιβάλλεται σε όλες τις ανύπαντρες γυναίκες να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο ενός αρσενικού κηδεμόνα, μέχρι την ηλικία των 40 ετών.

Χεράτ – Αφγανιστάν: Οι άντρες ανταλλάσσουν τις νεαρές γυναίκες με πρόβατα ή όπιο. Επίσης τις αναγκάζουν να παντρεύονται ηλικιωμένους.

Σαουδική Αραβία: Απαγορεύεται το δικαίωμα οδήγησης στις γυναίκες.

Ιράν: Απαγορεύεται η πορνεία, με τιμωρία 100 χτυπήματα με μαστίγιο, σύμφωνα με το Νόμο του Houdoud.

Αφγανιστάν: Όσες γυναίκες ή κορίτσια, προσπαθούν να δραπετεύσουν από την κόλαση που ζούνε και να το σκάσουν από το σπίτι, συλλαμβάνονται, φυλακίζονται και διώκονται. Η πιο συνηθισμένη κατηγορία που ακούγεται εναντίον τους; «Είχαν την πρόθεση να κάνουν σεξ εκτός γάμου».

Ιράν: Απαγορεύεται η δημόσια εμφάνιση χωρίς την καθιερωμένη ισλαμική μαντίλα – οι γυναίκες που παραβιάζουν αυτόν το νόμο, καταδικάζονται σε 74 χτυπήματα με μαστίγιο.

Υεμένη: Η κατάθεση μιας γυναίκας – μάρτυρα δε λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν και θα πρέπει να συνοδεύεται από κατάθεση ανδρός – στο δικαστήριο μια γυναίκα δε λογαριάζεται ως ολόκληρο άτομο, και έτσι η κατάθεσή της έχει μισή ισχύ. Επίσης, καμία γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα να καταθέσει ως μάρτυρας σε περιπτώσεις σοδομισμού, μοιχείας κτλ.

Εκουαδόρ: Καμιά γυναίκα δεν επιτρέπεται να κάνει έκτρωση, εκτός και αν αποδειχτεί πως είναι ψυχικά άρρωστη.

Σαουδική Αραβία και κρατίδιο του Βατικανού: Απαγορεύεται η συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές. Στη Σαουδική Αραβία, το 2005 διεξήχθησαν εκλογές για πρώτη φορά μετά από 60 χρόνια, χωρίς να δοθεί δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Στο δε Βατικανό, απαγορεύεται σε μια γυναίκα να γίνει Καρδινάλιος.

Καμερούν: Απαγορεύεται στις γυναίκες να επιλέξουν από μόνες τους την εργασία ή το αντικείμενο των σπουδών τους. Υπεύθυνος για αυτές τις αποφάσεις είναι ο σύζυγός τους.

Αιθιοπία – Κένυα – Γκάνα – Νιγηρία: Επιτρέπεται η συνουσία ανάμεσα σε ένα συζυγικό ζευγάρι χωρίς τη συγκατάθεση της γυναίκας. Με λίγα λόγια επιτρέπεται ο βιασμός εις βάρος των γυναικών.

Υεμένη: Απαγορεύεται στις γυναίκες να βγουν από το σπίτι τους αν πρώτα δεν έχουν πάρει την άδεια του συζύγου τους, εκτός και αν υπάρχει ζήτημα ζωής και θανάτου, όπως να επισκεφτούν τους ετοιμοθάνατους γονείς τους.

Αϊτή: Εάν ο σύζυγος πιάσει επ’ αυτοφώρω τη γυναίκα του να τον απατά, μπορεί η δολοφονία της να δικαιολογηθεί. Αν η σύζυγος όμως πιάσει τον άντρα της να την απατά, εκείνος τη γλυτώνει με την εξόφληση ενός προστίμου.

Σαουδική Αραβία και Μαρόκο: Οι βιασμένες γυναίκες δεν αποτελούν τα θύματα εδώ. Θα χρεωθούν επιπλέον κατηγορίες που βγήκαν ασυνόδευτες από το σπίτι τους και που έμειναν μόνες με κάποιον άγνωστο άνδρα.

Post by: Βάσω Φατούρου  
tsemperlidou.gr

 Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μου φταίει το ένα, μου φταίει το άλλο» Μην πιέζεις κανέναν· μην ενοχλείς τους άλλους

Άσε το παιδί σου, άσε τον άντρα σου, άσε τη γυναίκα σου, άσ’ τους όλους ήσυχους να κάνουν τις επιλογές τους, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Μην πιέζεις κανέναν. Μην ενοχλείς τους άλλους. 
Το μεγάλο πρόβλημά σου είναι ακριβώς αυτό. Έχεις μεταθέσει το πρόβλημά σου στους άλλους και δεν κοιτάς μέσα σου. 
Δεν σου φταίει κανένας για την ευτυχία που δεν έχεις.
Δεν σου φταίει κανένας για τη μιζέρια που κουβαλάς. 
Δεν σου φταίει κανένας για το κενό που υπάρχει στην ψυχή σου. Διαρκώς λες: «Μου φταίει το ένα, μου φταίει το άλλο». 
Αν είναι δυνατόν να σου φταίει ο ένας κι ο άλλος. Εσύ σου φταις.

Μου φταίω εγώ. Το πρόβλημα είναι δικό μου. Κάτι δικό μου έχω, που με βασανίζει.

Αν είναι δυνατόν, η ευτυχία η δική μου να εξαρτάται από το τι θα κάνει το παιδί μου ή η γυναίκα μου ή ο άντρας μου ή ο γείτονάς μου. Δηλαδή, για να γίνω εγώ ευτυχισμένος, θα πρέπει ν’ αλλάξουν οι άλλοι; Πιστεύω να καταλαβαίνεις τον παραλογισμό αυτής της απαίτησης.

Καθένας παίρνει τις δικές του αποφάσεις, κάνει τις δικές του επιλογές, έχει τη δική του ωριμότητα, τη δική του ώρα. 
Εσύ να ‘σαι εντάξει με τον εαυτό σου και να το παραδέχεσαι. 
Να πεις: 
«Δεν φταίει το παιδί μου. Δεν φταίει ο άντρας μου. Δεν φταίει η γυναίκα μου. Εγώ φταίω που δεν έχω καλή σχέση με τον εαυτό μου, με την ψυχή μου, με τον Θεό μου».

Δεν έχω καλή σχέση με τον Θεό. Και έπειτα, για να ‘μαι εγώ ευτυχισμένος, ζητώ απ’ τους άλλους να αλλάξουν. 
«Κάνε αυτό, να σε δω να χαρώ». 
Θα χαρείς αν με δεις να αλλάζω με το ζόρι; 
Και τι θες να ‘χεις δίπλα σου; 
Τι είναι ο άλλος; 
Ένα μπιμπελό; 
Ένα παιχνιδάκι που το παίρνεις από δω και το βάζεις εκεί, κι ευχαριστιέσαι; 
Μα το παιδί σου και ο άνθρωπός σου δεν είναι κτήματά σου. Έχουν τη δικής του προσωπικότητα, την ψυχή τους ανεξάρτητη και ζητούν τον δικό τους ζωτικό χώρο. Και ελευθερία.

Πάρ’ το απόφαση: δεν μπορείς να ελέγχεις τους άλλους. 

Και μη γυρίσεις να μου πεις: 
«Ναι, εσύ τα λες αυτά επειδή δεν έχεις δικές σου τέτοιες υποχρεώσεις και γι’ αυτό είσαι χαλαρός». 
Όχι, δεν το λέω γι’ αυτό. Το λέω επειδή έχω δει πολλούς έγγαμους ανθρώπους, παντρεμένους, που ζουν φυσιολογικά. 

Έχω δει μάνες και πατέρες οι οποίοι αγαπούν πολύ τα παιδιά τους, θέλουν πολύ τη διόρθωσή τους, την επιστροφή κι αλλαγή τους. 
Μα σέβονται απεριόριστα τα παιδιά τους. 
Κι έχουν καταλάβει αυτοί οι γονείς ότι δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον άλλον με φωνές. 

Πάρ’ το απόφαση: δεν αλλάζει ο άλλος με τις φωνές σου. 
Αλλά και αν τον αλλάξεις, αυτή η αλλαγή θα ‘ναι πρόσκαιρη και θα ‘χει μέσα της κάτι το πιεστικό. Και η πίεση αυτή θα βγει κάπου αλλού. Δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος.

Άσε το παιδί σου ήσυχο. Πες του το σωστό. Εννοείται. Θα το πεις μία, θα το πεις δύο, θα το πεις τρεις. 
Μετά; Τι θα κάνεις. «Όχι, εγώ θέλω να τον δω ν’ αλλάζει τώρα». Αυτό είναι μια δική σου ανάγκη. Παραδέξου το. Είναι δική σου ανάγκη να κάνεις τον κόσμο όπως εσύ τον θέλεις. Αρα έχεις δικό σου θέμα.

Του π. Ανδρέα Κονάνου – Από την Ορθόδοξη Αλήθεια
diakonima
Το Χαμομηλάκι

Το ΟΧΙ, στην σωματική επαφή, είναι δικαίωμα

Λάθος μηνύματα που παίρνει το παιδί από μια αγκαλιά

Μια ζεστή αγκαλιά είναι απόδειξη αγάπης, σου δίνει ζεστασιά και ασφάλεια. Όλοι μας έχουμε ανάγκη από πολλές αγκαλιές μέσα στην ημέρα για να μπορούμε να λειτουργούμε σωστά.  
Όταν όμως είσαι παιδί, η αγκαλιά που προσδοκάς δεν είναι η οποιαδήποτε. 
Είναι της μαμάς, του μπαμπά, της γιαγιάς, των ανθρώπων που ξέρεις και αγαπάς.
Η αγκαλιά ενός ξένου, κάποιου που δεν εμπιστεύεσαι, που δεν σου μεταδίδει ασφάλεια, αυτή δεν τη θες. Την απωθείς. 
Και να γιατί δεν πρέπει να πιέζουμε ποτέ το παιδί μας να δέχεται τους εναγκαλισμούς σώνει και καλά:

Γιατί το παιδί:

1. Νιώθει πίεση, ανασφάλεια, αμηχανία. Και αυτά δεν είναι συναισθήματα που περιμένουμε φυσιολογικά από μια αγκαλιά.
2. Πιστεύει λανθασμένα ότι το σώμα του δεν του ανήκει αλλά πρέπει να το μοιράζεται ακόμα και με όσους δεν θέλει.
3. Καταλαβαίνει, επίσης λανθασμένα, ότι οποιοσδήποτε δικαιούται να το αγγίζει.
4. Θεωρεί ότι οι γνωστοί των γονιών του και οι συγγενείς είναι πάντα «οι δικοί μας άνθρωποι», άκακοι και ακίνδυνοι. Κάποιοι είναι, κάποιοι όμως όχι.
5. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει πότε κάποιος είναι επικίνδυνος ή όχι.
6. Μαθαίνει ότι ο μόνος τρόπος για να δείξεις την αγάπη ή την συμπάθειά σου είναι να αγκαλιάσεις τον άλλον. Κι όμως, μπορείς να το κάνεις με χίλιους δυο τρόπους χωρίς να υποβληθείς σε αγγίγματα που πιθανόν δεν σου αρέσουν.

allyou.gr  

Το Χαμομηλάκι

Μην αναγκάζετε τα παιδιά σας να αγκαλιάζουν συγγενείς

Προειδοποιήσεις στους γονείς για τα Χριστούγεννα.

«"Μόλις έφτασε ο θείος, πήγαινε να τον κάνεις μια μεγάλη αγκαλιά" ή "Η θεία σου έδωσε αυτό το ωραίο παιχνίδι, πήγαινε να της δώσεις ένα φιλί". 

Αν έχετε πει ποτέ έτσι στο παιδί σας επειδή φοβάστε πως μπορεί να μην δείξει την “απαιτούμενη” τρυφερότητα από μόνο του, τότε καιρός να το ξανασκεφτείτε και να αναθεωρήσετε», προειδοποιεί τους γονείς η οργάνωση Girl Scouts ώστε να πάψουν να αναγκάζουν τα παιδιά τους να αγκαλιάζουν συγγενείς.

Σε πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Θυμηθείτε: Δεν χρωστάει σε κανέναν αγκαλιά. Ούτε καν στις γιορτές», η οργάνωση προσπαθεί να αποθαρρύνει τους απανταχού γονείς από το να αναγκάζουν τα παιδιά τους, κυρίως τις κόρες τους, να αγκαλιάζουν συγγενείς στις γιορτές και γενικά σε οποιαδήποτε οικογενειακή συνάθροιση.

«Η κόρη σας ενδέχεται να δημιουργήσει λάθος αντίληψη για την συναίνεση και την φυσική επαφή», επισημαίνεται στο άρθρο. «Σκεφτείτε το έτσι. Λέγοντας στο παιδί σας πως χρωστάει σε κάποιον μια αγκαλιά είτε επειδή απλώς δεν έχει δει αυτό το άτομο για καιρό είτε επειδή του έκανε κάποιο δώρο, μπορεί να το κάνει να αναρωτηθεί αν πάντα θα "χρωστά" οποιουδήποτε είδους τρυφερότητα, όταν μελλοντικά την κερνούν ένα δείπνο ή κάνουν ο,τιδήποτε άλλο φαινομενικά καλό για εκείνη», συνεχίζει η οργάνωση.

Η Dr. Andrea Bastiani Archibald, ψυχολόγος και σύμβουλος γονέων, εξηγεί τι αντίκτυπο μπορεί να έχει το να λέμε στα παιδιά να αγκαλιάσουν ή να φιλήσουν κάποιον συγγενή. 

«Η έννοια της συναίνεσης μπορεί να φαίνεται κάτι που αφορά μόνο τους ενήλικες και όχι τα παιδιά. Ωστόσο, ειδικά τα κορίτσια, πρέπει να μάθουν από μικρή ηλικία να βάζουν όρια σχετικά με το σώμα τους και να διεκδικούν τον σεβασμό αυτών σε όλη τη ζωή τους. Όλο αυτό μπορεί να επηρεάσει την εικόνα που έχει για τον εαυτό της και το σώμα της ενόσω μεγαλώνει», αναφέρει.

Το Girl Scouts προτείνει μερικές εναλλακτικές αντί για τις αγκαλιές και τα φιλιά. Ένα high-five (κόλλα πέντε), ένα νεύμα ή απλώς ένα γεια είναι αρκετά. «Η εκδήλωση τρυφερότητας θα πρέπει να πάντα να βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του παιδιού», τονίζει η οργάνωση.
_____________________
lifo.gr
antikleidi

Τι πρέπει να γνωρίζετε αν πιέζετε πολύ το παιδί σας

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που μπορεί να πιέζετε το παιδί σας για κάτι και σίγουρα δε γίνεται με κακή πρόθεση. Σε όσους τομείς συνειδητοποιήσετε ότι ξεπερνάτε τα όρια, αλλάξτε ρότα γιατί στο τέλος θα δημιουργήσετε προβλήματα στον ψυχισμό του μικρού σας:

• Το πρώτο βήμα είναι να σκεφτείτε καθαρά και να μπορέσετε να διακρίνετε τις περιπτώσεις εκείνες που αντικειμενικά πιέζετε παραπάνω από όσο χρειάζεται το παιδί. Δεν είναι εύκολο, γι' αυτό και χρειάζεται μεγάλο βαθμό συνειδητότητας και έλλειψη εγωισμού από μέρους σας.

• Είναι σαφές ότι θέλετε το καλύτερο για το παιδί, όπως και εκείνο άλλωστε, όμως η υπερβολική πίεση αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα βελτίωσης. Σε πρώτο επίπεδο, το παιδί πιέζεται αφόρητα και αποδιοργανώνεται.

• Από εκεί και πέρα, δεν αποδίδει με βάση τις πραγματικές του δυνατότητες, κάτι που συνεπάγεται πρόκληση εντάσεων μεταξύ σας, αφού θεωρείτε ότι το κάνει επίτηδες. Η αλήθεια είναι απλά ότι δεν έχει καθαρό μυαλό να κάνει αυτό που μπορεί.

• Όταν η υπερβολική πίεση είναι στην ημερήσια διάταξη, το παιδί βιώνει υψηλά επίπεδα άγχους, κάτι το οποίο μπορεί να αποφευχθεί αν οι απαιτήσεις σας από εκείνο είναι ρεαλιστικές.

• Βλέποντας ότι σχεδόν ποτέ δεν είσαστε ικανοποιημένοι, είναι λογικό να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και να τα παρατάει εύκολα. Και φυσικά δεν είναι κάτι που θέλετε να συμβαίνει...

• Φυσικά, η μεταξύ σας σχέση θα επηρεαστεί αρνητικά. Θα υπάρχει μια κάποια ψυχρότητα και το παιδί θα προτιμάει να κλείνεται στον εαυτό του.

• Μάθετε να επιβραβεύετε την προσπάθεια όταν βλέπετε ότι τα δίνει όλα και αργά ή γρήγορα θα έρθουν και τα αποτελέσματα. Τουλάχιστον είναι πολύ πιο πιθανό εν συγκρίσει με την πίεση.

• Από το να επιπλήττετε το παιδί για μια αποτυχία, μέσα στην όλη τελειομανία που σας διακατέχει, πιο χρήσιμο και παιδαγωγικά ορθό είναι να το βοηθάτε να κρατάει τα καλά.

• Τέλος, μάθετε να ακούτε το παιδί. Όσο ικανό κι αν είναι, αν είναι κουρασμένο ή το πρόγραμμά του παραπάνω «φορτωμένο» από όσο θα έπρεπε με βάση την ηλικία του, είναι φανερό ότι χρειάζονται αλλαγές και ευελιξίες.

mother

«Ας αφήσουμε επιτέλους τα παιδιά μας, να είναι παιδιά!»

Θυμάστε καθόλου την ουσία της παιδικότητας; 

Τί είναι αυτό που κάνει ένα παιδί παιδί; Παιδική ηλικία είναι η θύμηση ενός απλωμένου κόσμου, τότε που υπήρχαν στιγμές γεμάτες, χωρίς χθες και αύριο, τότε που χανόταν ο χρόνος.

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου όταν προσπαθώ να θυμηθώ την παιδική ηλικία είναι παιχνίδι χωρίς κανόνες, χωρίς ρολόι, χωρίς εμφανή στόχο και σκοπό, μια μέρα που δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, που έχει την γοητεία να κατευθύνεται όπου θέλεις εσύ κάθε στιγμή, βουτηγμένη στον θαυμαστό, αθώο, εγωκεντρικό χωρόχρονο της παιδικότητας.

Το roaming, η ελεύθερη, άσκοπη περιπλάνηση, χωρίς επιβαλλόμενη εξωτερική κατεύθυνση από τους μεγάλους, είναι η ουσία της παιδικότητας, το ζωτικό παιχνίδι των παιδιών κι αυτό που συστηματικά στερούμε από τα παιδιά μας σήμερα.

Μικρά και μεγάλα παιδιά έχουν ανάγκη να πλάθουν εκ νέου τον κόσμο, να τον ανασυνθέτουν με τα υλικά της ψυχής τους, να πειραματίζονται ελεύθερα και να χάνονται μέσα στις δικές τους πρωτοβουλίες και θέλω. Η περιπλάνηση μπορεί να είναι και κινητική, και νοητική. Να αφεθούν σε ένα ασφαλή χώρο, υπό την μακρινή επίβλεψη του γονιού, που πρέπει να επιβλέπει με τις ελάχιστες δυνατές παρεμβάσεις και μόνο για λόγους ασφάλειας του παιδιού, να παρακολουθεί σαν σκιά από μακριά, και να συμμετέχει μόνο εάν το παιδί το ζητά.

Πνίγουμε τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά από την συστηματική επιβολή του στενόμυαλου, «πρακτικού», «εξωτερικού» κόσμου των ενηλίκων. Κόβουμε συστηματικά την φαντασία τους, την ελεύθερή τους έκφραση. Βλέπω γονείς σε παιδικές χαρές να τρέχουν νήπια όποτε θέλουν εκείνοι από την κούνια στην τραμπάλα και στην τσουλήθρα. Με μια καταιγίδα προσταγών και καταναγκαστικών ερωτήσεων. «Κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις το άλλο», «θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Γιατί δεν θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Κοίτα τα άλλα παιδιά κάνουν, εσύ γιατί δεν θέλεις;» και πολλά άλλα.

Βλέπω μεγαλύτερα παιδιά σχολικής ηλικίας να κυκλοφορούν απονευρωμένα, να έχουν χάσει την παιδικότητα, πολυάσχολοι "γιάπηδες" όλη μέρα στα πρέπει του σχολείου, κατόπιν σε εκείνα του σπιτιού, σε αναρίθμητες οργανωμένες δραστηριότητες που τα στέλνουν οι γονείς τους με αναρίθμητους δασκάλους όλων των ειδών που τους μαθαίνουν τα πάντα, για να ξέρουν τα πάντα, και στο τέλος τίποτα. 

Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μάθει ένα παιδί χωρίς τη δική του αυτενέργεια. Πιο πολυάσχολα και από τους μπαμπάδες τους, διακτινίζονται κάθε μέρα σε φροντιστήρια, πισίνες, τένις, ωδεία, φροντιστήρια, διαβάζουν το βράδυ για την επόμενη μέρα.Το μαρτύριο δεν τελειώνει τις καθημερινές, που έτσι και αλλιώς τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκουν ούτε μια ώρα ελεύθερου, «άσκοπου» παιχνιδιού. 

Το Σαββατοκύριακο θέλουμε πάλι να επιβάλλουμε τους κανόνες μας. Τα τρέχουμε και σε άλλες δραστηριότητες, και όταν παίζουμε μαζί τους επιβάλλουμε πάλι τους δικούς μας κανόνες, θα παίξουμε επιτραπέζιο με τους κανόνες των ενηλίκων, μέχρις ότου, όταν λογικά δείξουν ότι βαριούνται, θα τα παρκάρουμε στην τηλεόραση και θα φύγουμε. Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά κολλάνε στο ίντερνετ και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια: μήπως γιατί πρόκειται για ελάχιστες ευκαιρίες να ζήσουν λίγο άσκοπα, να κάνουν μια τουλάχιστον νοητική περιπλάνηση;

Πρόσφατα ήμουν σε ένα παιδικό πάρτι με τα παιδιά. Μπουχτισμένα όλη την εβδομάδα να υπακούουν σε κανόνες, έκαναν σαν τρελά για λίγη ώρα μέσα σε ένα χώρο 5 επί 5 σε παιδότοπο. Δεν κράτησε για πολύ, πολύ σύντομα ανέλαβε ένας κλόουν να «οργανώσει» τον χρόνο τους. Άρχισε πάλι μια καταιγίδα εντολών, «καθίστε εδώ», «χέρια ψηλά», «χειροκροτήστε», «έλα εσύ εδώ, φύγε εσύ» και πολλά άλλα. 

Ένα- ένα έρχονταν στους γονείς τους με έκφραση βαρεμάρας και έλεγαν ότι ήθελαν να φύγουν. Κάποια διαμαρτύρονταν που τους έλεγαν συνέχεια τι να κάνουν. Και όταν τελείωνε ο κλόουν έρχονταν οι κοπέλες του παιδότοπου να τα ρωτάνε «θέλεις να παίξουμε κουνιστές καρέκλες;» «θέλεις να ζωγραφίσουμε;» «τίποτα δεν θέλεις, γιατί;».

Έτσι οι πολυάσχολοι όλη την εβδομάδα "γιάπηδες" έχουν για το ΣΚ οργανωμένα πάρτι με ασφυκτικά οριοθετημένες οδηγίες και εντολές για χέρια ψηλά και χαμηλά, για επιβαλλόμενα χειροκροτήματα λες κι είναι στο κοινό ενός ριάλιτι σόου, κάνε αυτό, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, Χάιλ Χίτλερ. Και μετά απορούμε που δεν έχουμε κουλτούρα ενεργού πολίτη ως μεγάλοι και βρίσκουμε καταφύγιο σε άκρα. Το τέλος της αθωότητας, ο αργός, καθημερινός θάνατος της παιδικότητας, η πολτοποίηση της ελευθερίας, ο εξοστρακισμός της ανεμελιάς από την ψυχή των παιδιών.

Έστω και λίγες φορές την εβδομάδα, αντισταθείτε στην καταναγκαστική σας επιθυμία να επιβάλλετε πλήρως την ατζέντα στο παιδί σας. Κάντε ένα βήμα πίσω, αφήστε το να δράσει, ακολουθήστε το χωρίς παρεμβάσεις. Αφήστε του χώρο και χρόνο να απλώσει το παιδί πάνω ελεύθερα την ψυχή του και να τη μεγαλώσει. Θυμηθείτε... τί ήταν για εσάς η παιδική ηλικία; Είμαι σίγουρος ότι ήταν ένα απόγευμα καλοκαιριού στην γειτονιά χωρίς αρχή μέση και τέλος, να είστε ελεύθεροι να παρατηρείτε τα σύννεφα για όση ώρα επιθυμείτε και να έρθουν τα χρώματα του βραδιού απλά και όμορφα πριν το καταλάβετε.

Στέλιος Παπαβέντσης, παιδίατρος
infokids.gr

Ο χειριστικός γονιός Πώς θα μεγαλώσετε λιγότερο καταπιεσμένα παιδιά

Σε έναν ιδανικό κόσμο όλα τα παιδιά θα μεγάλωναν από γονείς που τα αγαπούν και τα φροντίζουν με κάθε πιθανό τρόπο.
Που τα καθοδηγούν σωστά και τους δίνουν όλα τα απαραίτητα εφόδια για να ακολουθήσουν, καθώς ενηλικιώνονται, την ζωή που επιθυμούν με αυτονομία και αυτογνωσία.

Παιδιά που μεγαλώνουν από τέτοιους γονείς έχουν την τάση, ακόμα κι αν στα εφηβικά τους χρόνια απομακρύνθηκαν κάπως από αυτούς, να επιστρέφουν πάντα κοντά τους με αγάπη. Δυστυχώς, όμως, δεν ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο...

...γιατί αν ζούσαμε, δεν θα υπήρχαν τόσα προβλήματα ανάμεσα στις σχέσεις γονιών και παιδιών, τα οποία οδηγούν σε δυστυχισμένους ανθρώπους που, αν δεν καταφέρουν να διορθώσουν κληρονομικές προβληματικές συμπεριφορές, καταλήγουν να μεγαλώνουν κι άλλους δυστυχισμένους ανθρώπους. Και οι χειριστικοί γονείς κάνουν ακριβώς αυτό: Εν αγνοία τους, πολλές φορές, ασκούν στο παιδί τους αφόρητη πίεση, του μεταφέρουν τα προβλήματά τους, του δημιουργούν ενοχές και λίγο-λίγο το απομακρύνουν, οπωσδήποτε συναισθηματικά και σταδιακά στην πράξη.

Η κ. Τριανταφυλλιά Χαρίλα, ψυχολόγος ειδικευμένη στη συστημική-οικογενειακή ψυχοθεραπεία, επισημαίνει τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και δίνει πολύτιμες συμβουλές τόσο για να αντιμετωπίσουμε έναν τέτοιο γονιό όσο και για να αποδυθούμε συμπεριφορές που δεν θέλουμε να εισπράξουν τα παιδιά μας.

Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού
H κ. Χαρίλα εξηγεί ότι χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος. Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε έναν γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος του προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας.
Πώς, λοιπόν, γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του –ανήλικο ή ενήλικο– προς δικό του όφελος;

Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση, λοιπόν, ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.

Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από τον γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: Με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο του παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.

Ο χειριστικός γονιός έχει συνήθως κάποια ή όλα από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
-Συμπεριφέρεται παιδιάστικα.
-«Τρέφεται» από το παιδί του, με όποιον τρόπο μπορεί.
-Το κάνει να νιώθει ενοχές.
-Συμπεριφέρεται σαν το παιδί να του χρωστά κάτι.
-Χρησιμοποιεί το παιδί του.
-Σκέφτεται μόνο τον εαυτό του.
-«Πνίγει» το παιδί του.
-Σταματά να είναι τρυφερός, όταν το παιδί του δεν κάνει όσα εκείνος θέλει.
-Αποθαρρύνει το παιδί από τα όνειρά του, λέγοντας ότι είναι αδύνατα ή τρελά.
-Κάνει το παιδί του να νιώθει άσχημα, προκειμένου να κάνει πράγματα για αυτόν.
-Εμπλέκεται στην ζωή, την εργασία, τις σχέσεις και τον γάμο του παιδιού.
-Πλημμυρίζει το παιδί με το «δράμα» που ζει, απομακρύνοντάς το από δικά του προβλήματα.
-Το κακό που μπορεί να κάνει ο χειριστικός γονιός στο παιδί
«Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέση που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: Δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για ...

Η καταπίεση στην εφηβεία

Οι έφηβοι δέχονται μεγάλη καταπίεση από τους ενήλικους και κυρίως από το οικογενειακό περιβάλλον. Όλοι πιστεύουν πως οι έφηβοι δεν μπορούν να πάρουν σημαντικές αποφάσεις για την ζωή τους. Μεγάλο λάθος, κάθε έφηβος μπορεί να πάρει σημαντικές αποφάσεις για την ζωή του και ο μόνος λόγος που μπορεί κάτι να πάει στραβά είναι να ανακατευτεί κάποιος ενήλικος.

Τότε ο έφηβος νευριάζει,  σταματά να σκέπτεται λογικά και την θέση του μυαλού καταλαμβάνουν οι ορμόνες.

Ένας έφηβος μπορεί να αναγνωρίσει και μόνος του τι είναι καλό και τι όχι και να πάρει αποφάσεις για την ζωή του. Ένας γονέας μπορεί να πει την άποψη του στον έφηβο χωρίς όμως να του την επιβάλει γιατί το μόνο που θα καταφέρει είναι ο έφηβος να μην τον εμπιστεύεται και να κάνει ότι θέλει χωρίς να το ξέρει ο γονέας.

Ακόμα και λάθος να είναι η απόφαση του εφήβου ο γονέας πρέπει να  στηρίξει και να είναι δίπλα του όταν δεν είναι καλά.

Έτσι θα μπορεί να βοηθήσει περισσότερο αν κάτι πάει στραβά και να στηρίξει τον έφηβο. Αν όμως πάει να του επιβάλει την άποψη του τότε ο έφηβος δεν θα καταλάβει το λάθος του και υπάρχει πιθανότητα να φτάσει σε καταστροφικό σημείο.

Δεν είναι σωστό να πνίγεται τον έφηβο με τηλέφωνα ελέγχους μηνύματα, αν θέλει να σας πει κάτι θα σας το πει χωρίς να επιμένετε.

Αν τώρα έχετε κάνει αυτό το λάθος φροντίστε να επανορθώσετε και να στηρίξετε τον έφηβο, κάντε τον να καταλάβει πως ότι και να κάνει θα είστε πάντα δίπλα του να τον στηρίζεται, έτσι θα ξανακερδίσετε την εμπιστοσύνη του και δεν θα είστε στο σκοτάδι.

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο….!!!

Μαριλένα Κοσμίδου

foxmind.gr