Φτερά και πάλι για τη Νίκη της Σαμοθράκης!

Πρόκειται για το δεύτερο κατά σειρά πιστό αντίγραφο που φιλοτεχνείται από την εταιρεία F.H.L. H.ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΜΑΡΜΑΡΑ με συνδυασμό ρομποτικών συστημάτων αλλά και καλλιτεχνών γλυπτών.

Το διεθνές βραβείο 2020 Pinnacle Awards έλαβε η συγκεκριμένη εταιρεία Nike of Samothrace, δίνοντας και πάλι ... φτερά στην ξεχασμένη Νίκη της Σαμοθράκης!

Ο στόχος της ευγενικής χορηγίας της μαρμαβιομηχανίας είναι να τοποθετηθεί το πιστό αυτό αντίγραφο στην Νήσο της Σαμοθράκης, εκεί όπου ανήκει. 

Να υπενθυμίσουμε ότι το πρωτότυπο, που χρονολογείται γύρω στο 190 π. Χ., έχει ύψος 2,75 μέτρα μαζί με τα φτερά και 5,58 μέτρα μαζί με τη μαρμάρινη πλώρη πλοίου όπου είναι στερεωμένο και “φιλοξενείται”  στο Μουσείου του Λούβρου από το 1884.

Το πρώτο αντίγραφο που φιλοτεχνήθηκε το 2018 από την ίδια εταιρεία εκτίθεται πλέον στο Νομαρχείο της Αλεξανδρούπολης.

Και τα δύο έργα φιλοτεχνήθηκαν με βάση την τρισδιάστατη ψηφιοποίηση αρχείων, που εστάλησαν από το Λούβρο, έπειτα από την υπογραφή συμφωνίας με την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης.

Αμφότερα τα ακριβή αντίγραφα της Νίκης της Σαμοθράκης κατασκευάστηκαν από μάρμαρο Θάσου στις εγκαταστάσεις της F.H.L. H.ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΜΑΡΜΑΡΑ στη Δράμα και οι διαστάσεις τους είναι αυτές του πρωτότυπου, με ακρίβεια χιλιοστού και βάρος περίπου 6,5 τόνους. 

oryktosploutos.net

16.3.2019. Ένα πιστό αντίγραφο του επιβλητικού μαρμάρινου αγάλματος, της Νίκης της Σαμοθράκης δεσπόζει ήδη στην παραλιακή λεωφόρο της Αλεξανδρούπολης, στο Νομαρχείο της Αλεξανδρούπολης, ενδιάμεσο σταθμό, λίγους μήνες πριν ταξιδέψει στη «γενέτειρά» της τη Σαμοθράκη.

Έστειλαν την τρισδιάστατη (3D) ψηφιοποίηση αρχείου από το Λούβρο

Υπενθυμίζεται ότι το άγαλμα της Νίκης από το 1884 διαχέει το φως του ελληνικού πολιτισμού ανά την υφήλιο ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα του Μουσείου του Λούβρου. Οι προσπάθειες για την επιστροφή του αγάλματος στη χώρα μας είναι πολύχρονες, παρότι δεν έχουν αποδώσει έως τώρα.

Το έργο φιλοτεχνήθηκε με βάση την τρισδιάστατη ψηφιοποίηση αρχείων, που εστάλησαν από το Λούβρο, έπειτα από την υπογραφή συμφωνίας με την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης.

Το ακριβές αντίγραφο της Νίκης της Σαμοθράκης κατασκευάστηκε από μάρμαρο Θάσου σε εργοστάσιο στη Δράμα και οι διαστάσεις του είναι αυτές του πρωτότυπου, με ακρίβεια χιλιοστού και βάρος περίπου 6,5 τόνους. «Ο Ηλίας Κυριακίδης, ιδιοκτήτης εταιρίας μαρμάρων της Δράμας, προσφέρθηκε να δημιουργήσει το πρώτο άγαλμα, με μάρμαρο Θάσου, που είναι υψηλής αντοχής στις καιρικές συνθήκες και να το δωρίσει στην Περιφέρεια», σημειώνει ο κ. Πέτροβιτς και προσθέτει:

«Η πιστή αποτύπωσή του απαιτούσε τη χρήση ενός ρομποτικού μηχανήματος τελευταίας τεχνολογίας, το οποίο διέθετε η εταιρία και χρειάστηκαν τρεις μήνες για σχηματοποιηθεί το γενικό περίγραμμα και οι βασικές λεπτομέρειες του αγάλματος σε ένα κομμάτι μαρμάρου βάρους περίπου 18 τόνων. Χρειάστηκαν άλλοι τρεις μήνες στη συνέχεια και δύο γλύπτες της σχολής της Τήνου, οι οποίοι σμίλευσαν τις λεπτομέρειες, ολοκληρώνοντας την εξαιρετική δημιουργία το καλοκαίρι του 2018».

Η πρωτότυπη έκδοση, που χρονολογείται γύρω στο 190 π. Χ., έχει ύψος 2,75 μέτρα μαζί με τα φτερά και 5,58 μέτρα μαζί με τη μαρμάρινη πλώρη πλοίου όπου είναι στερεωμένο, βρίσκεται στο Μουσείου του Λούβρου από το 1884. Είναι μία από τις τρεις φτερωτές Νίκες που βρέθηκαν στον ναό των «Μεγάλων Θεών» της Σαμοθράκης.Ανακαλύφθηκε τμηματικά το 1863 από αρχαιολογική αποστολή με επικεφαλής τον υποπρόξενο της Γαλλίας στην Αδριανούπολη, Κάρολο Σαμπουαζό, ενώ το 1875 ταυτοποιήθηκε και η μαρμάρινη πλώρη που αποτελούσε τμήμα του μνημείου (πιθανότατα ένα «σύμπλεγμα» θεάς και πλοίου) και η οποία αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν τύμβος.

Ο άγνωστος δημιουργός του χρησιμοποίησε άσπρο παριανό μάρμαρο για τη φτερωτή θεά και γκριζωπό μάρμαρο της Λίνδου για την πλώρη. Το άγαλμα θεωρείται ότι έπεσε και έσπασε μετά από μεγάλο σεισμό, τον 6ο μ. Χ. αιώνα.

oryktosploutos.net

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Το κάλεσμα των Μαρμάρων»

Ένα ντοκιμαντέρ για τη διασπορά των ελληνικών αρχαιοτήτων στην Ευρώπη

«Τα αρχαία ελληνικά έργα τέχνης υπήρξαν αντικείμενο θαυμασμού από την ώρα της δημιουργίας τους. Υμνήθηκαν, λατρεύτηκαν, καταξιώθηκαν σαν σύμβολα κύρους και δόξας. Στόλισαν τη Ρώμη. Μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Άντεξαν στη διαδοχή των θρησκειών. Ό,τι ακολούθησε όμως, την ευρωπαϊκή Αναγέννηση, δεν είχε προηγούμενο. Το Κάλεσμα των Μαρμάρων αφύπνισε την αρχαιότητα. Ένας νέος κόσμος γεννήθηκε. Χιλιάδες άνθρωποι ενεπλάκησαν σε ένα αστείρευτο κυνήγι πολιτιστικών θησαυρών, αναζητώντας άλλοτε τη φήμη και τον πλούτο και άλλοτε την ομορφιά και τη μνήμη. Αυτή είναι η ιστορία τους...»

Αιώνες πριν τη λεηλασία της Ακρόπολης των Αθηνών και τον ακρωτηριασμό του Παρθενώνα από τον λόρδο Έλγιν, ήδη από τον 13ο αιώνα, η Ευρώπη στράφηκε στην ελληνική αρχαιότητα.

Ποιες συγκυρίες πυροδότησαν τα γεγονότα και άνοιξαν τον δρόμο για την «αφύπνιση της αρχαιότητας»;

Ποιόν ρόλο διαδραμάτισαν εκείνη την πρώτη περίοδο, οι Έλληνες λόγιοι που μετανάστευσαν στην Ιταλία, αλλά και φυσιογνωμίες, όπως ο χαρτογράφος Κριστόφορο Μπουοντελμόντι (Cristoforo Buondelmonti, 1386 - περ. 1430) και ο Κυριακός της Αγκώνας (πραγματικό όνομα, Κυριάκος Πιτσικόλι), έμπορος, ουμανιστής και περιηγητής, που κατέγραψε σχολαστικά τις αρχαιότητες, από τους Δελφούς και την Αθήνα μέχρι την Πελοπόννησο (απεικονίζοντας τες επιπλέον σε σχέδια, αρκετά εκ των οποίων έφτασαν στα χέρια των κορυφαίων καλλιτεχνών της Αναγέννησης);

Τι άλλαξε με την Επανάσταση του 1821 και για ποιόν λόγο θεωρείται κομβικό σημείο; Πόσο εκτεταμένο ήταν το «κυνήγι θησαυρού» για τις ελληνικές αρχαιότητες, που έφερε από τον 15ο αιώνα στην Ελλάδα (τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα σύνορα ήταν κλειστά) πάσης φύσεως τυχοδιώκτες, τύπου Ιντιάνα Τζόουνς; Πώς έφυγαν οι αρχαιότητες με σημείο εκκίνησης τη Βενετία και στη συνέχεια τη Γαλλία, αλλά και τι ρόλο έπαιξε ο διασκορπισμός τους στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας της Δυτικής Ευρώπης; Πώς διαχειριστήκαμε τα μνημεία και τις αρχαιότητες από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και ποιος ο ρόλος των ξένων αρχαιολογικών σχολών;

Και κυρίως, σε ποιο σημείο βρισκόμαστε, όχι μόνο σε σχέση με το πάγιο αίτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, αλλά του στοχασμού και αναστοχασμού, όσον αφορά τη σχέση μας την Ευρώπη.
 

Η νέα σειρά ντοκιμαντέρ 10 επεισοδίων, με τίτλο «Το κάλεσμα των Μαρμάρων», παραγωγής Cosmote TV, που έκανε πρεμιέρα την Τρίτη 5 Νοεμβρίου (22:00), στο κανάλι της πλατφόρμας Cosmote History -το οποίο είναι αφιερωμένο στην ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό- επιχειρεί να διερευνήσει τη σχέση της Ευρώπης με την ελληνική αρχαιότητα και τη διαμόρφωση της νεότερης ευρωπαϊκής πολιτιστικής ταυτότητας, ανιχνεύοντας μία περίοδο 500 ετών και φωτίζοντας σημεία της ιστορίας άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Στο ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε, πέραν της Ελλάδας, σε Βενετία, Παρίσι, Λονδίνο, Μόναχο, καταθέτουν τις απόψεις τους σχετικά με το ενδιαφέρον της Δυτικής Ευρώπης για την απόκτηση ελληνικών αρχαιοτήτων, περί τους τριάντα έγκριτους -υψηλής εξειδίκευσης- Έλληνες και Ευρωπαίους ιστορικούς και αρχαιολόγους, μεταξύ των οποίων και οι διευθυντές κορυφαίων αρχαιολογικών σχολών (Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών Αθήνας, Βρετανική Σχολή Αθηνών, Γαλλική Σχολή Αθηνών, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών) που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα τα τελευταία 150 χρόνια.
  
Ως είναι ευνόητο, στο ντοκιμαντέρ γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην αρπαγή και τη μεταφορά των Γλυπτών του Παρθενώνα από τον Τόμας Μπρους, 7ο Κόμη του Έλγιν (1803), ενώ τονίζεται ότι η άφιξή τους στο Λονδίνο αποτέλεσε ορόσημο για την εξέλιξη της πόλης.

«Η Αθήνα έγινε πόλη-παράδειγμα για το Λονδίνο. Και όταν έφτασαν τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο μουσείο, θεωρήθηκαν μέρος της αθηναϊκής ταυτότητας. Τι είχε το Λονδίνο; Μερικούς σταθμούς διοδίων και μεσαιωνική ρυμοτομία και εντέλει το Βρετανικό Μουσείο είχε πολύ λίγα ακόμα πράγματα να δείξει. Έτσι πήραν παράδειγμα από τη μικρή, γενναία Αθήνα με τα σοκάκια και τα μικρά σπίτια, τη μικρή γενναία Αθήνα και τη δόξα της, πέρα από τη χλιδή», δηλώνει ο δρ Ίαν Τζένκινς, επίτιμος Έφορος του Τμήματος Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Βρετανικού Μουσείου.
Ο Κλεάνθης Δανόπουλος, δημιουργός του ντοκιμαντέρ, σημείωσε ότι «Το κάλεσμα των Μαρμάρων» -για το οποίο προηγήθηκε μεγάλη έρευνα- «ίσως είναι ένας νέος τρόπος να δούμε την ιστορία», ενώ εξομολογήθηκε ότι, ονειρευόταν να κάνει το ντοκιμαντέρ αυτό είκοσι ολόκληρα χρόνια.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγκυκλο-παιδικά - Παναθηναϊκό Καλλιμάρμαρο: Το μοναδικό μαρμάρινο Στάδιο στον κόσμο

Το Παναθηναϊκό Στάδιο ιδωμένο από τη νοτιοανατολική πλευρά του Ζαππείου, το 1835. Σε πρώτο πλάνο τα ερείπια της γέφυρας του Ιλισσού, που κατεδαφίστηκαν το 1860. Η εικόνα προέρχεται από το «Πανόραμα των Αθηνών» του Φέρντιναντ Στάντεμαν (Ferdinand Stademann) (Έκδοση: Μόναχο, 1841) 

Το Παναθηναϊκό Στάδιο, επίσης γνωστό ως «Καλλιμάρμαρο», είναι το μοναδικό σημαντικό στάδιο, στην Αθήνα, που είναι φτιαγμένο εξ’ ολοκλήρου από λευκό μάρμαρο από τo Πεντελικό όρος.

Στους αρχαίους χρόνους στέγαζε το αθλητικό μέρος των Παναθήναιων που γίνονταν προς τιμή της Θεάς Αθηνάς. Κατά τους κλασικούς χρόνους το στάδιο είχε ξύλινα καθίσματα. Όταν ο ρήτορας Λυκούργος ανέλαβε το 338 π.Χ. την ρύθμιση των οικονομικών της πόλης των Αθηνών, συμπεριέλαβε στην εκτέλεση δημοσίων έργων την ανέγερση ενός Σταδίου. 

Ετσι το στάδιο έγινε μαρμάρινο από τον άρχοντα Λυκούργο, το 329 π.Χ. Γνώρισε πνευματική και καλλιτεχνική άνθηση επί της αυτοκρατορίας του Αδριανού μεταξύ των ετών 117-138 μ.Χ. Σε αυτή την περίοδο έζησε ο ρήτορας και σοφιστής Ηρώδης γιος του Αττικού ο οποίος διέθεσε ένα μέρος της μεγάλης του περιουσίας στην ανέγερση λαμπρών οικοδομημάτων σε πολλά ιερά και πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Στη γενναιοδωρία του Ηρώδη, οφείλονται σπουδαίες εργασίες στο Στάδιο, από το 139-144 μ.Χ. 

Εντούτοις, όταν στα νεώτερα χρόνια, ο Βασιλιάς Όθων κήρυξε την Αθήνα πρωτεύουσα του Ελληνικού Βασιλείου στο «καλλιμάρμαρο», μόνο οι δύο κρηπιδότοιχοι των μετώπων δεξιά και αριστερά της εισόδου απέμεναν ως εμφανή ερείπια του άλλοτε σταδίου.

Από την πλούσια μαρμάρινη επένδυση που είχε τοποθετηθεί από τον Ηρώδη τον Αττικό στα μέσα του 2ου μ.Χ. αιώνα, απέμειναν λιγοστά ίχνη στις άκρες των πετάλων του σταδίου. Όλα τα υπόλοιπα μάρμαρα του χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό στους αιώνες μετά την επικράτηση του χριστιανισμού στην Ελλάδα. 

Περί το 1856 ο Ευάγγελος Ζάππας προσφέρθηκε να διαθέσει τις δαπάνες για την αναμαρμάρωση του σταδίου αυτού σε συνδυασμό με την άνωθεν της σφενδόνης του σταδίου προβλεπόμενο χώρο κτιρίου για εκθέσεις.

Το 1874 και προκειμένου να γίνουν το επόμενο έτος οι καθιερωθέντες από τον Ζάππα Ολυμπιακοί Αγώνες (Ζάππειοι Αγώνες) , κτίσθηκε εκ του κληροδοτήματός του η προ του Σταδίου γέφυρα του Ιλισού. 

Τότε και ισοπεδώθηκε πρόχειρα ο στίβος και στήθηκαν στο βάθος της σφενδόνης ξύλινες βαθμίδες για τους επισήμους.

Το 1895 και προκειμένου το επόμενο έτος να γίνουν οι προβλεπόμενοι Ολυμπιακοί αγώνες αποφασίσθηκε η μερική αναμαρμάρωση του Σταδίου με την χρηματοδότηση του ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ (του οποίου το άγαλμα- έργο γλύπτη Γ. Βρούτου- δεσπόζει στην είσοδο), σύμφωνα με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων Αναστασίου Μεταξά και Ερνστ Τσίλλερ. Η αναμαρμάρωσή του ξεκίνησε το 1895, ενόψει των Ολυμπιακών του 1896, ολοκληρώθηκε όμως το 1900, οπότε και στο μνημείο αποδόθηκε το όνομα «Καλλιμάρμαρο»…

Επειδή το Στάδιο κτίστηκε πολύ πριν τυποποιηθούν οι διαστάσεις αθλητικών εγκαταστάσεων και η πίστα του και η διαμόρφωσή του ακολουθεί το αρχαίο σχήμα φουρκέτας. Χωράει 80.000 καθιστούς θεατές σε 50 σειρές από μαρμάρινα σκαλιά.

Η ανακατασκευή του Σταδίου από πεντελικό μάρμαρο διακρίνεται για την πιστότητα της σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με το αρχαίο μνημείο του Ηρώδη. Οι πρώτοι διεθνείς Ολυμπιακοί αγώνες άρχισαν στις 25 Μαρτίου και έληξαν στις 3 Απριλίου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Τη νίκη του Μαραθωνίου, του δημοφιλέστερου των αγωνισμάτων απέσπασε ο Σπύρος Λούης. Στο Παναθηναϊκό Στάδιο ακούστηκε για πρώτη φορά και ο Ολυμπιακός Υμνος σε στίχους του Κωστή Παλαμά και μελοποίηση του Σπύρου Σαμάρα. Την πραγματοποίηση της ιδέας οφείλουμε στον βαθύ γνώστη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, τον γάλλο βαρόνο Pierre de Coubertin, οργανωτή του Διεθνούς Αθλητικού Συνεδρίου στο Παρίσι το 1894.

Το Παναθηναϊκό Στάδιο σε όλη τη διάρκεια του αιώνα που μας πέρασε, φιλοξένησε ποικίλες εκδηλώσεις, Πανελλήνιους και Διεθνείς Αγώνες. Στους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, φιλοξένησε το αγώνισμα τοξοβολίας και τον τερματισμό του Μαραθωνίου δρόμου, γνωρίζοντας και πάλι στιγμές αγωνίας και συγκίνησης.

Panathinaiko stadium: 

also known as the Kallimarmaro, in Athens is the only major stadium in the world built entirely of white marble (from Mount Penteli).

In ancient times it was used to host the athletic portion of the Panathenaic Games in honour of the Goddess Athena. 

During classical times the stadium had wooden seating. It was remade in marble by the archon Lycurgus in 329 BC and was enlarged and renovated by Herodes Atticus in 140 AD, to a seated capacity of 50,000. 

The remnants of the ancient structure were excavated and refurbished, with funds provided by Evangelis Zappas for the revival of the Olympic Games. 

The stadium was refurbished a second time in 1895 for the 1896 Olympics, with completion funding provided by the Greek benefactor George Averoff (whose marble statue now stands at the entrance), based on designs by architects Anastasios Metaxas and Ernst Ziller. 

The stadium was built long before dimensions for athletics venues were standardized and its track and layout follow the ancient hairpin-like model. It can seat about 80,000 spectators on 50 rows of marble steps.

In the 2004 Olympic Games, the Panathinaiko Stadium hosted the archery competition, and the finish of the Marathon.On rare occasions, the stadium has also been used as a venue for select musical artist performances. On July 1, 2009, recording artist Sakis Rouvas made history with a sold-out benefit concert for the environment with an audience of 50,000–the largest audience ever at the stadium for a musical event and amongs the largest concerts of all time by a Greek artist.

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by Tzeferis Petros] 

Ας λένε, Μελίνα... ας λένε... όλοι ξέρουμε... ακόμα και αυτοί...

«Είναι δυνατόν μια ελεύθερη Ελλάδα να είχε επιτρέψει τη μετακίνηση των μαρμάρων;»

«Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα.  
Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. 
Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. 
Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. 
Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο το όνομα μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας. 
Είμαστε έτοιμοι να πούμε ότι θεωρούμε όλη την πράξη του Elgin σαν άσχετη προς το παρόν. Λέμε στην Βρετανική Κυβέρνηση: Κρατήσατε αυτά τα γλυπτά για δύο σχεδόν αιώνες. Τα φροντίσατε όσο καλύτερα μπορούσατε, γεγονός για το οποίο και σας ευχαριστούμε.  
Όμως τώρα στο όνομα της δικαιοσύνης και της ηθικής παρακαλώ δώστε τα πίσω.  
Ειλικρινά πιστεύω ότι μια τέτοια χειρονομία εκ μέρους Μεγάλης Βρετανίας θα τιμούσε πάντα τ΄ όνομά της.
Ευχαριστώ.»

.

 

(Από το 'Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη)

Ολόκληρος ο λόγος της Μελίνας

Μελίνα: Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα, Υπάρχουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα