Δεν μπορείς να αγγίξεις το παιδί μου, χωρίς την άδειά μου

(...)
Τα μωρά είναι αξιολάτρευτα ναι... δεν αποτελούν όμως δημόσια περιουσία...

Η ιδέα ότι ο καθένας μπορεί απλώς να πάει σε ένα μωρό και να το αγγίξει ή να το πάρει χωρίς να ρωτήσει πρώτα τον γονιό είναι εξωφρενική. 

Και είναι μια επικίνδυνη πράξη να διδάσκεις στα παιδιά ότι είναι εντάξει να τα αγγίζουν οι άνθρωποι χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Αυτό δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα. Είναι καθολικό.

Τα μωρά -όσο αξιολάτρευτα κι αν είναι- δεν είναι δημόσια περιουσία. 

Δεν εκτίθενται για να τα «χαϊδεύουν» ξένοι. Από τη στιγμή που δημιουργείται ένα μωρό, οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν αυτή την ιδέα ότι δικαιούνται να βρίσκονται στο χώρο αυτού του παιδιού. 

Πηγαίνουν δημόσια σε μια έγκυο γυναίκα και της τρίβουν την κοιλιά. 

Πηγαίνουν σε μια γυναίκα που κρατά ένα παιδί και αγγίζουν το πρόσωπο αυτού του παιδιού, τα μαλλάκια του ή τα ποδαράκια του σαν να υπάρχει μια ανοιχτή πρόσκληση που τους προκαλεί να το κάνουν. Αλλά δεν υπάρχει.

Και να, λοιπόν, που τώρα απλά φωνάζω δυνατά για να με ακούσουν όλοι: Σταματήστε να αγγίζετε μωρά χωρίς τη συγκατάθεση των γονιών τους.

Γιατί… υπάρχουν μικρόβια! 

Και επίσης, επειδή το είπα. Και, ως γονιός του παιδιού μου, έχω το δικαίωμα να θέσω αυτά τα όρια μέχρι να μπορέσει να τα θέσει το ίδιο για τον εαυτό του.

Επιπλέον θα προσθέσω ότι, επειδή δεν ξέρω πού ήταν τα χέρια σας πριν και θα έπρεπε να γνωρίζετε μέχρι τώρα ότι τα μωρά είναι μικρά και ευάλωτα όντα. 

Δεν μπορείτε με το "έτσι θέλω" να εισβάλετε στον προσωπικό χώρο οποιουδήποτε. Αν και σίγουρα δεν θέλω τα βρόμικα και γεμάτα μικρόβια χέρια σας που ήταν "ένας θεός ξέρει πού" να πιάνετε τα μικροσκοπικά δάχτυλα που βάζει το μωρό μου στο στόμα του πολλές φορές την ημέρα. 

Επίσης, δεν θέλω να το αγγίξετε ξανά.

Και δεν πρέπει να ενισχύσω αυτή μου την απόφαση με τη δικαιολογία ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας πανδημίας και ότι οι ανησυχίες για την υγεία είναι πάρα πολλές. Σίγουρα, είναι. Αλλά ακόμα κι αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, η απόφασή μου θα παρέμενε σταθερή.

Το να μην επιτρέπω στους ανθρώπους να αγγίζουν το μωρό μου χωρίς άδεια είναι σημαντικό για μένα γιατί είναι μια πρακτική να διδάξω στο παιδί μου τη συναίνεση και την αυτονομία πάνω στο σώμα του. Και αυτό το μάθημα θα πάει πολύ πέρα ​​από αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. 

    Με κακοποίησαν σεξουαλικά ως παιδί. 

Μεγαλώνοντας —και πριν καν γίνω μητέρα— είπα στον εαυτό μου ότι δεν ήθελα τα παιδιά μου να ζήσουν κάτι τέτοιο. 

Πιστεύω λοιπόν ότι είναι πολύ σημαντικό να αρχίσω να διδάσκω το παιδί μου τώρα, από νεαρή ηλικία, τα πάντα γύρω από τη συναίνεση, ώστε να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να επιτρέψει σε κάποιον να το αγγίξει ή να αλληλοεπιδράσει μαζί του με τρόπο που νιώθει άβολα ή με έναν τρόπο που ξέρει ότι είναι λάθος και το κάνει να νιώθει άσχημα.
(...)

περισσότερα στην πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το άγγιγμα του κακού

Χτες, καθώς μεσημέριαζε, στη Μαραθώνος δεν φύσαγε. 

Δεξιά και αριστερά μας τα δέντρα με την καμμένη χαίτη μάς έδειχναν σαν θλιβεροί οδοδείκτες την πορεία της πύρινης καταιγίδας.

Ήταν σαν να έμειναν εκεί, κλείνοντας στο φλογοκαμμένο φύλλωμά τους τη στιγμή του ολέθρου.

Ήταν σαν να μας έλεγαν: Από εκεί ήρθε, εδώ πέρασε και κατά κει κουτρουβαλώντας πήγε.

Ναι, κατά κει πήγε...

Και μου φάνηκε ότι στις φιγούρες των πεύκων έβλεπα τους ανθρώπους, με τις φλόγες ξωπίσω τους, να τρέχουν και αυτή τη σκηνή έκλεισα στην ψυχή μου

Και τα σκέπασε όλα και το τοπίο έμεινε σταχτόμαυρο, 

μιας και το πέρασμα του κακού τα χρώματα διέγραψε.

Στη φύση όλα έχουν χρώμα.
Στο ουράνιο τόξο υπάρχουν όλα τα χρώματα εκτός από το μαύρο. 

Στη Φύση δεν υπάρχει μαύρο.

Το μαύρο είναι η απουσία του φωτός.

Στη Φύση είναι όλα όμορφα, ακόμα και τα ασύμμετρα. 
Η Φύση είναι πανέμορφη.

Από όπου και να κοιτάξεις, την περιοχή της πυρκαγιάς, θα δεις τη μαύρη ασκήμια. 
Από όπου πέρασε η φωτιά, άφησε πίσω της του κακού το αποτύπωμα.
Από το βουνό αν κοιτάξεις, από ψηλά από τον ουρανό, από τη θάλασσα,  θα δεις το μαύρο να πλακώνει το τοπίο.
Δεν χρειάζεται να περπατήσεις στα καμμένα, η θλίψη σε αγκαλιάζει από όπου και να κοιτάξεις. 
Η πνοή του θανάτου είναι ορατή, μπαίνει στα σωθικά σου.

Από εκεί πέρασε το κακό και άγγιξε τα πάντα. 
Το θανατικό αγκάλιασε τους ανθρώπους, μαύρισε την πολύχρωμη Φύση, κατέφαγε την Κτίση του Θεού και τα πλάσματά Του, τα έργα του ανθρώπου κατέστρεψε, σπίτια, κήπους και περιουσίες.
Είναι το Άγγιγμα του κακού.

Κι ανάμεσα στα αποκαΐδια, περιφέρονται οι ψυχές των αδικοχαμένων, αναζητώντας να εξαγνιστούν για να πάνε σε τόπο χλοερό.
Ένα Τρισάγιο περιμένουν οι νεκροί για να ησυχάσουν, εκεί στο χωράφι της ομαδικής θανής τους.

Το Χαμομηλάκι