Showing posts with label Καλοκαίρι στο χωριό. Show all posts
Showing posts with label Καλοκαίρι στο χωριό. Show all posts

Sunday, 23 June 2024

Γιατί, όταν το παιδί είναι διακοπές, μας λείπει τόσο πολύ;

Ήρθε το καλοκαίρι, και μαζί του η στιγμή που όλες περιμέναμε: να πάει το παιδί στη γιαγιά και τον παππού ή στην κατασκήνωση για να ξεκουραστούμε! 
Ωστόσο, η χαρά και ο ενθουσιασμός μας δεν κρατάνε πολύ. 
Τις πρώτες μέρες απολαμβάνουμε την ζωή χωρίς παιδιά, αλλά πολύ σύντομα ανυπομονούμε να περάσει ο καιρός και να βρεθούν ξανά στην αγκαλιά μας!
Ίσως σε αυτούς που δεν έχουν παιδιά μοιάζει μαζοχιστικό, μα εμείς οι γονείς αντιλαμβανόμαστε πώς είναι να απουσιάζει το παιδί από το σπίτι… 
Και η αλήθεια είναι πως, μετά την πρώτη εβδομάδα, μας λείπει πολύ!

Δύσκολα ξεσυνηθίζεται η ακαταστασία και η φασαρία!
Όταν τα παιδιά είναι στο σπίτι, συνήθως επικρατεί ένας μόνιμος, μικρός πανικός. 

Φωνές, γέλια και κλάματα ακούγονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, ενώ τα ρούχα και τα παιχνίδια τους είναι σκορπισμένα παντού! 
Το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν φεύγουν, είναι να μαζέψουμε και να καθαρίσουμε το σπίτι. 
Η απόλυτη τάξη και η ησυχία που μας ηρεμούν και μας ξεκουράζουν, όσο πολύτιμες κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα μικρά μας τερατάκια! 
Έπειτα από λίγες μέρες το σπίτι μοιάζει άδειο κι έρημο! Μας λείπουν οι κραυγές, οι καβγάδες, η γκρίνια και τα πεταμένα τους παιχνίδια!

Συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν έχει νόημα χωρίς το παιδί σου…
Μόλις τα μικρά μας φύγουν, κι αφού τακτοποιήσουμε και καθαρίσουμε το σπίτι, παίρνουμε τηλέφωνό τους φίλους που έχουμε καιρό να δούμε. 
Λαχταράμε να πάμε παρέα σε ένα θερινό σινεμά ή μια βόλτα στην παραλία! Δεν μας κυνηγάει ούτε ο χρόνος, ούτε οι ανειλημμένες υποχρεώσεις και, το δίχως άλλο, το διασκεδάζουμε! 
Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει, όμως, είναι πως όσα κάναμε παλιά και μας άρεσαν, πλέον δεν έχουν την ίδια αξία. Το να βγαίνεις και να βλέπεις τους φίλους σου συχνά είναι υπέροχο, μα όταν λείπουν τα παιδιά μοιάζει σαν να μην έχει τίποτα νόημα…

Οι νύχτες είναι ατέλειωτες…
Όταν έφυγε η κόρη μου για το χωριό, αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν οι νύχτες – η ώρα, δηλαδή, που υποτίθεται πως θα ήταν ήδη στο κρεβάτι της και θα κοιμόταν. 
Παρόλο που είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο και τον εκμεταλλεύτηκα όπως μπορούσα, όταν έπεφτα για ύπνο ξέροντας πως δεν βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο αλλά μερικά χιλιόμετρα μακριά, μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. 
Μου έλειπε πιο πολύ κι απ’ ότι κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι τρεις εβδομάδες που έλειψε μου φάνηκαν κυριολεκτικά τρεις αιώνες και, ενώ τις περίμενα με ανυπομονησία, τελικά δεν τις ευχαριστήθηκα αρκετά.

Ξαφνικά πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου κι έχει ξεχάσει πώς να το κάνεις…
Ναι, είναι αλήθεια. 
Όταν είσαι μαμά, φροντίζεις για όλη την οικογένεια εκτός από τον εαυτό σου! Τα παιδιά, ο σύζυγος, οι συγγενείς, το σπίτι ή η δουλειά, είναι υποχρεώσεις που κάνουν τον χρόνο να τελειώνει γρήγορα! Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα μπάνιο και το κρεβατάκι σου! 
Και ξαφνικά, το σπίτι είναι άδειο και δεν πρέπει να φροντίσεις κανέναν! Έρχεται η ώρα να ασχοληθείς με τον εαυτό σου και δεν ξέρεις πως, το’ χεις ξεχάσει. Ξαφνικά, νιώθεις αμήχανα και άβολα χωρίς τον καθημερινό σου ρόλο και ανυπομονείς να επιστρέψουν τα παιδιά. 
Ωστόσο, αξίζει να πιέσεις τον εαυτό σου, να αξιοποιήσεις τον χρόνο σου και να σε φροντίσεις!

Πόσο μπορείς να αντέξεις χωρίς την αγκαλιά του;
Όχι πολύ, κι αυτό σας το εγγυώμαι! 
Μπορεί να χρειάζεται να το αποχωριστείς για αρκετό καιρό λόγω συνθηκών, μπορεί να παραμένεις ψύχραιμη και λογική, μα μέσα σου ξέρεις πως σου λείπει η αγκαλιά του! 
Νοσταλγείς το γλυκό του φιλί, τα χεράκια του, τη φωνή του όταν σε αποκαλεί «μαμά», το βραδινό παραμύθι και τη ζωντάνια του. 
Γιατί, όσο καλά και ξεκούραστα κι αν περνάς, όταν τα παιδιά λείπουν στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού, στο τέλος της ημέρας ανυπομονείς να επιστρέψουν σπίτι.
Από Αλεξάνδρα Κεντρωτή
mama365
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 4 August 2022

Καλοκαίρι στο χωριό! Γεμιστά, πετρογκάζ, πράσινο σαπούνι, κοτούλες ...

“Να πίνεις ρακή μέσα σε ένα αυτοσχέδιο ποτήρι από λεπτές φλούδες μανταρινιού, προσθέτοντας φέτες αγγουριού από το χωράφι κάποιου συγχωριανού”. 
Ακούγοντας τη λέξη “καλοκαίρι”, ενεργοποιούνται σχεδόν ταυτόχρονα, όλες οι αισθήσεις που ξεπηδούν από στιγμές που κάποτε όλοι ζήσαμε... 
Είδαμε, μυρίσαμε, αγγίξαμε, γευτήκαμε.


Πολλοί συμφωνούν πως είναι η ομορφότερη εποχή του χρόνου. Όταν το καλοκαίρι δεν συνδέεται με τον τσιμεντένιο χαρακτήρα της πόλης, ανασύρει εικόνες που θα μπορούσαν να συναγωνιστούν ακόμη και το πιο ειδυλλιακό μέρος του κόσμου. 
Προσωπικά, οι μνήμες από καλοκαιρινά βιώματα είναι πολλές, όπως πολλά είναι και τα καλοκαίρια κάθε Έλληνα, στα οποία όλες οι αισθήσεις χωρούν και στροβιλίζονται, πλέκονται και καταλήγουν στο ότι αυτή η εποχή του χρόνου είναι πράγματι, μαγική αν την ζήσουμε στο σωστό μέρος.

Στο δικό μου καλοκαίρι, κερδίζει η αίσθηση της όσφρησης. Το χώμα, τα φρούτα, το αντηλιακό, ακόμη και η νύχτα, ο αέρας μυρίζουν διαφορετικά αυτή την εποχή του χρόνου. 
Και όλες αυτές οι μυρωδιές με την σειρά τους, ξυπνούν και τις υπόλοιπες αισθήσεις. Το τριζόνι για παράδειγμα, είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το καλοκαίρι. 
Ο ήχος του από τα αρχαία χρόνια, θεωρείται ότι συντροφεύει τις ζεστές νύχτες της Μεσογείου, ενώ δεν ήταν λίγοι οι ρομαντικοί ποιητές που είχαν αφιερώσει πολύ μελάνι, αναλύοντας το ιδιαίτερο φωνητικό χάρισμα του γρύλου.
Τιμητική θέση στο ελληνικό καλοκαίρι κατέχουν όμως, και τα τζιτζίκια. Η αίσθηση που αφήνει μία ζεστή ημέρα στο τέλος της, συνοδεύεται πάντοτε από αυτό το άκουσμα. Από μικρή σε κάθε ταξίδι προς το χωριό, ένιωθα ότι το καλοκαίρι ξεκινούσε αμέσως μόλις περνούσαμε από μία χαρακτηριστική στροφή, στην οποία, κάπου ανάμεσα στα δέντρα στηνόταν μία ολόκληρη χορωδία.

Οι αναμνήσεις προκύπτουν αβίαστα και επιστρέφουν και πάλι στην κυρίαρχη όσφρηση. Οι μυρωδιές από την κουζίνα της γιαγιάς, όλα εκείνα τα αρώματα από τα χόρτα, τα γεμιστά, τους ανθούς, τις τηγανητές πατάτες στο πετρογκάζ. 
Μία ιδιαίτερη, αλλά υπαρκτή οσφρητική εικόνα ξυπνάει κάθε φορά που σκέφτομαι το καλοκαίρι στο χωριό. 
Δεν είναι άλλη από την μυρωδιά που άφηνε κάθε ζεστό πρωί μετά το ντους, το αγαπημένο κίτρινο σαμπουάν για “όχι πια δάκρυα”.
Καλοκαίρι είναι ένα σωρό εικόνες, μαζεμένες στο μυαλό του καθενός από εμάς. 
“Το μάζεμα αχιβάδων για να μαγειρέψει η γιαγιά”, “οι μεγάλες φέτες από καρπούζι που λερώνουν τα καθαρά ρούχα”, “οι απογευματινές βόλτες στο αλώνι”, “τα μεγάλα μακροβούτια”, “οι νυχτερινοί περίπατοι σε κάποιο παραθαλάσσιο εξωκλήσι”. 
Ένα καλοκαίρι στο χωριό ίσως, υπενθυμίζει πως είναι από τις λίγες φορές που έχουμε την όρεξη να ακούσουμε τους κόκορες να λαλούν, που θέλουμε να ξυπνήσουμε μαζί τους, να βγούμε έξω και να εκμεταλλευτούμε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται μέσα στην ημέρα.
Με αυτό τον τρόπο καλλιεργούνται οι ξεχωριστές εικόνες που συνδυάζουν αισθήσεις. Από μία απλή αλλά γεμάτη στιγμή γεννιούνται οι καλοκαιρινοί έρωτες, τα έντονα σκιρτήματα, οι δυνατές αναμνήσεις που δημιουργούνται μόνο, μέσα σε λίγες ημέρες του χρόνου, όσο κρατάει ένα καλοκαίρι. 
Οι ομορφότερες ιδέες και στιγμές αυτής της εποχής συλλαμβάνονται σε ένα μπαλκόνι, σε μία παραλία, σε μία ταράτσα με θέα που εμπνέουν να δοκιμάσουμε κάτι για πρώτη φορά... Την πρώτη τσιχλόφουσκα, το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο φιλί.

Ό,τι ξεκινά από τις αισθήσεις, γίνεται μεγαλειώδες. 
Και το καλοκαίρι είναι μια εποχή που μας ωθεί να ζήσουμε τα πάντα πιο έντονα, με όλη μας την ψυχή, και με κάθε πειραματισμό. Ένα παράδειγμα είναι αυτό ενός πατέρα με τον μικρό του γιο πέρσι το καλοκαίρι. 
Παρότι οικονομικά ευκατάστατος, προσπαθούσε να μάθει στο παιδί πώς να μαζεύει σύκα για να τα πουλάει από χωριό σε χωριό με το ποδήλατο. Ποιος θα περίμενε να ακούσει την παράδοση ενός μαθήματος για την αποφυγή της ευνοιοκρατίας μέσα σε ένα χαλαρό μεσημέρι; Κι όμως, η έμπνευση μπορεί να δοθεί από την "αφή" της άμμου... Στην αρχή μίας ζεστής, καλοκαιρινής ημέρας.

Ας "μυρίσουμε" ένα ακόμα καλοκαίρι!

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki