Πόσο ξέγνοιαστα είναι τα παιδικά χρόνια των παιδιών μας;

Η λέξη άγχος δεν πλήττει μόνο τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά, δυσκολεύοντας σε πολλές περιπτώσεις την ομαλή ανάπτυξή τους και τη διαμόρφωση μιας υγιούς προσωπικότητας, που να μπορεί αργότερα να απολαμβάνει τις χαρές, αλλά και να μην καταρρέει στις δυσκολίες της ζωής. Σε αντίθεση λοιπόν με αυτό που πιστεύεται, τα παιδιά έχουν στρες και είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σ’ αυτό.

H παιδική ηλικία, αν και θεωρείται ανέμελη, ευτυχισμένη και χαλαρή, είναι αναπτυξιακά από τις πιο δύσκολες και πιο επιβαρυμένες στη ζωή του ανθρώπου, επειδή πάρα πολλές λειτουργίες -οργανικές, νοητικές και συναισθηματικές- δεν έχουν ολοκληρωθεί και οι περισσότερες δεξιότητες πρέπει ακόμη να αποκτηθούν και να διαμορφωθούν. Έτσι, τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία τους, αναπτύσσουν διάφορα κομμάτια της προσωπικότητάς τους και διάφορες δεξιότητες.

Επιπλέον, πολλά παιδιά ίσως να αντιμετωπίσουν το χωρισμό των γονιών τους, το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου, τη γέννηση ενός καινούργιου παιδιού στην οικογένεια, την αλλαγή σχολείου, την αλλαγή τόπου διαμονής, ψυχικά προβλήματα ή αλλαγή της οικονομικής κατάστασης των γονιών. Εκτός των άλλων, τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν τις συχνά αυξημένες απαιτήσεις της οικογένειάς τους, του σχολείου, συγκρούσεις με φίλους, συμμαθητές, αδέλφια και γονείς. Ταυτόχρονα, πρέπει να μάθουν να διεκδικούν, αλλά και να υποχωρούν, να διαφυλάττουν τις σχέσεις τους και τις φιλίες τους, αλλά και να υπερασπίζονται τον εαυτό τους.

Σε πολλές έρευνες, παιδιά από τις τάξεις του δημοτικού ήδη αναφέρουν ότι έχουν άγχος, κυρίως από τις απαιτήσεις του σχολείου, το φόρτο εργασίας, τα εξωσχολικά μαθήματα, τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις. H πίεση μπορεί να βιώνεται πιο έντονα, επειδή τα παιδιά έτσι κι αλλιώς περνούν μια δύσκολη περίοδο ανάπτυξης. Aν σ’ αυτά προστεθούν και ένα ή περισσότερα κρίσιμα γεγονότα, τότε η ψυχική και σωματική καταπόνηση είναι μεγάλη και συχνά δυσβάσταχτη.

Το τι δηλαδή προκαλεί άγχος σε ένα παιδί μπορούμε να το διαπιστώσουμε μόνο εξετάζοντάς το από τη δική του οπτική γωνία. Όπως φαίνεται από τις απαντήσεις παιδιών στις έρευνες, είναι κυρίως καθημερινές καταστάσεις (όπως κοροϊδία στο σχολείο, να σηκώνονται στον πίνακα, να μην έχουν σταθερούς φίλους, να μην είναι ιδιαίτερα αγαπητά) που τα ταλαιπωρούν και τα αγχώνουν ιδιαίτερα. Από την άλλη μεριά, οι απαντήσεις των γονιών έδειξαν ότι είναι αυτά ακριβώς που οι γονείς θεωρούν ασήμαντα, παροδικά μικροπράγματα. Τι μπορεί να γίνει: λιγότερο πρόγραμμα, περισσότερο ουσιαστική σχέση και σύνδεση.

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο απρογραμμάτιστο για να δομήσουν τον εαυτό τους μέσα από το παιχνίδι, το «δημιουργικό χασομέρι», τις σχέσεις με άλλα παιδιά. Χρειάζονται όμως και τη βεβαιότητα ότι οι γονείς τους τα κατανοούν, δεν τα απορρίπτουν και τους συμπαραστέκονται. Συνεπώς ο χρόνος για παιχνίδι είναι πολύτιμος. Καταρχήν, είναι ζήτημα των γονιών να καταλάβουν ότι τα παιδιά, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε καινούργια γνώση κι επιμόρφωση, έχουν επιτακτικά ανάγκη από ένα ρυθμό ζωής που περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερο παιχνίδι, χρόνο χωρίς πρόγραμμα, χρόνο με άλλα παιδιά, μεγάλα διαστήματα χαλάρωσης και ηρεμίας, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα έχουν τα παιδιά «μέσα στα πόδια τους», να κάνουν φασαρία και να τους απασχολούν. Μοιάζει να έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι είναι καλύτερο για τα παιδιά να είναι διαρκώς απασχολημένα, γιατί αλλιώς αρχίζουν να έχουν «ανεπιθύμητες συμπεριφορές», να είναι άτακτα και ενοχλητικά. Ένα πράγμα που συμβαίνει κατά την παιδική ηλικία είναι ότι τα παιδιά σιγά-σιγά μαθαίνουν να οργανώνουν, να ελέγχουν και να δομούν τον εαυτό τους, δηλαδή τα ερεθίσματα, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, τις συμπεριφορές τους, τις δραστηριότητές τους, το χρόνο τους. Αυτό γίνεται μέσα από καθημερινές δομές, που στην αρχή είναι πολύ τακτικές και συγκεκριμένες (τάισμα, ύπνος, άλλαγμα, αγκαλιά, παιχνίδι) και αργότερα γίνονται όλο και πιο ευέλικτες, αλλά δεν παύουν να είναι αναγκαίες, ίσως και μέχρι την περάτωση της εφηβείας.

Επιπλέον είναι πολύ σημαντικό να σεβαστούμε την «γκρίνια» τους: Τα παιδιά χρειάζονται κάποιον που να είναι διατεθειμένος να ακούσει τα καθημερινά «μικροπροβλήματα» τους. Η φράση «Πώς κάνεις έτσι για τέτοιες σαχλαμάρες» κάνει το παιδί να αισθάνεται ότι δεν κανείς δεν μπορεί να συνδεθεί ουσιαστικά μαζί του και να το καταλάβει. Με την απλή φράση «Σε καταλαβαίνω! Σε ενοχλεί πολύ αυτή η κατάσταση. Τι θα μπορούσες να κάνεις για να αλλάξει κάτι;» εκφράζει κατανόηση και συμπαράσταση.

Με το γονιό σύμμαχο, κάθε παιδί αισθάνεται πιο δυνατό να αντιμετωπίσει δυσκολίες. Άλλωστε, αυτά που σ’ εμάς τους ενήλικες φαντάζουν παροδικά και ασήμαντα, επειδή έχουμε επίγνωση του χρόνου που περνάει, για τα παιδιά αποτελούν τα βασικά ζητήματα της ζωής τους. Πολύ περισσότερο από ένα μεγάλο δώρο για τους καλούς βαθμούς στον έλεγχο, τα παιδιά χρειάζονται κάποιον που θα ακούσει για το μισητό μαθηματικό, για τη φίλη που «κάνει νερά», για τη «γυμναστικού» που βάζει όλο τα ίδια παιδιά στην πρώτη σειρά. Είναι σημαντικό να νιώθεις σημαντικός και ότι οι τα σημαντικά πρόσωπα του περιβάλλοντος σου είναι διαθέσιμα!

Κρητικού Μαρίνα, Ψυχολόγος Υγείας/Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος, Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas, marina.kritikou[at]yahoo.com

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

80 χρόνια από το Έπος του 1940 χωρίς μνημείο για τους 14.000 πεσόντες

Πέρασαν ογδόντα χρόνια από την εποποιία 1940 – 41 και ακόμη δεν υπάρχει ένα μνημείο για τους 14.000 πεσόντες κατά τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο από τον Οκτώβριο του 1940 -41 έως τον Απρίλιο του 1941.

Χρειάστηκε να περάσουν 78 ολόκληρα χρόνια και μετά από επίμονες προσπάθειες ν’ αρχίσει η αναζήτηση και ο ενταφιασμός των οστών των 8.000 πεσόντων στα πεδία των μαχών της Βορείου Ηπείρου. Για την αναζήτηση των πεσόντων μετά από δεκαετίες καθυστέρησης μπορεί να ευσταθεί η δικαιολογία ότι δεν υπήρχε η ανταπόκριση από την αλβανική πλευρά.

Για την κατασκευή όμως ενός λιτού μνημείου στην Ελλάδα, όπου θα γραφτούν τα ονόματα των 14000 πεσόντων ποια δικαιολογία μπορεί να σταθεί; Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν:

• Πριν δεκαπέντε χρόνια (2005) θέσαμε το ζήτημα και συγκεκριμένα για την κατασκευή μνημείου στο Καλπάκι, χωρίς καμία ανταπόκριση.
• Στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας πριν δεκατρία χρόνια (2007) συστάθηκε Επιτροπή για κατασκευή μνημείου στο Καλπάκι, όμως έμεινε στα χαρτιά.
• Η Βουλή το 2008 χορήγησε ποσό 500.000 ευρώ για την ανέγερσή του μνημείου και έκτοτε αγνοείται η τύχη του. Το μόνο που έγινε μέχρι σήμερα είναι η παραχώρηση από τον δήμο Πωγωνίου έκτασης 18 στρεμμάτων κάτω από το άγαλμα του Μαχητή.

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για δικαιολογίες, προφάσεις και ολιγωρίες. «Θέλουμε να δούμε τα ονόματα των Πατεράδων και των προσφιλών μας προσώπων γραμμένα σε μια μαρμάρινη πλάκα», λένε και διαμαρτύρονται τα παιδιά των πεσόντων. Είναι άραγε πολλά αυτά που ζητούν;

Έστω και μετά από ογδόντα χρόνια το μνημείο πρέπει να κατασκευαστεί και να ενταχθεί σε ένα εθνικό πάρκο για το Έπος 1940 – 41 στο Καλπάκι, όπου βρίσκεται το άγαλμα του «Μαχητή» και το Πολεμικό Μουσείο.

Αυτό επιτάσσει το εθνικό μας καθήκον, ιδιαίτερα σε μια χρονική περίοδο που δοκιμάζεται το έθνος και χρειάζεται υψηλό εθνικό φρόνημα.

Αθήνα, 28.10.2020

ΕΝΩΣΗ ΤΕΚΝΩΝ, ΣΥΓΓΕΝΩΝ & ΦΙΛΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΠΟΣ 1940 – 41

himara.gr

orthodoxostypos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δισεκατομμυριούχος τελειώνει όλη την περιουσία του μετά από 38 χρόνια μυστικών δωρεών

Το 1982, ένας πλούσιος επιχειρηματίας ίδρυσε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ο στόχος του ήταν να δώσει κρυφά ολόκληρη την περιουσία του. Τώρα, 38 χρόνια αργότερα, πέτυχε το στόχο του σε ηλικία 89 ετών.

Ο δισεκατομμυριούχος Τσακ Φενέι πέτυχε τον στόχο του να δώσει όλη την περιουσία του μετά από 38 χρόνια μυστικών δωρεών.

Έχτισε μία περιουσία 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της ζωής του, επενδύοντας σε επιχειρήσεις αφορολόγητων αγορών (duty free).

Ο Ιρλανδο-Αμερικανός είναι γνωστός για την λιτότητα και ταπεινότητα του. Παρά τον πλούτο του, δεν διαθέτει αυτοκίνητο. Νοικιάζει ένα μικρό διαμέρισμα, πετά οικονομική θέση και διαθέτει μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια.

Ο συνιδρυτής του Duty-Free Shoppers Group κατάφερε να κρατήσει τις φιλανθρωπικές του δραστηριότητες κρυφές από το κοινό για 15 χρόνια, έως ότου η ταυτότητά του αποκαλύφθηκε στο κοινό το 1997 όταν πούλησε τις μετοχές του στην εταιρεία.

Αυτή την εβδομάδα, το ίδρυμα του Τσακ Φενέι, "The Atlantic Philanthropies", έμεινε (επιτέλους) χωρίς χρήματα, χαροποιώντας ιδιαίτερα τον ιδρυτή του.

Εξηγώντας τι οδήγησε στη γενναιοδωρία του, είπε ότι "Ο πλούτος φέρει ευθύνη. Οι [πλούσιοι] άνθρωποι πρέπει να αισθανθούν την ευθύνη να χρησιμοποιήσουν ορισμένα από τα περιουσιακά τους στοιχεία για να βελτιώσουν τη ζωή των συνανθρώπων τους, εναλλακτικά δημιουργούν δυσάρεστα προβλήματα για τις μελλοντικές γενιές".

Ο Τσακ Φενέι έχει δωρίσει 3,7 δισεκατομμύρια δολάρια σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων περίπου 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων μόνο στο Πανεπιστήμιο του Κορνέλ, όπου σπούδασε δωρεάν, τιμητικά για την υπηρεσία του στην Πολεμική Αεροπορία κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας.

Έχει επίσης δωρίσει 870 εκατομμύρια δολάρια σε διάφορες ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και 1,9 δισεκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση διαφόρων έργων στη Βόρεια Ιρλανδία και τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, όπου βοήθησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου του Λίμερικ, σύμφωνα με πληροφορίες του Good News Network.

Εκτός από τον άμεσο οικονομικό της αντίκτυπο, οι φιλανθρωπικές ενέργειες του επιχειρηματία ενέπνευσαν τον Μπιλ Γκέιτς και τον Γουόρεν Μπάφετ να δημιουργήσουν το «Giving Pledge» για τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.

Ουσιαστικά, όσοι αναλαμβάνουν οικειοθελώς αυτή την δέσμευση, οφείλουν να δώσουν τουλάχιστον το ήμισυ της περιουσίας τους στη φιλανθρωπία.

Εκφράζοντας τον θαυμασμό του για αυτό που έχει επιτύχει ο φίλος του, ο Μπάφετ είπε ότι ο Φενέι είναι "ο ήρωάς μου και ο ήρωας του Μπιλ Γκέιτς - πρέπει να είναι ήρωας όλων".

Δείτε την ενδιαφέρουσα ζωή του, όπως την διηγείται ο ίδιος:

news247.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φάκελος παιδική πορνογραφία: 692 υποθέσεις σε 5 χρόνια και εκατοντάδες συλλήψεις

Κύπρος: 35% αύξηση παρουσιάζουν από πέρυσι μέχρι φέτος την ίδια χρονική περίοδο, οι υποθέσεις διακίνησης υλικού παιδικής πορνογραφίας στην Κύπρο.

Ανδρέας Αναστασιάδης - Υπεύθυνος Γρ. Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
Ανησυχούμε ιδιαίτερα γιατί υπάρχει μια σημαντική αύξηση των υποθέσεων που αφορούν την σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων στο διαδίκτυο. Μιλούμε για κακοποιήσεις παιδιών.

Το στοιχεία, αδιάσειστα.

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑΣ

2016 : 126

2017 : 130

2018 : 133

2019 : 161

2020 : 142

Οι υποθέσεις φθάνουν με καταιγιστικούς ρυθμούς στο Γραφείο Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Μόλις την περασμένη εβδομάδα καταχωρήθηκε υπόθεση διακίνησης υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο Κακουργιοδικείο στην Πάφο. Πριν μερικές ημέρες συνελήφθη 63χρονος στην Λάρνακα. Νέα σύλληψη την Παρασκευή στην Λεμεσό, εναντίον 42χρονου Ελλαδίτη.

Ανδρέας Αναστασιάδης - Υπεύθυνος Γρ. Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
Συστηματικά αυτό το πρόσωπο διακινούσε παιδικό πορνογραφικό υλικό στο διαδίκτυο. Σε πάρα πολλές ημερομηνίες κατέβαζε τέτοιο υλικό και το αντάλλασσε με άλλα πρόσωπα.

Τα τεκμήρια που κατασχέθηκαν από το σπίτι του 42χρονου, βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ανακριτών, με σκοπό να διαφανεί κατά ποσό υπάρχουν στα αρχεία του, παιδιά από την Κύπρο και με ποιους αντάλλασσε το υλικό.

Ο 42χρονος παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων, παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, το οποίο εξέδωσε εναντίον του διάταγμα εξαήμερης προσωποκράτησης.

Ο μέσος όρος των δραστών χρόνο με τον χρόνο κατεβαίνει επικίνδυνα.

Ανδρέας Αναστασιάδης - Υπεύθυνος Γρ. Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
Όλο και πιο νεαρά πρόσωπα, ασχολούνται με αυτό το αδίκημα, κάτι που μας ανησυχεί ιδιαίτερα.

Πολλοί πλέον διακινητές παιδικού πορνογραφικού υλικού, ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 17 με 25 ετών.

Του Χριστόφορου Νέστωρος

alphanews.live 

Η παιδική Ανεμελιά και τα Μαθητικά Χρόνια το μεγαλύτερο Θύμα του Covid-19

Γράφει η Ελένη Καραγιάννη*

Διαβάζουμε πολλές φορές ιστορίες σχετικά με τα μαθητικά χρόνια των δεκαετιών που περάσανε. Κάθε δεκαετία έχει και τις δικές της μνήμες.

Πειράγματα, παιχνίδια, παιδικοί έρωτες, αγωνία στα θρανία για το μάθημα, ανταγωνισμοί, εξετάσεις, αναμνήσεις με τους συμμαθητές, δασκάλους και καθηγητές μας. 

Το καθημερινό μας άγχος για το πώς θα πάει η μέρα μας, το φροντιστήριο. Ακόμα και η αγωνία της παρέλασης, οι μαθητικοί αγώνες και η προσμονή για τις διακοπές του Πάσχα.

Αυτά όλα τα ζούσαμε, μας συντρόφευαν στο μεγάλωμά μας και γίναμε αυτοί οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα. Ιστορίες και εμπειρίες των σχολικών και μαθητικών μας χρόνων μας συντροφεύουν μέχρι και σήμερα και τις διηγούμαστε με γέλια και δάκρυα στα μάτια.

Άλλωστε τα παιδικά βιώματα λειτουργούν και ως μαθήματα ζωής για τα μετέπειτα χρόνια μας. 

Τα βιώματα είναι το όχημα της μάθησης. 

Τα παιδιά στο σχολείο μαθαίνουν να λειτουργούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο εκτός από τις γνώσεις που αποκομίζουν από την εκπαίδευση. Το κάθε παιδί άλλωστε προέρχεται από διαφορετική οικογένεια.

Στις σχολικές τάξεις γίνεται όλη η δουλειά αναδόμησης και διαμόρφωσης χαρακτήρων.

Τα παιδιά εντάσσονται σε μικρές κοινωνίες και προσπαθούν να προσαρμοστούν και να συνυπάρξουν μέσα στις τάξεις ανεξάρτητα από το βαθμό διαφορετικότητας, με τη βοήθεια των δασκάλων και καθηγητών τους. 

Η τάξη λειτουργεί σαν μία μικρή ορχήστρα με διαφορετικά μουσικά όργανα και μαέστρο τον δάσκαλο. Ο δάσκαλος θα πρέπει να αναδείξει τα καλά χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, οδηγώντας τα παιδιά στα μονοπάτια της γνώσης.

Τα κοινωνικά πρότυπα και στερεότυπα της κοινωνίας μας υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Στο σχολείο τα παιδιά βιώνουν τα κοινωνικά στερεότυπα και τις κοινωνικές ανισότητες και εκτός των άλλων μαθαίνουν ν’ αντιμετωπίζουν καταστάσεις που συνδέονται με όλα αυτά και διδάσκονται την ενσυναίσθηση. 

Αναπτύσσονται συναισθηματικά και κοινωνικά μέσα παράλληλα μέσα από την κοινωνική επαφή και τη δια ζώσης παρουσία τους στις τάξεις.

Κατά τη διάρκεια της Καραντίνας, οι μαθητές τήρησαν τα μέτρα και βίωσαν για ένα δημιουργικό εξάμηνο της ζωής τους την Κοινωνική Απομόνωση. Γιατί το εξάμηνο ή τετράμηνο δεν είναι μόνο ο ένας μήνας της Καραντίνας αλλά το πριν και το μετά. Αυτό ήταν πρωτόγνωρο.

Είμαστε μία κοινωνία που απότομα αφαίρεσε την παιδική ξεγνοιασιά από τα παιδιά. Τα έφερε αντιμέτωπα με την νέα κοινωνική πραγματικότητα. 

Αναρωτιόμαστε αν προετοιμάζονται οι επόμενες γενιές για κάτι νέο που θ’ ακολουθήσει… ή απλώς πρόκειται για μια μικρή παρένθεση αναγκαία για την επιβίωσή μας. Όπως και να χει τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ τα ίδια.

Κι ενώ για χρόνια συζητάμε τους κινδύνους από τον κοινωνικό αποκλεισμό ή ακόμα και την ψηφιακή εποχή και τον εθισμό στο διαδίκτυο, συμμορφωθήκαμε για λόγους επιβίωσης σε Κοινωνική Απομόνωση και Καραντίνα εξαιτίας του Κορωνοϊού ή άλλως Covid-19. 

Μεταφέραμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την τάξη και το μάθημα στο Η/Υ των παιδιών στα σπίτια τους. Η μάθηση από διά ζώσης έγινε εξ αποστάσεως και μέσω διαδικτύου. Μοιάζει όχι σαν να είδαμε το είδωλο της κοινωνίας μας σ’ έναν καθρέπτη αλλά σαν να γίναμε εμείς ο καθρέπτης της κοινωνίας μας.

Το παρόν, όταν θα γίνει παρελθόν, θα βρει τα παιδιά στην ενήλικη ζωή τους ν’ αφηγούνται τις μνήμες από την κοινωνική απομόνωση και το χειρότερο είναι πως το άγχος ν’ αποφύγουν τις συναναστροφές με τους συμμαθητές τους, τους συναθλητές τους, ακόμα και τους οικείους τους συγγενείς παππούδες αλλά και με κάθε συνάνθρωπό τους θα τους έχει γίνει συνήθεια.

Ίσως μία ανάπαυλα να «ξεκούρασε» λίγο τα παιδιά από τις δραστηριότητές τους, αλλά τα περιόρισε μακριά από τα σχολεία τους, τους συμμαθητές και δασκάλους τους δηλαδή τη ζωή τους. 

Τρομάζω να σκεφτώ τις συνέπειες στην ψυχοσύνθεση των παιδιών που ζουν σε οικογένειες με κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Αυτά έχουν το σχολείο φωτεινό δρόμο για ελπίδα και για τη ζωή.

Συγχωρέστε με, δεν είμαι ειδική παιδαγωγός ούτε ψυχολόγος. Είμαι μητέρα και μέσα από το μεγάλωμα του παιδιού μου ξαναζώ μνήμες δικές μου. 

Συγκρίνω σαν ταξιδιώτης μέσα στο χρόνο και προσπαθώ να συντελέσω κατά τρόπο σωστό στην ανατροφή του παιδιού μου διορθώνοντας δικά μου λάθη. 

Άλλωστε οι γονείς είμαστε και κηδεμόνες και αδέρφια σύμφωνα με τη Χριστιανική Ορθόδοξη θρησκεία μας και οφείλουμε ν’ αφήσουμε μια κοινωνία παρακαταθήκη στα παιδιά μας. 

Είμαστε ένα πέρασμα στη ζωή στη δύσκολη αυτή συγκυρία που βιώνουμε όλοι κι αναλωνόμαστε πολλές φορές σε πράγματα μικρά χάνοντας την ουσία.

Αν είχαν μορφή η παιδική ηλικία, τα παιδικά και σχολικά μας χρόνια πώς θα ήταν άραγε; Αν βλέπαμε την εικόνα ή μήπως η εικόνα είμαστε εμείς και τι εικόνα δώσαμε στους επόμενους μέσα απ’ αυτή τη συγκυρία; Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη για το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας. 

Το δίδαγμα ίσως του φετινού «Χριστός Ανέστη», ίσως να είναι αυτό ακριβώς. Νικήσαμε τον θάνατο και τον Κορωνοϊό μέσα από τη στάση μας και την Κοινωνική Απομόνωση... 

Ίσως όμως ήρθε η ώρα ν’ αναστηθούμε κι εμείς σαν κοινωνία και να προχωρήσουμε για το καλό των παιδιών μας και του μέλλοντός μας, χωρίς να χαθούν οι αξίες και οι παραδόσεις μας.

* Αθλήτρια Τριάθλου, Απόφοιτη Τμ. Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Απόφοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ παρ. Ρόδου

rodiaki
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι