Ο κόσμος χρειάζεται μπαμπάδες

Ζήτω οι μπαμπάδες που επιδίδονται στα πάντα. 

Που κάνουν ό,τι χρειάζεται να γίνει. 

Που σκουπίζουν μύτες και ανεβάζουν βρακάκια. 

Που καθαρίζουν πατάτες. 

Που φτιάχνουν την αποχέτευση. 

Που χτυπάνε και ανακατεύουν και ψιλοκόβουν. 

Που έχουν ήδη βάλει τα παιδιά για ύπνο την ώρα που γυρίζει η μαμά απ’ τη δουλειά. 

Που είναι εκεί όποτε και όταν τους χρειάζονται.

Ζήτω οι μπαμπάδες, που μαζί με τις μαμάδες, 

αποτελούν το κέντρο του σπιτιού.

Pam Brown "Στον αγαπημένο μου πατέρα"

εκδόσεις Παπαδόπουλος.

enakeimenomiaeikona

«Πατέρας» - "Father"

Ένα πολύ γλυκό βίντεο κινουμένων σχεδίων, αφιερωμένο σε όλους τους μπαμπάδες.

Στα μάτια των παιδιών τους φαντάζουν δυνατοί, με άτρωτο χαρακτήρα, είναι οι ήρωές τους και είναι πάντα εκεί, δίπλα τους, για να καθησυχάζουν την οικογένειά τους στα δύσκολα και να την προστατεύουν!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Καταργούν την «Ημέρα του πατέρα», για να μη στεναχωρηθούν τα παιδιά που έχουν δυο μαμάδες!!

«Τι είδους παιδαγωγική είναι αυτή η οποία βασίζεται στην απόκρυψη μιας φυσικής αρχής και μιας βαθιάς και υπέροχης αλήθειας, ότι κάθε παιδί γεννιέται από την αγάπη και την ένωση μιας μαμάς και ενός μπαμπά;»

Ένας δήμος της Ρώμης πρότεινε να απαγορευθεί η τήρηση των Ημέρας του Πατέρα στο νηπιαγωγείο Ugo Bartolomei σε περιπτώσεις όπου ένα παιδί μπορεί να προέλθει από «οικογένεια» ομοφυλόφιλων γυναικών.
Η απόφαση του Δήμου της Ρώμης II εξόργισε ​τους γονείς, πολλοί από τους οποίους προχώρησαν σε καταγγελία στο δημαρχείο της πόλης.
.......................................
Η Emma Ciccarelli, πρόεδρος του Φόρουμ των Οικογενειακών Ενώσεων του Λάτσιο, δήλωσε: «Αυτό που είναι σημαντικό για εμάς δεν είναι η διαμάχη ... αλλά η ευημερία του παιδιού. Πώς μπορούν άλλα παιδιά να ζουν στην Ιταλία χωρίς να έχουν και τους δύο γονείς τους; Σκέφτομαι τα πολλά ορφανά παιδιά ή τα παιδιά των χωρισμένων γονιών».

«Και μετά, τι; Θα διαγράψουμε επίσης την Ημέρα της Μητέρας για όλες τις αντίστροφες περιπτώσεις;»

περισσότερα εδώ: agioritikovima

Δώδεκα ταινίες για την Ημέρα - Γιορτή του Πατέρα - Dad's dozen: best films for Father's Day

Στις 19 Ιουνίου είναι η Ημέρα του Πατέρα. Λιγότερο γνωστή από την αντίστοιχη γιορτή της Μητέρας, καθιερώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι παρακάτω δέκα ταινίες περιγράφουν μια από τις πιο τρυφερές και/ή πολύπλοκες σχέσεις της ζωής κάθε ανθρώπου.

Dad's dozen: best films for Father's Day

Το Δέντρο της Ζωής - The Tree of Life

Το Κυνήγι της Ευτυχίας (2006)
Η πραγματική αυτή ιστορία μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2006 με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ και τον γιο του. Ο Σμιθ υποδύεται τον Κρις Γκάρντερ, έναν άνδρα στα πρόθυρα της φτώχειας που συχνά αναγκάζεται να μένει στο δρόμο επειδή δεν έχει χρήματα. Η σκηνή όπου ένας σταθμός του μετρό μετατρέπεται σε μια μεγάλη περιπέτεια για το χατίρι του γιου είναι σίγουρο ότι θα φέρει δάκρυα στα μάτια και των πιο σκληροπυρηνικών.

Κράμερ Εναντίον Κράμερ (1979)
Όταν η Τζοάνα εγκαταλείπει τον Τεντ, εκείνος πρέπει να βρει τρόπο να μεγαλώσει τον γιο του μόνος του. Με πολλά απρόοπτα, προβλήματα και τρυφερές στιγμές, η ταινία καταφέρνει να δείξει τις δυσκολίες του να γίνεσαι πατέρας και χαρίζει στον Ντάστιν Χόφμαν μία από τις ωραιότερες ερμηνείες της καριέρας του.

Ψάχνοντας το Νέμο (2003)
Ο Μάρλιν φοβάται και τη σκιά του. Δεν θέλει ο γιος του, το μικρό ψαράκι Νέμο, να κολυμπάει στα ανοιχτά. Νομίζει ότι είναι πολύ μικρός για το σχολείο και για τον κόσμο γενικότερα. Ο Νέμο όμως θέλει να μεγαλώσει. Όταν τον πιάνουν ψαράδες, ο Μάρλιν θα διασχίσει έναν ολόκληρο ωκεανό για να τον βρει. Το συγκινητικό φιλμ της Pixar περιγράφει μία από τις πιο όμορφες σχέσεις πατέρα-γιου που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη.

Star Wars Επεισόδιο V: Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (1980)
Ο Νταρθ Βέιντερ θέλει απεγνωσμένα να έρθει αντιμέτωπος με τον αντίπαλό του, Λουκ Σκάιγουοκερ, την ώρα που ο δεύτερος μαθαίνει να είναι ένας καλός Τζεντάι από τους Όμπι Ουάν Κενόμπι και Γιόντα. Η αποκάλυψη στο τέλος αποδεικνύει ότι μπορείς να επιλέξεις τους φίλους σου, αλλά όχι τους συγγενείς σου.

Late Spring (1949)
Η ταινία του Γιασουχίρου Οζού ανακαλύπτει τη σχέση μιας νεαρής κοπέλας με τον πατέρα της. Ενώ όλοι προσπαθούν να την πείσουν να παντρευτεί, η Νορίκο, όμως, θέλει να μείνει με τον χήρο πατέρα της και να τον φροντίζει.

Το Δωμάτιο του Γιου (2001)
Μια ιστορία μνήμης και απώλειας αφηγείται η ταινία του Νάνι Μορέτι, Το Δωμάτιο του Γιου, η οποία ασχολείται με τα συναισθήματα που ακολουθούν τον χαμό του παιδιού ενός Ιταλού ψυχιάτρου. Ο Νάνι Μορέτι στον πρωταγωνιστικό ρόλο προσπαθεί να αποδεχτεί τον θάνατο του γιου του. Τρυφερή και ανθρώπινη, η ταινία ασχολείται με τις λεπτές αποχρώσεις αυτού του δύσκολου ζητήματος. Πρέπει κανείς να μένει προσκολλημένος ή χρειάζεται και να μπορεί να προχωράει μπροστά, παρά τις δυσκολίες; Είναι το δίλημμα στο οποίο καλείται να απαντήσει η ταινία -και ο θεατής.

Father of the Bride (1950, 1991)
Ο Σπένσερ Τρέισι και αργότερα ο Στιβ Μάρτιν (στο ριμέικ του κλασικού φιλμ) καλούνται να ερμηνεύσουν τον αγχώδη μπαμπά της νύφης, δηλαδή της κόρης που ετοιμάζεται να παντρευτεί. Κανείς και τίποτα δεν είναι αρκετά καλό για την αγαπημένη κόρη και αυτό θα καταδείξουν δεκάδες παρεξηγήσεις.

Big Fish (2003)

Ένας γιος με έναν πατέρα ψεύτη. Ή παραμυθά. Αντιμέτωπος με έναν άνθρωπο που δεν γνώρισε ποτέ και τώρα στο κατώφλι του θανάτου δεν ξέρει πώς να τον αντιμετωπίσει. Ακούει ξανά τις ιστορίες του για σιαμαίες Ασιάτισσες, για μεγάλα ψάρια και σιγά-σιγά ενώνει το παζλ της ζωής του πατέρα του. Με τους Άλμπερτ Φίνεϊ, Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Μπίλι Κράνταπ.

Ο Νονός (1972, 1974, 1990)
Το όνομα του πατέρα, η φήμη του, το πώς αυτή επηρεάζει ολόκληρη την ύπαρξη και το μέλλον ενός γιου που είχε ξεκινήσει διαφορετικά. Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα δεν ασχολείται μόνο με μία ιστορία που αφορά τη μαφία, αλλά και μια ιστορία πατέρα-γιου, μια ιστορία, όπου η ύπαρξη του γιου καθορίζεται από τον θάνατο του πατέρα του.

About A Boy (2002)

Πατέρας δεν είναι μόνο ο βιολογικός. Αυτό τουλάχιστον μάς λέει η ταινία των Κρις και Πολ Βάιτς, βασισμένη στο βιβλίο του Νικ Χόρνμπι. Ο Γουίλ δεν δουλεύει, δεν θεωρεί ότι έχει κάποια υποχρέωση και παρά τον χρόνο που περνάει θεωρεί ότι κάθε άνθρωπος είναι νησί: μπορεί να ζήσει και μόνος του. Μέχρι την ώρα που θα εμφανιστεί ο χοντρούλης Μάρκους, του οποίου η μητέρα βρίσκεται στα πρόθυρα κατάθλιψης. Για να αποδείξει φυσικά στον Γουίλ ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί.

Little Miss Sunshine (2006)
Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τέσσερις πατρικές φιγούρες περιλαμβάνει η ταινία: ο πατέρας (Γκρεγκ Κινίαρ), ο αδελφός που έχει ορκιστεί σιωπή (Πολ Ντάνο), ο αυτοκτονικός θείος (Στιβ Καρέλ) και ο «τζάνκι» παππούς -εντάξει υπάρχει και η μαμά Τόνι Κολέτ- ξεκινούν ένα ταξίδι για να πάνε με την μικρή Όλιβ σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς. Στην πορεία θα ανακαλύψουν ότι υπάρχουν πολλά είδη οικογένειας.

Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: Ο Μπαμπάς Μου (2002)
Με την απουσία του πατέρα και όχι με την παρουσία του ασχολείται η ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. Ο Ηλίας, ένα δεκάχρονο αγόρι που ζει στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του ΄60, χάνει ξαφνικά τον πατέρα του. Η υπόλοιπη οικογένεια προσπαθεί να συνηθίσει την καινούρια πραγματικότητα, καθένας με το δικό του τρόπο, εκτός από το μικρό αγόρι που αρνείται να πιστέψει ότι ο πατέρας του είναι νεκρός. Στο δικό του κόσμο το ανεπάντεχο αυτό γεγονός, σημαδεύει καταλυτικά τη ζωή του. 

τα Νέα

Η γιορτή του πατέρα μέσα από ένα συγκλονιστικό γράμμα -- The 10-year-old daughter of missing Brighton dad, Gary Hampson, has written an emotional letter to her dad especially for father’s day.

Μια μέρα πριν τη Γιορτή του Πατέρα στις 19 Ιουνίου ένα κοριτσάκι 10 ετών δημοσίευσε μια επιστολή για τον εξαφανισμένο πατέρα της ο οποίος πιθανολογείται ότι έχει δολοφονηθεί.

Heartfelt letter from daughter
of missing Brighton dad

Οι 14 επιθυμίες που γράφει μέσα στο γράμμα συγκινούν ακόμα και τον πιο σκληρό χαρακτήρα. “Πόσο μου λείπει η αγκαλιά, τα μάτια σου, τα αστεία σου” αλλά και η ερώτηση για το πώς πέθανε, συγκλονίζουν.

Ο Γκάρι Χάμπσον έχει εξαφανιστεί από τον περασμένο Ιανουάριο και το τελευταίο άτομο που τον είδε ήταν η κόρη του όταν τη γύρισε στο σπίτι από το σχολείο. Μέχρι σήμερα και παρά τις συνεχείς έρευνες της αστυνομίας του East Sussex δεν έχουν βρεθεί τα ίχνη του 42χρονου άνδρα, όπως σημειώνει η Daily Mail.

Το συγκινητικό γράμμα της μικρής δόθηκε στη δημοσιότητα ώστε αυτόπτες μάρτυρες να παρακινηθούν και να δώσουν λεπτομέρειες-στοιχεία για την εξαφάνιση του άνδρα.

Το γράμμα τιτλοφορείται ως “Αν επέστρεφες έστω για πέντε λεπτά” και περιέχει 14 πράγματα που αν είχε την ευκαιρία θα έλεγε στον εξαφανισμένο πατέρα της. Μεταξύ των άλλων η μικρούλα αναφέρει πως δεν είχε την ευκαιρία να τον αποχαιρετήσει ενώ της λείπουν τα αστεία που της έκανε και οι αγκαλιές του.

Οι αστυνομικοί επισκέφτηκαν τον τόπο εργασίας του και εντόπισαν κηλίδες αίματος οι οποίες ύστερα από ανάλυση αποδείχτηκε ότι άνηκαν σε εκείνον. Οι αρχές είναι βέβαιες ότι πρόκειται για δολοφονία ωστόσο το νεκρό σώμα του 42χρονου δεν έχει βρεθεί.

«Ενόψει της γιορτής του πατέρα, είναι πολύ δύσκολο για την κόρη μας καθώς μετά από δέκα χρόνια δε θα τη γιορτάσει μαζί του. Μέχρι σήμερα έχει φανεί γενναία και γεμάτη κουράγιο. Συχνά γράφει στον πατέρα της για το πώς αισθάνεται κάτι που τη βοηθά σε αυτήν την δύσκολη κατάσταση», δήλωσε η μητέρα της, Κέλυ.

Από την πλευρά της, η αστυνομία ζητά όσοι γνωρίζουν στοιχεία να καταθέσουν στις αρχές.

Οι 14 επιθυμίες της 10χρονης

1. Θα ήθελα να σου έλεγα αντίο
2. πως σ' αγαπώ
3. πως μου λείπεις
4. πώς πέθανες;
5. σ' αγαπώ μέχρι τον τόπο Care Bear και πίσω
6. μου λείπουν τα αστεία σου
7. σου αγόρασα ένα φυτό
8. μου λείπει η αγκαλιά σου
9. θα ήθελα οι εφιάλτες μου να φύγουν
10. κάποιος να με βοηθήσει να σε βρω
11. όπου και αν είσαι ελπίζω να είσαι χαρούμενος
12. θα ήθελα τόσο να ξαναδώ τα γαλάζια σου μάτια
13. χρόνια πολλά για τη γιορτή του πατέρα
14. Mannamanoo ανάμεσά μας – σ' αγαπώ

cosmo

Για όλους εσάς... τους σύγχρονους πατεράδες,

Που σε αντίθεση με τα πρότυπα του παρελθόντος,

μοιράζεστε με τις συντρόφους σας

την ιερή αποστολή της ανατροφής των παιδιών σας

και νιώσατε τί σημαίνει το τρυφερό άγγιγμα ενός παιδιού.

Που καθημερινά αγωνίζεστε και
γυρίζετε κατάκοποι στα σπίτια σας,

προκειμένου να προσφέρετε την κατά το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής στα παιδιά σας ή που η φύση και οι συνθήκες της δουλειάς σας κρατάνε μακριά τους,

Που, κάτω από την όποια κακοτυχία,

κληθήκατε να αναλάβετε το σπουδαίο τούτο ρόλο,

ΣΤΕΚΕΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΥΠΝΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ

και τα καταφέρνετε αντάξια.

 .

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!

Κυριακή, 21 Ιούνιος 2009

ΑΣΠΑΣΤΌΣ

Αναρτήθηκε από ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ

Η αγάπη του πατέρα

 Διαβάζοντας πριν λίγο τα σημερινά σας σχόλια έμαθα ότι σήμερα είναι η «Ημέρα του πατέρα». Όπως λέμε, «η ημέρα της γυναίκας», «η ημέρα του παιδιού», «η ημέρα των ζώων», «η ημέρα του περιβάλλοντος» κ.λπ. Είναι επειδή τις υπόλοιπες μέρες, ασχολούμαστε με σοβαρότερα πράγματα. Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι κάτι που συνέβη στ’ αλήθεια, πριν δέκα μέρες περίπου, σε μια φίλη μου. Η επεξεργασία είναι δική μου, για χάρη σας και για … χάρη της ημέρας. Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

Δεν φανταζόταν ποτέ ότι η αγάπη που ένοιωθε για τον πατέρα της και το γιο της θα της δημιουργούσε κάποτε μέσα της τόσο μεγάλη σύγκρουση. Ο πατέρας της, πατημένα ογδόντα, εδώ και δυο εβδομάδες είχε πια καταρρεύσει. Η υγεία του, που τα τελευταία χρόνια δεν ήταν καλή εξαιτίας της καρδιάς του, χειροτέρευσε και δεν σηκωνόταν πια από το κρεβάτι. «Έχει ακόμα ζωή από δέκα μέρες μέχρι ένα μήνα», είπε ο γιατρός πριν μερικές ώρες, που τον είδε για τελευταία φορά. Σε έξι μέρες, την Κυριακή που ερχόταν, ήταν ο γάμος του γιου της στην Αγγλία, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Ήταν το μοναχοπαίδι της, που το μεγάλωσε από πολύ νωρίς μόνη της, αφού με τον πατέρα του είχε χωρίσει στα πρώτα χρόνια του γάμου. Ήταν αδύνατο να μην είναι στο γάμο του γιου της. Αλλά ήταν και αδύνατο  να αφήσει τον πατέρα της ετοιμοθάνατο και να φύγει. Η μάνα της δεν ζούσε εδώ και χρόνια, κι ο πατέρας της δεν είχε άλλη απ’ αυτήν. Δεν άντεχε στη σκέψη ότι μπορεί να πέθαινε όσο εκείνη θα έλειπε. Ήταν σε τέλειο αδιέξοδο.
Πήγε όπως κάθε πρωί γύρω στις δέκα στο σπίτι του. Της άνοιξε η γυναίκα που έμενε μαζί του για να τον φροντίζει. Μόλις την είδε χαμογέλασε. «Σήμερα είναι πολύ καλύτερα ο πατέρας σου. Αν συνεχίσει έτσι, θα σηκωθεί κι από το κρεβάτι»! Αυτό την μπέρδεψε πια εντελώς.
Τον φίλησε και κάθισε δίπλα του στην άκρη του κρεβατιού. Το μάτι της έπεσε σ’ ένα μαραμένο φίλο, που ήταν ακουμπισμένο στο κομοδίνο δίπλα του. Εκείνος πρόσεξε το βλέμμα της. Άπλωσε το χέρι του και της έπιασε το δικό της. Ύστερα άρχισε να μιλάει, μ’ ένα τρόπο όπως της έλεγε μικρή παραμύθια.
«Αυτό το φύλλο το μάζεψα λίγες μέρες πριν πέσω στο κρεβάτι… Μου έκανε εντύπωση αυτό το νεκρό φύλλο, έτσι απλό όπως ήταν στο θάνατό του, γεμάτο από την ομορφιά ολόκληρου του δέντρου! Γιατί εμείς τ’ ανθρώπινα πλάσματα πεθαίνουμε τόσο μίζερα, τόσο δυστυχισμένα από αρρώστια, από μεγάλη ηλικία, γερατειά, με ζαρωμένο το κορμί, άσχημο; Γιατί δεν μπορούμε να πεθάνουμε το ίδιο όμορφα όπως αυτό το φύλλο; Τι κάνουμε λάθος; Γιατροί, φάρμακα, νοσοκομεία, εγχειρήσεις… Δεν φαίνεται να μπορούμε να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια, με απλότητα, μ’ ένα χαμόγελο. Θα ‘πρεπε από όταν είμαστε παιδιά να μας μαθαίνουν στο σχολείο τη μεγάλη ομορφιά και αξιοπρέπεια του θανάτου, όχι σαν κάτι καταθλιπτικό, όχι σαν μια θλιβερή κατάληξη που κάποτε κανείς θα αντιμετωπίσει, αλλά σαν μέρος της καθημερινής ζωής. Θα ‘πρεπε να μας εξηγούν από παιδιά, χωρίς κανένα φόβο, ότι η ζωή και ο θάνατος είναι ένα. Το τέλος είναι η αρχή που έχει τέλος που είναι η αρχή… Το τέλος κάθε μέρας θα έπρεπε να είναι το τέλος του εγώ, αυτού του εγώ που σπαταλά κανείς τη ζωή του θρέφοντάς το με συγκρούσεις μέσα μας, με χαρές, με δυστυχίες, πίνοντας, καπνίζοντας, ξενυχτώντας, περνώντας από τη μία σχέση στην άλλη, χρησιμοποιώντας το σεξ  για φυγή και με δουλειά, δουλειά, δουλειά… Και κάποια στιγμή αντιμετωπίζει κανείς αυτό το πράγμα που ονομάζεται θάνατος και το φοβάται. Ο θάνατος δεν είναι κάποια μακρινή φθορά του σώματος από γερατειά ή οποτεδήποτε από ξαφνικό ατύχημα, θα έπρεπε να είναι το τέλος του εγώ κάθε μέρα. Αυτό σημαίνει το, «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» κι όχι μακάριοι οι ηλίθιοι. Είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο πνεύμα, να ήρθε στην ανθρωπότητα για να μας πει ότι πρέπει να είμαστε βλάκες; Μας είπε να μη θρέφουμε το εγώ μας, να μην είμαστε τίποτα ψυχολογικά μέσα μας, τότε μπορεί να αγαπά ο ένας τον άλλον στην πράξη κι όχι στα λόγια, όχι θεωρητικά,κυνηγώντας ένα ιδανικό που κάποτε στο μέλλον θα το φτάσεις…»
Η γυναίκα κοίταξε τα μάτια του πατέρα της που ξαφνικά είχαν γίνει τρομερά ζωηρά και η φωνή του είχε ένα νεανικό πάθος. Για λίγο είχε ξεχάσει το άγχος της για το γάμο του γιου της. Να, όμως που το ξαναθυμήθηκε. Το πρόσωπό της σκοτείνιασε.
«Τι έχεις;» τη ρώτησε ο πατέρας της που κατάλαβε ότι κάτι την ανησυχούσε.
Πήρε την απόφαση και του μίλησε. Του είπε όλη τη σύγκρουση που είχε μέσα της, ανάμεσα στην επιθυμία της να είναι στο γάμο του γιου της, αλλά και να είναι κοντά σ’ εκείνον όσο θα χρειαζόταν. Ο πατέρας της σήκωσε αργά το χέρι του και της χάιδεψε τρυφερά το πρόσωπο.
«Ούτε να το σκέφτεσαι, μωρό μου», της είπε. «Θα πας στο γάμο του γιου σου. Είναι χαζό να περιμένεις εδώ πότε θα πεθάνω».
«Μα μπαμπά…», διαμαρτυρήθηκε εκείνη σαν παιδάκι αυτή φορά.
«Ούτε να το συζητάς. Ο γάμος είναι την Κυριακή και θα είσαι εκεί. Αύριο να βγάλεις εισιτήριο για το Σάββατο. Θα φύγεις, όπως κι αν είμαι εγώ».
Εκείνη έβαλε τα κλάματα και τον  πήρε στην αγκαλιά της, ενώ εκείνος της χάιδευε τα μαλλιά, όπως όταν ήταν μικρό κοριτσάκι και την έβαζε για ύπνο.
Το ίδιο απόγευμα, από το σπίτι της, παρήγγειλε το εισιτήριό της με βαριά καρδιά. Έκανε ένα μπάνιο κι ετοιμάστηκε να ξαναπάει στον πατέρα της. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η γυναίκα που φρόντιζε τον πατέρα της και την άκουσε σαν χαμένη να της λέει, πως μόλις πριν λίγο είχε πεθάνει ο πατέρας της μ’ ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. Λίγο πριν πεθάνει, της είχε πει πόσο χαρούμενος ήταν που η κόρη του θα πήγαινε στο γάμο του γιου της.

 Ο Παραμυθάς

Στόν αλησμόνητον πατέρα μου

Ένα παλιό σημειωματάριο γεμάτο εφηβικά ποιήματα, μια συλλογή καρδιάς της Μαρίνας Μόρφυ, που έφυγε στα εικοσιένα της, το 1928, από τον Δάγκειο πυρετό, που θέρισε κυριολεκτικά τους εξασθενημένους από τη φυματίωση νέους ανθρώπους.

Από μάνα σε μάνα, σε μάνα, έφτασε στα χέρια μου το δερματόδετο βυσσινί τετράδιο, γεμάτο συναισθήματα, μνήμες και ελπίδες της Μαρίνας που δεν πρόλαβε ...

της Μαρίνας όμως που, μέσα σε 21 μόλις χρόνια, έζησε, αισθάνθηκε, έγραψε, όσα ελάχιστοι από μας θα μπορέσουμε, ακόμα και αν ζήσουμε τα πενταπλάσιά της χρόνια.

.

Το ποίημα το έγραψε στα 1924, για τον πατέρα της που έφυγε νωρίς...

 .

Στον αλησμόνητον πατέρα μου

Πατέρα μου το σπήτι μας θλιμμένο τώρα γέρνει

κι αναστενάζω ράθυμα στα σκότη της νυκτός

στίς στοιχειομέναις πόρταις του στιγμαίς σέ ξαναφέρνει

κι ο πόθος του: πιό γρήγορος να σούναι ο γυρισμός.

.

Απόκοσμος αμίλητος στο νεκρικό κρεβάτι

με το βουβό παράπονο στα χείλη σου τα ωχρά,

φαινόσουν σα ν΄αγνάτευες την ώρα κείνη κάτι,

εμάς που έρημα άφινες στη μαύρη συμφορά.

 .

Και το χλωμό σου πρόσωπο, πού αγνό το φως του ηλίου

το φώτιζε ωχροκίτρινο στο μάγο δειλινό

μου φάνηκε σα νάπερνε τα ρόδα τ' Απριλίου

θεία μίαν αίγλη ολόφωτη το φως τ΄αληθινό.

.

Τον τάφο σου στολίσαμε με άνθη μυρωμένα

πού πότισαν τά δάκρυα μας χωρίς φωνή καμμιά

κι ο τάφος σου βαρυόθυμος εθρήνησε για σένα

πού τόσον άωρα α' έκλεινε στην κρύα του αγκαλιά.

.

Πατέρα, βόηθα τ' αρφανά, μάς πρόκανε ο χειμώνας

στο παγωμένο μνήμα σου σάν τί πιά καρτερείς;

Βογγάει ο αγέρας θλιβερά, μουγγρίζει ο ελαιώνας

πατέρα, έλα στό σπίτι σου να μάς γλυκασπαστείς.

Μαρίνα Μόρφυ 1924