Showing posts with label Εφηβεία και πρότυπα. Show all posts
Showing posts with label Εφηβεία και πρότυπα. Show all posts

Sunday, 22 December 2024

Είναι δυνατόν η οικογενειακή γαλήνη να καταρρέει στο όνομα της παρέας;

Μήπως ο γαλήνιος οικογενειακός μικρόκοσμος ταράζεται κάθε φορά που το μικρό σας επιστρέφει απ' το σχολείο; 

«Μαμά, ο Άγγελος έχει τηλεόραση στο δωμάτιό του και μένει ξύπνιος μέχρι αργά... Η Ελένη τρώει γαριδάκια κάθε μέρα στο σχολείο... Ο Βασίλης έχει σκύλο και ηλεκτρικό πατίνι... όλοι οι συμμαθητές μου έχουν ipad...» 

Μα, είναι δυνατόν ολόκληρο το οικογενειακό κατεστημένο να καταρρέει στο όνομα της παρέας; Κι όμως, είναι μοιραίο να συμβεί!
Ομάδα αναφοράς!
Μέχρι πρότινος τα πρότυπά του ήταν ο μπαμπάς, η μαμά και ο... Batman ή η Μουλάν (ή η Έλσα)! 

Ξαφνικά τα μόνα πρόσωπα που θαυμάζει είναι οι φίλοι του, τους οποίους θέλει οπωσδήποτε να ικανοποιεί, ακόμα κι όταν έχουν παράλογες απαιτήσεις. 
Πώς μπορείτε να το βοηθήσετε να αποφύγει τις παγίδες;
Το παιδί προσχολικής ηλικίας, μέσα στην ομάδα των συνομηλίκων του εξασφαλίζει συντρόφους για παιχνίδι. Από τα έξι όμως και μετά η ομάδα των συνομηλίκων είναι κάτι περισσότερο από ομάδα παιχνιδιού είναι και ομάδα αναφοράς, μέσα από την οποία το παιδί αναζητά πρότυπα συμπεριφοράς. Γύρω μάλιστα στα επτά, και συνήθως μέχρι τα εννέα, η αξία των φίλων γίνεται ακόμη πιο σημαντική. Γι' αυτό, συνήθως τα μικρά επιμένουν στη θέσπιση κανόνων που θα πρέπει πιστά να τηρούν όλα τα μέλη της ομάδας.
Τα παιδιά σ' αυτή τη φάση είναι τόσο ανασφαλή, που νιώθουν ασφάλεια μόνο όταν ντύνονται ή συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Μέσα σ' ένα τέτοιο πλαίσιο αλληλεπίδρασης, το παιδί αποκτά γνώσεις και δεξιότητες, αντιμετωπίζει καταστάσεις και δοκιμάζει τις δυνάμεις του. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο επηρεάζεται, αλλά προσπαθεί και να επηρεάσει!

Πάνω απ' όλα ψυχραιμία!
Οι περισσότεροι γονείς ανησυχούν περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε για το γεγονός ότι το παιδί επηρεάζεται από τους φίλους του. «Δεν μ' ενδιαφέρει τι κάνει ο Βασίλης στο σπίτι του», ίσως έχετε ήδη ακούσει τον εαυτό σας να φωνάζει, «σ'αυτό το σπίτι θα κάνουμε αυτό που λέω εγώ!» Κι όμως! Η πίεση των συνομηλίκων δεν είναι πάντα αρνητική. 
Αντίθετα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή η νέα διάσταση στις κρίσεις του παιδιού είναι απαραίτητο στοιχείο για την ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη, η οποία μάλιστα θα το βοηθήσει να εισέλθει πιο ομαλά στην εφηβεία. Είναι μια υγιής διαδικασία, που αφορά την προσπάθεια διαφοροποίησης από τους γονείς. 

Και να πώς μπορείτε να χειριστείτε την κατάσταση:

- Φροντίστε να δίνετε εξηγήσεις
Το παιδί, σ' αυτή τη φάση, τις περισσότερες φορές αντιγράφει πρότυπα συμπεριφοράς χωρίς να προλάβει να τα επεξεργαστεί με βάση τη λογική. Γι' αυτό, φροντίστε, πριν ξεστομίσετε ένα αυθαίρετο «όχι», να εξηγήσετε γιατί αρνείστε κάτι.

- Δείξτε ενδιαφέρον
Μη διακωμωδείτε ή αδιαφορείτε για κάτι που το παιδί θεωρεί τραγικό, π.χ. το γεγονός ότι τσακώθηκε με το φίλο του. Είναι σημαντικό το παιδί να καταλάβει ότι ενδιαφέρεστε για το πώς αισθάνεται.

- Μην καβγαδίζετε για ασήμαντους λόγους
Δείξτε στο παιδί ότι κάποιοι κανόνες μπορεί να αναπροσαρμοστούν -πράγμα που σίγουρα θα εκτιμήσει-, παραμένοντας όμως αμετάπειστοι σε θέματα που θέλετε οπωσδήποτε να μείνουν όπως είναι.

- Ανοίξτε το σπίτι
Τα παιδιά θέλουν να παίξουν και να διαβάσουν μαζί. Δώστε τους την ευκαιρία να το κάνουν και μην ξεχνάτε ότι, όσο καλύτερα γνωρίζετε τους φίλους του, τόσο πιο εφησυχασμένοι θα νιώθετε.

- Δώστε το καλύτερο δυνατό παράδειγμα
Μπορεί να νομίζετε ότι δεν σας θαυμάζει πια, όμως εξακολουθείτε να είστε το πιο δυνατό πρότυπο για εκείνο.

Τι μπορεί να βοηθήσει;


Μερικά σημαντικά πράγματα που μπορούν να εξισορροπήσουν την επιρροή των συνομηλίκων πάνω στα παιδιά σας είναι τα εξής:

- Ένα πλούσιο «πρόγραμμα»
Όσο λιγότερο χρόνο διαθέτει το παιδί στην ομάδα των συνομηλίκων, τόσο πιο μειωμένη είναι η τάση του να αντιγράψει τη συμπεριφορά των άλλων παιδιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομονώσετε το παιδί. Όμως, ένα γεμάτο πρόγραμμα, ιδιαίτερα με δραστηριότητες που το συναρπάζουν, μπορεί να βοηθήσει.

- Ουσιαστική σχέση με τους γονείς
Όσο περισσότερο ποιοτικό χρόνο περνά το παιδί με τους γονείς του, τόσο περισσότερο επηρεάζεται από πρόσωπα του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να είναι μικρότερη η επιρροή των συνομηλίκων του.

- Όσο περισσότεροι οι φίλοι, τόσο το καλύτερο
Κανονίζοντας παιχνίδι με τα παιδιά φίλων σας το Σαββατοκύριακα ή με το παιδάκι της διπλανής πόρτας τις καθημερινές τα απογεύματα, το παιδί μαθαίνει να μην είναι τόσο εξαρτημένο από τους συμμαθητές του.

- Τα χόμπι είναι σημαντικά!
Η συμμετοχή σε οργανωμένες δραστηριότητες, όπως σπορ, μουσική, χορός, τέχνες, εξασφαλίζουν στο παιδί ποικίλες ευκαιρίες για ανάπτυξη της αυτονομίας, των ταλέντων και της προσωπικότητάς του.

Προσέξτε τις παρεμβάσεις σας


Οι περισσότεροι γονείς υιοθετούν ακραία αντιμετώπιση σε ό,τι αφορά τις παρέες των παιδιών τους. 
Είτε παρεμβαίνουν δραστικά λέγοντας «Δεν θέλω να κάνεις παρέα μ' αυτό το παιδί» ή απέχουν εντελώς, με τη δικαιολογία ότι το παιδί πρέπει να μάθει να τα βγάζει μόνο του πέρα με τις φιλίες του. 
Στην πραγματικότητα, η πιο σωστή στάση είναι να παρακολουθείτε διακριτικά και προσεχτικά. 
Η παρέμβαση του γονιού είναι σημαντική, προκειμένου να εξηγήσει στο παιδί τι είναι σωστό και τι όχι όταν αισθάνεται μπερδεμένο, περνώντας του μηνύματα όπως ότι...
... δεν χρειάζεται να είναι με όλους στενός φίλος.
... πρέπει να είναι ευγενικό, προσέχοντας να μην πληγώνει τα συναισθήματα των άλλων.
... η μοναδικότητά του είναι ένα στοιχείο που του δίνει αξία.

Θέλω να φορέσω αυτό!!!


Από εκεί λοιπόν που ο μικρός σας δεν έδινε δεκάρα για το τι θα φορέσει, ξαφνικά σας ζητάει φαρδιές βερμούδες και καπελάκι τζόκεϊ! Κι όσο για τη μικρή σας, τα ρούχα είναι μόνιμη πηγή στρες κάθε πρωί που ετοιμάζεται. Είναι ένα ακόμα σημάδι ότι μεγαλώνουν, που ισοδυναμεί με βήμα στην ανεξαρτησία. Το ντύσιμο είναι ένα κεφάλαιο δύσκολο (ειδικά για τα κορίτσια μετά τα οκτώ), γιατί η φιλία αρχίζει να προσδιορίζεται από το στυλ των μαλλιών, τα ρούχα και γενικά την εμφάνιση, καθώς δημιουργούνται οι πρώτες κλίκες. Όσο για το δικό σας ρόλο, σεβαστείτε την άποψη του παιδιού, όμως παρακολουθήστε το από κοντά. 

Πιο συγκεκριμένα, φροντίστε να...
... το παίρνετε μαζί σας όταν ψωνίζετε, αφήνοντας να σας υποδείξει τα ρούχα που προτιμά.
... βάζετε όρια στις επιλογές του με βάση την ηλικία του.
... δίνετε έμφαση στην επιλογή διαφορετικών ρούχων για διαφορετικές περιστάσεις.
... να μην επιμένετε να φορά κάποια ρούχα, αν δεν θέλει (γιατί να το κάνετε δυστυχισμένο;).
... να το κάνετε να αισθάνεται όμορφο και ξεχωριστό για τα φυσικά του χαρακτηριστικά ή για τις ικανότητες και τα επιτεύγματά του.
____________________

Βάσω Μακαρώνη, ψυχολόγος - παιδοψυχολόγος

Saturday, 24 February 2018

H γονεϊκή αφέλεια: To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; Α πα πα, ούτε κατά διάνοια (!!)

H εφηβεία των ΧΧΧ
To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; Α πα πα, ούτε κατά διάνοια. Και ας του έχω πάρει smartphone (από την Ε' Δημοτικού) και ας μην έχω ιδέα τι χαζεύει με τις ώρες όταν εγώ λείπω από το σπίτι (ή μαζεύω τα μάλλινα στο διπλανό δωμάτιο) και ας κοιμάται το βράδυ με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι (τι, υστερίες θα κάνουμε τώρα; 

Η γενιά αυτή έτσι μεγαλώνει, δεν μπορείς να τους το απαγορεύσεις), και ας μην έχουμε μιλήσει ποτέ για την πορνογραφία (τι να πούμε δηλαδή, λέγονται με τους γονείς αυτά τα πράγματα;). 
Όχι, αποκλείεται. Το δικό μου παιδί δεν έχει μπει ποτέ στο Pornhub.

Η γονεϊκή αφέλεια είναι ένα βασικό σύμπτωμα. Και δεν αφορά βέβαια μόνο την Ελλάδα. Η προκαταρκτική ανάλυση των δεδομένων μιας έρευνας που διενήργησε το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα (2016) σε 600 ζευγάρια παιδιών με έναν από τους γονείς τους κατέδειξε ακριβώς αυτό. 

Οι γονείς που πίστευαν ότι τα παιδιά τους (ηλικίας 14-18 ετών) έβλεπαν πορνογραφικό υλικό στο Internet ήταν οι μισοί από τα παιδιά που δήλωσαν ότι πράγματι έβλεπαν. Όσον αφορά δε τις διαφορετικές σεξουαλικές «τεχνικές», οι γονείς υποτιμούσαν ακόμη και 10 φορές αυτές που «έψαχναν» τα παιδιά τους.

H εγχώρια γονεϊκή αφέλεια όμως συνυπάρχει με ένα περίεργο μείγμα αδιαφορίας, ενοχής και ψευδοσυντηρητισμού. 

Γιατί αυτά αφορούν, σχεδόν πάντα, τα παιδιά των άλλων. Και βέβαια στο φόντο το ελληνικό σχολείο, που όσον αφορά τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση διανύει την Εποχή του Χαλκού (οι εξαιρέσεις προοδευτικών ιδρυμάτων και εκπαιδευτικών απλώς έρχονται να επιβεβαιώσουν τον κανόνα). 
«Στο σχολείο μπαίνεις και ξεχνάς τελείως την έννοια του σεξ» μου είχε πει ένας 15χρονος μαθητής από δημόσιο σχολείο της Αθήνας, στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ για την πρώτη γενιά εφήβων στην Ιστορία που μεγαλώνει με ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο πορνό. «Δεν σ' το περνάνε καν σαν κάτι "απαγορευμένο". Είναι σαν να μην υπάρχει». 
Δεν χρειάζεται να απορεί λοιπόν κανείς γιατί τα adult sites έρχονται συχνά να πάρουν τη θέση της ανύπαρκτης sex education. 
Ήδη αρκετές έρευνες αποκαλύπτουν το σχεδόν αυτονόητο: το Διαδίκτυο παραμένει η βασική πηγή πληροφόρησης όσον αφορά το σεξ (μετά τους φίλους, τα αδέλφια, το σχολείο και - χα, χα, χα - τους γονείς).
..........
Στην Ελλάδα βέβαια κάτι τέτοιο μοιάζει ένα κακόγουστο αστείο, γιατί κανείς δεν θέλει να πιστεύει ότι ο 14χρονος γιoς του ή η 17χρονη κόρη του μπορεί να εκτίθεται οικειοθελώς σε τέτοιο υλικό. Και όμως, εκτός από την αφέλεια και το προαναφερθέν εκρηκτικό κοκτέιλ (αδιαφορία, ενοχή και ψευδοσυντηρητισμός) υπάρχει και άλλη επιλογή. 
Το «είμαι υποψιασμένος», μαθαίνω για τις επιπτώσεις της online τσόντας στον εφηβικό εγκέφαλο, έχω μια εποπτεία τού τι κάνει το παιδί μου στο Internet, ζητώ τις συμβουλές των ειδικών, εξηγώ ανοιχτά ότι αυτό είναι υλικό για «την ψυχαγωγία των ενηλίκων». Και βέβαια το πιο σημαντικό: έχω επίγνωση ότι στο smartphone οι έφηβοι δεν αναζητούν βιντεάκια με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2018.
περισσότερα εδώ:tovima

Wednesday, 14 June 2017

Καταρρίπτοντας τα πρότυπα ομορφιάς ή...
«όταν αισθάνεσαι όμορφος δείχνεις και όμορφος».

Ακριβή Αλεξανδράκη

Εν όψη καλοκαιριού μαζί με τις όμορφες στιγμές, τις ηλιόλουστες μέρες και την απόλαυση της θάλασσας έρχονται και οι ανασφάλειες. Ανασφάλειες για το σώμα μας μιας και όλο και λιγότερα ρούχα φοράμε λόγω της ζέστης. 
Είναι αυτή η εποχή που στις γυναικείες κυρίως παρέες ακούς συνέχεια τη λέξη «δίαιτα» η οποία φυσικά είναι μια αλόγιστη και άμετρη αφαγία που μόνο προβλήματα προκαλεί και δεν βασίζεται, σε καμία περίπτωση, σε μια ισορροπημένη διατροφή και άσκηση.

Ακούγοντας λοιπόν προσεκτικά αυτές τις συζητήσεις αναρωτιέμαι αν τελικά τα περιττά κιλά, η κυτταρίτιδα είναι αυτά που κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται μειονεκτικά το σώμα τους; 
Ή μήπως τα πικρόχολα και απρεπή σχόλια των άλλων; 
Εμείς οι ίδιοι διαλέγουμε σήμερα πώς θα διαμορφώσουμε τη σωματοδομή μας; 
Ή είναι τα ΜΜΕ και τα social media υπεύθυνα για το ποια σωματοδομή μας αρέσει;
Πριν κάτι χρόνια τα πολύ αδύνατα σώματα 
ήταν στη μόδα. 
Ένα πιο χυμώδες κορμί χαρακτηριζόταν «χοντρό» ενώ στην τηλεόραση και στα περιοδικά τα λεπτεπίλεπτα κορμιά υπερ-προβάλλονταν και εμείς θέλαμε να τα αποκτήσουμε. 
Τον τελευταίο καιρό βέβαια κάτι τέτοιο έχει αλλάξει. 

Πια οι γυναίκες θαυμάζουν έναν «αφύσικο» συνδυασμό που περιλαμβάνει τεράστιους γλουτούς και στήθος, υπερβολικά λεπτή μέση και σαρκώδη χείλη. 
Αναρωτιέμαι αν κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί δίχως την παρέμβαση κάποιου πλαστικού χειρουργού.
Σε κάθε περίπτωση δεn θέλω απλώς να σας τονίσω τα συνηθισμένα κλισέ όπως ότι «όταν αισθάνεσαι όμορφος δείχνεις και όμορφος». Θέλω να καταλάβετε τη σημασία αυτής της έκφρασης διότι όταν αισθανόμαστε καλά με εμάς το εκπέμπουμε! 
Δείχνουμε σιγουριά και ηρεμία! Όχι ναρκισσισμό, αλλά νιώθουμε ότι είμαστε καλά με αυτό που είμαστε!
Σας προκαλώ, λοιπόν, να κοιταχτείτε στον καθρέφτη σας! Να δείτε τι σας αρέσει σε εσάς, να αγαπήσετε εσάς και να μη μισείτε τις ατέλειές σας. 
Στόχος όλων μας πρέπει να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας και όχι να συγκρινόμαστε άσκοπα με άλλα άτομα. 
Αυτό μόνο μιζέρια μπορεί να φέρει στη ζωή μας.
Καταρρίψτε τα «πρότυπα» αγαπημένοι μου αναγνώστες, μην αφήνετε άλλους να αποφασίζουν για εσάς και για το τι σας ταιριάζει. Η σωστή διατροφή και άσκηση και το «ευ ζην» γενικότερα είναι μια φιλοσοφία που έχει σκοπό όχι να μας κάνει ίδιους αλλά να μας γεμίσει αισιοδοξία και ομορφιά. 
Αυτή είναι η αληθινή ομορφιά, η ξεχωριστή ομορφιά που έχει κάθε άνθρωπος που τον κάνει ξεχωριστό. 
Εξάλλου αν όλοι ήμασταν ίδιοι ο κόσμος θα ήταν τόσο πληκτικός και ανούσιος.

Tuesday, 25 April 2017

Οι Εκρήξεις και ο Θυμός στους εφήβους

Ο εκρηκτικός έφηβος! 
Τα “πρέπει” και τα “μη” στη συμπεριφορά των γονιών

Οι εκρήξεις και ο θυμός στους εφήβους μπορεί να έχουν πολλές αιτίες. 
Μπορεί να οφείλονται στις τεράστιες ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα τους – προκαλούν αλλαγές στη διάθεση ή μπερδεμένα συναισθήματα, μπορεί να οφείλονται στο στρες ή στην προσωπικότητα του παιδιού – βιώνει έντονα τα συναισθήματά του, δρα παρορμητικά, χάνει εύκολα τον έλεγχο, ή μπορεί να οφείλονται στα πρότυπά του – οι γονείς επιλύουν τις διαφορές τους με φωνές, καυγάδες και συγκρούσεις.

Όποια και αν είναι η αιτία που προκαλεί και πυροδοτεί το θυμό, ένα πράγμα είναι σίγουρο, ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που συμβαίνει σε όλους! 
Δεν είναι κακό ή λάθος να νιώθουμε θυμωμένοι, αυτό όμως που είναι σημαντικό είναι ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τόσο το θυμό όσο και τον εαυτό μας.

Μεταξύ των ενηλίκων και των εφήβων όμως, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Οι έφηβοι ακόμα και αν ενεργούν ή προσπαθούν να συμπεριφέρονται σαν ενήλικες, δεν έχουν τη γνωστική και εγκεφαλική ανάπτυξη των ενηλίκων. Ο εγκέφαλός τους είναι ακόμη υπό διαμόρφωση και θα συνεχίσει να διαμορφώνεται μέχρι περίπου τα είκοσί τους χρόνια!
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η σκέψη του να είναι συχνά λανθασμένη όπως είναι αυτή των παιδιών. 
Για παράδειγμα, ο έφηβος μπορεί να σκεφτεί: 
“Η καθηγήτρια είναι χαζή, γιατί να κάνω αυτό που λέει;” ή 
“Δεν φταίω εγώ που έσπασα την πόρτα, ήμουν απλά θυμωμένος μαζί σου”. 
Αυτή η λανθασμένη σκέψη δεν είναι σκόπιμη, αντίθετα οι σκέψεις έρχονται αυτόματα στο μυαλό των εφήβων.

Πώς μπορούν να αντιμετωπίσουν οι γονείς τις εκρήξεις και το θυμό των εφήβων;
Ίσως το πρώτο πράγμα που έρχεται στους γονείς να κάνουν όταν βλέπουν τον έφηβο να φωνάζει και να θυμώνει μαζί τους, είναι να μπουν στον πειρασμό να φωνάξουν ακόμα περισσότερο για να ισχυροποιήσουν τη δύναμή τους και το επιχείρημά τους. 
Στην πραγματικότητα όμως, αυτή η αντίδραση των γονιών έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Όταν οι γονείς συνεχίζουν τον καυγά, είναι σαν να ενθαρρύνουν και να προκαλούν το παιδί να συνεχίσει να επιτίθεται.

Επίσης, όταν οι γονείς απαντούν με θυμό δείχνουν στο παιδί ότι πέφτουν στο δικό του επίπεδο και συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο που κάνει το ίδιο, με αποτέλεσμα να χάνουν κάτι από τη δύναμή τους. 
Αντίθετα, ο έφηβος νιώθει ότι εκείνος έχει τον έλεγχο γιατί κατάφερε να κάνει τους γονείς του να θυμώσουν χάνοντας τον έλεγχο του εαυτού τους.
Τα περισσότερα προγράμματα που μελετούν τη σχέση γονιών και εφήβων προτείνουν στους γονείς τα παρακάτω “μη” και “πρέπει” στη συμπεριφορά τους έτσι ώστε και να βελτιώσουν τον τρόπο που επικοινωνούν μεταξύ τους και κατά συνέπεια τη σχέση τους, αλλά και να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες διαχείρισης των συναισθημάτων τους.

Τα “μη” στη συμπεριφορά των γονιών:
Οι φωνές και οι χαρακτηρισμοί δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να βοηθήσουν την κατάσταση. Το αντίθετο θα μπορούσαμε να πούμε. Ούτε η σύγκρουση και η διαφωνία μπορεί να επιλυθεί με αυτόν τον τρόπο, ούτε η συμπεριφορά του παιδιού θα αλλάξει, αλλά ούτε και η σχέση θα βελτιωθεί.

Οι απειλές και οι εκβιασμοί πάνω στον καυγά όπως για παράδειγμα “Αν δεν σταματήσεις θα βγάλω τον υπολογιστή από το δωμάτιο για μια βδομάδα”, θα αναστατώσουν ακόμα περισσότερο τον έφηβο και θα τον προκαλέσουν να συνεχίσει να εκδηλώνει τον θυμό του με αντιδραστικό τρόπο. 
Θα ήταν προτιμότερο να πουν οι γονείς “Μπορείς να επιλέξεις να πας στο δωμάτιό σου για λίγο να ηρεμήσεις, αλλιώς αργότερα θα υπάρξουν συνέπειες”, και να αποχωρήσουν ήρεμα από το πεδίο της μάχης.

Η προσπάθεια να ελέγξουν οι γονείς το παιδί και να το κάνουν υπόλογο για τη συμπεριφορά του επειδή δεν ήταν απόλυτα υπάκουο, δεν θα οδηγήσει πουθενά. Ακόμα και αν οι γονείς θέσουν τις συνέπειες όταν συμπεριφέρεται απρεπώς, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί θα επιλέγει πάντα να ακολουθεί τους κανόνες. 
Οι γονείς πρέπει να θέτουν τους κανόνες και τα όρια και πρέπει να αφήνουν το παιδί να κάνει τη δική του επιλογή.
Αν το παιδί δεν ακολουθήσει τους κανόνες και ανακαλύψει ότι υπάρχει ένα τίμημα και ένα κόστος για την κακή επιλογή του (πχ. χάσει προσωρινά ένα προνόμιο που απολαμβάνει), την επόμενη φορά θα επανεξετάσει την παραβίαση του κανόνα. Θα μπει στη διαδικασία να σκεφτεί αν αξίζει τον κόπο – μια διαδικασία απαραίτητη για τις επιλογές του στο μέλλον.

Η άσκηση σωματικής βίας είναι ένα επιπλέον “μη” για δύο κυρίως λόγους. 
Ο πρώτος λόγος είναι ότι όταν το παιδί βλέπει τους γονείς να ασκούν σωματική βία επάνω του, μαθαίνει πως για να ελέγχει τις καταστάσεις πρέπει και μπορεί να χρησιμοποιεί και το ίδιο σωματική βία. 
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι μπορεί να εκτροχιαστεί τελείως ο έλεγχος της κατάστασης. Όταν το παιδί δέχεται σωματική επίθεση, είναι εξαιρετικά πιθανό η φυσική του παρόρμηση να το κάνει να αντεπιτεθεί. Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές που τα παιδιά επιτίθενται σωματικά στους γονείς ως προς απάντηση στη δική τους σωματική επίθεση.

Τα “πρέπει” στη συμπεριφορά των γονιών:
Οι γονείς αρχικά καλό είναι να κρατήσουν απόσταση από την κατάσταση και να αναρωτηθούν αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθούν με αυτό το θέμα του προκύπτει. 
Πρέπει να αντιμετωπιστεί τώρα; 
Μήπως πρέπει να πάρετε κάποιο χρόνο για να ηρεμήσετε πριν αντιμετωπίσετε το παιδί; 
Σκεφτείτε προσεκτικά την κατάσταση αφήνοντας κάποιο χρόνο χωρίς να βιαστείτε να ενεργήσετε. Αν αισθάνεστε ότι το θέμα εξακολουθεί να είναι σημαντικό, αντιμετωπίστε το αργότερα αφού έχουν πέσει οι εντάσεις.

Ο οικογενειακός θεραπευτής James Lehman, προτείνει στους γονείς να χρησιμοποιούν επαγγελματικό τόνο στη φωνή τους όταν τα πράγματα είναι ταραγμένα. Ο τόνος τη φωνής σε επαγγελματικό επίπεδο μπορεί να δώσει άλλο κύρος και δύναμη στα λόγια των γονιών. Μείνετε ήρεμοι, ουδέτεροι και επικεντρωθείτε στα γεγονότα.

Προσπαθήστε να είστε ειλικρινείς. 
Αφήστε το παιδί να γνωρίζει ότι δυσκολεύεστε να επικοινωνήσετε μαζί του αυτήν τη στιγμή 
“Μου είναι πραγματικά δύσκολo να σε ακούσω όταν φωνάζεις” ή 
“Όταν μου φωνάζεις, αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να σε βοηθήσω”. Η ειλικρίνεια είναι ο πιο απλός τρόπος για να τεθούν όρια στο παιδί και για να καταλάβει ότι η συμπεριφορά του δεν λειτουργεί.

Δείξτε στο παιδί ότι ο τρόπος που σκέφτεται και συμπεριφέρεται για να πετύχει αυτό που θέλει δεν είναι αποτελεσματικός. 
Για παράδειγμα 
“Ξέρω ότι θέλεις να βγεις με τους φίλους σου, αλλά με το να μου φωνάζεις δεν πρόκειται να πάρεις αυτό που θέλεις” ή 
“Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος, αλλά με το να ουρλιάζεις για να παίξεις στον υπολογιστή πριν κάνεις την εργασία σου, να ξέρεις ότι δεν θα με κάνει να συμφωνήσω”.

Τέλος, ο καλύτερος τρόπος για να διδάξουν οι γονείς στον έφηβο το πώς να διαχειρίζεται το θυμό του, είναι να δώσουν το καλό παράδειγμα. Οι γονείς είναι το πιο ισχυρό πρότυπο για τα παιδιά. 
Εάν οι γονείς θέλουν να μη φωνάζει το παιδί τους, δεν θα πρέπει να του φωνάζουν. 
Εάν οι γονείς θέλουν να μη βρίζει το παιδί, δεν θα πρέπει να βρίζουν. 
Οι γονείς θα πρέπει να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που θέλουν να δουν από το παιδί τους να φέρεται.

Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ότι δεν βρίσκονται σε πόλεμο ή σε μάχη με το παιδί τους. 
Ακόμα όμως και αν νιώθουν έτσι, το παιδί τους δεν είναι εχθρός, όπως δεν είναι οι γονείς για το παιδί. 
Όταν ο έφηβος εκρήγνυται και θυμώνει, θα πρέπει να προσπαθήσουν να το βοηθήσουν να αποκτήσει πιο αποτελεσματικές τεχνικές διαχείρισης της επίλυσης των συγκρούσεων, χωρίς να πέσουν στην παγίδα του ποιος θα βγει νικητής από τη διαμάχη.

Tuesday, 18 August 2015

Πώς κυριάρχησαν στις βιτρίνες τα ανορεξικά πρότυπα; - Models link to teenage anorexia

Πρόσφατα μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων στο Λονδίνο ανακοίνωσε ότι θα βγάλει από τις βιτρίνες του όλες τις «εξωπραγματικές» κούκλες, μετά από σχετική διαμαρτυρία που έγινε viral στο διαδίκτυο. 


Με αφορμή το γεγονός, αναζητούμε τα αίτια πίσω από τα λανθασμένα πρότυπα ομορφιάς των μαγαζιών.  
Η Νατάσα Ντεβόν, πρώην μοντέλο και ιδρυτής της Ομάδας Αυτοεκτίμησης, η οποία εκπαιδεύει νέους ανθρώπους στην ψυχική υγεία και την εικόνα του σώματος, εξηγεί ότι οι κούκλες των καταστημάτων έχουν εξελιχθεί για να καλύπτουν τις απαιτήσεις της βιομηχανίας της μόδας για το «εξιδανικευμένο» γυναικείο σώμα που θα αναδεικνύει τα ρούχα τους.
«Όταν ήμουν μοντέλο, μου έλεγαν συνεχώς ότι το στήθος μου ήταν πολύ μεγάλο και ότι τα ρούχα μου έδειχναν καλύτερα σε πολύ πιο αδύνατα σώματα. Ήμουν size 10 και με ταξινομούσαν ως plus-size» εξηγεί.
Όταν μανεκέν εισήχθησαν στα πολυκαταστήματα στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν πολύ μεγαλύτερα, -size 14 ή 16 με τα σημερινά δεδομένα- επειδή τότε το πάχος θεωρούνταν ένδειξη ομορφιάς, αφού σήμαινε ότι το άτομο ήταν πλούσιο και μπορούσε να φάει καλά. Μέχρι το 1920 τα μοντέλα συρρικνώθηκαν, αλλά παρέμειναν ένα μέγεθος 12, επειδή τα φορέματα της εποχής δεν κάθονταν σωστά σε πολύ λεπτό σώμα.
Στη δεκαετία του '50, ήταν στη μόδα οι μεγάλοι γοφοί, ενώ στη δεκαετία του '80 και του '90 που η αισθητική χειρουργική έγινε μόδα, οι κούκλες εμφανίζονταν με μεγαλύτερα στήθη και επίπεδα στομάχια.
«Το κακό πράγμα με τις σύγχρονες κούκλες είναι ότι όλες φαίνονται ίδιες» εξηγεί η Ντεβόν. «Κάποτε υπήρχε ποικιλομορφία. Τώρα είναι ή αδύνατες ή τίποτα».
Οι ειδικοί της μόδας, με τη σειρά τους, παραδέχονται ότι ελάχιστη προσοχή δόθηκε στις ψυχικές επιπτώσεις που μπορεί να έχουν αυτά τα μανεκέν στα ευαίσθητα κορίτσια.
«Τα ρούχα δείχνουν καλύτερα σε ψηλά, κοκαλιάρικα μοντέλα, στέκονται καλύτερα και οι γραμμές είναι καθαρότερες», εξηγεί η Ρόζι Χιντς, πωλήτρια στο Armani Exchange, που εργάζεται στο χώρο της μόδας εδώ και 30 χρόνια.

Τα παραδείγματα ωστόσο είναι τρομακτικά: 
Στο Miss Selfridge του Λονδίνου οι μηροί της κούκλας στη βιτρίνα έχουν περίμετρο 35 εκατοστά, δηλαδή στα όρια της ανορεξίας. Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στο κατάστημα για μεγάλα μεγέθη, Evans, όπου η μέση της κούκλας είναι 80 εκατοστά, μικρότερη κι από size 12.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι κούκλες δεν ...

Friday, 6 June 2008

Η επιτυχία μετριέται με...

Η επιτυχία μετριέται με εμφανίσεις σε περιοδικά αλλά και στα ΜΜΕ γενικότερα. 
Η επιτυχία μετριέται με το πόσες γυναίκες θα ρίξεις στο κρεβάτι σου επειδή βγήκες στο γυαλί και έγινες μούρη αναγνωρίσιμη για λίγο καιρό. Γυναίκες κούφιες, στο μυαλό και την ψυχή που έχουν μείνει στην προσχολική ηλικία με τα σημάδια του σελοτέιπ από τις αφίσες του Di Capriο ανεξίτηλα στον τοίχο και τα συμπτώματα της anorexia nervosa να είναι πλέον εμφανή. 
Η επιτυχία μετριέται με το πόσα χρήματα μπορείς να πετάξεις στα μπουζούκια παριστάνοντας τον Ωνάση για μια βράδια, η και περισσότερο. 
Η επιτυχία μετριέται με το πόση εξουσία αλλά και γνωριμίες έχεις παριστάνοντας τον μάγκα, δίχως να έχεις καταφέρει κάτι μόνος σου σε αυτήν την ζωή. 
Η αναγνωρισιμότητα δεν είναι κάτι κακό, αντιθέτως. Το θέμα είναι το γιατί να είναι κάποιος αναγνωρίσιμος και κάποιος άλλος όχι, μιας και το να θεώρησε γνωστός (έμμεσα και κοινά αποδεκτός) είναι η επιβράβευση σου για κάτι που κατάφερες. 

Τι κατάφερες όμως; 
Να βγεις στην τηλεόραση; 
Να ξεφτιλίζεσαι καθημερινά με αυτά που φοράς νομίζοντας πως είσαι διαφορετικός; 
Να νιώθεις κάποιος, έχοντας έναν τρόπο ζωής που σύντομα θα σε οδηγήσει σε αδιέξοδο; 
Και αναρωτιέμαι, γιατί όλα αυτά; 
Γιατί και εγώ απάντησα το σύνηθες στην ερώτηση για τους μελλοντικούς μου στόχους; 
Είναι πλέον φανερό πως όχι μόνο δεν υπάρχουν πρότυπα για τους νέους, αλλά τα κακέκτυπα έχουν κατακλύσει την ζωή μας και μας επηρεάζουν θέλοντας και μη. 
Και αυτά υπάρχουν παντού: 
Τηλεόραση: 
Εξυμνεί κάθε ανοησία που κάνουν οι κενοί τω πνεύματι νέοι άνθρωποι προσπαθώντας να γίνουν αναγνωρίσιμοι. 
Από υποψήφιους τραγουδιστές, ηθοποιούς, ταχυδακτυλουργούς, μάγους, μπρατσαράδες, πορνοστάρ, και τόσα άλλα που τα ξέρετε και δεν υπάρχει λόγος να τα αναλύσω. 
Δόξα τω Θεώ, πιστεύω πως τα έχετε σκεφτεί όλα αυτά έστω και λίγο, και γνωρίζετε τους λόγους για τους οποίους κάποιος θα λάβει συμμετοχή σε ένα ριάλιτι (από το Big Brother μέχρι εκπομπές τύπου Jackass) καθώς και γιατί αυτό ξεφτιλίζει τους συμμετέχοντες αλλά και παράγει τηλεθεατές με χαμηλό IQ. 
Γιατί το IQ μας αλλάζει κάθε λίγα χρόνια,(4-5) ανάλογα με την πολυπλοκότητα των πληροφοριών που επεξεργαζόμαστε, όποτε μετά από 20 χρόνια παρακολούθησης ριάλιτι η μετατροπή σε μολόχα είναι βέβαιη. 
Μα δεν βλέπετε τους Αμερικανούς πολίτες; 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η τηλεόραση έχει χρέος να προβάλει πρότυπα. Για το κύκλωμα της τηλεόρασης άξιος προβολής είναι ο κάθε μέγας τραγικός ηθοποιός(!!), αλλά και η κάθε φτηνιάρα wannabe famous πορνοστάρ, που είναι έτοιμη να μας δείξει πως ήταν όταν γεννήθηκε στη μεσημβρινή ζώνη του εκάστοτε καναλιού προκείμενου να μας πείσει για το ταλέντο της γενικότερα. 

Λοιπά μέσα «ενημέρωσης»: Όπως ραδιόφωνο, Internet, περιοδικά, εφημερίδες κ.α. 
Κατάσταση παρόμοια με την τηλεόραση, μιας και στις περισσότερες περιπτώσεις τα μέσα αυτά δρουν ως συμπληρωματικά της τηλεόρασης, μην τυχόν χάσει ο τηλεθεατής κάποια χρήσιμη πληροφορία για το ποιος… ποια. 

Οικογένεια: Με όλο αυτόν τον βομβαρδισμό άχρηστων αλλά και επικίνδυνων, όπως αποδεικνύεται, πληροφοριών, η οικογένεια είναι η μοναδική ουσιαστική ελπίδα (το σχολείο μορφώνει, δεν επιμορφώνει) για τον αυριανό νέο να έχει στόχους ουσιαστικούς στην ζωή του. 
Ο πατέρας και η μητέρα αποτελούν τα μοναδικά ιδανικά πρότυπα που ένα παιδί μπορεί να αντιγράψει και να εμπνευστεί για την πορεία του σε αυτήν την ζωή. 
Όμως τα πράγματα μετά από την έξοδο της γυναίκας-μητέρας από το σπίτι προκείμενου να δουλέψει, είτε για λόγους οικονομικούς είτε για λόγους φιλοδοξιών (συνηθέστερο) έχουν αλλάξει πολύ. 
Πλέον οι γονείς σπανίως θεωρούνται υγιή πρότυπα για τα παιδιά τους, μιας και αυτοί έχουν αρχίσει να διαβρώνονται από το κύμα ματαιοδοξίας που έχει σαρώσει την ελληνική κοινωνία τα τελευταία 20 χρόνια περίπου. 
Ο κόσμος έχει χαζέψει. Αντιγράφει κάθε ανοησία που του σερβίρουν και την εντάσσει στον τρόπο ζωής του. Από το τι μουσική ακούει, τι ρούχα φοράει, πως φλερτάρει, για ποιο σκοπό φλερτάρει, μέχρι το τι επάγγελμα θέλει να ακολουθήσει (αν δεν είσαι barman,dj ή δεν έχει λεφτά ο μπαμπάς είσαι για πέταμα) και το αν έχει πραγματικούς φίλους φαίνεται η ματαιοδοξία του. 
Ας ανοίξουμε τα μάτια και ας δούμε γύρω μας τι συμβαίνει και μετά, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας. Τι θέλουμε επιτέλους από αυτήν την ζωή; 
Κούφια και ανούσια πράγματα που σε λίγα χρόνια δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα, η να πορευτούμε τον σιωπηλό δρόμο προς την πραγματική ευτυχία που έρχεται μέσα από τις ειλικρινείς σχέσεις με τους γύρω μας και την αποδοχή του εαυτού μας όπως είναι; 

Η ματαιοδοξία είναι γλυκιά. Μην την αφήσουμε να μας κυριεύσει!

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki