Showing posts with label Μάτι. Show all posts
Showing posts with label Μάτι. Show all posts

Monday, 22 July 2019

«Είναι παιδί, δεν καταλαβαίνει!» - Ναι, καλά!

Συχνά ακούμε την παραπάνω απαξιωτική φράση να βγαίνει από τα στόματα των ενηλίκων. 
Πόσο ψέμμα μπορεί να κουβαλάει μια τέτοια φράση; 
Ένα παιδί έχει και χρησιμοποιεί αισθητήρες που ίσως ένας ενήλικας να τους έχει χάσει υπό το βάρος της καθημερινότητας και των διαφόρων πεποιθήσεων που κουβαλάει. 
Έτσι, λοιπόν, μια ζωγραφιά που μπορεί να είναι μουτζούρα στα μάτια ενηλίκων, για ένα παιδί κρύβει έναν ολόκληρο κόσμο.
Όπως αυτή η «μουντζούρα» που ενώ ήταν έτοιμη να πεταχτεί από κάποιον ενήλικα τελικά μπήκε σε έκθεση γιατί ο ενήλικας σκέφτηκε να ρωτήσει το μικρό παιδί τι μπορεί να απεικονίζει.
Η μουντζούρα, λοιπόν, είναι η φονική φωτιά στο Μάτι. 
Το κόκκινο χρώμα είναι οι άνθρωποι που καίγονται, το μαύρο είναι η καταστροφή και ο χαλασμός της φωτιάς, τα καμένα δέντρα, η μαυρίλα του κάρβουνου. 
Πάνω δεξιά μπορεί κάποιος να διακρίνει ένα αμάξι, εξ ίσου με μαύρο χρώμα, ενώ η πράσινη γραμμή που περικλείει την «μουντζούρα» είναι το δάσος που έμεινε ανέπαφο γύρω απ’ την φωτιά. 
Μια συγκλονιστική αποτύπωση ενός φονικού γεγονότος μέσα από τον ψυχισμό ενός παιδιού, που μπορεί να μην ξέρει να αποτυπώσει με λόγια αυτό που έζησε ένα χρόνο πριν, ενδεχομένως μέσα από τηλεοράσεις και συζητήσεις ενηλίκων, αλλά μπορεί να σχεδιάσει στο χαρτί την αίσθηση και την ουσία ενός τέτοιου γεγονότος.

Για το λόγο αυτό ας προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε μέσα από τα μάτια των παιδιών, να ρωτήσουμε να μας πουν, τι βλέπουν, γιατί έκαναν το τάδε ή το δείνα και ας μην βγάζουμε τα δικά μας ενήλικα συμπεράσματα που πολλές φορές είναι μουτζούρες στα μάτια των παιδιών.

anarchypress
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 28 July 2018

Το άγγιγμα του κακού

Χτες, καθώς μεσημέριαζε, στη Μαραθώνος δεν φύσαγε. 
Δεξιά και αριστερά μας τα δέντρα με την καμμένη χαίτη μάς έδειχναν σαν θλιβεροί οδοδείκτες την πορεία της πύρινης καταιγίδας.
Ήταν σαν να έμειναν εκεί, κλείνοντας στο φλογοκαμμένο φύλλωμά τους τη στιγμή του ολέθρου.
Ήταν σαν να μας έλεγαν: Από εκεί ήρθε, εδώ πέρασε και κατά κει κουτρουβαλώντας πήγε.
Ναι, κατά κει πήγε...
Και μου φάνηκε ότι στις φιγούρες των πεύκων έβλεπα τους ανθρώπους, με τις φλόγες ξωπίσω τους, να τρέχουν και αυτή τη σκηνή έκλεισα στην ψυχή μου
Και τα σκέπασε όλα και το τοπίο έμεινε σταχτόμαυρο, 
μιας και το πέρασμα του κακού τα χρώματα διέγραψε.

Στη φύση όλα έχουν χρώμα.
Στο ουράνιο τόξο υπάρχουν όλα τα χρώματα εκτός από το μαύρο. 
Στη Φύση δεν υπάρχει μαύρο.
Το μαύρο είναι η απουσία του φωτός.
Στη Φύση είναι όλα όμορφα, ακόμα και τα ασύμμετρα. 
Η Φύση είναι πανέμορφη.

Από όπου και να κοιτάξεις, την περιοχή της πυρκαγιάς, θα δεις τη μαύρη ασκήμια. 
Από όπου πέρασε η φωτιά, άφησε πίσω της του κακού το αποτύπωμα.
Από το βουνό αν κοιτάξεις, από ψηλά από τον ουρανό, από τη θάλασσα,  θα δεις το μαύρο να πλακώνει το τοπίο.
Δεν χρειάζεται να περπατήσεις στα καμμένα, η θλίψη σε αγκαλιάζει από όπου και να κοιτάξεις. 
Η πνοή του θανάτου είναι ορατή, μπαίνει στα σωθικά σου.

Από εκεί πέρασε το κακό και άγγιξε τα πάντα. 
Το θανατικό αγκάλιασε τους ανθρώπους, μαύρισε την πολύχρωμη Φύση, κατέφαγε την Κτίση του Θεού και τα πλάσματά Του, τα έργα του ανθρώπου κατέστρεψε, σπίτια, κήπους και περιουσίες.
Είναι το Άγγιγμα του κακού.

Κι ανάμεσα στα αποκαΐδια, περιφέρονται οι ψυχές των αδικοχαμένων, αναζητώντας να εξαγνιστούν για να πάνε σε τόπο χλοερό.
Ένα Τρισάγιο περιμένουν οι νεκροί για να ησυχάσουν, εκεί στο χωράφι της ομαδικής θανής τους.

Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki