Φτάνει πια η κατάκριση, αρκετά!

Taste of Gossip

Από την στιγμή της γέννησής του ο άνθρωπος μπαίνει σε μια διαδικασία κριτικής από τους γύρω του που διδάσκεται βιωματικά κι ο ίδιος. Η κριτική από άνθρωπο προς άνθρωπο ξεκινά από τα πρώτα λεπτά της γέννησής του, συνεχίζεται σε όλη την διαδικασία εξέλιξής του από παιδί σε ενήλικα και τελειώνει ως και νεκρός στο φέρετρο!

Βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα για τους συνανθρώπους μας και έχουμε σταματήσει να παρατηρούμε, να αισθανόμαστε, να δείχνουμε αγάπη. 

Ο άνθρωπος τρέφεται να κατηγορεί, να κρίνει και να κρίνεται. Τεμπέλης, αγενής, αδιάφορος, άχρηστος, βλάκας και άλλα πόσα επίθετα και βρισιές που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι καθημερινά για να πληγώσουν τους συνανθρώπους τους, δίχως να σκεφτούν τον αντίκτυπο στην ψυχική τους υγεία. 

Δυστυχώς, ψάχνουμε να βρούμε ποιος έχει την ευθύνη του αποτελέσματος και όχι το αίτιο το οποίο προκάλεσε το αποτέλεσμα. 

..................

Για ποιο λόγο οδηγήθηκαν να λειτουργήσουν έτσι; 

Για ποιο λόγο κάνουν αυτό που εμείς χαρακτηρίζουμε λάθος και το κρίνουμε; 

Τι δυσκολίες περνούν στη ζωή τους; 

Έχουμε σταματήσει να ρωτάμε. 

Αν δεν καταλάβουμε κάτι που εκφράζει ο άλλος, ντρεπόμαστε να ρωτήσουμε για να μην χαρακτηρίσουν εμάς άσχετους ή αδαείς. Η απογοήτευση της απόρριψης, μας οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλος κριτικής που δεν σταματά. Εμείς οι ίδιοι μέσα από φόβους και ανασφάλεια αναπαράγουμε χρόνια την κατάσταση της κριτικής. 

Έχουμε σταματήσει να κάνουμε διάλογο και έχουμε μείνει στον μονόλογο. Δεν έχουμε επαφή πόσο μάλλον οπτική με τον συνομιλητή μας. 

Οι ρυθμοί της ζωής, ή τουλάχιστον αυτό εκφράζουμε ως δικαιολογία, μας οδηγούν στο να μην συζητάμε απέναντι ο ένας στον άλλον.

Ανταλλάσσουμε διαλόγους φωνάζοντας από διαφορετικά δωμάτια στο σπίτι επειδή τρέχουμε ταυτόχρονα να προλάβουμε άλλες δουλειές.

 Στις εξόδους με τους φίλους μας, μιλάμε και ταυτόχρονα στέλνουμε μηνύματα στα κινητά. Από τότε που η τεχνολογία των smartphone άνθισε, σταματήσαμε να κοιτάμε ψηλά στον ουρανό και αρκούμαστε να κοιτάμε σε μια οθόνη. 

Δεν μας ενδιαφέρει να πετάξουμε ψηλά, να αισθανθούμε ελεύθεροι. Το μόνο που μας νοιάζει είναι να φανούμε εξυπνότεροι από τους άλλους, καλύτεροι! 

Αυτό που πετυχαίνουμε μόνο, αλλά αρνούμαστε να παραδεχθούμε, είναι πως έχουμε γίνει δέσμιοι του μικρόκοσμου μιας οθόνης 5-9 ίντσες και η απεραντοσύνη των ουρανών μας αφήνει παγερά αδιάφορους!
Έχουμε μπει στην επικίνδυνη λογική του να μην αφήνεις τον άλλον να δει στα μάτια σου, να αισθανθεί τι έχεις μέσα σου και είσαι σε μια κατάσταση μόνιμης προστασίας από τον εχθρό. 

Μα για ποιον εχθρό μού μιλάς; τον συνάνθρωπό σου; 

Απέναντι από εκείνον είσαι εσύ! Αν εσύ δεν αισθάνεσαι επικίνδυνος για εκείνον τότε γιατί εσύ να αισθάνεσαι εκείνον επικίνδυνο για εσένα; 

Και όλα πλέον είναι έτοιμα με το πάτημα ενός κουμπιού! 

Παράγουμε ανθρώπους με έτοιμες απόψεις-κρίσεις. Έχει χαθεί η ομορφιά της αναζήτησης. Όλα έτοιμα στο πιάτο με εύκολα συμπεράσματα και απαντήσεις! 

Μην σκεφτείς πολύ και πονέσει το κεφάλι σου! Έχουμε σταματήσει να ενεργοποιούμε συνειδήσεις να σκεφτούν, να στοχαστούν, να βιώσουν καταστάσεις και να αισθάνονται τις αιτίες, τις αφορμές, το αποτέλεσμα.
Αυτό που είναι ενοχλητικό και ανησυχητικό, είναι τα διάφορα υβριστικά σχόλια όταν κάποιος εκφράζει την άποψή του στα μέσα δικτύωσης. Έχουμε την δυνατότητα να επικοινωνήσουμε ταυτόχρονα με τόσο κόσμο, θέσεις και απόψεις. 

Με το να βρίζουμε ο ένας τον άλλον δεν οδηγούμαστε σε καλύτερη εξέλιξη. Δεν μαθαίνουμε ο ένας στον άλλον! Δεν δείχνουμε την διαφορετική μας οπτική. Είναι κάποιοι λίγοι που δεν εκφράζονται έτσι. 

Όμως, δεν δίνουν καν σημασία ακόμη και σε χρήσιμες πληροφορίες επειδή ο τρόπος που αποτυπώνονται δεν είναι αφυπνιστικός, ευγενικός. Οι περισσότεροι, όμως, χαίρονται να φέρνουν ανθρώπους σε αυτή την κατάσταση. Να τους δίνουν σημασία κι ας τους βρίζουν. Παίρνουν ενέργεια! Και η κριτική συνεχίζεται, κι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας συνεχίζει να την δυναμώνει και δυστυχώς να την διδάσκει!
Φτάνει πια, αρκετά! 

Έχουμε ανάγκη από μηνύματα να χαϊδέψουν χορδές στην ψυχή μας, να βγει μια όμορφη μελωδία ενεργοποίησης και όχι ενόχληση, πικρία και αποστροφή. Υπάρχει ανάγκη να δείξουμε αγάπη και στοργή στους συνανθρώπους μας. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε από τις δυσκολίες της ζωής. 

Μόνοι δεν είμαστε! Έχουμε ο ένας τον άλλον! 

Ας σταματήσουμε να κρίνουμε τον διπλανό μας για το οτιδήποτε, ούτε τους εαυτούς μας χρειάζεται να κρίνουμε. 

Ας σταματήσουμε να κρίνουμε γενικώς! 

Ας επικεντρωθούμε στο τι θα μπορούσε ο καθένας μας να πράξει με περισσότερη σοφία και σύνεση. Ας γίνουμε εμείς η φωτεινή πράξη που θέλουμε να δούμε στους άλλους! Και όλα απλά θα είναι…

Ρίνα Σερέτη – Συγγραφέας

enallaktikidrasi

«ΕΓΩ δεν θα το έκανα ποτέ…» Καλά.... Κρύβε λόγια...

Άνθρωπος είναι και αυτός…. Έκανε λάθος….
Θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση του. 

Θα μπορούσες να το είχες κάνει εσύ αντί για αυτόν.
«Δεν το έκανα όμως….»
Έτυχε.
«Εγώ δεν είμαι σαν και αυτόν. Εγώ δε θα το έκανα ποτέ….»
Κρύβε λόγια.

Όταν δεις έναν άνθρωπο πεσμένο κάτω, πληγωμένο, δεν τον κλωτσάς, δεν τον χτυπάς, δεν τον πατάς να μείνει εκεί πεσμένος. 

Του απλώνεις το χέρι σου, τον βοηθάς, προσπαθείς να τον γιατρέψεις, να τον ανακουφίσεις. 

Προσπαθείς να τον σηκώσεις…

Όταν ένας άνθρωπος, κάνει λάθος, σφάλλει, αμαρτάνει, γιατί τον κατηγορείς; 

Γιατί τον κατακρίνεις; 

Γιατί τον ρίχνεις πιο κάτω από όσο έχει ήδη πέσει; 

Πονάει αυτός ο άνθρωπος. Είναι χαμένος. Δυστυχεί. Ζει μια κόλαση. Μην τον κάνεις να νιώθει χειρότερα, από όσο ήδη νιώθει…

Μη νομίζεις.
Εγώ που στα λέω αυτά, κάνω τα ίδια με εσένα…
Είναι όμως λάθος. Κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος.

«Εγώ δε θα το έκανα ποτέ…»
Ο Θεός να φυλάει, έχω να σου πω. Κρύβε λόγια. 

Και ο Θεός να φυλάει…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ζεις μέσα από τη ζωή των άλλων...

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να παρακολουθεί στενά τη ζωή των άλλων; 

Έχεις αναρωτηθεί άραγε ποτέ γιατί συμβαίνει αυτό ή απλά έχεις εθιστεί σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση και δεν θες να προβληματιστείς, ούτε επιθυμείς να αποτοξινωθείς από αυτή την κακιά συνήθεια; 

Το σίγουρο είναι πως δεν εκδηλώνεις τη συγκεκριμένη συμπεριφορά από αγάπη και γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους.

    Κοιτάς τον διπλανό σου εξονυχιστικά και ασχολείσαι με το οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή του, παρατηρείς προσεκτικά ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια και στήνεις αυτί για να ακούσεις τι γίνεται στο σπίτι του γείτονα. Δεν αντέχεις άλλωστε να σου ξεφύγει τίποτα. 

    Καθημερινά ενημερώνεσαι για το που πάει, τι ώρα βγαίνει από το σπίτι του, πότε επιστρέφει, πως είναι η εξωτερική του εμφάνιση και τι ακριβώς φοράει, με ποιον μιλά στο τηλέφωνο, αν έχει κάποια ερωτική σχέση, γιατί χώρισε, αν πάει καλά η δουλειά του, πως είναι η επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειάς του, με τι αυτοκίνητο κυκλοφορεί, με ποιους ανθρώπους συναναστρέφεται, πότε πάει διακοπές, πόσα χρήματα ξοδεύει κ.λπ.
    Και πάντα για όλα κάτι έχεις να του προσάψεις, πολλά από αυτά που βλέπεις δεν σου αρέσουν, δεν τα εγκρίνεις και του ασκείς με μεγάλη ευκολία άγονη και καυστική κριτική. Και έπειτα αρχίζεις να διαιωνίζεις την εμμονή σου με τις ξένες ζωές με το να μεταδίδεις ψευδείς και ανυπόστατες φήμες, να κατηγορείς τους γύρω σου και να προσπαθείς με κάθε μέσο, να τους μειώσεις, να τους υποβιβάσεις και να τους καταστήσεις όσο το δυνατό λιγότερο συμπαθείς σε ανθρώπους που ούτε καν τους γνωρίζουν, ούτε δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον να μάθουν οτιδήποτε αφορά ξένες ζωές.
    Στην πραγματικότητα ούτε και εσύ ξέρεις καλά ποιοι ακριβώς είναι οι άνθρωποι, μέσα από τους οποίους «λαμβάνεις τροφή» και ταυτίζεσαι παθολογικά και τι καταστάσεις αντιμετωπίζουν. Εσύ απλά μπαίνεις στη διαδικασία να παρεμβαίνεις, να εισέρχεσαι σαν παράσιτο στην προσωπική ζωή τους χωρίς να έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και χωρίς οι ίδιοι πολλές φορές να το αντιλαμβάνονται και να προσπαθούν να σε οριοθετήσουν.

Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί η δική σου ζωή είναι άδεια, μίζερη και η ψυχή σου μόνη και παγωμένη. Γιατί δεν έχεις κατορθώσει να γνωρίσεις, να πλησιάσεις, να αφουγκραστείς, να κατανοήσεις, να αγαπήσεις και να πιστέψεις τον εαυτό σου.

Ίσως να έμαθες από μικρή ηλικία να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα τι κάνουν οι άλλοι. Ίσως κανείς να μην σου δίδαξε την έννοια του σεβασμού, της διακριτικότητας και πόσο σημαντικά είναι για κάποιον τα προσωπικά του δεδομένα. Ίσως πάλι να μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον, όπου η λέξη όρια να ήταν άγνωστη.

Μήπως ήρθε ο καιρός να νοηματοδοτήσεις την ύπαρξή σου; 

Να ανακαλύψεις ποια είναι τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ του ψυχικού σου κόσμου, για να μπορέσει να νιώσει πληρότητα και να αντλήσει ικανοποίηση, μέσα από μια ζωή βασισμένη στις πραγματικές σου ανάγκες και επιθυμίες;
    Και μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας σου, θα κατανοήσεις σταδιακά πως είναι χαμένος χρόνος, δίχως κανένα σκοπό να αναλώνεις χρόνο και ενέργεια για να ασχολείσαι με το πώς κυλά η ζωή των γύρω σου και να αναρωτιέσαι αν είναι ευτυχισμένοι.
    Δούλεψε με τον εαυτό σου, για να χτίσεις τη δική σου ευτυχία, να θέσεις τους προσωπικούς σου στόχους και να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Και τότε η ζωή των γύρω σου θα περνά απαρατήρητη, αδιάφορη μπροστά σου, αφού το μόνο που θα σε ενδιαφέρει θα είναι πώς θα βελτιώσεις την δική σου καθημερινότητα και πώς θα εξελίξεις τον εαυτό σου και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις. Και η ψυχή σου θα είναι πιο υγιής και πιο ισορροπημένη, προσανατολισμένη στην σωστή κατεύθυνση.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι