Μανούλα, δεν είσαι θύμα! / You are not a victim, you 're mom!

Ναι, μανούλα, σε σένα απευθύνομαι, που έχεις ένα, ή δύο, ή τρία μικρά παιδιά και ζορίζεσαι! 

You are not a victim, you're mom!

Και δεν μιλάω από καθέδρας, σαν ψυχολόγος με πτυχία από το Harvard, το Tufts, το Northeastern, την ιδιότητά μου ως προσκεκλημένη καθηγήτρια διαχείρισης του στρες στο Μεταπτυχιακό «Επιστήμη του Στρες» της Ιατρικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Σου μιλάω σαν μαμά τεσσάρων παιδιών (παραλίγο ενός σκύλου), που οι γιαγιάδες και οι παππούδες βρίσκονται… όχι χίλια μίλια μακριά, όπως λέει η έκφραση, αλλά 5-6 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Μανούλα, σε σένα μιλάω, που νομίζεις ότι όλα έχουν χαθεί και δεν έχεις καμία δύναμη! 

Εσένα, που έχεις τα παιδάκια σου, που πιθανότατα εργάζεσαι εκτός σπιτιού για να τα φέρετε βόλτα και να προσφέρεις στα παιδιά σου ένα καλύτερο αύριο. 

Πιθανότατα ο σύζυγος δε βοηθάει, δε φέρνει το φλυτζάνι του καφέ ως το νεροχύτη. 

Πιθανότατα δεν έχει βάλει ποτέ πλυντήριο στη ζωή του και το σιδέρωμα του φαίνεται πιο πολύπλοκο από το να πετάξεις πύραυλο σε αποστολή στον Άρη. 

Βέβαια ο ίδιος όλο και πετάγεται για καφεδάκι με τους κολλητούς, επειδή το «χρειάζεται». Εσύ έχεις να δεις τις φίλες σου ούτε θυμάσαι από πότε, λες κι εσύ δεν το «χρειάζεσαι».

Μανούλα, είσαι κουρασμένη; Αγχωμένη; Εκνευρισμένη; Θυμωμένη; Νομίζεις ότι κάτι έκανες λάθος και σε έπιασαν κορόϊδο; ΟΧΙ! Δεν είσαι θύμα! 

Δεν είσαι υπηρέτρια, δεν είσαι το κοροϊδάκι κανενός! Είσαι ο ωραίος, δυνατός, θαυμάσιος, μεγαλοπρεπής εαυτός σου, μόνο που το έχασες στην πορεία των πραγμάτων.

Μανούλα, σε παρακαλώ, κάτσε και σκέψου τα παρακάτω!

Είσαι αρχηγός, βασίλισσα, πλανητάρχης στο δικό σου σύστημα!
Και μιλάω απολύτως σοβαρά! 

Και γι’ αυτό έχεις το φορτίο, ίσως και τη μοναξιά του αρχηγού. Επειδή έχεις φορτωθεί επισήμως πολλές ευθύνες, και οι άλλοι αναγνωρίζουν την αξία σου και περιμένουν τη βοήθειά σου. 

Οι αρχηγοί δεν έχουν απαραιτήτως τον τίτλο, αλλά έχουν την ευθύνη, το όραμα, τον σχεδιασμό και την εκτέλεση του σχεδίου δράσης. Έτσι κι εσύ! Μακάρι να έχεις βοήθεια στο δρόμο σου, αλλά, να θυμάσαι, εσύ έχεις το μεγαλείο της ζωής που προσέφερες στα παιδιά σου και που συνεχίζεις να τη διαμορφώνεις καθώς προχωράτε.

Ήθελες να κάνεις οικογένεια! Και το πέτυχες!
Κατάφερες να βρεις έναν καλό άνθρωπο, αν και όχι τέλειο (έτσι κι αλλιώς ο «τέλειος» δεν υπάρχει) και να κάνεις μαζί του ένα ή και περισσότερα παιδιά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό! 

Δε θα σου πω καν για τις πελάτισσες και τις φίλες μου που μου λένε πόσο πολύ επιθυμούν να κάνουν οικογένεια, να έχουν έναν δικό τους άνθρωπο, τα παιδάκια τους, και δε μπορούν! Τις νιώθω, και η καρδιά μου είναι μαζί τους! 

Μη διαμαρτύρεσαι λοιπόν για κάτι υπέροχο που διάλεξες, που σου συνέβη, που ήσουν τυχερή να μπει στη ζωή σου και να την αλλάξει! Δεν είναι τέλειο; Το ξέρω! Τίποτα δεν είναι τέλειο, γιατί το τέλειο είναι και τελειωμένο. Η ζωή έχει πάντα ατέλειες, γιατί έτσι ανοίγεται η πόρτα για τη βελτίωση, το μετά, το καλύτερο. 

Η ζωή είναι κίνηση προς τα εμπρός, με τις επιλογές που κάναμε.

Δεν υπέγραψες συμβόλαιο!
Ξέρω, στο μυαλό σου είχες μια ιδανική κατάσταση, κινηματογραφική ή παραμυθένια, που νόμιζες ότι όλα θα είναι τέλεια, σαν το γλέντι του γάμου, χωρίς προβλήματα, με έρωτα και απόλυτη συνεννόηση και κατανόηση, και κανά δυο παιδάκια να κλαίνε στη μέση και τον σύζυγο ως δεύτερο σούπερμαν να ορμάει για να βοηθήσει και να λύσει το πρόβλημα. 

Και πολύ γρήγορα προσγειώθηκες απότομα στην πραγματικότητα του «εσύ είσαι η μάνα τους, κάνε τα καλά τα παιδιά». 

Πράγματι, δυστυχώς, δεν υπέγραψες συμβόλαιο. 

Τα σελέμπριτις υπογράφουν προγαμιαίο συμβόλαιο, ποιος θα πάρει τι από την περιουσία, τα χρήματα, τα παιδιά που θα προκύψουν στον γάμο. Ξέρουν ότι αυτά που μπορεί να πάνε στραβά είναι πολλά και τα παρατάνε στην παραμικρή δυσκολία. 

Και μετά το ρίχνουν στο ποτό, τα ναρκωτικά, φτάνουν στο σημείο και να αυτοκτονήσουν. Και, φαντάσου, έχουν υπογράψει και συμβόλαιο για να εξασφαλιστούν! 

Εσύ δεν υπέγραψες συμβόλαιο. Είσαι ένα υπεύθυνο άτομο που αναλαμβάνει το βάρος των επιλογών του. «Θέλω να έχω παιδιά» σημαίνει ταυτόχρονα και «αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και αντλώ χαρά από τη διαδικασία αυτή, που δεν είναι εύκολη».

ΔΕΝ είσαι θύμα, επειδή εσύ επέλεξες να γίνεις μαμά, δε σου το επέβαλε κάποιος!
Η έννοια του θύματος ενέχει την ιδέα ότι το άτομο αυτό δεν ήθελε να εμπλακεί σε μία κατάσταση, αλλά το υποχρέωσαν, το έβαλαν να κάνει κάτι που δεν ήθελε. 

Εσείς όμως θέλετε το παιδί σας, και μάλιστα, θέλατε το καλύτερο για το παιδί σας, έτσι δεν είναι; Αν ναι, θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι στο δικό σας χέρι να του το προσφέρετε και δεν είναι κάτι που μπορείτε να βάλετε κάποιον στο πόδι σας να το κάνει για εσάς. 

Όταν λέω «το καλύτερο» για το παιδί σας, καταρχήν εννοώ το να του δώσετε πολλή αγάπη, αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας, κατανόηση, συνεννόηση, γερή αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό και τις δυνάμεις του. 

Αν αυτά θέλετε για το παιδί σας, σιγουρευτείτε ότι του τα προσφέρετε απλόχερα. Μην τσιγκουνεύεστε! Μη θεωρείτε ότι «και ο μπαμπάς πρέπει να δώσει». Φυσικά και πρέπει, αλλά όχι μόνο αυτός, ούτε ο μπαμπάς στη θέση τη δική σας.

Η σκέψη μας χρωματίζει την πραγματικότητά μας.
Αν γκρινιάζετε, και το διαμάντι που θα σας χαρίσουν θα πείτε «ναι, αλλά είναι ένα κομμάτι κάρβουνο»! 

Το πώς σκεφτόμαστε για τα πράγματα, το πώς τα ερμηνεύουμε και τα εξηγούμε καταρχήν στον εαυτό μας, δημιουργεί και την πραγματικότητά μας. 

Έτσι, για το ίδιο θέμα δυο διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν δύο εντελώς διαφορετικές θεωρήσεις: το ένα άτομο το βλέπει θετικά, το άλλο άτομο το βλέπει αρνητικά. 

Το ένα άτομο βλέπει το πόσο υπέροχο είναι να είσαι μαμά (παρόλο που βιώνει και τα ζόρια της κατάστασης) και το άλλο άτομο βλέπει πόσο δύσκολο είναι να είσαι μαμά (και φυσικά βιώνει και τα ζόρια της κατάστασης). 

Ποιο άτομο λέτε να είναι πιο ευτυχισμένο; Ποιο άτομο λέτε να έχει πιο ευτυχισμένα, ισορροπημένα, και με καλή συμπεριφορά παιδιά; Καλά το μαντέψατε, το πρώτο άτομο! Εσείς επιλέγετε αν θέλετε να είστε το πρώτο ή το δεύτερο άτομο του παραδείγματος, ανάλογα με το πώς διαλέγετε να σκέφτεστε για τη ζωή σας.

Αλλά, ξέρεις για ποιο λόγο δεν είσαι θύμα;
Επειδή το παιδί σου σε κοιτάζει στα μάτια και σου δίνει όλη του την αγνή και άδολη αγάπη, επειδή είσαι το σημαντικότερο πρόσωπο στη ζωή του και επειδή η παρουσία σου κάνει τεράστια διαφορά στη ζωή και την εξέλιξη του παιδιού σου! 

Και ας φορτώνεσαι κάποια παραπάνω πράγματα μερικές φορές. Ξεπέρασε το, θυμήσου ότι τα κάνεις επειδή είσαι ικανή και αποτελεσματική, και άσε τον υπέροχο εαυτό σου να λάμψει! Το αξίζεις!

varvogli
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η παιδική Ανεμελιά και τα Μαθητικά Χρόνια το μεγαλύτερο Θύμα του Covid-19

Γράφει η Ελένη Καραγιάννη*

Διαβάζουμε πολλές φορές ιστορίες σχετικά με τα μαθητικά χρόνια των δεκαετιών που περάσανε. Κάθε δεκαετία έχει και τις δικές της μνήμες.

Πειράγματα, παιχνίδια, παιδικοί έρωτες, αγωνία στα θρανία για το μάθημα, ανταγωνισμοί, εξετάσεις, αναμνήσεις με τους συμμαθητές, δασκάλους και καθηγητές μας. 

Το καθημερινό μας άγχος για το πώς θα πάει η μέρα μας, το φροντιστήριο. Ακόμα και η αγωνία της παρέλασης, οι μαθητικοί αγώνες και η προσμονή για τις διακοπές του Πάσχα.

Αυτά όλα τα ζούσαμε, μας συντρόφευαν στο μεγάλωμά μας και γίναμε αυτοί οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα. Ιστορίες και εμπειρίες των σχολικών και μαθητικών μας χρόνων μας συντροφεύουν μέχρι και σήμερα και τις διηγούμαστε με γέλια και δάκρυα στα μάτια.

Άλλωστε τα παιδικά βιώματα λειτουργούν και ως μαθήματα ζωής για τα μετέπειτα χρόνια μας. 

Τα βιώματα είναι το όχημα της μάθησης. 

Τα παιδιά στο σχολείο μαθαίνουν να λειτουργούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο εκτός από τις γνώσεις που αποκομίζουν από την εκπαίδευση. Το κάθε παιδί άλλωστε προέρχεται από διαφορετική οικογένεια.

Στις σχολικές τάξεις γίνεται όλη η δουλειά αναδόμησης και διαμόρφωσης χαρακτήρων.

Τα παιδιά εντάσσονται σε μικρές κοινωνίες και προσπαθούν να προσαρμοστούν και να συνυπάρξουν μέσα στις τάξεις ανεξάρτητα από το βαθμό διαφορετικότητας, με τη βοήθεια των δασκάλων και καθηγητών τους. 

Η τάξη λειτουργεί σαν μία μικρή ορχήστρα με διαφορετικά μουσικά όργανα και μαέστρο τον δάσκαλο. Ο δάσκαλος θα πρέπει να αναδείξει τα καλά χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, οδηγώντας τα παιδιά στα μονοπάτια της γνώσης.

Τα κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα της κοινωνίας μας υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Στο σχολείο τα παιδιά βιώνουν τα κοινωνικά στερεότυπα και τις κοινωνικές ανισότητες και εκτός των άλλων μαθαίνουν ν’ αντιμετωπίζουν καταστάσεις που συνδέονται με όλα αυτά και διδάσκονται την ενσυναίσθηση. 

Αναπτύσσονται συναισθηματικά και κοινωνικά μέσα παράλληλα μέσα από την κοινωνική επαφή και τη δια ζώσης παρουσία τους στις τάξεις.

Κατά τη διάρκεια της Καραντίνας, οι μαθητές τήρησαν τα μέτρα και βίωσαν για ένα δημιουργικό εξάμηνο της ζωής τους την Κοινωνική Απομόνωση. Γιατί το εξάμηνο ή τετράμηνο δεν είναι μόνο ο ένας μήνας της Καραντίνας αλλά το πριν και το μετά. Αυτό ήταν πρωτόγνωρο.

Είμαστε μία κοινωνία που απότομα αφαίρεσε την παιδική ξεγνοιασιά από τα παιδιά. Τα έφερε αντιμέτωπα με την νέα κοινωνική πραγματικότητα. 

Αναρωτιόμαστε αν προετοιμάζονται οι επόμενες γενιές για κάτι νέο που θ’ ακολουθήσει… ή απλώς πρόκειται για μια μικρή παρένθεση αναγκαία για την επιβίωσή μας. Όπως και να χει τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ τα ίδια.

Κι ενώ για χρόνια συζητάμε τους κινδύνους από τον κοινωνικό αποκλεισμό ή ακόμα και την ψηφιακή εποχή και τον εθισμό στο διαδίκτυο, συμμορφωθήκαμε για λόγους επιβίωσης σε Κοινωνική Απομόνωση και Καραντίνα εξαιτίας του Κορωνοϊού ή άλλως Covid-19. 

Μεταφέραμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την τάξη και το μάθημα στο Η/Υ των παιδιών στα σπίτια τους. Η μάθηση από διά ζώσης έγινε εξ αποστάσεως και μέσω διαδικτύου. Μοιάζει όχι σαν να είδαμε το είδωλο της κοινωνίας μας σ’ έναν καθρέπτη αλλά σαν να γίναμε εμείς ο καθρέπτης της κοινωνίας μας.

Το παρόν, όταν θα γίνει παρελθόν, θα βρει τα παιδιά στην ενήλικη ζωή τους ν’ αφηγούνται τις μνήμες από την κοινωνική απομόνωση και το χειρότερο είναι πως το άγχος ν’ αποφύγουν τις συναναστροφές με τους συμμαθητές τους, τους συναθλητές τους, ακόμα και τους οικείους τους συγγενείς παππούδες αλλά και με κάθε συνάνθρωπό τους θα τους έχει γίνει συνήθεια.

Ίσως μία ανάπαυλα να «ξεκούρασε» λίγο τα παιδιά από τις δραστηριότητές τους, αλλά τα περιόρισε μακριά από τα σχολεία τους, τους συμμαθητές και δασκάλους τους δηλαδή τη ζωή τους. 

Τρομάζω να σκεφτώ τις συνέπειες στην ψυχοσύνθεση των παιδιών που ζουν σε οικογένειες με κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Αυτά έχουν το σχολείο φωτεινό δρόμο για ελπίδα και για τη ζωή.

Συγχωρέστε με, δεν είμαι ειδική παιδαγωγός ούτε ψυχολόγος. Είμαι μητέρα και μέσα από το μεγάλωμα του παιδιού μου ξαναζώ μνήμες δικές μου. 

Συγκρίνω σαν ταξιδιώτης μέσα στο χρόνο και προσπαθώ να συντελέσω κατά τρόπο σωστό στην ανατροφή του παιδιού μου διορθώνοντας δικά μου λάθη. 

Άλλωστε οι γονείς είμαστε και κηδεμόνες και αδέρφια σύμφωνα με τη Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκεία μας και οφείλουμε ν’ αφήσουμε μια κοινωνία παρακαταθήκη στα παιδιά μας. 

Είμαστε ένα πέρασμα στη ζωή στη δύσκολη αυτή συγκυρία που βιώνουμε όλοι κι αναλωνόμαστε πολλές φορές σε πράγματα μικρά χάνοντας την ουσία.

Αν είχαν μορφή η παιδική ηλικία, τα παιδικά και σχολικά μας χρόνια πώς θα ήταν άραγε; Αν βλέπαμε την εικόνα ή μήπως η εικόνα είμαστε εμείς και τι εικόνα δώσαμε στους επόμενους μέσα απ’ αυτή τη συγκυρία; Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη για το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας. 

Το δίδαγμα ίσως του φετινού «Χριστός Ανέστη», ίσως να είναι αυτό ακριβώς. Νικήσαμε τον θάνατο και τον Κορωνοϊό μέσα από τη στάση μας και την Κοινωνική Απομόνωση... 

Ίσως όμως ήρθε η ώρα ν’ αναστηθούμε κι εμείς σαν κοινωνία και να προχωρήσουμε για το καλό των παιδιών μας και του μέλλοντός μας, χωρίς να χαθούν οι αξίες και οι παραδόσεις μας.

* Αθλήτρια Τριάθλου, Απόφοιτη Τμ. Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Απόφοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ παρ. Ρόδου

rodiaki
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η «σέξι Σούζαν» ένα κείμενο για το βιασμό και τη σιωπή

Για την Σούζαν Ίτον, την αμερικανίδα βιολόγο που βιάστηκε και δολοφονήθηκε, αρθρογραφεί η Έλενα Ακρίτα, στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο». Η «σέξι Σούζαν» είναι ο τίτλος του άρθρου της, μέσα από το οποίο μιλά για το βιασμό, το πώς βλέπουν οι θύτες το θύμα τους είτε πρόκειται για γυναίκα είτε όχι αλλά και για τη σιωπή των ανθρώπων, εκείνων που γνωρίζουν αλλά δε μιλούν. Για τα στόματα που δεν ανοίγουν...

Η σέξι Σούζαν

«Η Σούζαν Ίτον τα ‘θελε και τα ‘παθε. Προκαλούσε. Φιρί φιρί πήγαινε να την βιάσουν και να την δολοφονήσουν. Ήταν πολύ νέα. Ήταν προκλητική. Φορούσε κοντή φούστα και βαθύ ντεκολτέ. Και να θες να αγιάσεις, κολάζεσαι. Την βιάζεις και την σκοτώνεις.
 
Η Σούζαν Ίτον ήταν 64 χρονών. Φορούσε φόρμα, αθλητικά παπούτσια και πήγε, όπως κάθε πρωί, να τρέξει στην περιοχή που τόσο αγαπούσε. Μέχρι που βρέθηκε μπροστά της ο δολοφόνος της. Που όπως δήλωσε στην αστυνομία, εκείνη την μέρα βγήκε έξω με πρόθεση να βιάσει την πρώτη γυναίκα που θα έβρισκε μπροστά του. Την πρώτη γυναίκα. Την όποια γυναίκα. Είτε φορούσε ντεκολτέ είτε φορούσε μπούργκα. Είτε ήταν 20 είτε 60. Είτε ήταν επιστημόνισσα είτε εργάτρια του σεξ.
 
Άθελά του λοιπόν, ο τύπος αυτός όρισε με ακρίβεια μοιρογνωμονίου την έννοια "βιασμός": αυτό που εμείς λέμε και ξαναλέμε, το γράφουμε και ξαναγράφουμε. Ο βιασμός δεν έχει σχέση με τον ερωτισμό. Ο βιασμός έχει σχέση με τη βία. Την ωμή, την κτηνώδη, την απροκάλυπτη. Δεν συνδέεται με την ηλικία ή το dress code του θύματος. Ο βιασμός δεν είναι η "τιμωρία" του θύματος που γυρίζει από μπαρ προκλητικά ντυμένο: με τον ίδιο τρόπο θα "τιμωρηθεί" κι εκείνη που γυρίζει απ’ το κατηχητικό ντυμένη ως το λαιμό. Ή το 7χρονο αγοράκι στο Παπάφειο, ή το οποιοδήποτε παιδί στις τουαλέτες του σχολείου, ή η ανήμπορη γυναίκα, η κατάκοιτη, η ηλικιωμένη.
 
Η Σούζαν Ίτον τα ‘θελε και τα ‘παθε. Δεν φταις εσύ, αυτή φταίει. Άλλωστε, εσύ είσαι ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης. Ήσυχος, ευγενικός, κύριος. Τα καλύτερα είπαν για σένα οι συγχωριανοί σου.
«Καλό παιδί». «Δεν είχε δώσει δικαιώματα στη γειτονιά». «Ιδέα δεν είχαμε». Είπαν. Κι έπεσαν από τα σύννεφα.
 
Προφανώς κανένας γείτονας δεν γνώριζε τον βίο και την πολιτεία του τύπου αυτού. Κανένας δεν ήξερε πως, πριν φτάσει στον φόνο ο 27χρονος είχε επιτεθεί σε μια Πολωνή, που μάλιστα την χτύπησε με το αυτοκίνητο. Κανένας γείτονας δεν ήξερε πως, πριν από αυτό, επιτέθηκε σε μια Λιθουανή που σώθηκε η γυναίκα γιατί ξέφυγε από την ερημιά κι έτρεξε σε κατοικημένη περιοχή. Κανένας γείτονας δεν ήξερε πως είχε επιτεθεί και σε Ελληνίδα, προφανώς για να μην τον πουν και ρατσιστή τον άνθρωπο  που κι αυτή την γλίτωσε την τελευταία στιγμή. Και βεβαίως κανένας γείτονας δεν ήξερε πως πέρσι ο ίδιος άνθρωπος είχε συλληφθεί στην Κρήτη για εμπρησμό. Κι όταν ερωτήθηκε το γιατί και το πώς από την αστυνομία, απάντησε πως έβαλε φωτιά γιατί του άρεσε να ακούει λέει τις σειρήνες της Πυροσβεστικής.
 
Έλα όμως που κανένας δεν ήξερε τίποτα. Όλοι οι κυρ Παντελήδες της γειτονιάς έπεσαν από τα σύννεφα. Ήταν βλέπεις καλό παιδί. Άψογος οικογενειάρχης. Και δεν είχε δώσει δικαίωμα στη γειτονιά, μια γειτονιά που προφανώς διακτινίστηκε από τον πλανήτη Κρίπτον.
 
Δυο μεγάλες αλήθειες επικυρώνει εκ νέου ο βιασμός και ο θάνατος της Σούζαν Ίτον. Την πρώτη αλήθεια την ομολόγησε ο ίδιος δράστης. Δεν αναζητούσε τύπο γυναίκας, δεν τον ένοιαζε η ηλικία, η διάθεση, το ντύσιμο. Έψαχνε την πρώτη που θα έπεφτε στο δρόμο του. Απλά, ωμά και ξεκάθαρα.
 
Την δεύτερη αλήθεια την είπαν στις κάμερες οι κυρ Παντελήδες του χωριού. Της γειτονιάς, της μικρής κοινότητας, της πόλης, της κωμόπολης, του οικισμού και του συνοικισμού. Εκείνοι που δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν μιλάνε. Δεν παρεμβαίνουν, δεν βοηθούν, δεν καταγγέλλουν. Εκείνοι οι "δεν θα βγάλω εγώ το φίδι απ’ την τρύπα", οι "μην θα βρεις το μπελά σου", οι "μη μπλέκεις και κοίτα τη δουλίτσα σου και μη μπλέκεις".
 
Στο κάτω κάτω, η Σούζαν "προκαλούσε". Κι ο δολοφόνος της δεν είχε δώσει δικαιώματα στη γειτονιά».

newsbeast.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι